ตอนที่ 37

“ถ้าอ่านจบแล้วก็ไปกันเถอะ” หลัวเหวินพูดพร้อมกับพยักหน้า

“หลังจากที่พวกเรากลับออกไป ฉันจะทำลายเส้นทางที่นำมาสู่โพเนกลีฟ”

ใบหน้าของโรบินดูตกใจเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะรีบถามกลับไปยังหลัวเหวินทันที

“กัปตัน คุณจะทำลายเส้นทางนี้อย่างนั้นเหรอ?”

เนื่องจากทางเดินและกับดักที่พวกเธอตกลงมา ดูเหมือนจะเป็นทางเดียวที่สามารถมาถึงที่นี่ได้

ดังนั้นหากหลัวเหวินทำลายมันไปแล้ว เว้นแต่จะทำการขุดลงมาอย่างเดียว มันก็ไม่มีทางที่จะสามารถลงมาถึงที่นี่ได้เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการดูโพเนกลีฟอันนี้อีกครั้ง

ด้วยวิธีนี้ โรบินกับหลัวเหวินจะเป็นคนเดียวที่รู้ข้อมูลเกี่ยวกับโพเนกลีฟที่ซ่อนอยู่อันนี้ รวมไปถึงข้อมูลของอาวุธโบราณพลูตันด้วย

“เรื่องแบบนี้… ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่จะพูดออกมา”

“เพราะมันมีแต่จะสร้างปัญหาที่ไม่รู้จบให้กับอลาบัสต้า”

“เป็นทางดีกว่าที่จะฝังมันไว้ที่นี่”

“อย่าลืมว่าองค์กรบาร็อคเวิร์คของเรามีพื้นฐานมาจากอลาบัสต้า หากอาณาจักรแห่งนี้วุ่นวาย พวกเราก็จะได้รับผลกระทบไปด้วย”

หลัวเหวินอธิบายให้โรบินฟัง

เครือข่ายข่าวกรองไม่สามารถสร้างได้ภายในวันหรือสองวัน มันจำเป็นต้องใช้เวลาเป็นจำนวนมาก

จนกว่าจะถึงเวลานั้น เขาจะต้องหลีกเลี่ยงอันตรายจากสิ่งต่างๆ และรักษาความมั่นคงของอลาบัสต้าเอาไว้ให้ได้มากที่สุด

นี่เป็นการตัดสินใจของหลัวเหวิน หลังจากที่เขาได้คิดมาเป็นอย่างดีแล้ว

“กัปตัน ทำไมคุณถึงไม่ถามฉันเกี่ยวกับเนื้อหาของโพเนกลีฟนี้ล่ะ?”

“คุณไม่อยากรู้เกี่ยวกับอาวุธโบราณพลูตันเหรอ?”

โรบินมองไปที่หลัวเหวิน และคาดหวังคำตอบของเขา

“โรบิน อย่าลืมว่าเธอคือคนที่ฉันเลือก”

“ถ้าเธอไม่อยากพูด ฉันก็จะไม่ถามหรือบังคับ”

“ส่วนอาวุธโบราณพลูตัน...”

“ถึงแม้ว่าฉันจะรู้ว่ามันอยู่ที่ไหนในตอนนี้ก็ตาม แต่มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับฉันหรอก”

“มันมีแต่จะสร้างปัญหาโดยไม่จำเป็นให้กับฉันเท่านั้น”

“อีกทั้งฉันก็ไม่ได้คาดหวังเอาไว้อยู่แล้วด้วยว่า ด้วยอาวุธโบราณพลูตันเพียงชิ้นเดียว มันจะสามารถทำลายล้างรัฐบาลโลกได้”

หลัวเหวินพูดพร้อมกับยักไหล่

นี่คือความจริงใจของหลัวเหวิน

เนื่องจากมันไม่มีประโยชน์ที่จะรู้ที่อยู่ของพลูตันในตอนนี้ ดังนั้นมันจึงดีกว่าที่จะแสร้งทำเป็นว่าเขาไม่เคยเห็นมัน

สำหรับหลัวเหวิน การเติบโตของกลุ่มโจรสลัดและการพัฒนาความแข็งแกร่งของตัวเขาเองนั้นสำคัญมากกว่า

สำหรับการพึ่งพาอาวุธโบราณพลูตัน? มันเป็นไปไม่ได้ที่จะโค่นล้มรัฐบาลโลกอย่างแน่นอน

นอกจากนี้หลัวเหวินยังมีความสามารถของผลปีศาจสองผล โลงศพทมิฬต้องห้าม และยังสามารถลบคำสาปของผลปีศาจให้กับลูกเรือของเขาได้อยู่ในมือ

เพียงแค่นี้มันก็สามารถสร้างปัญหาให้กับรัฐบาลโลกได้มากกว่าอาวุธโบราณอย่างพลูตันแล้ว

หลังจากได้ยินคำตอบของหลัวเหวิน ใบหน้าของโรบินก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง

เมื่อจ้องไปยังดวงตาของเขา โรบินก็สามารถรับรู้ได้ว่าหลัวเหวินนั้นไม่ได้โกหก

คำตอบของเขาชัดเจน และไม่ได้หมกมุ่นอยู่กับอาวุธโบราณพลูตันเลยสักนิด

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่หลัวเหวินพูดจบ มันก็มีแสงบางอย่างที่ส่องประกายอยู่ในดวงตาของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า มันเป็นแสงที่เกิดขึ้นจากความแน่วแน่และมั่นใจในตัวเอง

มีกี่คนในโลกนี้ที่ไม่เห็นค่าของอาวุธโบราณพลูตันบ้าง

“เป็นอะไรไปโรบิน ทำไมเธอถึงยืนอยู่เฉยๆ แบบนั้น?”

“เราต้องรีบกลับออกไปกันได้แล้วนะ”

“ไม่อย่างนั้น มันจะเป็นเรื่องยากสำหรับพวกเราที่จะกลับออกไปโดยที่ไม่มีใครเห็น”

เมื่อเห็นว่าโรบินกำลังตกอยู่ในอาการตกตะลึง หลัวเหวินจึงรีบโบกมือของเขาต่อหน้าเธอ

“อืม!” โรบินที่ได้สติก็รีบพยักหน้าเห็นด้วยทันที

ตอนนี้แม้แต่ตัวของหลัวเหวินเองก็ไม่รู้ เป็นเพราะการเผชิญหน้าและการสนทนาเมื่อกี้นี้เอง ที่ทำให้โรบินตัดสินใจอย่างเด็ดขาดที่จะอยู่เคียงข้างหลัวเหวิน

ด้วยเหตนี้เอง ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองจึงมีการเปลี่ยนแปลงไปบ้างเล็กน้อย แน่นอนว่าทั้งสองคนย่อมไม่รู้

หลังจากที่โรบินตอบตกลง หลัวเหวินก็คว้าเอวของโรบินและชำเลืองมองไปยังหลุมที่พวกเขาหล่นลงมา

หลังจากรวบรวมความแข็งแกร่ง เขาก็เหยียบไปที่พื้นด้วยเท้าทั้งสองข้าง ก่อนจะกระโดดขึ้นไปด้านบน

หลุมที่พวกเขาตกลงมานั้นมีทางที่ยาวมาก แต่หลัวเหวินก็ไม่ได้เร่งรีบที่จะกระโดดขึ้นไปในครั้งเดียว

หลังจากกระโดดขึ้นมาถึงระดับหนึ่ง เขาก็ใช้เท้าเตะไปที่กำแพงเพื่อกระโดดขึ้นไปอีกครั้ง

(ผู้แปล : พลังของผลโกโร โกโรมันสามารถบินได้ไม่ใช่เหรอ ทำไม่ต้องกระโดดขึ้นไปด้วยหว่า?)

หลังจากการกระโดดหลายครั้ง ในที่สุดทั้งสองก็กลับมาถึงห้องที่มีโรงศพของราชวงศ์อราบัสต้า

“ปล่อยให้มันถูกฝังอยู่ที่นี่ตลอดไป”

“ตู้ม!”

พูดจบ หลัวเหวินก็ทำอย่างที่เขาบอกกับโรบินก่อนหน้านี้

เขาใช้ความแข็งแกร่งของเขาต่อยและทำลายกำแพงโดยรอบ เพื่อให้มันถล่มลงมาปิดหลุม และไม่มีช่องทางให้สามารถลงไปได้อีก

แต่หลังจากที่ทำสิ่งนี้แล้ว หลัวเหวินก็ยังรู้สึกว่ามันไม่เพียงพอ

เขาใช้พลังของสายฟ้าทำลายกลไกที่เปิดกับดักทั้งหมด และไม่เผยให้เห็นถึงสิ่งผิดปกติใดๆ

เมื่อเสร็จสิ้นทุกอย่างแล้ว ทั้งสองก็เดินกลับไปยังทางเดิม

ด้วยเสียงนกหวีดของหลัวเหวิน เสี่ยวจินซึ่งรอมาสักพักก็ถูกเรียกตัว ทั้งคู่พากันกระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังของเสี่ยวจิน และกลับไปยังฐานขององค์กรบาร็อคเวิร์ค

ตั้งแต่การมาจนถึงกลับ ไม่มีใครในพระราชวังที่ได้รับการรายงานใดๆ

วันต่อมา ณ กองบัญชาการกองทัพเรือ มารีนฟอร์ด

ภายในห้องทำงานของจอมพล จอมพลคนปัจจุบัน ‘เซนโงคุ’ กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะของเขา

สามพลเรือเอกของกองทัพเรือในเวลานี้ อาคาอินุ คิซารุ อาโอคิยิ

รวมถึงวีรบุรุษแห่งกองทัพเรือ พลเรือโทการ์ป ได้ถูกเรียกตัวให้มารวมตัวกันที่นี่

“ที่ฉันเรียกพวกนายทุกคนมาที่นี่ ก็เพื่อที่จะแจ้งเรื่องสำคัญ”

“ครอกโคไดล์ หนึ่งในเจ็ดเทพโจรสลัดได้พ่ายแพ้ลงแล้ว!”

เซนโงคุพูดด้วยท่าทางที่จริงจัง

…