บทที่ 9 น้ามิโตะ การเจรจา เพื่อน

บทที่ 9 น้ามิโตะ การเจรจา เพื่อน

“พวกนายเล่นกันพอรึยัง?” ไคท์ทำลายช่วงเวลาหรรษาของเด็กๆ

เคย่าและกอร์นหยุดเล่นพร้อมกันแล้วเงยหน้ามองไคท์

เคย่าคิดในใจ ‘ซวยแล้ว’

มัวแต่เล่นเพลินจนลืมไปเลยว่าไคท์ยืนหัวโด่อยู่ตรงนั้น!

แต่กอร์นกลับต่างออกไป พอเห็นไคท์ เขาก็ตะโกนอย่างดีใจว่า “พี่ชาย! พี่มาทำอะไรที่นี่?”

พูดจบ เขาก็กระโดดเข้ากอดไคท์เต็มรัก โดยไม่สนโคลนที่เลอะเต็มตัว

“หา~?” เคย่าได้ยินแบบนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองด้วยความงงงวย “เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? กอร์น? อาจารย์?”

“อาจารย์?” กอร์นประหลาดใจไม่แพ้กัน หันไปถามไคท์ว่า “พี่ไคท์เป็นอาจารย์ของเคย่าเหรอ?”

ไคท์พยักหน้า “ใช่... เคย่าอยู่กับชั้นมาสามปีแล้ว”

กอร์นทำหน้าบางอ้อ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “มิน่าล่ะ เคย่าถึงเก่งขนาดนี้... ถ้าพี่เป็นอาจารย์เขา ก็ไม่แปลกใจเลย”

“เฮ้ย! เดี๋ยวดิ! มีใครฟังชั้นอยู่มั้ยเนี่ย?”

เคย่าเห็นทั้งสองคุยกันเองข้ามหัวเขาไปมา เลยตะโกนเสียงหลงขึ้นมา

ไคท์หันมามองเคย่า “นี่คือกอร์น... กอร์น ฟรีคส์”

“กอร์น ฟรีคส์? จิน ฟรีคส์?” เคย่าทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพึมพำอย่างสงสัย “หรือว่า?”

ไคท์พยักหน้า “ใช่... กอร์นคือลูกชายของอาจารย์ชั้น... ลูกชายของจิน”

“อ๋อ... งี้นี่เอง?”

เคย่าอ้าปากค้างจนกรามแทบจะร่วงลงพื้น

เขานับนิ้วคำนวณ... ถ้าเทียบตามโลกเก่า เขาคงต้องเรียกกอร์นว่า ‘ศิษย์หลาน’ แต่ดูเหมือนโลกฮันเตอร์จะไม่ถือธรรมเนียมอาวุโสเคร่งครัดขนาดนั้น... และต่อให้มี เขาก็ไม่มีวันเรียกเด็กอายุเท่ากันว่า ‘ท่านอา’ ให้ตายก็ไม่เรียก!

“แล้วพี่ไคท์พาเคย่ามาทำอะไรที่เกาะปลาวาฬเหรอฮะ?” กอร์นแทรกขึ้นมาระหว่างที่เคย่ากำลังเหม่อ

ไคท์ดึงปีกหมวกมาปิดตา แล้วพูดว่า “เดี๋ยวไปส่งพวกนายที่บ้านก่อน... ชั้นมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณมิโตะหน่อย”

“เอ๋~~?” กอร์นอ้าปากค้าง “พี่ไคท์รู้จักน้ามิโตะด้วยเหรอ?”

คราวนี้ไคท์ไม่ตอบ เพียงแค่เดินนำหน้าไปเงียบๆ

เคย่ากับกอร์นสบตากันอย่างงงๆ ยักไหล่ แล้วลุกขึ้นเดินตามไปต้อยๆ

เมื่อเดินพ้นป่าทึบ ทิวทัศน์เบื้องหน้าก็เปิดโล่ง ทั้งสามเดินตามทางเดินเล็กๆ ต่อไปอีกสักพัก ก็มองเห็นหมู่บ้านเล็กๆ

กอร์นชี้ไปที่บ้านหลังหนึ่งที่สร้างล้อมรอบต้นไม้ใหญ่ “เคย่า นั่นบ้านชั้นเอง”

เคย่าป้องตาดู “เอ๋? ทรงบ้านประหลาดชะมัด”

“เจ๋งใช่มั้ยล่ะ?” กอร์นยักคิ้ว

“ชิ” เคย่าเบะปากอย่างหมั่นไส้

จากระยะไกล มองเห็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยกำลังกวาดใบไม้อยู่หน้าประตูชั้นล่าง

ดวงตาของกอร์นเป็นประกายทันที เขาโบกมือแล้ววิ่งนำเข้าไป “น้ามิโตะ! ผมกลับมาแล้วฮะ!”

“ยินดีต้อนรับ... กลับมา?!”

สีหน้าของ น้ามิโตะ เปลี่ยนจากรอยยิ้มต้อนรับ เป็นงุนงง และกลายเป็นโกรธเกรี้ยวทันทีที่เห็นกอร์นในสภาพเปื้อนโคลนทั้งตัว

กอร์นก้มมองเสื้อผ้าและเนื้อตัวมอมแมมของตัวเอง บิดตัวไปมาอย่างอึดอัด “น้ามิโตะฮะ... ฟังผมอธิบายก่อน”

“กอร์น! ทำไมนับวันถึงยิ่งซนแบบนี้ฮะ? บอกให้อ่านหนังสืออยู่บ้านก็ไม่ฟัง... ดูซิเนี่ย...”

หางตาของน้ามิโตะเหลือบไปเห็นไคท์ที่ยืนอยู่ไกลๆ กับเคย่าที่มอมแมมไม่แพ้กันยืนอยู่ข้างๆ

เมื่อสบตากัน ไคท์เดินเข้ามาหาแล้วโค้งคำนับเล็กน้อย “สวัสดีครับ”

“อะ... สวัสดีค่ะ” น้ามิโตะโค้งตอบ “แขกเหรอคะ? ...คนที่มาซื้อไวน์เมื่อไม่กี่เดือนก่อนใช่ไหมคะ?”

ไคท์พยักหน้า “ครับ คุณมิโตะ... ผมขอคุยกับคุณเป็นการส่วนตัวสักครู่ได้ไหมครับ?”

จุ๊ๆๆ... เคย่าเดาะลิ้น... ตาแก่นี่ พอเจอสาวสวยแล้วเปลี่ยนท่าทีเลยนะ... สุภาพเชียว

น้ามิโตะดูงุนงงเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้าเบาๆ แล้วเดินนำไคท์ไปยังทุ่งหญ้าห่างออกไป

สายลมอ่อนๆ พัดชายกระโปรงของน้ามิโตะและผมยาวของไคท์ให้พลิ้วไหว ภาพหมู่บ้านยามอาทิตย์อัสดงดูมีเสน่ห์ขึ้นทันตา

เคย่าศอกเข้าที่เอวกอร์น “เฮ้ย... ดูสองคนนั้นดิ”

กอร์นถามอย่างซื่อๆ “ทำไมเหรอ? สองคนนั้นทำไม?”

เคย่าโอบไหล่กอร์น “นายโง่จริงหรือแกล้งโง่เนี่ย? ไม่คิดว่าสองคนนั้นดูเหมาะสมกันบ้างเหรอ?”

“เอ๋??” กอร์นร้องเสียงหลง หน้าแดง “เหมาะสมกันยังไงอะ?”

ทันใดนั้น ประตูชั้นสองก็เปิดออก หญิงชราคนหนึ่งเดินลงบันไดมา “กอร์นกลับมาแล้วเหรอหลาน?”

“ครับ! คุณยาย”

“ตายจริง... มอมแมมขนาดนี้ เดี๋ยวน้ามิโตะก็ดุเอาหรอก รีบไปอาบน้ำอาบท่าเร็วเข้า”

พูดจบ หญิงชราก็หันมามองเคย่าที่ยืนข้างกอร์น “เพื่อนของกอร์นเหรอจ๊ะ?”

เคย่าพยักหน้าทื่อๆ ความกวนที่มีเป็นปกติจู่ๆ ก็หายไป กลายเป็นความขัดเขินอย่างบอกไม่ถูก

หญิงชราเดินเข้ามาลูบหัวเคย่า โดยไม่รังเกียจโคลนที่เลอะผมเลยสักนิด “ดีจังเลยนะ... กอร์นไม่ค่อยมีเพื่อนมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว”

กอร์นพยักหน้าหงึกๆ แล้วเสริมว่า “บนเกาะปลาวาฬมีเด็กผู้หญิงรุ่นเดียวกับผมแค่คนเดียวเอง แต่ผมไม่ชอบเล่นกับยัยนั่น... เพราะงั้นเคย่า นายเป็นเพื่อนคนแรกของชั้นเลยนะ ดีใจมั้ย?”

“งั้นๆ แหละ” เคย่าเม้มปาก พยายามกลั้นยิ้มสุดฤทธิ์

“แล้วเคย่าล่ะ? นายมีเพื่อนสนิทคนอื่นบ้างมั้ย?”

ถ้าเป็นก่อนข้ามภพ... แน่นอนว่ามีเยอะแยะ แต่เพื่อนพวกนั้นพึ่งพาอะไรไม่ได้หรอก วันๆ เอาแต่แอบเอาโทรศัพท์พ่อแม่มาเล่นเกม แล้วก็จับกลุ่มคุยกัน... จะเรียกว่า ‘เพื่อนตาย’ ก็คงไม่ใช่ แค่เพื่อนร่วมชั้นที่เล่นด้วยกันเฉยๆ

แต่หลังจากข้ามภพมา... บาคุร่าก็น่าจะนับได้คนนึง แต่หมอนั่นแก่กว่ากอร์นกับเขาตั้งสี่ปี จะเรียกว่ารุ่นเดียวกันก็คงไม่เต็มปาก

คิดได้ดังนั้น เคย่าก็เป่าผมที่ปรกตาออก “ไม่มี... นายก็เป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันคนแรกของชั้นเหมือนกัน”

“จริงเหรอ?” มุมปากของกอร์นเริ่มฉีกยิ้มกว้าง

“ไม่จริง” เคย่าสะบัดหน้าหนี

“ฮะ?” กอร์นยื่นหน้าเข้าไปใกล้ พยายามจะมองหน้าเคย่าชัดๆ “จริงป่ะเนี่ย?”

“ล้อเล่นน่า” เคย่ายิ้มแล้วผลักหน้ากอร์นออกไป

กอร์นเริ่มมึนกับการโดนปั่นหัว ไม่แน่ใจว่า ‘ล้อเล่น’ ของเคย่า คือล้อเล่นเรื่องไหนกันแน่

คุณยายไม่อยากขัดจังหวะการหยอกล้อของเด็กๆ

แต่ทั้งสองคนสกปรกเกินทนจริงๆ เธอเลยต้องห้ามทัพแล้วไล่กอร์นให้พาเคย่าไปอาบน้ำ

เมื่อเห็นเด็กชายสองคนเดินเข้าบ้านไปอย่างว่าง่าย คุณยายก็หันกลับไปมองน้ามิโตะกับไคท์ที่ยังคงคุยกันอยู่ แล้วจึงหันหลังเดินกลับเข้าไปในร้านขายของชำชั้นล่าง

ห้องน้ำอบอวลไปด้วยไอน้ำ

เคย่าล้างตัวสะอาดเอี่ยมแล้ว ลงไปแช่ในอ่างอาบน้ำ เขาหรี่ตาลง ใช้มือเท้าคางกับขอบอ่างอย่างสบายใจ ดื่มด่ำกับช่วงเวลาผ่อนคลายที่หาได้ยาก

กอร์นนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเล็กข้างๆ กำลังขัดโคลนออกจากตัว พลางถามไปขัดไป “เคย่า... นายรู้จักฮันเตอร์ใช่มั้ย?”

เคย่าตอบเสียงเนือยๆ ทั้งที่ยังหลับตา “แหงสิ... ก็ตาแก่เป็นฮันเตอร์หนึ่งดาวไม่ใช่รึไง?”

“ตาแก่?”

เคย่าขยับตัวหาท่านั่งที่สบายขึ้นแล้วอธิบาย “อ๋อ... ชั้นหมายถึงไคท์น่ะ”

กอร์นถามต่อ “แล้ว... อาชีพฮันเตอร์นี่ทำอะไรบ้างเหรอ?”

เคย่าจ้องมองเพดาน ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “ก็เยอะแยะ... มีฮันเตอร์สารพัดแบบนั่นแหละ เอาเป็นว่ามีทั้งคนดีและคนเลวนั่นล่ะ”

กอร์นตาโต “ในหมู่ฮันเตอร์มีคนเลวด้วยเหรอ?”

“มีสิ!” เคย่าตอบโดยไม่ลังเล “ทำไม? นายอยากเป็นฮันเตอร์เหรอ?”

หลังจากล้างตัวจนสะอาด กอร์นก็กระโดดตูมลงมาในอ่าง นั่งข้างๆ เคย่า แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ใช่... พี่ไคท์บอกว่าอายุสิบสองถึงจะสอบฮันเตอร์ได้ พออายุครบสิบสองเมื่อไหร่ ชั้นจะไปสมัครทันที... อีกตั้งสี่ปีแน่ะ นานชะมัด”

เคย่าถามอย่างสงสัย “ตอนนี้นายกี่ขวบ?”

“เก้าขวบ” กอร์นตอบ

เพี๊ยะ!

เคย่าเลียนแบบท่าไคท์ เขกหัวกอร์นไปทีหนึ่ง “เหลืออีกแค่สามปีต่างหาก! นายตกเลขรึไง?”

“น้ามิโตะสอนหนังสือชั้นที่บ้าน แต่ชั้นไม่ชอบเรียนนี่นา... ชั้นชอบไปวิ่งเล่นในป่ามากกว่า” กอร์นเกาหัวแกรกๆ

ถ้าเป็นที่ดาวสีน้ำเงิน เด็กแบบนี้คงเข้าข่ายกึ่งๆ ไม่รู้หนังสือแน่ๆ

แต่ในโลกฮันเตอร์ สถานการณ์แบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติ

ไม่ใช่ว่าการเรียนรู้ไม่มีประโยชน์ แต่การเอาชีวิตรอดต้องอาศัยความแข็งแกร่ง

เคย่าเปลี่ยนท่า เอาแขนพาดขอบอ่าง “ชั้นต่างกับนายนะ... นอกจากฝึกโหดทุกวันแล้ว ตาแก่ยังบังคับให้ชั้นอ่านหนังสือด้วย แต่ชั้นก็ไม่ชอบเหมือนกัน เคยอ่านจนเกือบอ้วกแน่ะ... ที่นี่ดีที่สุดแล้ว”

กอร์นถามด้วยความอยากรู้ “แล้วนายอายุเท่าไหร่ล่ะ?”

“เก้าขวบ”

ก่อนข้ามภพ เคย่าอายุประมาณ 7 ขวบ ผ่านมาสองปี ตอนนี้ก็เก้าขวบพอดี

ได้ยินดังนั้น กอร์นก็ตื่นเต้นยกใหญ่ “งั้นพอเราอายุสิบสอง เราไปสอบฮันเตอร์พร้อมกันนะ?”

เคย่า: “ต่อให้นายไม่ชวน ชั้นก็จะไปอยู่แล้ว”

“เยี่ยมไปเลย!” กอร์นกระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ “เอ่อ... เคย่า ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว นายมาอยู่ที่เกาะปลาวาฬกับชั้นมั้ย?”

เคย่าพิจารณาข้อเสนอของกอร์นอย่างจริงจัง... คิดว่ามันก็เป็นทางเลือกที่ไม่เลว

แต่แล้วเขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ไคท์คงไม่ยอมอยู่ที่นี่แน่ เพราะเขายังต้องตามหาเบาะแสของจินต่อ

เขาจึงส่ายหน้า “ไคท์ไม่ยอมอยู่ที่นี่หรอก”

กอร์นพูดด้วยความใสซื่อ “งั้นนายก็อยู่สิ! เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ?”

เคย่าเก็บสีหน้าขี้เล่นลง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ชั้นจะไม่ทิ้งอาจารย์”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═