บทที่ 28 ความเชื่อใจ ผู้คุมสอบตัวจริงตัวปลอม

บทที่ 28 ความเชื่อใจ ผู้คุมสอบตัวจริงตัวปลอม

ทั้งสองคนเข้ากันได้อย่างรวดเร็วและคุยกันอย่างออกรส

เคย่ารู้กาลเทศะ จึงชะลอฝีเท้าลงกลับมาเดินเคียงข้างเลโอริโอกับคุราปิก้า

“ถ้าไม่ไหวจริงๆ ให้ชั้นแบกไปก็ได้นะ”

เคย่ายักคิ้วให้เลโอริโอที่กำลังหอบแฮกๆ

ถึงปกติจะปากจัดใส่ แต่พอมีปัญหาจริงๆ เคย่าก็พร้อมจะยื่นมือเข้าช่วยเสมอ

“ท่านเลโอริโอผู้นี้ยังไม่สิ้นไร้ไม้ตอกขนาดนั้นเว้ย! คอยดูเถอะ!”

ความห่วงใยของเคย่าทำให้หัวใจเลโอริโออบอุ่นขึ้น ราวกับได้เติมเชื้อไฟให้มีแรงก้าวเดินต่อไป

คุราปิก้าเองก็กลัวเลโอริโอจะฝืนเกินตัว จึงแสดงความห่วงใยออกมาเช่นกัน

“อย่าฝืนตัวเองเกินไปนักล่ะ ถ้ามีปัญหาก็บอก พวกเราพร้อมช่วยเสมอ”

แม้ทอมป้าจะแอบดูแคลนมิตรภาพแบบนี้ในใจ แต่ก็ไม่ได้คิดจะขัดขาอะไรอีก

ตอนนั้นเอง คิรัวร์ที่วิ่งอยู่ข้างหน้าก็หันมาถาม “เลโอริโอ... ลุงอายุเท่าไหร่เนี่ย?”

ดูท่าเจ้ากอร์นปากโป้งคงแนะนำเลโอริโอกับคุราปิก้าให้คิรัวร์รู้จักไปเรียบร้อยแล้ว

“ชั้นก็รุ่นราวคราวเดียวกับพวกนายนั่นแหละ... ยังวัยรุ่นอยู่นะเว้ย”

“โกหก!” คราวนี้แม้แต่ทอมป้ายังร่วมวงประสานเสียงกับทุกคน

เรื่องอายุ... ถึงจะรู้จักกันมาสักพัก แต่ก็ไม่มีใครใส่ใจถาม

แต่เคย่าก็อดแปลกใจไม่ได้ที่เลโอริโอบอกว่ายังเป็นวัยรุ่น... หน้าตาที่ “สุกงอมเกินวัย” แบบนี้ อย่างน้อยก็น่าจะ 25 อัพไม่ใช่เหรอ?

“คุราปิก้า นายอายุเท่าไหร่?”

จู่ๆ โดนถาม คุราปิก้าก็ชะงักไปนิดนึง แต่ก็ตอบตามตรง “17”

เคย่าหันไปถามต่อ “แล้วตาลุงเลโอริโอล่ะ?”

“ทำไมทีคุราปิก้าเรียกชื่อ แต่ทีชั้นเรียกตาลุง? ไอ้เด็กบ้า... ลำเอียงชะมัด! ชั้น 19 เว้ย!”

เลโอริโอแก่กว่าคุราปิก้าแค่สองปี แต่หน้าตาเหมือนเป็นอาของคุราปิก้าได้เลย

“หน้าไปไวเหมือนกันนะลุง” เคย่าถอนหายใจ

ด้วยฝีปากคมกริบของเคย่าที่คอยกระตุ้น ความสนใจของเลโอริโอเลยเบี่ยงเบนไป ทำให้ลืมความเหนื่อยไปได้บ้าง

จริงๆ แล้ว สิ่งที่จำกัดศักยภาพมนุษย์ไม่ใช่ร่างกาย แต่เป็นสมองและจิตใจต่างหาก

กลุ่มหกคนเร่งฝีเท้าจนตามกลุ่มใหญ่ทัน เมื่อเห็นคนรอบข้างเริ่มทยอยตกรอบไปทีละคนสองคน ความตึงเครียดก็กลับมาอีกครั้ง

หลังจากกัดฟันทนวิ่งต่ออีกสักพัก ในที่สุดพวกเขาก็เห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ เลโอริโอเหมือนเห็นแสงแห่งความหวัง รีดเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายเร่งฝีเท้าขึ้น

ซาท็อทซ์เดินนำออกไปอย่างไม่รีบร้อน ส่วนพวกตัวท็อปกลุ่มแรกที่เห็นทางออกแล้ว ต่างก็เร่งความเร็วแซงหน้าเขาออกไปก่อน

กอร์นกับคิรัวร์เองก็เปลี่ยนมาวิ่งแข่งกัน เร่งสปีดหายวับไป

ต่างกับกลุ่มของเคย่าที่เหมือนชมรมผู้สูงอายุวิ่งเพื่อสุขภาพ... เคย่าประคองเลโอริโอวิ่งเหยาะๆ จนในที่สุดก็พ้นปากอุโมงค์ออกมาได้

เทียบกับบรรยากาศอึมครึมในอุโมงค์ โลกภายนอกช่างแตกต่างราวฟ้ากับเหว อากาศสดชื่นอบอวลด้วยกลิ่นไอของต้นไม้ใบหญ้า ทุกหนแห่งเต็มไปด้วยชีวิตชีวา

“เคย่า!”

เสียงเรียกดังมาจากไม่ไกล เคย่าหันขวับไปตามเสียง

หมวกทรงหลวม ผมสีส้มอมชมพู และเสื้อกั๊กสีแดง...

แม้จะดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าเมื่อสามปีก่อน แต่เคย่าก็จำได้ทันที

“บาคุร่า!” เคย่าตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ “นึกว่านายจะไม่มาซะแล้ว!”

ในโลกใบนี้ การได้เจอเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันตั้งสามปี แม้จะเป็นเพียงการพบกันสั้นๆ ก็ทำให้เคย่าดีใจจนเนื้อเต้น

บาคุร่ายังคงเป็นคนดีคนเดิม ยิ้มแฉ่งตอบกลับมา “ชั้นก็นึกว่านายจะเบี้ยวเหมือนกัน... ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอนาย”

บาคุร่าไม่ใช่คนเข้าสังคมเก่ง ตลอดสามปีที่ผ่านมาเขาฝึกฝนอยู่คนเดียวกลางป่าเขาลำเนาไพร

สำหรับเขา การได้เจอเพื่อนที่คุ้นเคยก็เป็นความสุขที่อธิบายไม่ถูกเช่นกัน

“ชั้นเจอคนที่นายเคยเล่าให้ฟังด้วยนะ”

“คนไหน?”

“ทอมป้าไง... คนที่นายบอกว่าสอบตกมา 32 ครั้งน่ะ”

“นายยังจำได้อีกเหรอเนี่ย”

“ฮ่าๆๆ เรื่องพรรค์นั้นใครจะไปลืมลง”

มองดูเคย่ากับบาคุร่าคุยกันอย่างออกรส กอร์น คิรัวร์ คุราปิก้า และเลโอริโอ ได้แต่ยืนงงเป็นไก่ตาแตก

“ตอนนี้เรามาถึง พื้นที่ชุ่มน้ำนูเมเร หรือที่รู้จักกันในชื่อ ‘รังนักต้มตุ๋น’ แล้วครับ พื้นที่นี้เต็มไปด้วยอันตราย มีสัตว์หายากและสัตว์ประหลาดอาศัยอยู่มากมาย ส่วนใหญ่เป็นสัตว์กินเนื้อ และพวกมันโปรดปรานเนื้อมนุษย์เป็นพิเศษ”

ผู้คุมสอบซาท็อทซ์เห็นว่าหมดเวลาพักแล้ว จึงเริ่มอธิบาย

“และพื้นที่ชุ่มน้ำแห่งนี้ เป็นทางเดียวที่จะนำไปสู่สนามสอบรอบที่สอง...สวนป่าบิสก้า”

“พวกคุณต้องตามผมมาอย่างใกล้ชิดเท่านั้น อย่าหลงเชื่อพืชหรือสัตว์ที่นี่เด็ดขาด ไม่อย่างนั้น... ความตายจะมารอรับคุณ”

ซาท็อทซ์พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงราบเรียบไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ

“ใช่แล้ว... ห้ามหลงเชื่อเด็ดขาด!”

ร่างสั่นเทาปรากฏขึ้นที่มุมตึก เรียกความสนใจจากผู้เข้าสอบส่วนใหญ่

ชายร่างโชกเลือดพิงกำแพงอุโมงค์เดินออกมา หอบหายใจแฮกๆ

“เพราะเจ้านั่นไม่ใช่ผู้คุมสอบตัวจริง... ข้าต่างหากคือผู้คุมสอบตัวจริง!”

พูดจบ ชายคนนั้นก็ชี้ไปที่ซาท็อทซ์ที่ยืนนิ่งอยู่

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?”

“หรือนี่จะเป็นส่วนหนึ่งของการสอบ?”

เหตุการณ์นี้ทำให้ผู้เข้าสอบเริ่มซุบซิบกัน

เลโอริโอสะกิดคุราปิก้า “นายคิดว่าไง?”

“ยืนดูเฉยๆ” คุราปิก้าตอบห้วนๆ

เคย่าถามขึ้นลอยๆ “คุณบอกว่าเป็นผู้คุมสอบตัวจริง แล้วมีหลักฐานอะไรมายืนยันล่ะ?”

“สิ่งที่อยู่ในมือข้านี่ไงคือหลักฐาน!”

ชายคนนั้นโยนสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายซาท็อทซ์ลงบนพื้น

“นี่คือสัตว์เฉพาะถิ่นของพื้นที่ชุ่มน้ำนูเมเร...ลิงหน้าคน มันสามารถแปลงร่างเป็นมนุษย์เพื่อหลอกล่อเหยื่อ พาเข้าไปติดกับดักในป่า แล้วจับกินอย่างโหดเหี้ยม”

ทุกคนเพ่งมองลิงหน้าคนบนพื้น... มันเหมือนซาท็อทซ์เปี๊ยบจริงๆ

ทว่า... ซาท็อทซ์ยังคงยืนสงบนิ่ง สีหน้าไม่เปลี่ยน ราวกับเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขาเลยสักนิด เหมือนจะบอกว่า ‘เชิญพวกคุณแสดงปาหี่กันให้พอใจ’

การปรากฏตัวของลิงหน้าคนทำให้ผู้เข้าสอบหลายคนเริ่มไขว้เขว

“ดูสิ... เหมือนกันเปี๊ยบเลย”

“ชั้นก็ตะหงิดๆ กับซาท็อทซ์มาตั้งแต่แรกแล้ว”

“ใช่ๆ ท่าวิ่งของหมอนั่นดูไม่เหมือนคนเลยสักนิด”

ผู้เข้าสอบที่เริ่มลังเลค่อยๆ ขยับตัวออกห่างจากซาท็อทซ์ ไปรวมกลุ่มกับชายคนนั้น

คิรัวร์กับกอร์นไม่สนใจเลยสักนิด พวกเขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลย

เลโอริโอเริ่มลังเล แต่คุราปิก้าดึงตัวไว้ บอกให้รอดูก่อน

บาคุร่าเองก็เริ่มสับสน และทำท่าจะเดินตามคนส่วนใหญ่ไปหาผู้คุมสอบ (ที่อ้างว่าเป็น) ตัวจริง

เคย่าดึงเขาไว้ “นายโง่รึเปล่าเนี่ย?”

“ทำไมล่ะ? ชั้นก็รู้สึกว่ามันทะแม่งๆ อยู่นะ” บาคุร่าถามอย่างงงๆ

เคย่ามองเขาเหมือนมองคนปัญญาอ่อน “ทอมป้าเพิ่งบอกไปหยกๆ ว่าหัวหน้าผู้คุมสอบทุกด่านถูกส่งมาจากสมาคมฮันเตอร์”

“พูดง่ายๆ คือ... คนที่จะมาเป็นผู้คุมสอบได้ ต้องเป็นฮันเตอร์มืออาชีพ ใช้สมองหมูๆ ของนายคิดดูดีๆ สิว่า ฮันเตอร์มืออาชีพจะพลาดท่าโดนสัตว์กระจอกๆ แบบนั้นเล่นงานจนสะบักสะบอมได้ยังไง?”

เคย่าเคยสู้กับคิริโกะมาแล้ว ย่อมรู้พิษสงของสัตว์อสูรดี

ขนาดคิริโกะ เคย่ายังจัดการได้สบายๆ นับประสาอะไรกับลิงหน้าคนที่ดูอ่อนแอกว่าเห็นๆ

บาคุร่าพยักหน้าหงึกๆ อย่างเข้าใจ

พูดจบ เห็นเลโอริโอกับฮันโซที่เริ่มกระวนกระวายและซุบซิบกัน เคย่าเลยลากบาคุร่าเข้าไปรวมกลุ่มด้วย

“เลโอริโอ อย่าเพิ่งวู่วาม... หมอนั่นตัวปลอมชัดๆ”

เคย่าอธิบายเหตุผลให้ฟังอีกรอบ

คุราปิก้าพยักหน้าเห็นด้วย แล้วเสริม “ลิงหน้าคนที่อยู่ข้างๆ ผู้ชายคนนั้นยังไม่ตายสนิทเลย... พวกมันน่าจะร่วมมือกันมากกว่า”

“อันนี้ชั้นดูไม่ออกแฮะ” เคย่ามองลิงหน้าคนอย่างพินิจพิเคราะห์

ต่างจากฮันโซที่หน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด... อายแทบแทรกแผ่นดินหนี

“ถุย! กล้าเรียกตัวเองว่านินจา! น่าขายหน้าชะมัด!” เคย่าเยาะเย้ยอย่างไม่เกรงใจ

“พลาด! พลาดไปหน่อยน่า ฮ่าๆๆๆๆ”

ฮันโซไม่โกรธ ได้แต่ลูบหัวล้านแก้เขิน หัวเราะกลบเกลื่อนความอาย

เลโอริโอกระแอมไอแก้เก้อ “จริงๆ ชั้นก็ดูออกตั้งนานแล้วแหละ แค่อยากลองใจพวกนายเฉยๆ... ไม่เลวๆ พัฒนาขึ้นเยอะนี่”

เคย่าไม่ฉีกหน้าเขา แต่หันไปแนะนำบาคุร่าให้ทุกคนรู้จัก

คุราปิก้ากับเลโอริโอทักทายพอเป็นพิธี เห็นแก่หน้าเคย่า

กอร์นดูกระตือรือร้นกว่ามาก ถึงขั้นแนะนำคิรัวร์ให้บาคุร่ารู้จักด้วย

แต่คิรัวร์ไม่อยากสุงสิงกับคนอย่างบาคุร่าที่ดูอ่อนแอกว่า

ในสายตาคิรัวร์ บาคุร่ามีพรสวรรค์ ความแข็งแกร่ง และจิตวิญญาณการต่อสู้ที่ห่างชั้นจากเคย่าและกอร์นมากโข เขาเลยแค่พยักหน้าให้ส่งๆ อย่างเย็นชา

ดูเหมือนว่าในโลกใบนี้... หากอยากเป็นเพื่อนกับผู้แข็งแกร่ง ความแข็งแกร่งคือตั๋วผ่านทางเพียงใบเดียวเท่านั้น

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═