บทที่ 18 การดวล ช่วยเหลือ ไฟดูด

บทที่ 18 การดวล ช่วยเหลือ ไฟดูด

ทั้งสี่คนมีเครื่องหมายคำถามแปะหราอยู่บนหน้า

กัปตันขยับหมวกให้เข้าที่ แล้วพูดต่อ “ยังไม่เข้าใจกันอีกเหรอ? ความจริงแล้ว... การสอบฮันเตอร์ได้เริ่มขึ้นตั้งแต่วินาทีที่พวกเธอก้าวเท้าขึ้นมาบนเรือลำนี้แล้ว”

พูดจบ เขาก็หยิบบัตรประจำตัวใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า บนบัตรมีตราสัญลักษณ์ของสมาคมฮันเตอร์ ซึ่งเป็นตราเดียวกับที่เคย่าและกอร์นเห็นตอนไปลงทะเบียน

เลโอริโออุทานลั่น “นี่มัน... บัตรประจำตัวผู้คุมสอบของสมาคมฮันเตอร์นี่นา!”

กัปตันเก็บบัตรเข้าที่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แต่ละปีมีคนมาสมัครสอบเป็นล้าน... พวกเธอคิดว่าลำพังแค่ผู้คุมสอบของสมาคมจะมีเวลามากพอมาคัดกรองทุกคนรึไง?”

“เพราะฉะนั้น ทุกปีสมาคมเลยจ้างพวกเรามาทำการคัดกรองผู้เข้าสอบเบื้องต้น”

“ผู้โดยสารคนอื่นบนเรือลำนี้ตกรอบไปหมดแล้ว หลังจากที่ข้าส่งข้อมูลพวกมันให้คณะกรรมการ พวกมันก็จะหมดสิทธิ์สอบปีนี้โดยสิ้นเชิง”

“พูดง่ายๆ ก็คือ... พวกเธอสี่คนจะได้ไปต่อหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับข้า เพราะฉะนั้น... พวกเธอสองคนจะลองทบทวนคำถามของข้าอีกทีไหม?”

พูดจบ กัปตันก็จ้องเขม็งไปที่เลโอริโอกับคุราปิก้า รอคอยคำตอบ

ทันทีที่ได้ยินดังนั้น เลโอริโอก็เปลี่ยนท่าทีปุบปับ “โธ่เอ๊ย... ดูเหมือนผมต้องบอกความจริงแล้วสินะ เหตุผลที่ผมอยากเป็นฮันเตอร์ก็คือ...”

“ชั้นคือผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียวของเผ่าคูลท์...” คุราปิก้าเหลือบมองเคย่าที่อยู่ข้างๆ แวบหนึ่ง แล้วชิงตอบขึ้นมาก่อน

เลโอริโอที่โดนแย่งบทพูดทำหน้าไม่สบอารมณ์ “เฮ้ย! ชั้นกำลังจะตอบอยู่นะ! ไอ้เด็กไม่มีมารยาท”

หลังจากเมินเลโอริโอได้สำเร็จ คุราปิก้าก็พูดต่อ “ชั้นอยากเป็นฮันเตอร์ล่าค่าหัว เพื่อจะได้ตามจับอาชญากรที่มีค่าหัว”

กอร์นกับเคย่าถามด้วยความสงสัย “ทำไมล่ะ?”

คำถามของเคย่าทำเอาหัวใจคุราปิก้ากระตุกวูบ หลังจากปรับอารมณ์ได้ เขาก็เล่าต่อ “เมื่อห้าปีก่อน เผ่าของชั้นถูกสังหารหมู่โดยองค์กรอาชญากรรมที่ชื่อว่า กลุ่มโจรเงามายา  ชั้นต้องตามล่าพวกมันด้วยมือตัวเอง และล้างแค้นให้ได้”

“แต่พวกแมงมุมนั่นเป็นอาชญากรระดับ A เชียวนะ ถึงค่าหัวจะสูงลิ่ว แต่มันอันตรายเกินไป แม้แต่ฮันเตอร์ล่าค่าหัวมือดีที่สุดยังไม่อยากจะไปยุ่ง งานนี้อาจต้องแลกด้วยชีวิตนะ” กัปตันเตือนด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

คุราปิก้ายิ้มขมขื่น “ชั้นไม่กลัวตายหรอก... สิ่งที่ชั้นกลัวที่สุดคือ กาลเวลาจะทำให้ความแค้นในใจชั้นจางหายไปต่างหาก”

ความรู้สึกนั้นต้องฝังลึกขนาดไหน ถึงได้ส่งผลต่อเด็กหนุ่มคนหนึ่งได้ขนาดนี้

กอร์นและเคย่าต่างตกตะลึงกับคำตอบอันแรงกล้านี้

เคย่าอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น “แต่ถ้านายเอาชีวิตไปทิ้งเปล่าๆ แล้วการแก้แค้นที่ว่ามันจะสำเร็จได้ยังไง? ไม่กลายเป็นแค่ราคาคุยเหรอ?”

คำตอบของคุราปิก้าเมื่อกี้ สร้างแรงกระเพื่อมในใจเคย่าอย่างประหลาด

ความรู้สึกนั้นไม่ใช่ความสงสาร แต่เป็นความรู้สึกร่วม... ความเจ็บปวดที่คล้ายคลึงกัน

เขาถึงได้พยายามเตือนสติอีกฝ่ายในแบบของเขา

แม้สิ่งที่เคย่าพูดจะดูมีเหตุผล แต่ความแค้นมันจะละทิ้งได้ง่ายๆ อย่างนั้นเชียวหรือ?

คุราปิก้าจึงไม่ตอบโต้ เพียงแต่มองเคย่าด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง

ส่วนเลโอริโอที่ยืนดูละครฉากใหญ่อยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะสวนขึ้นมา “พอเถอะน่า ไม่ต้องมาเสียเวลาสอบฮันเตอร์หรอก ไปแก้แค้นเลยสิ ง่ายกว่ามั้ย?”

คุราปิก้าสวนกลับ “นึกว่าแค่น่าโง่เฉยๆ ที่แท้ถามคำถามโง่ๆ ด้วยเหรอเนี่ย? สงสัยชั้นจะประเมินนายสูงเกินไป”

เลโอริโอโกรธจัดจนแทบจะพุ่งเข้าไปบวก แต่กอร์นกับเคย่ารีบคว้าแขนคนละข้างไว้แน่น

“มีแต่ต้องเป็นฮันเตอร์เท่านั้น ชั้นถึงจะเข้าถึงสถานที่ที่คนธรรมดาเข้าไม่ได้ และฮันเตอร์ก็มีระบบข่าวกรองที่ครอบคลุมที่สุดในโลก นี่มันสำคัญมากต่อการเคลื่อนไหวของชั้น... เข้าใจรึยัง? เลโอริโอ!”

คำว่า “เลโอริโอ” ถูกเน้นเสียงหนักแน่น เหมือนจงใจยั่วโมโห

เลโอริโอจมูกบาน ตาถลน คำรามลั่น “เรียกชั้นว่า คุณเลโอริโอ สิโว้ย ไอ้เด็กเวร!”

“กอร์น เคย่า! ปล่อยชั้นนะ! ชั้นจะไปอัดมัน!”

พูดจบ เขาก็พยายามสะบัดเด็กสองคนที่โหนแขนเขาเป็นราวตากผ้าออก

เคย่าปล่อยมือ สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจัง “เลิกเล่นได้แล้วเลโอริโอ ตาตาลุงตอบคำถามแล้ว”

กัปตันพยักหน้าเห็นด้วย “แล้วเธอล่ะ? คุณเลโอริโอ?”

เลโอริโอขยับเนคไทให้เข้าที่ แววตาเปลี่ยนเป็นคลุ้มคลั่ง

“คำเดียวสั้นๆ... เงิน!!! เหตุผลที่ชั้นอยากเป็นฮันเตอร์ก็เพื่อเงิน พอมีเงิน ชั้นก็ซื้อรถหรู คฤหาสน์หรู สาวสวยก็จะวิ่งเข้าหา แล้วชั้นก็จะได้ใช้ชีวิตเสพสุขไปวันๆ... แค่คิดก็น้ำลายไหลแล้ว!”

เลโอริโอทำหน้าเคลิ้มฝัน จมดิ่งอยู่ในโลกจินตนาการของตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบ

“เก็บเงินไว้ซื้อหนังสืออ่านประดับสมองบ้างก็ดีนะ เลโอริโอ” คุราปิก้าสวนกลับหน้านิ่ง

เคย่าอยากจะฝากตัวเป็นศิษย์เลยทีเดียว จังหวะการตบมุกบวกกับหน้าตายนั่น เมินเลโอริโอที่กำลังของขึ้นได้อย่างสมบูรณ์แบบ

“ครั้งที่สี่แล้วนะไอ้หนู” เลโอริโอดันแว่นกันแดดขึ้น “ออกมาคุยกันข้างนอกหน่อยสิ ดูเหมือนเผ่าคูลท์โสโครกของแกจะไม่ได้สอนเรื่องมารยาทสินะ”

“ถอนคำพูดซะ... แล้วชั้นจะยกโทษให้นาย เลโอริโอ”

คำพูดนั้นไปสะกิดต่อมระเบิดของคุราปิก้าเข้าอย่างจัง เขากำหมัดแน่น พยายามใช้เหตุผลข่มอารมณ์โกรธ

“เรียกชั้นว่าคุณเลโอริโอ... ช่างหัวมันเถอะ ออกไปเคลียร์กันข้างนอกดีกว่า” เลโอริโอพูดจบก็เดินดุ่มๆ ออกจากห้องกัปตันไป

“กำลังรอคำนี้อยู่พอดี” คุราปิก้าเดินตามไปติดๆ

“เฮ้ย! พวกเธอสองคนกลับมาก่อน! ข้ายังพูดไม่จบเลยนะ!” กัปตันงุนงงกับเหตุการณ์ที่เปลี่ยนไปปุบปับ

“ปล่อยพวกเขาไปเถอะฮะ... น้ามิโตะเคยบอกว่า ถ้าอยากจะเข้าใจใครสักคนจริงๆ ต้องรู้ว่าอะไรที่ทำให้เขาโกรธ” กอร์นพูดอย่างจริงจัง

กัปตันหันมาถามเคย่า “แล้วเธอล่ะคิดยังไง? ไอ้หนู”

เขาเชื่อว่าในเมื่อกอร์นกับเคย่าโตมาด้วยกัน การดูว่าทัศนคติของทั้งคู่ตรงกันหรือไม่เป็นเรื่องสำคัญมาก

เคย่าตอบอย่างไม่ยี่หระ “ช่างหัวมันเถอะ ไม่ว่าพวกเขาจะโกรธเรื่องอะไร มันก็ต้องเป็นเรื่องที่พวกเขาให้ความสำคัญนั่นแหละ ตีกันสักยกเดี๋ยวก็ดีกันเอง แล้วพวกเขาก็จะไม่ทำผิดซ้ำสองอีก”

กัปตันหัวเราะหึๆ “พวกเธอสองคนเหมือนคนในครอบครัวเดียวกันจริงๆ ด้วย... ดีมาก ดีมาก”

“แล้วเธอล่ะเคย่า? ทำไมถึงอยากมาสอบฮันเตอร์?”

เคย่าหาวหวอดแล้วตอบเนือยๆ “อยากลองใช้ชีวิตแบบอื่นดูบ้าง แล้วก็ถือโอกาสตามหาอาจารย์ และถือโอกาสที่สุด... ดูแลหมอนี่ไปด้วย”

พูดจบเขาก็ชี้ไปที่กอร์นข้างๆ

“ชั้นเป็นเหตุผลที่สำคัญน้อยที่สุดเหรอ?” กอร์นทำหน้ามุ่ย

“ถ้านายจะคิดแบบนั้น ชั้นก็ช่วยไม่ได้นะ” เคย่ายักไหล่

ขณะที่ทั้งสองกำลังเถียงกัน ลูกเรือคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามารายงาน “กัปตันครับ! ฟ้าผ่าเสากระโดงเรือ! ต้นหนกำลังพยายามซ่อมอยู่ แต่ลมแรงคลื่นแรงขนาดนี้ ผมกลัวว่าจะเกิดเรื่องครับ!”

กัปตันขมวดคิ้ว แล้วพาทั้งสามคนออกไปดูสถานการณ์

แสงไฟบนเรือดูริบหรี่ท่ามกลางพายุ ติดๆ ดับๆ โลกทั้งใบดูเหมือนจะถูกพายุกลืนกิน

เวลานี้ เลโอริโอกับคุราปิก้ากำลังซัดกันนัวเนีย

คนหนึ่งใช้ดาบคู่ อีกคนใช้มีดสั้น

เสียงอาวุธปะทะกันดังก้องไปทั่วดาดฟ้าท่ามกลางการต่อสู้ระยะประชิด

ท่วงท่าที่คล่องแคล่วของทั้งคู่ดูงดงามเป็นพิเศษภายใต้แสงไฟสลัว

เนื่องจากทักษะการต่อสู้สูสีกัน และต่างฝ่ายต่างมั่นใจในฝีมือตัวเอง จึงเริ่มเกิดความชื่นชมในใจของอีกฝ่ายขึ้นมาเงียบๆ

“ไม่เลวนี่หว่า ไอ้หนู” เลโอริโอปาดน้ำฝนออกจากหน้า เอ่ยชมจากใจจริง

“นายก็ไม่เลวเหมือนกัน” เสื้อคลุมสีน้ำเงินของคุราปิก้าสะบัดไหวตามแรงลม ผมสีทองนุ่มลื่นพลิ้วไหวอย่างงดงาม ต่างหูสีแดงเลือดที่หูซ้ายแกว่งไกวตามจังหวะหายใจ

หลังจากผลัดกันชม ทั้งคู่ก็รวบรวมพลังพุ่งเข้าใส่กันอีกครั้ง เตรียมเปิดศึกรอบใหม่

ทว่า... ความสนใจของเคย่ากับกอร์นกลับพุ่งไปที่ต้นหนเรือที่กำลังซ่อมเสากระโดงอยู่ข้างบน

“ไม่ได้การแล้ว ลมแรงเกินไป พี่เขาจะตกอยู่ในอันตราย” กอร์นพูดอย่างร้อนรน

“โอเค งั้นนายไปดึงเขาลงมา ส่วนชั้นจะซ่อมเสากระโดงเอง”

ปกติเคย่าจะขี้เกียจและตะกละ แต่พื้นฐานการอบรมสั่งสอนจากโลกเก่า บวกกับการสั่งสอนของน้ามิโตะตลอดหลายปีที่ผ่านมา

แม้เขาจะเป็นเด็กแสบชอบแกล้งคน แต่เมื่อถึงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน เขาก็แยกแยะผิดชอบชั่วดีได้ชัดเจน

สถานการณ์แบบนี้ เขาไม่มีทางปัดความรับผิดชอบแน่นอน

อีกอย่าง... เคย่ารู้นิสัยกอร์นดี ยังไงหมอนั่นก็ต้องพุ่งไปช่วยคนแน่ๆ สู้เขาเสนอตัวจัดการงานซ่อมเองดีกว่า

พูดจบ ทั้งสองก็กระโดดขึ้นไปบนเสากระโดง

กอร์นไม่สนเสียงคัดค้านของต้นหน แย่งเครื่องมือมาจากมือเขาแล้วส่งต่อให้เคย่า

“ฝากด้วยนะ เคย่า”

เคย่ารับเครื่องมือมา “พูดมากน่า รีบลงไปได้แล้ว ที่เหลือชั้นจัดการเอง”

พูดจบ เขาก็ใช้ขาหนีบเสากระโดงแน่นเพื่อทรงตัว แล้วเริ่มใช้ค้อนตอกซ่อมแซมทันที

กอร์นพาต้นหนลงมาถึงพื้นดาดฟ้าอย่างปลอดภัยแล้ว มองดูเคย่าด้วยความเป็นห่วง

แม้จะรู้ฝีมือเคย่าดี แต่จะไม่ให้ห่วงเลยก็คงเป็นไปไม่ได้

ทันใดนั้น สายฟ้าก็ฟาดเปรี้ยงลงที่หัวเรือ ประกายไฟแตกกระจายก่อนจะถูกสายฝนดับลง เหลือไว้เพียงกลิ่นไหม้

บรรยากาศยิ่งตึงเครียดขึ้นไปอีก

“เกือบไปแล้ว”

เคย่าพยายามข่มความตื่นตระหนกในใจ แล้วลงมือทำงานต่ออย่างไม่ลังเล

“เปรี้ยง!”

สายฟ้าฟาดลงที่ค้อนในมือเคย่าอย่างจัง!

ร่างของเคย่ากระตุกเกร็งอย่างรุนแรง สูญเสียการควบคุมร่างกายไปในชั่วพริบตา

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═