บทที่ 29 ไพ่ แส้ พ่อมด

บทที่ 29 ไพ่ แส้ พ่อมด

บรรยากาศในหมู่ผู้เข้าสอบแปลกประหลาดสุดขีด แบ่งก๊กแบ่งเหล่าอย่างชัดเจน

กลุ่มตัวเอกรอบตัวเคย่าดูปรองดองกันดี คุยเล่นสัพเพเหระเหมือนเรื่องตรงหน้าไม่เกี่ยวกับพวกตนสักนิด

ผู้เข้าสอบบางคนช่างสังเกตและตัดสินใจได้ไม่ดีพอ ก็กำลังรุมซักไซ้ซาท็อทซ์ เลือกข้างอย่างชัดเจน

ส่วนพวกมือเก๋า นำโดยทอมป้า เลือกที่จะดูสถานการณ์ไปก่อน

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว

ไพ่หกใบพุ่งแหวกอากาศราวสายฟ้า เข้าใส่ซาท็อทซ์และ ‘ผู้คุมสอบ’ ที่บาดเจ็บพร้อมกัน

เมื่อสังเกตดีๆ ไพ่สามใบปักคาหัวชายบาดเจ็บเรียบร้อย เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะตอบสนองก่อนลาโลก

ส่วนซาท็อทซ์รับไพ่ของฮิโซกะได้อย่างง่ายดาย

“หึๆๆๆ... อย่างนี้นี่เอง อย่างนี้นี่เอง”

เสียงหัวเราะของฮิโซกะ ไม่ว่าจะได้ยินกี่ครั้งก็ชวนขนลุกเสมอ

“คำตอบเฉลยแล้ว คุณซาท็อทซ์คือผู้คุมสอบตัวจริง ในฐานะฮันเตอร์ คงเป็นไปไม่ได้ที่จะหลบการโจมตีระดับผมไม่พ้น”

ซาท็อทซ์คลายมือออกเบาๆ ไพ่ค่อยๆ ร่วงลงพื้น

“ผมจะถือว่าเป็นคำชมก็แล้วกันครับ แต่ถ้าคุณโจมตีผมอีกครั้ง ไม่ว่าจะด้วยข้ออ้างหรือเหตุผลใดๆ จะถือว่าเป็นการขัดขืน และทางสมาคมจะตัดสิทธิ์คุณทันที”

“ครับๆๆ ทราบแล้วครับ”

ฮิโซกะสับไพ่ด้วยสองมือ ตอบรับอย่างไม่ยี่หระ จากนั้นก็จั่วไพ่ออกมาใบหนึ่ง สะบัดใส่ลิงหน้าคนที่แกล้งตายอยู่

แม้การโจมตีครั้งนี้จะไม่กะทันหันเท่าครั้งก่อน แต่ภายใต้การควบคุมของฮิโซกะ ทิศทางของไพ่ก็ยังยากจะคาดเดา

ฟิ้ว – เพี๊ยะ!

ไพ่ถูกสกัดกลางอากาศด้วยแส้ยาวอย่างแม่นยำ เปลี่ยนทิศทางไปปักฉึกเข้าที่ลำต้นไม้ข้างๆ

แรงเยอะชะมัด! เคย่าแอบตกใจ แค่การโจมตีเล่นๆ ของหมอนั่นทำเอามือเขาชาไปเลย

ฮิโซกะเองก็แปลกใจไม่แพ้กัน สีหน้าตะลึงไปชั่วขณะขณะมองเคย่า

แม้จะเป็นแค่การโจมตีเล่นๆ แต่ยอดฝีมือทั่วไปยังยากจะตอบสนองทัน

ที่สำคัญที่สุดคือ เด็กหนุ่มตรงหน้าสามารถใช้อาวุธสกัดไพ่กลางอากาศได้

นี่ไม่ใช่แค่ปฏิกิริยาตอบสนอง แต่ต้องอาศัยความเร็วมือที่เหนือชั้นยิ่งกว่า!

คิดได้ดังนั้น ฮิโซกะรู้สึกตื่นเต้นจนตัวสั่นระริก

ดูเหมือนว่าเคย่าจะจุดไฟปรารถนาในการฆ่าของฮิโซกะโดยไม่รู้ตัวเข้าให้แล้ว

ย้ำคำเดิม... ถ้าเคย่าเคยอ่านต้นฉบับสักนิด เขาคงไม่กล้าโชว์พาวต่อหน้าฮิโซกะ พ่อหนุ่มชาวสวนผู้นี้แน่

โชคร้ายที่เขาไม่ได้อ่าน แถมยังเป็นประเภทเจ็บแล้วจำยาก ลืมความกลัวหัวหดตอนเจอฮิโซกะในตรอกเมื่อวานไปจนหมดสิ้น

บวกกับมีพวกพ้องอยู่ข้างกาย การกระทำของเคย่าเลยดูสมเหตุสมผลขึ้นมา (ในความคิดเขาเอง)

เจ้าลิงหน้าคนก็รู้สึกถึงอันตรายถึงชีวิตเช่นกัน จังหวะที่ฮิโซกะกำลังตื่นเต้น มันก็พลิกตัวเตรียมเผ่นแน่บ

เคย่าเห็นท่าไม่ดี กระโดดลอยตัว ตวัดแส้ยาวออกไปรัดตัวลิงหน้าคนไว้แน่นในพริบตา

พอเท้าแตะพื้น เขาก็ออกแรงกระชาก ลากเจ้าลิงหน้าคนกลับมาหาทุกคน

คิรัวร์เฝ้าสังเกตการเคลื่อนไหวและการกระทำของเคย่าอย่างเงียบเชียบ ประเมินฝีมืออยู่ในใจ

ข้อสรุปคือ เคย่าเก่งจริง... แม้แต่คิรัวร์ที่มั่นใจในตัวเองเสมอมา ยังไม่แน่ใจว่าจะชนะได้มั้ยถ้าเอาจริง

ทอมป้าเองก็กำลังจับตาดูเคย่า ภาพเหตุการณ์ปีที่แล้วที่ฮิโซกะไล่ล่าผู้เข้าสอบและอัดผู้คุมสอบยังติดตา ฝีมือที่เคย่าแสดงออกมาทำให้เขาไม่กล้าบุ่มบ่ามลงมือตอนนี้

ผู้เข้าสอบคนอื่นเห็นลิงหน้าคนนอนกองอยู่ ก็ทำท่ารังเกียจแล้วเดินหนี ไม่มีใครอยากยุ่งกับตัวซวย

มีแค่กลุ่มกอร์นเท่านั้นที่เข้าไปมุงดู

“คิดว่ามันพูดได้เหมือนคุณคนนำทางมั้ย?” กอร์นนั่งยองๆ จ้องลิงหน้าคนอย่างสนใจใคร่รู้

ราวกับมีพรสวรรค์ในการสื่อสารกับสัตว์ เสียงของกอร์นช่วยให้ลิงหน้าคนที่กำลังตื่นกลัวสงบลงได้

“ใครคือคุณคนนำทาง?” คิรัวร์กอดอกถาม

“พูดเรื่องอะไรของนาย?” เลโอริโอหยิกแก้มกอร์น

เคย่าหันไปหาคุราปิก้า “ในเมื่อมันแปลงร่างเป็นคนได้ ก็แปลว่าเป็นสัตว์อสูร คุราปิก้าบอกว่าสัตว์อสูรเลียนแบบภาษามนุษย์ได้ งั้นเจ้าลิงนี่ก็น่าจะฟังรู้เรื่องใช่มั้ย?”

คุราปิก้าพยักหน้า “ถูกต้อง... ชั้นพอจะเดาออกแล้วว่านายจะทำอะไร”

“ทำอะไร?” กอร์น คิรัวร์ เลโอริโอ และบาคุร่า ถามพร้อมกันด้วยความสงสัย

“เคย่าคงอยากให้เจ้าลิงนี่นำทางเราหลบกับดักในพื้นที่ชุ่มน้ำ ไปยังสนามสอบรอบสองสินะ” คุราปิก้าเฉลย

เคย่าพยักหน้า หยิบเชือกเถาวัลย์ออกมาจากเป้ ผูกคอลิงหน้าคนไว้เหมือนจูงหมา

“ถ้าไม่อยากตาย ก็พาพวกเราหลบกับดักไปให้ถึงสนามสอบรอบสอง ถึงตอนนั้นจะปล่อยไป... ไม่งั้นตาย!”

เคย่าพูดหน้าตายพร้อมรอยยิ้มไร้พิษภัย

แต่ทำเอาลิงหน้าคนตัวสั่นงันงก รีบพยักหน้ารัวๆ “ตราบใดที่ไม่ทำร้ายข้า... ข้าจะพาไปส่งให้ถึงที่เลย”

ซาท็อทซ์ลอบสังเกตเหตุการณ์นี้ด้วยความสนใจในตัวเคย่าอย่างมาก

แม้วิธีการสอบของเด็กคนนี้จะดูฉวยโอกาสไปหน่อย แต่ก็เต็มไปด้วยความคิดสร้างสรรค์

ในโลกนี้ ความแข็งแกร่งเป็นสิ่งสำคัญ แต่ถ้ารู้จักพลิกแพลง ใช้ไหวพริบและกลยุทธ์ที่เหมาะสม การที่คนอ่อนแอกว่าเอาชนะคนเก่งกว่า หรือคนตัวเล็กเอาชนะคนตัวใหญ่ ก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้

นี่แหละคือเสน่ห์และแก่นแท้ของการต่อสู้

ฝูงนกแร้งบินว่อนลงมาจิกกินศพผู้คุมสอบตัวปลอมอย่างหิวโหย

ภาพสยดสยองทำให้ผู้เข้าสอบตระหนักถึงอันตรายของพื้นที่ชุ่มน้ำแห่งนี้ได้อย่างแท้จริง

“เอาล่ะ... ได้เวลาออกเดินทางแล้ว”

เห็นทุกคนพร้อม ซาท็อทซ์ก็หันหลังวิ่งนำเข้าไปในป่าลึกด้วยท่วงท่าพิสดาร

ผู้เข้าสอบคนอื่นรีบวิ่งตามไปบนทางดินโคลน

ฮิโซกะหันกลับมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เคย่าจากระยะไกล แล้วหายตัวไป

เคย่ากำลังคุยกับเพื่อนๆ อยู่เลยไม่ทันเห็นรอยยิ้ม “ห่วงใย” ของฮิโซกะ รู้สึกแค่เสียวสันหลังวาบๆ เท่านั้น

ในป่าเหลือเพียงเสียงฝีเท้าเร่งรีบ

จ๋อม แจ๋ม

ต่างจากในอุโมงค์ พื้นที่ชุ่มน้ำทำให้ทุกย่างก้าวหนักอึ้ง ทางดินโคลนลื่นและเดินยาก ผลาญพลังกายผู้เข้าสอบไปมากโข

เคย่าเดินจูงลิงหน้าคนอย่างสบายอารมณ์ ดูเท่ระเบิด

กอร์นมองตาละห้อย อ้อนวอน “เคย่า... ขอชั้นจูงมั่งสิ นะๆๆ”

เคย่าไม่หวง ส่งเชือกให้กอร์น แล้วหยิบกล่องช็อกโกบอลที่ซื้อมาจากตลาดเมื่อวานออกมากิน

“เอามั้ย?” เคย่ายื่นให้บาคุร่า

“ไม่ล่ะ... กินตอนวิ่งไม่ดีต่อสุขภาพ” บาคุร่าปฏิเสธอย่างสุภาพ

เคย่าหันไปหาคุราปิก้า รายนั้นก็ส่ายหน้าปฏิเสธเช่นกัน

กินเหรอ?

คิรัวร์หันขวับมามอง สายตาจับจ้องที่ช็อกโกบอล ฝีเท้าชะลอลงโดยไม่รู้ตัว จนแยกจากกอร์นมาเดินข้างเคย่า

เคย่าเห็นสีหน้าลังเลของคิรัวร์ก็รู้ทัน ล้วงอีกกล่องออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้

“เอ้า... ให้ กล่องสุดท้ายแล้วนะ”

“เอ๋? ก็ไม่ได้อยากกินหรอกนะ” คิรัวร์หน้าแดง “แต่ปฏิเสธน้ำใจคนอื่นมันเสียมารยาท เพราะงั้น...”

พูดยังไม่ทันจบ คิรัวร์ก็คว้าหมับไปทันที ยี่ห้อโปรดซะด้วย... เขารีบแกะกินอย่างมีความสุข

เห็นดังนั้น เลโอริโอทนไม่ไหว โวยวาย “เฮ้ย! ทำไมไม่ถามชั้นบ้างวะ? เห็นชั้นเป็นอากาศธาตุรึไง?”

“เปล่า... แค่ไม่ได้เห็นลุงอยู่ในสายตาเลยต่างหาก” เคย่าตอบหน้าตาเฉย

“ฮ่าๆๆๆๆๆ”

สิ้นประโยค ทุกคนยกเว้นเลโอริโอระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน

แม้แต่คิรัวร์ที่ปกติจะวางมาดขรึม ยังอดขำกับคำตอบของเคย่าไม่ได้

บรรยากาศในกลุ่มเต็มไปด้วยความสนุกสนานเฮฮา

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═