ตอนที่ 29
ตอนที่ 29
“แกยังไม่ออกมาอีกเหรอ?”
เมื่อเห็นว่าครอกโคไดล์ยังคงซ่อนตัวอยู่ใต้พื้นทรายหลังจากถูกโจมตี ดวงตาของหลัวเหวินก็ฉายแววเจตนาฆ่าและกำลังจะโจมตีอีกครัั้ง
“ฉันต้องซื้อเวลาให้บอส!”
“แก…หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
อยู่ดีๆ สมาชิกขององค์กรบาร็อคเวิร์คคนหนึ่งก็รีบวิ่งไปด้านหน้า เขาคือมิสเตอร์ไฟว์ผู้ซึ่งภักดีต่อครอกโคไดล์มากที่สุด
เขาไม่สนใจเลยว่าครอกโคไดล์จะทิ้งพวกเขาไปหรือเปล่า ในทางกลับกัน มิสเตอร์ไฟว์รู้สึกโกรธหลัวเหวินเป็นอย่างมาก เขารีบแคะขี้จมูกออกมาและเล็งการโจมตีไปที่ตาของหลัวเหวิน
ด้วยความสามารถของผลโบมุ โบมุ ซึ่งทำให้ทุกส่วนในร่างกายของเขากลายเป็นระเบิดได้ มิสเตอร์ไฟว์จึงต้องการที่จะยิงก้อนขี้มูกใส่ตาของหลัวเหวิน!
ภายใต้ฮาคิสังเกตของหลัวเหวินซึ่งอยู่ในร่างของเบเฮมอธ เขาสามารถมองเห็นถึงการกระทำของมิสเตอร์ไฟว์ได้อย่างแน่นอน
“...”
ถึงแม้ว่าการโจมตีของมิสเตอร์ไฟว์จะไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับหลัวเหวินได้เลยก็ตาม
หากเป็นการโจมตีธรรมดา หลัวเหวินจะไม่มีทางให้ความสนใจกับมัน
เพียงแต่ว่านี่เป็นการโจมตีพิเศษของมิสเตอร์ไฟว์ ระเบิดขี้มูก!
หลัวเหวินซึ่งไม่อยากถูกโจมตีด้วยท่าที่น่ารังเกียจแบบนี้ จึงจำเป็นต้องใช้งานฮาคิเกราะปกคลุมฝ่ามือ และยกมือขึ้นมาบังตาของเขา
เสียงระเบิดดังขึ้นเป็นชุดบริเวณฝ่ามือของเบเฮมอธ ซึ่งทำให้เกิดควันจากระเบิดขึ้นมามากมาย ด้วยความรำคาญหลัวเหวินจึงรีบใช้มือปัดควันออกไป
แน่นอนว่าด้วยการระเบิดแค่นี้ แม้แต่ร่างปรกติของเขาก็ยังสามารถทนได้ นับประสาอะไรกับร่างเบเฮมอธ
เห็นได้ชัดว่าฝ่ามือของเบเฮมอธไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย เพียงแต่มันเป็นการซื้อเวลาให้ครอกโคไดล์ได้หลบหนีต่างหาก!
หลังจากที่หลัวเหวินรับการโจมตีจากมิสเตอร์ไฟว์เสร็จแล้ว เขาก็ใช้ฮาคิสังเกตของเขาค้นหาไปยังใต้พื้นทราย
แน่นอนว่าครอกโคไดล์ย่อมไม่ปล่อยโอกาสดีๆ แบบนี้ไป เขาได้ฉวยโอกาสนี้หลบหนีออกไปแล้ว!
“เวรเอ้ย!”
“ผลซูนะ ซูนะของฉัน! กลับมานะเจ้าครอกโคไดล์!!”
หลังจากที่ใช้ฮาคิสังเกตค้นหาอย่างเต็มที่แล้วไม่พบร่างของครอกโคไดล์ ความโกรธก็ฉายแววปรากฏอยู่ในดวงตาของเบเฮมอธ
หลัวเหวินซึ่งเต็มไปด้วยความโกรธจ้องมองไปที่มิสเตอร์ไฟว์ ซึ่งกำลังเตรียมพร้อมที่จะใช้การโจมตีพิเศษของเขาอีกครั้ง
“โฮก!!”
“ตู้ม!”
หลัวเหวินกำกำปั้นขวาของเขาและกระแทกมันลงไปที่ร่างของมิสเตอร์ไฟว์
พลังที่น่ากลัวกระแทกไปที่มิสเตอร์ไฟว์และทำให้ร่างของเขาจมลงไปใต้พื้นทราย ศีรษะของเขามีเลือดออก เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสและกำลังจะตาย
“...”
เมื่อเห็นฉากนี้ ทุกคนในองค์กรบาร็อคเวิร์คก็ไม่กล้าที่จะเคลื่อนไหว และพากันแข็งตัวอยู่กับที่
หลังจากที่แน่ใจแล้วว่าครอกโคไดล์หนีไปได้ หลัวเหวินก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความโกรธของเขา
จากนั้นร่างกายของเบเฮมอธสว่างขึ้นด้วยแสงสลัวๆ ก่อนจะกลับคืนสู่ร่างมนุษย์
“น่าหัวเราะจริงๆ”
“พวกนายทุกคนคอยรับใช้ครอกโคไดล์อย่างสุดความสามารถทุกอย่าง แต่ในท้ายที่สุด… มันก็ทิ้งพวกนายทุกคนและหนีไปคนเดียว”
หลัวเหวินหัวเราะและพูดเสียงดังให้สมาชิกทุกคนในองค์กรบาร็อคเวิร์คได้ยิน
“...”
คำพูดของเขาทำให้สมาชิกทุกคนในองค์กรบาร็อคเวิร์คตกใจ
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อพวกเขาพบว่าครอกโคไดล์ไม่ได้เตรียมพร้อมที่จะต่อสู้กับหลัวเหวินอย่างสุดกำลัง แต่เตรียมพร้อมที่จะหลบหนีไปคนเดียว
ใบหน้าของพวกทุกคนเขาต่างเต็มไปด้วยความสับสนและความสิ้นหวัง
ครอกโคไดล์… หัวหน้าของพวกเขากำลังปล่อยให้พวกเขาตายอย่างงั้นเหรอ?
“พวกนายทั้งหมด… ฉันมีทางเลือกให้กับพวกนายทุกคน!”
“จะยอมจำนนต่อฉัน!”
“หรือต้องการที่จะต่อสู้แล้วตายไปในที่สุด!”
“เอาล่ะ เลือกมา!!!”
หลัวเหวินตะโกนออกมาด้วยความโกรธ เสียงของเขาดังกึกก้องไปทั่ว
“ปัง” “ปัง” “ปัง”
หลังจากได้ยินคำพูดของหลัวเหวิน สมาชิกทุกคนในองค์กรบาร็อคเวิร์คต่างก็สูญเสียความตั้งใจที่จะต่อสู้ไปโดยสิ้นเชิง พวกเขาพากันทิ้งอาวุธและยอมจำนนต่อหลัวเหวิน
“เรายอมแพ้...”
“เรายอมจำนน!”
ณ จุดนี้การต่อสู้ระหว่างทั้งสองฝ่ายได้สิ้นสุดลงแล้ว
มีเพียงหลุมทรายขนาดใหญ่ที่ทิ้งเอาไว้บนพื้นเท่านั้น ที่พิสูจน์ให้เห็นถึงการต่อสู้อันน่าทึ่ง
โรบินซึ่งเฝ้าดูการต่อสู้จากด้านหลัง ในที่สุดเธอก็หายตกตะลึง
“กัปตัน ฉันขอพูดคุยกับพวกเขาหน่อยได้ไหม?”
โรบินเดินเข้ามาหาหลัวเหวินและส่งสัญญาณให้กับเขาผ่านสายตา อีกทั้งเธอยังเรียกเขาว่ากัปตันอีกด้วย
เห็นได้ชัดว่าหลังจากที่หลัวเหวินเอาชนะครอกโคไดล์ได้สำเร็จ เธอก็ตั้งใจที่จะเข้าร่วมกับกลุ่มโจรสลัดของหลัวเหวิน
“อืม”
ถึงแม้ว่าหลัวเหวินจะยังคงโกรธเกี่ยวกับเรื่องที่ครอกโคไดล์หนีไปได้ก็ตาม แต่เขาก็ไม่ได้มีท่าทีที่จะหงุดหงิดใส่โรบินเลยสักนิด เขาพยักหน้าและให้เธอได้พูดกับทุกคนในองค์กรบาร็อคเวิร์ค
“พวกนายทุกคน”
“ครอกโคไดล์ บอสของพวกนายกล้าที่จะทิ้งพวกนายเอาไว้ที่นี่และหนีออกไปคนเดียว”
“ถึงแม้ว่าครั้งนี้มันจะไม่เป็นไรก็ตาม แต่ฉันก็ไม่แน่ใจว่าครั้งหน้าเขาจะทิ้งพวกนายเอาไว้เหมือนกับครั้งนี้อีกหรือเปล่า”
“แตกต่างกับกัปตันหลัวเหวิน ซึ่งปฏิบัติต่อลูกเรือทุกคนที่เข้าร่วมกับเขาด้วยความจริงใจ”
โรบินเริ่มเกลี้ยกล่อมสมาชิกทุกคนในองค์กรบาร็อคเวิร์ค
หลังจากได้ยินคำพูดของโรบิน สมาชิกทุกคนในองค์กรบาร็อคเวิร์คก็พากันก้มหน้าลง
ไม่มีใครกล้าพูดออกมาว่าจะเป็นลูกเรือของหลัวเหวินในเวลานี้ อีกทั้งการที่ครอกโคไดล์ละทิ้งพวกเขาก็ยังเป็นเรื่องใหญ่สำหรับพวกเขาด้วย
“มันขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของพวกนายทุกคนนะ”
โรบินถอนหายใจและพูดขึ้นอีกครั้ง
เพียงแต่สมาชิกที่ซื่อสัตย์ต่อองค์กรบาร็อคเวิร์คก็ยังคงไม่ตอบสนอง
…