บทที่ 11 การจากลา ความอบอุ่น คำสัญญา

บทที่ 11 การจากลา ความอบอุ่น คำสัญญา

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เคย่าตื่นเต็มตาแล้ว

เขามองกอร์นที่กำลังนอนหลับปุ๋ย น้ำลายไหลย้อยเปื้อนมุมปากอยู่ข้างๆ ด้วยสายตารังเกียจ แล้วถีบอีกฝ่ายตกเตียง

ตุ๊บ!

“โอ๊ยๆๆๆ!” กอร์นเกาะขอบเตียงปีนขึ้นมา พร้อมใบหน้างัวเงีย “ทำอะไรของนายเนี่ย?”

เคย่าชี้ที่ท้องตัวเอง “หิว”

ขาดคำ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

เสียงน้ามิโตะดังมาจากข้างนอก “กอร์น เคย่า ตื่นมากินข้าวได้แล้วจ้ะ”

ช่างเหมือนมีคนเอาหมอนมารองหัวตอนง่วงจริงๆ เคย่าพลิกตัวลุกขึ้น สวมเสื้อผ้า แล้ววิ่งแจ้นไปที่ห้องอาหาร

หลังมื้อเช้า กอร์นลากเคย่าเข้าไปในป่าด้วยความกระตือรือร้น

พวกเรารเดินมาถึงทุ่งหญ้าแห่งหนึ่ง กอร์นหยิบจานและนมออกมาจากเป้

เคย่าพูดไม่ออก “นี่นายลากชั้นมาปิกนิกเหรอ?”

กอร์นเอานิ้วชี้แตะปาก ทำท่า ‘ชู่ว์’ ใส่เคย่า

ไม่นานนัก ก็มีเสียงกุกกักดังมาจากพุ่มไม้ เคย่ากำลังจะเข้าไปดู แต่กอร์นห้ามไว้

สิ่งมีชีวิตน่ารักขนาดพอๆ กับลูกหมาโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ ขนสีน้ำตาล หน้าตาเหมือนลูกผสมระหว่างสุนัขจิ้งจอกกับหมีสีน้ำตาล

เจ้าตัวเล็กเหลือบมองเคย่าด้วยท่าทีหวาดระแวง

เห็นดังนั้น กอร์นจึงอุ้มเจ้าหมีจิ้งจอกน้อยขึ้นมา “ไม่ต้องกลัวนะ เคย่าเป็นเพื่อนชั้นเอง เขาไม่ทำร้ายแกหรอก” พูดจบ เขาก็ส่งสายตาให้เคย่า แล้วยื่นเจ้าตัวน้อยให้

เคย่ารับเจ้าหมีจิ้งจอกมาลูบขน แล้วหยิบอาหารป้อนให้มันอย่างเป็นกันเอง

ไม่นาน เจ้าหมีจิ้งจอกก็เลิกระแวงเคย่า พอกินอิ่ม เคย่าก็อุ้มมันขึ้นมาฟัดเล่น

เคย่าลูบขนเจ้าตัวน้อย เอาหน้าแนบขนนุ่มๆ รู้สึกสบายดีพิลึก “ไปเอาเจ้าตัวเล็กนี่มาจากไหน? พ่อแม่มันล่ะ?”

กอร์นร้อง ‘อ๋อ’ “พ่อมันโดนพี่ไคท์ฆ่าตายไปแล้ว”

เคย่าแปลกใจและงงงวย “หา? ไม่น่าใช่นะ ตาแก่ไม่ค่อยฆ่าสัตว์พร่ำเพรื่อ เว้นแต่พวกมันจะทำร้ายคน”

กอร์นพยักหน้า “เมื่อประมาณครึ่งปีก่อน ชั้นโดนเถาวัลย์พันตัวในป่า แล้วเจ้าหมีจิ้งจอกตัวพ่อมันจะเข้ามาทำร้าย พี่ไคท์เลยฆ่ามันตาย... ชั้นเลยเอาลูกมันมาเลี้ยงเอง”

เคย่าทำหน้าเข้าใจ “งั้นก็ไม่แปลก”

จู่ๆ กอร์นก็พูดขึ้นอย่างตื่นเต้น “เคย่า เจ้าตัวเล็กนี่ยังไม่มีชื่อเลย เรามาช่วยกันตั้งชื่อให้มันเถอะ”

“เอ๋?” เคย่าขมวดคิ้ว “ชั้นไม่ถนัดตั้งชื่อนะ”

กอร์นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตาเป็นประกายปิ๊งขึ้นมา “ชื่อ เจย่า เป็นไง? มีชื่อชั้นกับชื่อนายผสมกัน แล้วเราก็ช่วยกันเลี้ยงมันด้วย”

เคย่าแกล้งแหย่ “แล้วทำไมไม่ชื่อ ไคเจ ล่ะ? ทำไมต้องเอาชื่อนายขึ้นก่อนด้วย?”

“โธ่~ เคย่าขี้งกจัง ก็เพราะชั้นเลี้ยงมันมาก่อนนี่นา... แต่ถ้าเคย่าอยากให้ชื่อไคเจก็ได้นะ”

เห็นท่าทางจริงจังของกอร์น เคย่าก็พูดไม่ออก “จะจริงจังไปทำไมเนี่ย? ชั้นก็แค่พูดเล่น... เอาชื่อเจย่านั่นแหละ”

กอร์นชูเจ้าเจย่าขึ้นฟ้าอย่างมีความสุข “โยกัตตะนะ เจย่า!”

ทั้งสองเล่นกับเจย่า จับปลาบ้าง ปีนต้นไม้บ้าง จนเกือบเที่ยงจึงพากันกลับบ้าน

ยังไม่ทันเข้าบ้าน กลิ่นอาหารหอมฉุยก็ลอยมาแตะจมูก เด็กชายสองคนสบตากันยิ้มกริ่ม แล้ววิ่งแข่งกันขึ้นชั้นสอง

มื้อเย็นเมื่อวาน มื้อเช้าวันนี้ และมื้อเที่ยง... สามมื้อนี้น่าจะเป็นมื้ออาหารที่ตรงเวลาที่สุดเท่าที่เคย่าเคยกินมาตั้งแต่ข้ามภพมายังโลกนี้

ความอ่อนโยนเอาใจใส่ของน้ามิโตะ ความใจดีของคุณยาย และความรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่กับกอร์น... ล้วนทำให้เคย่ารู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก แต่พอคิดว่าจะต้องจากไปเร็วๆ นี้ เขาก็อดใจหายไม่ได้

หลังกินเสร็จ เคย่าลุกขึ้นเก็บจาน น้ามิโตะรีบเข้ามาแย่งจานจากมือ

“เดี๋ยวน้าทำเองจ้ะ เคย่ากับกอร์นไปอ่านหนังสือเถอะ”

กอร์นทำหน้าบูดทันที เขาตั้งใจจะพาเคย่าไปจับด้วงกว่างในป่าแท้ๆ

เคย่ามองดูเวลา แล้วพยายามฝืนยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก “ขอบคุณน้ามิโตะกับคุณยายมากนะครับที่ดูแลผม... ผมคงต้องกลับไปที่ท่าเรือไปหาอาจารย์แล้วครับ”

แผ่นหลังของน้ามิโตะแข็งทื่อไปชั่วขณะ “เคย่า... กินผลไม้ก่อนสิจ๊ะ กินเสร็จแล้วน้ามีเรื่องจะบอก”

“ครับ” เคย่ารับคำ กลับไปนั่งที่โต๊ะอาหารแล้วนั่งเขี่ยนิ้วเล่น

ครู่ต่อมา น้ามิโตะเดินออกจากครัว เช็ดมือ แล้วหันไปบอกกอร์น “กอร์น ลงไปช่วยคุณยายเฝ้าร้านหน่อย น้ามีธุระจะคุยกับเคย่า”

จากนั้นเธอก็หันมาหาเคย่า “ออกมาข้างนอกกับน้าหน่อยสิจ๊ะ”

ทั้งสองเดินมาถึงทุ่งหญ้า ที่ซึ่งทุ่งข้าวสาลีสีทองทอดยาวจรดเส้นขอบฟ้า

“น้ามิโตะครับ?” เคย่ารู้สึกใจคอไม่ดี เลยลองเรียกชื่อหยั่งเชิง

น้ามิโตะหันกลับมา แล้วลูบหัวเขาอย่างอ่อนโยน

ม่านตาของเคย่าหดวูบ ร่างกายแข็งเกร็งราวกับถูกไฟช็อต ตึงเครียดราวกับคันธนูที่ง้างจนสุด

เขาไม่เคยได้รับสัมผัสจากแม่มาก่อน... ไม่ว่าจะตอนอยู่ดาวสีน้ำเงิน หรือตอนนี้

ดังนั้น เมื่อได้รับสัมผัสที่เปี่ยมด้วยความเป็นแม่จากน้ามิโตะ ความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกก็เอ่อล้นขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจ

เห็นสีหน้าประหม่าของเคย่า น้ามิโตะจึงหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้ “นี่จดหมายจากอาจารย์ของเธอจ้ะ... อ่านก่อนเถอะ น้าจะรออยู่ตรงนี้ ไม่ว่าจะเศร้าหรือเสียใจ... กอร์น คุณยาย และน้า จะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ”

แววตาของน้ามิโตะเต็มไปด้วยความอ่อนโยน

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเคย่าหยุดเต้นไปชั่วขณะ เขาสังหรณ์ใจว่าเรื่องร้ายกำลังจะเกิดขึ้น จึงรีบเปิดจดหมายอ่าน

ถึงเคย่า:

เมื่อแกได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ชั้นคงออกจากเกาะปลาวาฬและออกเดินทางตามหาจินต่อแล้ว

เห็นแบบนี้แล้วร้อนรนใช่ไหม? อย่าเพิ่งร้อนรน ฟังข้ออ้างของชั้นก่อน

ข้อแรก ชั้นเป็นอาจารย์ของแก ดังนั้นแกไม่มีสิทธิ์ที่จะไม่ยกโทษให้ชั้น และชั้นก็ไม่จำเป็นต้องขอโทษแก

ข้อสอง การเดินทางตามหาจินนั้นยากลำบากมาก แกทั้งขี้เกียจ ตะกละ และไม่ขยัน... ชั้นคิดว่าขืนมีตัวถ่วงอย่างแกไปด้วยคงหาเขาไม่เจอแน่

อ่านมาถึงตรงนี้ เคย่าอยากจะต่อยคนชะมัด แม้จะรู้ว่าน้ำเสียงทีเล่นทีจริงของไคท์มีเจตนาเพื่อให้เขาเศร้าน้อยลง

แต่เขาก็ยังระงับความอยากซัดหน้าอาจารย์ไม่ได้อยู่ดี

ตั้งสติแล้วอ่านต่อ:

ข้อสาม ชั้นรู้สึกผิดต่อแกมาก การใช้ชีวิตกลางแจ้งมาสามปีทำให้แกแทบจะตัดขาดจากโลกศิวิไลซ์ แกเคยบอกว่าจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้ ชั้นเลยอยากให้แกได้สัมผัสความอบอุ่นของคำว่าครอบครัว... ครอบครัวของคุณมิโตะและกอร์น สามารถมอบความอบอุ่นและที่พักพิงที่ชั้นให้แกไม่ได้

ข้อสี่ ดูแลตัวเองดีๆ และดูแลครอบครัวของกอร์นให้ดีด้วย

ข้อห้า ถ้าอยากเจอชั้น ก็มาสอบฮันเตอร์ตอนอายุ 12 ซะ ต้องได้ใบอนุญาตฮันเตอร์เท่านั้น แกถึงจะมีโอกาสหาเบาะแสของชั้นเจอ

สุดท้าย และเป็นสิ่งที่ชั้นอยากบอกแกมากที่สุด:

เคย่า จงจำไว้... ไม่ว่าแกจะเกิดเมื่อไหร่ หรืออยู่ที่ไหน จงอย่าได้ยอมจำนน อย่าได้ต่ำต้อย และอย่าได้โหดร้าย

จาก ตาแก่ของแก: ไคท์

ยังไงซะ เขาก็เป็นอาจารย์มาตั้งสามปี และเป็นญาติเพียงคนเดียวในโลกฮันเตอร์แห่งนี้ การที่เขาจากไปเงียบๆ แบบนี้ เคย่ารับไม่ได้จริงๆ

น้ามิโตะมองดูเคย่าที่ยืนโดดเดี่ยวอยู่ไกลๆ แล้วรีบวิ่งเข้าไปหา “เธอยังมีน้าอยู่นะจ๊ะ อย่าเสียใจไปเลย”

เคย่าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาแล้วพูดว่า “ผมไม่เป็นไรครับ ขอบคุณที่เป็นห่วง”

น้ามิโตะมองรอยยิ้มที่ดูน่าเกลียดกว่าร้องไห้นั้นแล้วถอนหายใจยาว เธอดึงเขาเข้ามากอด “ไม่ต้องห่วงนะ น้าจะดูแลเธอเหมือนลูกแท้ๆ ของน้าเลย”

อ้อมกอดของน้ามิโตะมีความอบอุ่นของแม่ ซึ่งช่วยให้เคย่าผ่อนคลายลงได้บ้าง เขาพยักหน้าทั้งที่หน้ายังซุกอยู่ในอ้อมกอดของเธอ

เคย่านั่งอยู่บนหน้าผา เหม่อมองพระอาทิตย์ตกดินและท้องทะเล เรือลำน้อยไกลลิบๆ ดูราวกับใบไม้ร่วงที่ลอยคว้างอยู่กลางมหาสมุทร

“เคย่า! เจอตัวแล้ว!” กอร์นวิ่งถลารีบเข้ามาหา แล้วกอดคอเขา ยิ้มร่าอย่างมีความสุข “น้ามิโตะบอกแล้วนะว่านายจะอยู่ที่เกาะปลาวาฬกับพวกเรา!”

เคย่าส่งเสียงอืมในลำคอ ไม่ค่อยกระตือรือร้นเท่าไหร่

เห็นดังนั้น กอร์นก็รีบขอโทษ “ขอโทษนะ ชั้นไม่ได้ตั้งใจจะดีใจ... ชั้นรู้ว่านายต้องเสียใจมากที่พี่ไคท์จากไป แต่พอคิดว่าจะได้อยู่กับนาย ชั้นก็อดดีใจไม่ได้”

กอร์นเป็นคนพูดไม่เก่ง และเคย่าก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย

ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เคย่ายกมือขึ้นดึงแก้มตัวเองทั้งสองข้าง ยืดออกจนตึง

“รู้แล้วน่า... ชั้นไม่โกรธหรอก แต่ตั้งพรุ่งนี้ไป เรามาฝึกด้วยกันนะ”

กอร์นปัดมือเขาออก “แน่นอน! นายจะสอนทุกอย่างที่พี่ไคท์สอนนายให้ชั้นใช่มั้ย?”

เคย่า: “ได้หมด... แต่คิดตังค์นะ”

กอร์นสูดหายใจเฮือก ทำหน้าลำบากใจ “แต่ชั้นไม่มีเงินนะ!”

เคย่าตบหน้าผากฉาด... เชื่อคนง่ายชะมัด

สมกับเป็นเด็กบ้านนอก ใสซื่อหลอกง่ายจริงๆ

เคย่าปรายตามองเรือลำไกลๆ แล้วถามเสียงเบา “ที่นายบอกเมื่อวานว่าจะไปสอบฮันเตอร์ ยังยืนยันคำเดิมใช่มั้ย?”

กอร์นพยักหน้าหนักแน่น “แน่นอน! เราต้องไปให้ได้... แต่เรื่องสอบฮันเตอร์ต้องเก็บเป็นความลับไม่ให้น้ามิโตะรู้ไปก่อนนะ”

เคย่าหันมาทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเค “ว่าแต่นายหาชั้นเจอได้ไง?”

กอร์นชี้ที่จมูกตัวเอง ทำหน้าเหมือนเป็นเรื่องปกติ “ก็ดมกลิ่นมาไง”

“กลิ่นชั้น?” เคย่าพูดพลางก้มลงดมตัวเอง “กลิ่นอะไร? นายเป็นหมาเรอะ?”

“ใช่”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═