บทที่ 8 เสมอกัน นัดล้างตา กอร์น

บทที่ 8 เสมอกัน นัดล้างตา กอร์น

“เสร็จชั้นล่ะ!” เคย่าตะโกนอย่างตื่นเต้น

วินาทีที่ปลายนิ้วเกือบจะแตะโดนเกล็ดปลา กอร์นก็ขว้างคันเบ็ดที่หักไปครึ่งท่อนในมือออกไป

คันเบ็ดพุ่งแหวกอากาศราวกับสายฟ้าฟาด กระแทกเข้าที่หลังมือของเคย่าอย่างแม่นยำ

ความเจ็บปวดที่จู่โจมกะทันหันทำให้จังหวะของเคย่าชะงักไปเล็กน้อย

กอร์นฉวยโอกาสนั้นร่นระยะเข้าหาปลาเทราต์ พร้อมกับแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เคย่า

ในจังหวะที่กอร์นกำลังจะคว้าปลาได้ เคย่าก็พลิกตัวกลางอากาศ เตะมือของกอร์นกระเด็นออกไป

จากนั้นเขาก็ใช้เท้าขวาสะกิดปลาเทราต์อย่างชาญฉลาด ส่งมันลอยลิ่วกลับเข้าฝั่ง

หลังจากทรงตัวและปรับทิศทางได้ เคย่าก็พุ่งตรงไปยังจุดที่ปลาเทราต์ตกทันที

ทันใดนั้น เขารู้สึกหนักอึ้งที่ข้อเท้า เมื่อหันกลับไปก็พบว่ากอร์นกำลังเกาะหนึบอยู่ที่น่อง พร้อมรอยยิ้มใสซื่อแต่แฝงความเจ้าเล่ห์

“ปล่อยนะว้อยไอ้เด็กบ้า! นี่มันฟาวล์นี่หว่า!” เคย่าตะโกนลั่น พร้อมกับยกเท้าอีกข้างขึ้นหมายจะถีบอีกฝ่ายให้กระเด็น

กอร์นหลบลูกถีบได้อย่างคล่องแคล่ว แล้วหัวเราะร่า “กฎเกณฑ์อะไร? นายต่างหากที่จะมาขโมยปลาของชั้น”

เคย่ารู้สึกว่าร่างกายกำลังดิ่งวูบลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถูกอีกฝ่ายลากลงไปกองกับพื้นในพริบตา

กอร์นเหวี่ยงแขนเต็มแรง จับเคย่าทุ่มออกไปราวกับกระสอบทราย แล้วรีบพุ่งตัวไปหาปลาเทราต์บนฝั่ง

เคย่าประคองสมดุลกลางอากาศ จัดระเบียบร่างกายให้ขนานกับพื้น ใช้เท้าถีบยันต้นไม้ งอเข่าเล็กน้อยเพื่อสะสมแรง แล้วดีดตัวพุ่งกลับมา

แต่... สายเกินไปเสียแล้ว

เขาทำได้เพียงชักแส้ยาวออกมา สะบัดฟาดกลางอากาศเต็มแรง ปลายแส้พุ่งเฉียดหูกอร์นไปนิดเดียว ก่อนจะตวัดรัดปลาเทราต์เหวี่ยงกลับลงไปในทะเลสาบ

กอร์นหันขวับกลับมามองเคย่าที่เพิ่งลงสู่พื้น แล้วชี้หน้าโวยวาย “นายใช้อาวุธได้ไง? ฟาวล์ชัดๆ!”

เคย่าเก็บแส้เข้าที่ แล้วเลียนเสียงอีกฝ่ายเมื่อครู่ “กฎเกณฑ์อะไร? ไม่เคยได้ยิน! แล้วถ้าชั้นไม่ได้ นายก็อย่าหวังจะได้เหมือนกัน!”

พูดจบ ทั้งสองก็เงียบกันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้หน้ากันและระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน

ทว่า... เสียงหัวเราะหยุดลงกะทันหันใน 10 วินาทีถัดมา

ทั้งคู่หุบยิ้มฉับพลัน แล้วปล่อยหมัดใส่กันพร้อมเพรียงราวกับนัดหมาย

กำปั้นเล็กๆ สองคู่พุ่งเป็นเส้นตรงแหวกอากาศเข้าปะทะกัน

ตูม!

ด้วยความต่างของพละกำลัง เคย่าเซถอยหลังไปสองก้าว ในขณะที่กอร์นยังยืนหยัดอย่างมั่นคง

แรงชะมัด! เคย่าอดประหลาดใจไม่ได้ เด็กหนุ่มชุดเขียวคนนี้ตัวพอๆ กับเขาแท้ๆ แต่กลับมีพละกำลังเหนือกว่า... นั่นยิ่งจุดไฟแห่งการต่อสู้ในตัวเขาให้ลุกโชน

“เอาอีกสักรอบมั้ย?” เคย่าสะบัดมือแก้เคล็ด ถามด้วยความคาดหวัง

กอร์นที่ได้เปรียบเรื่องแรงก็ไม่ได้ลดการป้องกันลง เขารู้ดีว่าความเร็วและทักษะการต่อสู้ของเคย่านั้นเหนือชั้นกว่า

คิดได้ดังนั้น ดวงตาของกอร์นก็ฉายแววกระตือรือร้นและตื่นเต้น ราวกับสัตว์ป่าตัวน้อยที่พร้อมจะตะครุบเหยื่อ

“แน่นอน! ชั้นอยากสู้กับนายอีกรอบจะแย่อยู่แล้ว! แต่ห้ามใช้อาวุธนะ!”

ไคท์นั่งเอกเขนกอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ร่มรื่น สายตามองดูเด็กหนุ่มสองคนตั้งท่าเตรียมสู้กันอย่างสบายอารมณ์ พลางกระดกเหล้าเข้าปาก

เขาอดทึ่งในใจไม่ได้กับการเติบโตที่รวดเร็วของกอร์น... ทั้งที่เขาเพิ่งสอนไปได้ไม่ถึงเดือน

และในช่วงสามเดือนที่เขาหายไป กอร์นก็พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด... สมกับเป็นลูกชายของจินจริงๆ

อย่างไรก็ตาม ไคท์ประเมินว่าความสามารถโดยรวมของเคย่าน่าจะเหนือกว่ากอร์นอยู่เล็กน้อย... ก็เขาเป็นคนสอนวิชาการต่อสู้ให้มากับมือตั้งสามปี ถึงเจ้าเด็กนี่จะชอบอู้อยู่บ่อยๆ แต่พรสวรรค์ระดับหนึ่งในล้านนั่นไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

ยิ่งบวกกับศักยภาพที่น่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนอยู่...

คิดแล้ว ไคท์ก็อดตั้งตารอชมไม่ได้

เคย่าเก็บอาวุธเข้าที่ แล้วชี้ไปที่ด้านหลังกอร์น “เฮ้ยดูนั่น! มีสัตว์ประหลาด!”

เคย่างัดมุกเดิมมาใช้อีกครั้ง เล่นใหญ่รัชดาลัยเธียเตอร์ ทั้งสายตาและสีหน้าตกใจสุดขีด ราวกับมีสัตว์ประหลาดอยู่ข้างหลังกอร์นจริงๆ

กอร์นหันขวับกลับไปตามสัญชาตญาณ

วินาทีที่กอร์นหันไป เคย่าก็ยิ้มกริ่มในใจ “เสร็จโจร... ซื่อบื้อพอๆ กับบาคุร่าเลยแฮะ”

เขาพุ่งตัวเข้าประชิดกอร์นอย่างรวดเร็ว ปล่อยหมัดตรงใส่ใบหน้าอีกฝ่ายทันที

แต่ปฏิกิริยาของกอร์นก็รวดเร็วไม่แพ้กัน เขาจับเสียงการเคลื่อนไหวของเคย่าผ่านสายลมได้อย่างแม่นยำ และดีดตัวถอยหลังหลบหมัดของเคย่าได้อย่างเฉียดฉิว

ปฏิกิริยาราวกับสัตว์ป่านั่นทำเอาเคย่าประหลาดใจ... เขาใช้ความเร็วสูงสุดลอบโจมตีแล้วแท้ๆ แต่กลับถูกหลบได้ง่ายๆ

แต่นั่นกลับยิ่งทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับการต่อสู้มากขึ้น... และกอร์นก็เช่นกัน

ทั้งสองคนมีอายุ พละกำลัง และจิตวิญญาณการต่อสู้ที่ใกล้เคียงกัน ต่างฝ่ายต่างอยากเอาชนะอีกฝ่ายให้ได้... สถานการณ์แบบนี้จะไม่ให้เลือดลมของเด็กหนุ่มสูบฉีดพลุ่งพล่านได้ยังไง

“นายนี่มันเจ้าเล่ห์จริงๆ”

เคย่ายักไหล่อย่างไม่ยี่หระ “ก็ชั้นไม่ได้ใช้อาวุธแล้วไม่ใช่เหรอ? แล้วเมื่อกี้ใครกันที่ใช้คันเบ็ดลอบกัดชั้น? ...เข้มงวดกับคนอื่นแต่ผ่อนปรนกับตัวเองนี่นา”

กอร์นปาดเหงื่อที่หน้าผาก “ช่างเถอะ เถียงสู้นายไม่ได้จริงๆ... เอ้า รับมือ!”

เคย่าย่อตัวลงเล็กน้อย เตรียมพร้อมรับมือ “เข้ามาเลย!”

กอร์นฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เคย่าราวกับเสือร้ายลงจากภูเขา

จากแรงลมและความเร็ว เคย่าประเมินได้ทันทีว่า... ขืนรับหมัดนี้ตรงๆ มีหวังเจ็บหนักแน่

ในเมื่อรับตรงๆ ไม่ไหว ก็ต้องเบี่ยงแรงออกไป

เขาก้มตัวลง ใช้มือข้างหนึ่งยันพื้น แล้วใช้เท้าซ้ายตวัดเกี่ยวเบี่ยงทิศทางหมัดของกอร์นอย่างชาญฉลาด

พร้อมกันนั้น เท้าขวาก็ตวัดฟาดเข้าใส่ลำคอของกอร์นราวกับสายฟ้าแลบ

ตามแผนที่วางไว้ ต่อให้เตะไม่โดน ก็ต้องบีบให้กอร์นถอยไปได้

ทว่า... การตอบโต้ของกอร์นกลับเหนือความคาดหมาย

กอร์นไม่หลบ แต่กลับเลือกที่จะรับลูกเตะนั้นด้วยร่างกายตรงๆ! จากนั้นเขาก็ยื่นมือทั้งสองข้างออกมาคว้าข้อเท้าของเคย่าไว้แน่น

ในชั่วพริบตา เคย่าเสียการควบคุมร่างกายไปอย่างสิ้นเชิง... ทั้งร่างลอยคว้างอยู่ในท่ากลับหัว

ด้วยความตกใจ เคย่าแหงนมองกอร์นผ่านหว่างขาตัวเอง

กอร์นเพียงแค่หัวเราะหึๆ ใส่ แล้วจู่ๆ ก็เตะสวนเข้าที่หน้าอกของเคย่า

เคย่ารีบยกมือขึ้นไขว้กันป้องหน้าอก แม้จะกันลูกเตะได้ แต่แรงกระแทกมหาศาลก็ส่งเขาลอยกระเด็นไปตกกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ฝุ่นตลบฟุ้ง

เขาคาดไม่ถึงเลยว่าไอ้เด็กชุดเขียวจะเล่นนอกตำราขนาดนี้... ยอมเจ็บตัวเพื่อทำลายกลยุทธ์ของเขา สมกับเป็นพระเอกจริงๆ... เขาประมาทเกินไป

“เป็นไงมั่ง? อยากพักหน่อยมั้ย?”

คำถามของกอร์นเหมือนราดน้ำมันลงบนกองเพลิง ทำเอาเคย่าของขึ้น รู้สึกเหมือนโดนดูถูก

“อย่ามาทำเป็นเก่ง... โดนชั้นเตะไปขนาดนั้น เดี๋ยวแกก็ได้รู้ว่านรกมีจริง”

แม้ตอนนี้มือจะชาจนไร้ความรู้สึก แต่ปากของเคย่าก็ยังแข็งไม่เปลี่ยน เขาลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นตามตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ลูกเตะเมื่อกี้ของเคย่าก็ไม่ใช่เบาๆ... กอร์นเองก็ยังเจ็บแปลบๆ อยู่เหมือนกัน

“ต่อมั้ย?” กอร์นยักคิ้วท้าทาย

“ถามโง่ๆ!”

เคย่าเชิดหน้าขึ้นสูง มองกอร์นผ่านรูจมูก

ทั้งสองกลับมาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง คราวนี้กอร์นเป็นฝ่ายเปิดเกมบุก เขารี่เข้าใส่เคย่าอย่างรวดเร็ว ปล่อยหมัดฮุกเข้าที่หน้าท้อง

เคย่าเตรียมตัวมาดี เขาเอี้ยวตัวหลบหมัด พร้อมกับสอดขาเข้าไปขัดขาของกอร์น

กอร์นเสียหลักถลาไปข้างหน้า

เคย่ากระโดดฉากหลบไปด้านข้าง แล้วสับสันมือเข้าที่กลางหลังของกอร์น

โดนเข้าไปเต็มๆ แบบนั้น ร่างของกอร์นก็เสียการควบคุม ล้มคะมำหน้าทิ่มพื้น

ลุกขึ้นมาสู้กันต่อ!

สองร่างเคลื่อนไหววูบวาบไปมาในป่าทึบ ผลัดกันรุกผลัดกันรับ ราวกับลูกแมวป่าสองตัวกำลังไล่ฟัดกัน

เงาร่างพัวพันกันกลางอากาศ เสียงหมัดเท้าปะทะเนื้อดังไม่ขาดสาย การต่อสู้ยืดเยื้อเริ่มผลาญพละกำลังของทั้งสองฝ่ายลงเรื่อยๆ

การต่อสู้แบบ ‘ชนะก็ไม่ขาด แพ้ก็ไม่อยากแพ้’ แบบนี้ ทำให้เคย่าเริ่มรู้สึกเซ็ง... นิสัยขี้เกียจและขี้เล่นเริ่มกลับมาทำงาน

แม้แรงของกอร์นจะลดฮวบลงเหมือนกัน แต่ไฟในการต่อสู้ของหมอนั่นกลับลุกโชนยิ่งกว่าเขา

เคย่ามองเห็นได้จากแววตาของกอร์นว่า อีกฝ่ายไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ... แถมดูเหมือนความอึดของเขาจะสู้เจ้าหัวเม่นนี่ไม่ได้ด้วย?

เรื่องนี้ทำเอาเคย่าพูดไม่ออก

เด็กหนุ่มตรงหน้ามีสไตล์การต่อสู้แบบมวยวัดขนานแท้ เห็นได้ชัดว่าไม่เคยผ่านการฝึกอย่างเป็นระบบ

แม้เคย่าจะได้เปรียบเรื่องชั้นเชิง แต่ก็ปิดเกมเร็วไม่ได้

เขาจึงตัดสินใจเลิกสู้ระยะประชิดกับกอร์น

เคย่าอาศัยความยืดหยุ่นของร่างกายและฟุตเวิร์คที่พลิกแพลง คอยหลบหลีกการโจมตีอย่างใจเย็น

วิธีนี้ช่วยเซฟแรงเขาได้มากโข และยังเร่งให้อีกฝ่ายหมดแรงเร็วขึ้น

และในจังหวะชุลมุน เขาคว้าเถาวัลย์จากต้นไม้มาพันรอบมือ

เมื่อสบโอกาส เขาเหวี่ยงเถาวัลย์ออกไปพันรอบเอวกอร์น แล้วออกแรงเหวี่ยงสุดตัว โยนกอร์นลอยละลิ่วตกลงไปในบ่อโคลนริมทะเลสาบ

กอร์นที่ประเมินลูกไม้ของเคย่าต่ำไป ไม่ทันระวังตัว จึงร่วงลงไปจูบโคลนเต็มรัก

หัวใจกอร์นหล่นวูบ “ซวยแล้ว... กลับบ้านไปโดน น้ามิโตะ บ่นหูชาแน่”

เคย่ามองสภาพมอมแมมของกอร์นแล้วเยาะเย้ย “ท่าสวยดีนี่... ท่านี้เรียกว่าอะไรเหรอ?”

มุมปากของกอร์นยกยิ้มเล็กน้อย เขากำเถาวัลย์ที่พันเอวแน่น แล้วกระชากเคย่าเข้ามาหาตัวสุดแรง

เคย่าไม่ทันตั้งตัว เลยถลาตามแรงดึง ร่วงลงไปนอนวัดพื้นข้างๆ กอร์น... สัมผัสกับบ่อโคลนอย่างใกล้ชิดไม่แพ้กัน

ทั้งสองลุกขึ้นนั่ง มองหน้ากันที่เปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน แล้วอดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน

เคย่าชี้หน้ากอร์น หัวเราะจนน้ำมูกโป่ง “หน้าแกเหมือนหมาเลยว่ะ!”

ใบหน้าเปื้อนโคลนของกอร์นฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเรียงตัวสวย “จริงเหรอ? ชั้นชอบหมานะ อยากเป็นหมาอยู่พอดี”

เคย่าถึงกับไปไม่ถูกกับตรรกะนี้... ถึงจะไม่เคยอ่านมังงะ แต่หมอนี่ก็เป็นพระเอกสินะ เขาเลยแนะนำตัวไปตามมารยาท “...เอ่อ ชั้นชื่อ เคย่า”

“ชั้นชื่อ กอร์น”

ทั้งสองส่งยิ้มให้กัน รู้ดีว่าคงสู้กันต่อไม่ไหวแล้ว

เส้นประสาทที่ตึงเครียดผ่อนคลายลง จากนั้นทั้งคู่ก็นอนแผ่หลาหมดสภาพอยู่ในบ่อโคลน มองดูท้องฟ้าสีคราม พลางหอบหายใจแฮกๆ

เคย่าหันหน้าไปหา “นายเก่งใช้ได้เลยนะ... น้อยคนนักที่จะสู้กับชั้นได้นานขนาดนี้”

กอร์นหันมามองด้วยความพึงพอใจเช่นกัน “นายก็เหมือนกัน... โดยเฉพาะอาวุธของนาย น่าสนใจมาก ขอยืมเล่นหน่อยได้มั้ย?”

“ฝันไปเถอะ”

เคย่าปฏิเสธทันควัน หันกลับไปมองท้องฟ้าต่อ

กอร์นยันตัวลุกขึ้นนั่ง เอื้อมมือไปตบไหล่เคย่า

“เพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรกเหรอ? ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย”

เคย่าลุกขึ้นนั่งบ้าง กระพริบตาปริบๆ “ลองเดาสิ”

พูดจบ เขาก็พุ่งเข้าชนกอร์น ผลักอีกฝ่ายหงายหลังลงบ่อโคลนอีกรอบ

ทั้งสองกอดรัดฟัดเหวี่ยง กลิ้งเกลือกกันอยู่ในบ่อโคลนอย่างสนุกสนาน

เคย่าใช้ความตัวอ่อนถีบกอร์นออกไป แล้วควักโคลนขึ้นมาปาใส่

กอร์นก็ไม่ยอมน้อยหน้า ใช้ทั้งมือทั้งเท้าสาดโคลนใส่เคย่ากลับไป

สงครามโคลนย่อมๆ จึงอุบัติขึ้น ทั้งสองเล่นหัวกันอย่างสนุกสนานตั้งแต่เที่ยงวันยันพลบค่ำ

ไคท์เฝ้ามองเด็กหนุ่มทั้งสองเงียบๆ มาตลอด... และในส่วนลึกของจิตใจ เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═