บทที่ 30 เกมผู้คุมสอบ แยกทาง หันหลังกลับ

บทที่ 30 เกมผู้คุมสอบ แยกทาง หันหลังกลับ

เมื่อเข้าสู่เขตพื้นที่ชุ่มน้ำลึกขึ้นเรื่อยๆ ทัศนวิสัยก็เริ่มถูกบดบังด้วยหมอกหนา

“สถานการณ์เป็นไงบ้าง?” เคย่าใช้เท้าเขี่ยลิงหน้าคนที่นำทางอยู่แล้วถาม

“พื้นที่ชุ่มน้ำก็เป็นแบบนี้ตลอดแหละ หมอกหนาตึ๊บ... ตามข้ามาเถอะ รับรองปลอดภัย”

ลิงหน้าคนรู้สึกน้อยใจนิดๆ... มันห้ามหมอกไม่ได้นี่นา

แต่ก็เป็นไปตามคาด ภายใต้การนำทางของลิงหน้าคน กลุ่มของพวกเขาหลบเลี่ยงการซุ่มโจมตีของเต่าสตรอว์เบอร์รี่ไปได้อย่างสวยงาม

ในตอนแรก ผู้เข้าสอบหลายคนยังระแวงสัตว์อสูรตัวนี้และไม่กล้าเข้าใกล้

แต่พอเห็นกลุ่มเคย่ารอดปลอดภัย ผู้เข้าสอบคนอื่นก็รีบแห่เข้ามารวมกลุ่มกับพวกเขาด้วยความรวดเร็ว

คิรัวร์มองแผ่นหลังของฮิโซกะที่อยู่ไกลออกไป แล้วกระตุกเสื้อกอร์น

“เราไปข้างหน้ากันเถอะ อยู่ให้ห่างจากฮิโซกะไว้... ชั้นสังหรณ์ใจว่าพอมอกหนากว่านี้ หมอนั่นต้องเริ่มฆ่าคนแน่”

“นายรู้ได้ไง?” กอร์นถามอย่างงงๆ

“ชั้นได้กลิ่นไอสังหารของมัน... เพราะพวกเราเป็นคนประเภทเดียวกันไงล่ะ”

คิรัวร์พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย คิ้วขมวดมุ่น จ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของฮิโซกะเขม็ง

“เคย่า คุราปิก้า เลโอริโอ บาคุร่า! รีบตามมาเร็วเข้า คิรัวร์บอกว่าอยู่ตรงนี้อันตราย!”

กอร์นเชื่อใจคิรัวร์โดยไม่ลังเล หันกลับไปตะโกนบอกพวกเคย่าทันที

“เฮ้อ...” คิรัวร์เหงื่อตก... เจ้าบ้านนี่ซื่อบื้อเกินเยียวยาจริงๆ

“พูดบ้าอะไรของนาย? ถ้าชั้นวิ่งไหว ชั้นไปอยู่ข้างหน้าตั้งนานแล้ว”

เลโอริโอที่เดิมทีก็เหนื่อยแทบขาดใจ ตอนนี้หอบแฮกๆ เร่งความเร็วไม่ขึ้นเลยสักนิด

คุราปิก้าเหลือบมองเลโอริโอที่กำลังจะหมดสภาพ แล้วตะโกนตอบ “กอร์น นายพาคิรัวร์ล่วงหน้าไปก่อน! เดี๋ยวพวกเราตามไป ไม่ต้องห่วง!”

หมอกหนาขึ้นเรื่อยๆ ทัศนวิสัยลดฮวบ

เคย่าคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถาม “บาคุร่า นายตามพวกกอร์นไปไหวมั้ย?”

“ไหวสิ... สบายมาก” บาคุร่าพยักหน้า

ดูเหมือนหลายปีมานี้เขาไม่ได้เอาแต่กินแรงชาวบ้าน ความอึดดีกว่าเลโอริโอเยอะ

เคย่ารู้ดีว่าที่เขากับคุราปิก้าต้องชะลอความเร็วก็เพราะรอเลโอริโอ ส่วนบาคุร่าชะลอเพราะรอเขา

“ด้วยความเร็วแค่นี้ เราคงตามกอร์นไม่ทันแน่” เคย่าวิเคราะห์

“งั้นแยกเป็นสองกลุ่มมั้ย? บาคุร่า นายรีบไปสมทบกับกอร์นและคิรัวร์ ให้ลิงหน้าคนนำทางน่าจะถึงเร็วกว่า”

“ส่วนชั้นกับคุราปิก้าจะพาเลโอริโอตามไปห่างๆ”

การแบ่งกลุ่มนี้สมเหตุสมผลที่สุด

กลุ่มละสามคน... กอร์นกับคิรัวร์ดูแลบาคุร่าที่อ่อนแอกว่านิดหน่อย ส่วนเคย่ากับคุราปิก้ารับหน้าที่ดูแลภาระอย่างเลโอริโอ

“นายไหวแน่นะ?” บาคุร่ามองหมอกที่หนาจัดจนแทบจะมองไม่เห็นเคย่าที่ยืนอยู่ข้างๆ

“ถ้านายไหว ชั้นจะมีปัญหาได้ไง?” พูดจบ เคย่าก็ตะโกนไปข้างหน้า “กอร์น! อยู่ตรงไหน?”

“อยู่นี่!”

เสียงกอร์นดังมาจากข้างหน้า แม้จะอู้อี้เพราะหมอกแต่ก็พอจับทิศทางได้

“พวกนายรอบาคุร่าก่อนนะ... เดี๋ยวชั้น เลโอริโอ กับคุราปิก้าจะตามไปติดๆ”

“ไม่ได้! เคย่า...” กอร์นจะทิ้งเคย่าไปได้ยังไง เขาปฏิเสธทันควัน

“ไม่ได้ก็ต้องได้! ก่อนมานายสัญญากับน้ามิโตะว่าไง?”

ประโยคเดียวน็อกกอร์นอยู่หมัด ก่อนออกจากเกาะ น้ามิโตะกำชับนักหนาว่าถ้าเกิดเรื่องอะไรให้เชื่อฟังเคย่า

การตัดสินใจของผู้ใหญ่มักจะแม่นยำเสมอ

ยังไงซะ ประสบการณ์ของเคย่าก็โชกโชนกว่ากอร์น แถมหัวไวและรอบคอบกว่า

คิรัวร์ช่วยเสริม “นายต้องเชื่อใจเคย่านะ หมอนั่นเอาอยู่แน่”

ได้ยินคิรัวร์ยืนยันอีกเสียง กอร์นถึงยอมพยักหน้าตกลง

พอบาคุร่าไปสมทบกับกอร์น ทั้งสามก็เร่งความเร็ววิ่งตามทางที่ลิงหน้าคนชี้ไป

หมอกหนาจัดจนแทบมองไม่เห็นมือตัวเอง

พอขาดผู้นำทางอย่างลิงหน้าคน เคย่ากับอีกสองคนก็เริ่มหลงทิศ

เสียงกรีดร้องและเสียงขอความช่วยเหลือดังระงมรอบทิศทางไม่ขาดสาย

กลิ่นหมอกและวัชพืชกลบกลิ่นกายของเคย่าจนมิด ทำให้เขาดมกลิ่นหากอร์นไม่ได้... ก็จมูกเขาไม่ได้ดีเว่อร์วังเหมือนกอร์นนี่นา

ในสถานการณ์แบบนี้ เคย่าทำได้แค่พึ่งสัญชาตญาณพาเพื่อนอีกสองคนลุยไปข้างหน้า

แต่ดูเหมือนสัญชาตญาณของเคย่าจะอัปสกิลมาผิดสาย... เพราะมันชอบพาเขาไปหาเรื่องซวยๆ เสมอ

หลังจากเดินมั่วซั่วอยู่นาน หมอกก็เริ่มจางลง ทัศนวิสัยดีขึ้นหน่อย

แต่ภาพตรงหน้าทำเอาทั้งสามคนยืนแข็งทื่อเป็นหิน

ฮิโซกะกำลังยืนขวางทางกลุ่มผู้เข้าสอบกลุ่มเล็กๆ อยู่

“ฮิโซกะ... แกต้องการอะไรกันแน่?”

นักสู้ร่างบึกบึนก้าวออกมาถาม น้ำเสียงหนักแน่น

ฮิโซกะทำเหมือนไม่ได้ยิน ไม่แม้แต่จะปรายตามอง เขายังคงสับไพ่ในมือเล่นด้วยรอยยิ้มประหลาด

“จุ๊ๆๆ... เสียมารยาทจริง” ฮิโซกะส่ายหน้าอย่างเอือมระอา “ผมก็แค่อยากเล่น เกมผู้คุมสอบ กับพวกคุณเท่านั้นเอง”

ท่าทีของเคย่าก่อนหน้านี้กระตุ้นต่อมความสนุกของเขาจนตื่นตัว

แม้จะต้องเผชิญหน้ากับพวกผู้เข้าสอบกระจอกงอกง่อย ฮิโซกะก็เริ่มไล่ล่าไม่เลือกหน้า เพียงเพื่อสนองตัณหาความอยากฆ่าของตัวเอง

“เกมผู้คุมสอบ?”

“เลิกพล่ามได้แล้ว! ตกลงแกต้องการอะไร?”

“ไอ้หมอนี่มันบ้าชัดๆ”

นักสู้ขมวดคิ้ว ส่งสัญญาณให้พรรคพวกใจเย็นลง

“พวกเรามีกันเป็นสิบ ต่อให้แกเก่งแค่ไหนก็สู้พวกเราไม่ได้หรอก อีกอย่าง... มาเสียเวลาตรงนี้มันไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอกนะ อยากจะตกรอบรึไง?”

“หึๆๆ... ฮ่าๆๆๆๆๆ”

จากเสียงหัวเราะเบาๆ กลายเป็นระเบิดเสียงหัวเราะบ้าคลั่ง เสียงหัวเราะดั่งปีศาจก้องกังวานไปทั่วป่าชื้นแฉะ ทำเอานกแตกตื่นบินหนีว่อน

“อย่าเอาผมไปเหมารวมกับพวกคุณสิ... แค่ไพ่ใบเดียวก็จัดการพวกคุณได้หมดแล้ว”

ฮิโซกะหุบยิ้มปีศาจ สีหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นชาในพริบตา เขาคีบไพ่ใบหนึ่งออกมาถือไว้อย่างแผ่วเบา

ราวกับภูตพราย เขาเคลื่อนไหววูบวาบผ่านกลุ่มผู้เข้าสอบ เพียงชั่วพริบตา... ร่างนับสิบก็ร่วงลงไปนอนกองกับพื้น ไร้ลมหายใจ

ฮิโซกะเลียเลือดที่ติดอยู่บนไพ่ สายตาจับจ้องไปที่กลุ่มเคย่าสามคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ยังไม่ได้รับการเติมเต็ม

“อา~ เธอนั่นเอง”

ฮิโซกะมองเคย่า น้ำเสียงยั่วยวนกวนประสาทสุดขีด

“มาทำอะไรที่นี่ก่อนที่ความปรารถนาของผมจะได้รับการเติมเต็มล่ะเนี่ย?”

เคย่าขมวดคิ้วแน่น ไม่ตอบคำถาม

“พล่ามบ้าอะไรของแกวะ?” เลโอริโอตะโกนถาม

ฮิโซกะจ้องเคย่าเขม็ง เมินคุราปิก้ากับเลโอริโอโดยสิ้นเชิง แล้วค่อยๆ ก้าวเท้าเดินตรงเข้ามาหาทั้งสามคน

คุราปิก้ากระซิบเสียงเครียด “ความห่างชั้นระหว่างพวกเราสามคนกับหมอนั่นมันมากเกินไป... ขืนบวกตอนนี้มีแต่ตายกับตาย”

“อย่ามาล้อเล่นนะ! ท่านเลโอริโอผู้นี้ไม่สิ้นท่าถึงขนาดต้องวิ่งหนีหางจุกตูดหรอกเว้ย!”

ปากเก่งไปงั้น แต่เหงื่อที่ไหลพรากเต็มหน้าผากบ่งบอกว่าเลโอริโอกำลังประสาทกินสุดๆ

“ใจเย็นๆ เลโอริโอ... พวกเราทุกคนต่างมีเหตุผลที่ต้องเป็นฮันเตอร์ อย่ามาทำอะไรสิ้นคิดตอนนี้นะ” คุราปิก้าเตือนสติ

“ฟังคำสั่งชั้นนะ... พวกเราสามคนแยกย้ายกันวิ่งหนีคนละทิศ... อาจจะมีโอกาสรอดสักทาง”

เคย่าไม่พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้าเห็นด้วยเบาๆ

ฉากสังหารหมู่เมื่อกี้เป็นครั้งแรกที่ทำให้เขาได้สัมผัสถึงความโหดร้ายของโลกใบนี้อย่างแท้จริงนับตั้งแต่ข้ามภพมา

ที่แท้... ชีวิตที่ไร้ความแข็งแกร่ง มันช่างเล็กจ้อยและไร้ค่าขนาดนี้เชียวหรือ

แผนแยกย้ายหนีของคุราปิก้าไม่ได้ผิดหรอก แต่ถ้ามองอีกมุม... ต้องมีใครคนใดคนหนึ่งที่โชคร้ายรับเคราะห์ไป

เมื่อคุราปิก้าส่งสัญญาณ ทั้งสามคนก็หันหลังวิ่งแยกย้ายหายวับเข้าไปในหมอกหนาทันที

ฮิโซกะชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วยิ้มออกมา “ฉลาดเลือกนี่... งั้นเป็นรางวัล ผมจะต่อเวลาให้หนีสัก 10 วินาทีละกัน”

อีกด้านหนึ่ง ฝีเท้าของเคย่าหนักอึ้งในดงหมอก หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองศึก

เขารู้ดีว่าฮิโซกะคือคู่ต่อสู้ที่เขาในตอนนี้ไม่มีทางเอาชนะได้

แต่ลึกๆ ในใจ... แรงกระตุ้นประหลาดบางอย่างกลับฉุดรั้งให้เขาหยุดฝีเท้า

นึกย้อนไปถึงตอนเจอฮิโซกะครั้งแรก กลิ่นอายแห่งความกลัวแทบจะบีบคอเขาจนหายใจไม่ออก

แต่ตอนนี้... เคย่ากลับรู้สึกเลือดลมสูบฉีดพล่าน ราวกับสัตว์ป่าที่ถูกปลดปล่อย... ความตื่นเต้นที่อยากจะลองดี

กำแส้ในมือแน่น เคย่าสูดลมหายใจลึก แล้วหันหลังวิ่งกลับไป!

เวลานี้ ฮิโซกะกำลังนับถอยหลังอยู่อย่างซื่อสัตย์จริงๆ... นักฆ่าผู้รักษาคำพูดแบบนี้หาได้ยากในยุคนี้

“4”

ฟิ้ว!

เสียงแหวกอากาศดังขึ้นกะทันหัน แส้ยาวพุ่งทะลุหมอกหนาออกมา พุ่งตรงเข้าใส่ฮิโซกะ!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═