บทที่ 23 กับดัก จิ้งจอกแปลงกาย เหินฟ้า

บทที่ 23 กับดัก จิ้งจอกแปลงกาย เหินฟ้า

“นี่น่าจะเป็นบ้านของคนนำทางที่ว่าสินะ?”

เลโอริโอตาเบิกกว้าง ชี้ไปที่บ้านไม้อย่างสงสัย

หลังจากเดินทางไกล ในที่สุดก็ถึงจุดหมายสักที ความอดทนของเลโอริโอหมดลงไปนานแล้ว พูดจบก็ทำท่าจะเดินดุ่มๆ เข้าไป

“เดี๋ยว”

เคย่ากับคุราปิก้าพูดขึ้นพร้อมกัน น้ำเสียงเหมือนกันเปี๊ยบ

ในเมื่อคุราปิก้าก็รู้สึกได้ เคย่าก็ไม่อยากเปลืองน้ำลาย เขาเลยทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนพื้นหญ้าอย่างสบายใจ แล้วพูดอย่างขี้เกียจ “นายอธิบายให้หมอนั่นฟังที”

เลโอริโอเดินเข้ามาเอาเท้าเขี่ยเคย่าเบาๆ “เฮ้ยๆ ทำท่าแบบนี้คือจะดูถูกกันใช่มั้ย?”

กอร์นเองก็ถามด้วยความอยากรู้ “ทำไมถึงเข้าไปไม่ได้ล่ะ?”

คุราปิก้าส่ายหน้า “ไม่ใช่ว่าเข้าไปไม่ได้ แต่ต้องเตรียมตัวให้พร้อมก่อนจะเข้าไป... ยังจำที่ยายแก่ในเมืองพูดได้มั้ย?”

“แกบอกว่าคนนำทางอยู่ที่ต้นสนยักษ์ พวกเขาจะพาเราไปสนามสอบก็ต่อเมื่อ... เราผ่านการทดสอบของพวกเขาแล้วเท่านั้น”

กอร์นร้องอ๋อ “แสดงว่านี่ก็เป็นการทดสอบเหมือนกันสินะ”

“ถูกต้อง” คุราปิก้าเสริม “ระหว่างทางเราไม่เจออะไรผิดปกติเลย บางทีบททดสอบอาจจะรออยู่ข้างในบ้านหลังนั้นก็ได้”

ฟังคุราปิก้าวิเคราะห์จบ เคย่าก็ดีดตัวลุกขึ้น กระโดดเกาะหลังเลโอริโอ ดึงผมเขาเล่น “เข้าใจรึยังลุง?”

เลโอริโอพยายามเอื้อมมือไปคว้าตัวเคย่า แต่เจ้าเด็กนี่เกาะหนึบเป็นตุ๊กแก

หลังจากพยายามอยู่หลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ เขาก็ยอมแพ้ ปล่อยให้เคย่าขี่หลังไปอย่างนั้น “สรุปคือ... จะเข้าไปหรือไม่เข้าไป?”

เคย่าตอบจากข้างหลัง “เข้าไปสิ แต่ต้องเตรียมตัวให้พร้อม”

“เตรียมตัวอะไร?” กอร์นกับเลโอริโอถามพร้อมกัน

คุราปิก้าครุ่นคิด “อย่าบุกเข้าไปพร้อมกัน ถ้าข้างในมีกับดัก คนที่อยู่ข้างนอกจะได้ช่วยทัน”

กอร์นยกมืออาสา “ชั้นเข้าไปเอง ปฏิกิริยาชั้นไวสุด”

เลโอริโอส่ายหน้าคัดค้าน “ให้ชั้นเข้าไปก่อนดีกว่า พี่ใหญ่คนนี้แข็งแรงสุด”

ทุกคนรู้ดีว่าเลโอริโอเป็นห่วงกอร์น เลยอยากรับหน้าที่เสี่ยงตายแทน แต่ปากแข็งไม่ยอมพูดตรงๆ

เคย่าแซว “ให้กอร์นไปเถอะ ชั้นไม่อยากลำบากไปช่วยลุง”

ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่โดนเคย่ากัด แต่วันนี้เลโอริโอไม่มีแรงจะโกรธแล้ว

ได้แต่ปลอบใจตัวเองเงียบๆ ‘ช่างมันเถอะ... เจ้าเด็กนี่คงเป็นห่วงชั้นเหมือนกันแหละน่า’

“ให้คุราปิก้าจัดการละกัน”

กอร์นเชื่อใจการวางแผนของคุราปิก้ามาก สมกับเป็นมันสมองของทีม

คุราปิก้าพยักหน้า สั่งการ “งั้นให้กอร์นเข้าไปคนแรก”

“รับทราบ!” กอร์นดีใจที่ได้ทำตามใจ ยิ้มแก้มปริ

“ชั้นกับเลโอริโอจะคุมเชิงอยู่ที่ประตู ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉินจะได้เข้าไปช่วยทัน” คุราปิก้าเสริม

“เข้าใจแล้ว” เลโอริโอพยักหน้าอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก

“เคย่า นายรออยู่ที่ตีนบันไดหน้าบ้าน คอยดูต้นทางรอบๆ ไว้”

คุราปิก้ามอบหมายงานที่ดูอันตรายน้อยที่สุดให้เคย่า ชัดเจนว่าไม่อยากให้เขาเสี่ยง

“โอเค!” เคย่าหยิบอาวุธออกมาควงเล่น เตรียมพร้อมรบทุกเมื่อ

หลังจากแบ่งหน้าที่กันเสร็จ กอร์นรับบทแนวหน้า เดินนำไปที่บ้านไม้

ส่วนเคย่าหยุดอยู่ที่ตีนบันได พิงราวระเบียง เฝ้าระวังรอบด้านอย่างเงียบเชียบ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

กอร์นเคาะประตูอย่างมีมารยาท แต่ไม่มีเสียงตอบรับจากข้างใน

เลโอริโอชักมีดออกมา ส่งสัญญาณให้กอร์นเปิดประตูเข้าไปเลย

กอร์นบิดลูกบิด พบว่าประตูไม่ได้ล็อก เขาพูดเสียงเบา “ขอโทษนะครับ มีใครอยู่มั้ย? ผมขอเข้าไปนะฮะ”

จากนั้นเขาก็หมุนลูกบิด ผลักประตูเบาๆ แล้วเดินเข้าไป

ทันทีที่ประตูเปิดออก ภาพสยดสยองก็ปรากฏแก่สายตา

สัตว์ประหลาดสูงเกือบ 6 เมตร ขนสีน้ำตาลเหลืองรุงรัง หน้าตาเหมือนสุนัขจิ้งจอก กรงเล็บมหึมาของมันกำลังตะปบหญิงสาวในชุดชนเผ่าไว้แน่น

และที่แทบเท้าของมัน มีผู้ชายคนหนึ่งนอนตัวสั่นเทา กุมบาดแผลเลือดอาบที่แขน ดูอ่อนแรงเต็มที

ชัดเจนว่าคู่สามีภรรยาผู้นำทางถูกสัตว์อสูรโจมตี

เลโอริโอเลือดขึ้นหน้า พุ่งเข้าไปในห้องโดยไม่ลังเล ยืนขวางหน้ากอร์นไว้

เขาไม่ได้กลัวว่าจะสู้สัตว์ประหลาดตัวนี้ไม่ได้... เขาแค่กลัวว่ามันจะทำร้ายพวกพ้องของเขา

คุราปิก้าเคยเห็นสัตว์อสูรชนิดนี้ในหนังสือ... มันคือ คิริโกะ  สัตว์อสูรที่สามารถแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้

เขารีบห้ามเคย่าที่ทำท่าจะพุ่งเข้าไป “เคย่า! อย่าขยับ! นั่นมันคิริโกะ สัตว์อสูร... นายต้องเฝ้าทางออกไว้!”

ทันทีที่เห็นผู้บุกรุก เจ้าคิริโกะก็คว้าตัวหญิงสาว พุ่งสวนออกมาโดยไม่รีรอ ดูท่ามันไม่อยากเสียเวลาแม้แต่นาทีเดียว

มันหลบเลโอริโอกับกอร์นที่เตรียมพร้อมสู้อย่างคล่องแคล่ว แล้วพุ่งชนหน้าต่างแตกกระจาย กระโจนหนีออกไป

ความเร็วของมันสูงมาก จนแม้แต่คุราปิก้ายังขยับตัวไม่ทัน คิริโกะก็กระโดดลอยตัวเตรียมหนีไปแล้ว

“เลโอริโอ! ดูแลคนเจ็บ!” เห็นดังนั้น กอร์นก็รีบวิ่งตามออกไป

เคย่าที่เห็นเหตุการณ์จากข้างนอก สะบัดแส้ยาวออกไปทันที รัดขาเจ้าคิริโกะไว้แน่น แล้วออกแรงกระชากลงพื้นเต็มแรง

แต่เจ้าคิริโกะแรงเยอะเอาเรื่อง มันไม่ล้ม แต่กลับลงพื้นอย่างมั่นคงและพยายามจะกระโดดหนีอีกครั้ง

เคย่าย่อตัวลงต่ำ เกร็งขาต้านแรงดึงของแส้ ไม่ยอมให้มันกระโดดหนีไปได้

ในขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังยื้อยุดฉุดกระชาก กอร์นกับคุราปิก้าก็วิ่งตามมาทัน

“เคย่า! พวกเรามาช่วยแล้ว!” ทั้งสองตะโกนพร้อมกัน

เห็นท่าไม่ดี คิริโกะจำต้องปล่อยหญิงสาวในมือ คุราปิก้ารับตัวเธอไว้ได้อย่างปลอดภัย

ส่วนกอร์นเหวี่ยงคันเบ็ดฟาดเข้าที่กลางกบาลเจ้าคิริโกะเต็มแรง จนมันร้องเอ๋งด้วยความเจ็บปวด

ฉวยโอกาสนั้น เคย่ารีบดึงแส้กลับ พุ่งตัวไปอยู่ตรงหน้าคิริโกะ แล้วสะบัดแส้ฟาดหน้ามันรัวๆ ไม่ยั้ง

คิริโกะร้องโหยหวน ยกมือปัดป้องพัลวัน

เคย่าอ้อมไปข้างหลัง ตวัดแส้รัดคอมันไว้ แล้วอาศัยแรงเหวี่ยงดีดตัวขึ้นไปเตะเข้าที่ข้างแก้มมันเต็มแรง

โดนชุดใหญ่เข้าไปแบบนี้ คิริโกะหมดสภาพจะหนี ล้มลงกองกับพื้น

ในขณะที่เคย่ากำลังจะรัดคอซ้ำ จู่ๆ คิริโกะอีกตัวก็บินโฉบเข้ามาจากระยะไกล

กอร์นกลัวว่ามันจะลอบทำร้ายเคย่า รีบกระโดดเข้าไปขวาง

ทว่า... ผิดคาด เจ้าคิริโกะตัวใหม่ไม่ได้โจมตี แต่กลับตะโกนว่า “หยุดก่อน! ปล่อยมือ! จริงๆ แล้วพวกเราคือคู่สามีภรรยานำทาง!”

“คุราปิก้า ได้ยินมั้ย? มันพูดได้ด้วย!”

กอร์นหันไปถามคุราปิก้าทันที สำหรับเขา เวลามีเรื่องไม่เข้าใจ ถามคุราปิก้าคือทางออกที่ถูกต้องเสมอ

คุราปิก้ายืนยัน “คิริโกะเป็นสัตว์อสูร ส่วนใหญ่เรียนรู้ภาษามนุษย์ได้ ไม่ใช่เรื่องแปลก”

หญิงสาวที่คุราปิก้าช่วยไว้รีบวิ่งไปหาเคย่าแล้วอธิบาย “พวกเราคือครอบครัวนำทางจริงๆ ค่ะ เมื่อกี้เป็นแค่บททดสอบเท่านั้น”

ได้ยินคำอธิบาย เคย่าถึงยอมคลายแส้ “น่าจะรีบบอกแต่แรก เกือบจะฆ่าทิ้งจริงๆ ซะแล้ว”

เจ้าคิริโกะที่รอดตายมาหวุดหวิด หายใจหอบแฮก ลุกขึ้นยืนลูบคอตัวเอง... เกือบไปแล้ว

แม้เคย่าจะโชว์ฝีมือให้เห็นมาตลอดทาง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่คุราปิก้าเห็นการต่อสู้จริงจังของเขา

ทั้งปฏิกิริยา ความเร็ว และทักษะ... ครบเครื่องจริงๆ แม้เขาจะแก่กว่าเคย่า 4-5 ปี แต่ถ้าสู้กันด้วยพละกำลังเพียวๆ เขาเองก็ไม่มั่นใจว่าจะชนะ

เวลานี้ เลโอริโอกับชายที่บาดเจ็บก็วิ่งออกมาจากบ้าน

เมื่อความเข้าใจผิดคลี่คลาย ครอบครัวคิริโกะก็แนะนำตัว “พวกเราได้รับการว่าจ้างจากสมาคมฮันเตอร์ ให้ทำหน้าที่เป็นผู้นำทางในปีนี้”

“นี่ภรรยาผม”

เขาชี้ไปที่คิริโกะอีกตัวที่ยังดูขวัญเสีย

“ฉันเป็นลูกสาวค่ะ” หญิงสาวยกมือขึ้น

“ผมเป็นลูกชายครับ” ชายหนุ่มโค้งให้ทั้งสี่คน

เจ้าคิริโกะตัวพ่อชี้ไปที่เคย่าแล้วบ่น “ครอบครัวเราอุตส่าห์เตรียมบททดสอบไว้อย่างดี ดันมาพังเพราะไอ้เด็กนี่คนเดียว”

กอร์น เลโอริโอ และคุราปิก้า ต่างจ้องมองเคย่าเขม็ง กลัวว่าการทดสอบจะล่มเพราะเหตุนี้

เจอสายตาอาฆาตสามคู่ เคย่าถอยหลังกรูด โบกมือแก้ตัวพัลวัน

“จะมาโทษชั้นไม่ได้นะ! ก็ครอบครัวนี้เล่นละครสมจริงเกินไปเองนี่นา ชั้นเลยต้องลงมือ”

“แล้วสถานการณ์มันฉุกเฉินขนาดนั้น การช่วยคนสำคัญที่สุด ก็ต้องสู้สุดตัวอยู่แล้วสิ”

คำชมมักได้ผลเสมอ... แม้จะโดนเคย่ากับกอร์นยำจนน่วม แต่ครอบครัวคิริโกะก็ยิ้มแก้มปริที่ได้รับคำชม

“พวกเธอทั้งสี่แสดงให้เห็นถึงการทำงานเป็นทีมที่ยอดเยี่ยม พอเข้าใกล้บ้านปริศนานั่น ก็ไหวตัวทันว่าเป็นบททดสอบ”

“เมื่อเผชิญกับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน นอกจากจะโชว์ฝีมือการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมแล้ว ยังวางแผนรับมือได้อย่างมีประสิทธิภาพ”

คิริโกะตัวพ่อมองทั้งสี่คนด้วยความชื่นชม แล้วหันไปหาคุราปิก้า

“เธอมีความสุขุมรอบคอบ วางแผนให้ทีมได้อย่างแม่นยำ แถมยังมีความรู้รอบตัว รู้จักเผ่าพันธุ์และลักษณะของพวกเราทันที”

“เธอ! ผ่าน!”

“เย้!” กอร์นกระโดดแปะมือกับคุราปิก้าด้วยความดีใจ

คิริโกะหันไปหากอร์น “เธอมีปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็ว ทักษะการต่อสู้ยอดเยี่ยม และระเบิดพลังแฝงออกมาได้ในเวลาคับขัน... เธอก็ผ่าน!”

ลูกชายคิริโกะหันไปมองเลโอริโอ

“คุณทำแผลให้ผมได้อย่างชำนาญและเป็นมืออาชีพ แสดงให้เห็นถึงความเชี่ยวชาญทางการแพทย์ระดับสูง และที่สำคัญ คุณมีความกล้าหาญและความเด็ดเดี่ยวที่จะเสียสละเพื่อเพื่อนพ้อง”

“คุณก็ผ่าน!”

เลโอริโอตบหัวเคย่าที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่ข้างๆ “พี่ใหญ่ผ่านแล้วโว้ย! ได้ยินมั้ย?”

เจ้าคิริโกะตัวที่โดนเคย่ายำเละชี้หน้าเขาแล้วพูดว่า “ส่วนเธอ... ข้าไม่พูดมากละกัน มือหนัก ตีนไว... ผ่านเหมือนกัน!”

ลูกสาวคิริโกะก้าวออกมาสรุป “ดังนั้น ครอบครัวเราจะพาพวกคุณไปส่งที่สนามสอบฮันเตอร์ปีนี้ค่ะ!”

ได้ยินดังนั้น ทั้งสี่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก... หลังจากผ่านบททดสอบมาตลอดทาง ในที่สุดพวกเขาก็จะได้เข้าสู่สนามสอบจริงสักที

ใต้แสงจันทร์ ครอบครัวคิริโกะกระพือปีกมหึมา พาพวกเขาทั้งสี่เหินฟ้ามุ่งหน้าสู่ เมืองซาบะ ที่ตั้งของสนามสอบฮันเตอร์

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═