บทที่ 13 การปฏิบัติที่ได้รับในฐานะนักปรุงยา

บทที่ 13 การปฏิบัติที่ได้รับในฐานะนักปรุงยา

ไป๋เยว่ก่นด่าทออยู่ในห้องพิพากษา

นางจะยอมแพ้แค่นี้ได้อย่างไร?

นางเป็นถึงเจ้าสำนักหยกบริสุทธิ์ เป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์ฝ่ายธรรมะ!

ผ่านเรื่องราวร้ายแรงมาก็ตั้งมากมาย จะมายอมแพ้เพราะเรื่องแค่นี้ได้อย่างไร

ตอนนี้ความเกลียดชังที่นางมีต่อเซียวอวี่ได้พุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

นางสาบานเลยว่า ถ้าวันไหนนางได้ออกไป นางจะสับกระดูกมันเป็นชิ้นๆ แล้วบดเป็นผงให้จงได้

ตลอดช่วงบ่าย เซียวอวี่ขลุกอยู่แต่ในห้องพิพากษา

[ค่าพิพากษาไป๋เยว่เพิ่มขึ้นเป็น 3.1%!]

[ค่าพิพากษาไป๋เยว่เพิ่มขึ้นเป็น 3.5%!]

[ค่าพิพากษาไป๋เยว่เพิ่มขึ้นเป็น 3.9%!]

เซียวอวี่มองดูพระอาทิตย์ที่กำลังจะตกดินแล้วก็เริ่มลนลาน

ตลอดช่วงบ่ายนี้ ระดับการบำเพ็ญเพียรของเขากลับไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย

กลับเป็นตบะของไป๋เยว่ที่เพิ่มขึ้นเป็นขั้นชำระกายาระดับสามแทน

เวลาช่างสั้นนัก

แต่เดี๋ยวเขาต้องไปหาจางจื่อหลิงแล้ว ถ้าเกิดโดนเหมยชุนหลานดักหน้าล่ะก็ งานเข้าแน่ๆ!

ถ้ายายนั่นตามมาเจอฮวาเหลียนในโกดังเข้าล่ะก็ ต้องฆ่านางทิ้งแน่ๆ

ผู้หญิงที่หน้าตาขี้เหร่มักจะอิจฉาคนที่สวยกว่าตนเอง นี่มันสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิต!

ตอนนี้ทั้งฮวาเหลียนและไป๋เยว่ต่างก็ตกเป็นผู้หญิงของเขาแล้ว เขาไม่มีทางปล่อยให้พวกนางตายแน่ๆ

ถ้าฟูมฟักพวกนางให้เป็นสาวใช้ได้ ต่อไปจะเป็นกำลังสำคัญให้เขาอย่างมาก

แถมยังไม่ได้กดรับรางวัลจากการพิพากษาฮวาเหลียนเลยด้วย จะปล่อยให้นางตายไม่ได้เด็ดขาด

ต้องคิดหาทางสักอย่าง...

"ให้ตายเถอะ! อีแก่เหมยชุนหลาน ขืนให้เวลาข้าอีกสักวันสองวัน ข้าต้องทะลวงขึ้นขั้นเลี่ยนชี่ (รวบรวมลมปราณ) ได้แน่ๆ!"

งั้นไปหาคนช่วยดีไหม?

เซียวอวี่นึกถึงจางจื่อหลิงเป็นคนแรก ตอนนี้เขาเป็นนักปรุงยาคนเดียวในฐานที่มั่นแห่งนี้

จางจื่อหลิงต้องคุมกองทัพออกรบ โอสถก็ถือเป็นทรัพยากรที่ขาดไม่ได้

แถมอีกฝ่ายยังบอกให้เขาไปหาตอนพระอาทิตย์ตกดินด้วย

งั้นลองขอให้จางจื่อหลิงตั้งค่ายกลป้องกันให้เขาหน่อยดีไหม?

เมื่อคิดได้ดังนั้น เซียวอวี่ก็เริ่มเคลื่อนไหว

ก่อนไปเขายังคงไม่วางใจ

ถ้าเขาไปแล้ว ฮวาเหลียนจะไม่อาละวาดงั้นหรือ?

เขาเดินไปที่โกดัง มองฮวาเหลียนที่ฟื้นขึ้นมาแล้วและกำลังหดตัวอยู่ตรงมุมห้อง แสร้งทำเป็นพูดด้วยความสงสาร "เอ่อ เดี๋ยวข้าต้องออกไปข้างนอกสักพัก ช่วงนี้เจ้าห้ามออกไปไหนเด็ดขาดนะ ห้ามให้ใครเจอตัวเข้าล่ะ!"

"มีอีแก่คนหนึ่งกำลังเล็งเล่นงานข้าอยู่ ถ้ามีคนมาเจอเจ้าอยู่ที่นี่ล่ะก็ ผลลัพธ์คงเลวร้ายสุดๆ!"

"เจ้าอยากจะปรนนิบัติข้าแค่คนเดียว หรืออยากจะปรนนิบัติคนทั้งสำนัก ก็ลองคิดดูให้ดีแล้วกัน..."

"ข้าเอาเสื้อผ้ากับของใช้มาให้ สายโซ่นี่ข้าจะไม่ปลดออกให้หรอกนะ เจ้าก็อยู่ตรงนี้แหละ! ห้ามวิ่งเพ่นพ่านเด็ดขาด!"

"อ้อ นี่ของกินนิดหน่อย! เอาล่ะ ถ้าไม่อยากให้อาจารย์ของเจ้าเป็นอะไร เจ้าก็ทำตัวดีๆ ซะ!"

พูดจบเซียวอวี่ก็เดินจากไป

เขาจัดการปิดประตูหน้าต่างทุกบานจนมิดชิด

ฮวาเหลียนมองเสื้อผ้าและของกินที่เซียวอวี่เอามาให้ด้วยความรู้สึกเย้ยหยันตามสัญชาตญาณ

นี่ยังจะเอาของกินมาให้นางอีกงั้นรึ?

สองวันนี้อิ่มจนจุกอยู่แล้ว...

แถมยังมีอาการคลื่นไส้อยู่เป็นระยะๆ

และนางก็ไม่มีทางกินของที่เขาเอามาให้เด็ดขาด ต้องมียาพิษอยู่แน่ๆ!

เดี๋ยวก่อน หมอนี่กำลังเป็นห่วงนางอยู่รึเปล่าเนี่ย?

กลัวว่านางจะวิ่งไปมาจนโดนจับได้รึ?

ฮวาเหลียนกำหมัดแน่นตามสัญชาตญาณ "เหอะ! ไม่ต้องมาแสร้งทำเป็นสงสาร อย่าให้ข้าสบโอกาสก็แล้วกัน... ข้าไม่ปล่อยแกไว้แน่!"

ถึงปากจะพูดอย่างนั้น แต่นางก็สวมเสื้อผ้าที่เซียวอวี่เอามาให้อยู่ดี

พอมองสำรวจไปรอบๆ โกดัง ตรงกองฟืนฝั่งตรงข้ามเหมือนจะมีมีดตัดฟืนอยู่เล่มหนึ่ง?

ฮวาเหลียนกำหมัดแน่นอีกครั้ง นางรู้สึกว่ารากปราณของนางฟื้นฟูขึ้นมาบ้างแล้ว และระดับการบำเพ็ญเพียรก็กลับมาอยู่ที่ขั้นชำระกายาระดับหนึ่ง

เจ้านั่นน่าจะยังไม่ถึงขั้นเลี่ยนชี่ ถ้านางอยากจะช่วยท่านอาจารย์ ก็ต้องพึ่งโอกาสคืนนี้แล้วล่ะ!

ถึงระดับการบำเพ็ญเพียรของนางจะสู้เขาไม่ได้ แต่นางก็ฝึกวิชาต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก

ศิษย์จากสำนักใหญ่ต่างจากผู้บำเพ็ญเพียรพเนจร ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรส่วนใหญ่เริ่มบำเพ็ญเพียรกันกลางคัน ไม่ได้มีพื้นฐานอะไรมาก่อน

ส่วนศิษย์สำนักใหญ่มักจะได้ฝึกฝนวิชาในยุทธภพตั้งแต่เด็ก ทั้งเพลงทวน เพลงดาบ วิชาตัวเบา และทักษะการต่อสู้

เหตุผลที่ศิษย์ขั้นเลี่ยนชี่จากสำนักใหญ่สามารถเอาชนะผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรในระดับเดียวกันได้ ก็เพราะมีพื้นฐานที่แตกต่างกันนี่แหละ

ฮวาเหลียนมั่นใจเลยว่า เซียวอวี่ต้องไม่มีวิชาต่อสู้แน่ๆ เขาก็แค่มีพลังสูงกว่าเท่านั้น

มองไปที่มีดตัดฟืนเล่มนั้นที่อยู่ไกลออกไป ฮวาเหลียนตวัดเท้าเตะท่อนฟืนท่อนหนึ่งพุ่งออกไป

ท่อนฟืนกระแทกมีดเล่มนั้นกระเด็นมาตกอยู่แทบเท้าของนางพอดี

นางจึงรีบเก็บมีดเล่มนั้นขึ้นมาพลางสูดหายใจเข้าลึกๆ...

พยายามไม่นึกถึงภาพเหตุการณ์ระหว่างนางกับเซียวอวี่ในตอนนั้น

รอให้เขากลับมาก่อนเถอะ ข้าจะจัดการจับตัวเขาให้ได้!

คราวที่แล้วที่นางสลบไปเป็นเพราะสูดควันดำนั่นเข้าไปหรอก คราวนี้ข้าเตรียมตัวมาพร้อม ไม่มีทางพลาดแน่

"ไอ้สารเลว... คอยดูเถอะ! ข้าจะทำให้แกรู้สึกเสียใจที่เกิดมา!!!"

ในเวลาเดียวกัน ทางด้านไป๋เยว่ที่ยังคงรับการพิพากษาอยู่ในห้องพิพากษา ความคิดของนางก็เริ่มเปลี่ยนไปบ้างแล้ว

ตอนนี้ระดับการบำเพ็ญเพียรของนางพุ่งทะยานไปถึงขั้นชำระกายาระดับสี่แล้ว

ที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าก็คือ เส้นชีพจรและรากปราณที่เสียหายของนางกลับมีอาการดีขึ้น!

ช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ!

นางถูกยอดฝีมือขั้นจินตัน (แก่นทองคำ) โจมตีจนบาดเจ็บสาหัสนะ หากคิดจะรักษาเส้นชีพจรและรากปราณ ทรัพยากรที่ต้องใช้ย่อมมหาศาลราวกับตัวเลขทางดาราศาสตร์

แล้วจู่ๆ อาการถึงดีขึ้นมาได้ยังไง?

หรือว่าเป็นเพราะเซียวอวี่...

ในตอนนั้นเอง เสียงพิพากษาในห้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง "นางมารร้ายไป๋เยว่ เจ้ารู้ความผิดของตนเองแล้วหรือไม่?"

ไป๋เยว่มีสีหน้าเหยียดหยาม เสียงพิพากษาในห้องนี้ทำไมถึงเป็นเสียงผู้หญิง?

หรือว่าในห้องนี้ยังมีผู้หญิงคนอื่นอยู่อีก?

แถมฟังจากน้ำเสียงแล้ว ดูเหมือนผู้หญิงคนนั้นจะรู้เรื่องของนางเป็นอย่างดี?

ยังไม่ทันที่ไป๋เยว่จะได้สติ วินาทีต่อมานางก็แผดเสียงร้องลั่น

ห้องพิพากษายังคงถามต่อไป "นางมารร้ายไป๋เยว่ เนรคุณคน สมควรตายด้วยน้ำมือของผู้คนทั้งใต้หล้า! เจ้ารู้ความผิดของตนเองหรือไม่?"

ไป๋เยว่เดือดดาลขึ้นมาทันที "เอาแต่ถามคำถามนี้ ข้ามีความผิดอะไร? คิดว่าข้าเติบโตมาแบบไร้เดียงสาหรือไง? หึหึ แค่นี้เองรึ? มีไม้ตายอะไรก็งัดออกมาให้หมดเลย! นังแพศยา!"

เสียงผู้หญิงในห้องพิพากษาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "การพิพากษานางมารร้ายต้องใช้เวลา หากเจ้าไม่ยอมกลับใจ ไม่ยอมสารภาพบาป วันถัดไปการพิพากษาก็จะรุนแรงขึ้น วันที่สามก็เพิ่มเป็นสองเท่า!"

"จนกว่าจิตของเจ้าจะสับสนวุ่นวาย สัมผัสทั้งห้าพังทลาย และลืมเลือนตัวตน!"

"ขอถามอีกครั้ง นางมารร้ายไป๋เยว่ เจ้ารู้ความผิดของตนเองหรือไม่?"

ไป๋เยว่แค่นเสียงหัวเราะเย็นชา "ข้าไม่มีความผิด!"

วินาทีต่อมา สายไฟและวงจรเครื่องจักรหน้าตาประหลาดนับไม่ถ้วนก็พุ่งเข้ามาพันตัวนาง

ไป๋เยว่ถูกช็อตจนร้องเสียงหลง

[ค่าพิพากษานางมารร้ายไป๋เยว่เพิ่มขึ้นเป็น 4.1%]

"ข้าไม่มีความผิด!!!"

"ข้าผิดอะไร? ข้าอยากล้างแค้นให้ลูกศิษย์ ข้าอยากกวาดล้างพรรคมาร ข้าใช้ชีวิตอย่างโปร่งใสมาโดยตลอด ข้ามีความผิดอะไร?"

"ข้ออ้างใส่ร้ายป้ายสีคนอื่นมีถมไป! ข้าไม่ยอม—!"

"ต่อให้ตายข้าก็ไม่ยอม————!!! เซียวอวี่ ถ้าแน่จริงแกก็ฆ่าข้าซะ แกอย่าหวังเลยว่าข้าจะยอมสยบให้แก ฝันกลางวันไปเถอะ!"

"ข้าขอสาปแช่งแก! ข้าขอสาปแช่งให้แกตายอย่างทรมาน! แกจะต้องตกนรกขุมที่สิบแปด!"

"แกจะต้อง..."

ยังไม่ทันที่ไป๋เยว่จะด่าจบ นางก็ชะงักไป

นางเหมือนจะได้ยินเสียงบางอย่าง

เมื่อได้ยินเสียงของบางอย่างที่หมุนด้วยความเร็วสูงอยู่ตรงหน้า นางก็เริ่มกระวนกระวายใจ

เหมือนจะเป็นอาวุธวิเศษอะไรสักอย่าง...

[นางมารร้ายไป๋เยว่ ความแค้นของเจ้าไม่เกี่ยวกับเซียวอวี่ เซียวอวี่ช่วยเจ้าไว้ แต่เจ้ากลับคิดร้ายต่อเขาหลายครั้ง! อย่างนี้เรียกว่าไม่มีความผิดงั้นหรือ?]

[หรือว่าคนที่เกิดในดินแดนมาร จะต้องเป็นคนชั่วมาตั้งแต่เกิด? ความดีความชั่วในโลกนี้พวกฝ่ายธรรมะเป็นคนกำหนดงั้นหรือ? คนที่อยู่ฝ่ายธรรมะล้วนเป็นคนดีหมดเลยรึไง?]

[กลับดำเป็นขาว เนรคุณคน หยิ่งผยอง อกตัญญู! เจ้ารู้ความผิดของตนเองหรือไม่?]

ไป๋เยว่ไม่ตอบ

จากนั้นเสียงกรีดร้องอันยาวนานและโหยหวนก็ดังสะท้อนออกมาจากห้องพิพากษา

เสียงกรีดร้องนั้นดังก้องไปทั่วส่วนลึกของห้องพิพากษา

ดังก้องกังวาน...

……

ภายในห้องหนังสือแห่งหนึ่ง เซียวอวี่ประสานมือกล่าวด้วยความเคารพ "ท่านผู้อาวุโสจาง... ศิษย์ขอคารวะขอรับ!"

จางจื่อหลิงที่กำลังนั่งตรวจดูเอกสารต่างๆ อยู่ไม่ได้หันกลับมามอง นางอ่านเอกสารรายงานความสูญเสียในศึกครั้งล่าสุดไปพลาง พูดไปพลาง "อืม... มาแล้วรึ... ช่วงนี้นิกายสราญรมย์ของเรากำลังรับคนเพิ่มที่แนวหน้า ต้องการยาชำระล้างไขกระดูกและยาเปิดเส้นชีพจรจำนวนมาก เพื่อช่วยยกระดับพรสวรรค์ให้ศิษย์ใหม่!"

"และยังต้องการยาห้ามเลือด ยาฟื้นฟูพลังปราณ ซึ่งเป็นยายุทธศาสตร์ในปริมาณมหาศาลด้วย!"

"ที่ข้าเรียกเจ้ามาก็เพื่อจะบอกว่า เมื่อก่อนผู้อาวุโสอูจะปรุงยาวันละกี่เม็ดข้าไม่สน แต่ทุกๆ เดือน เจ้าต้องส่งมอบยาระดับหนึ่งให้ข้าหนึ่งพันเม็ดในคราวเดียว!"

"ส่วนสมุนไพรกับวัตถุดิบ ข้าจะให้คนเอาไปส่งให้ ข้าส่งอะไรไปให้ เจ้าก็ปรุงอันนั้น อีกหนึ่งเดือนให้หลัง ถ้าขาดยาไปแม้แต่เม็ดเดียว ข้าจะเอาเรื่องเจ้าให้ถึงที่สุด!"

เซียวอวี่รีบประสานมือกล่าว "ท่านผู้อาวุโสโปรดวางใจ ศิษย์จะทำอย่างสุดความสามารถ... เพียงแต่..."

จางจื่อหลิงได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้น นางมองเซียวอวี่ที่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยเสียงเรียบ "พูดมาสิ ต้องการข้อแลกเปลี่ยนอะไร?"

เซียวอวี่: "จะ... จะเรียกว่าข้อแลกเปลี่ยนก็คงไม่ได้ ศิษย์แค่อยากจะได้ค่ายกลสักค่ายกลหนึ่ง เอาไว้ปกป้องห้องปรุงยาก็พอแล้วขอรับ เพราะในสำนักมีหลายคนคิดมิดีมิร้ายกับศิษย์..."

จางจื่อหลิงยกยิ้มมุมปาก คิ้วโก่งเรียวดั่งใบหลิว

นางจ้องมองเซียวอวี่ตาไม่กะพริบ "เป็นเพราะร่างกายที่พิเศษของเจ้างั้นรึ? คาดว่าที่ผู้อาวุโสอูรับเจ้าไว้ก็คงเป็นเพราะร่างกายพลังหยางบริสุทธิ์ของเจ้านี่แหละ! ไม่เป็นไร เรื่องนี้ข้าเข้าใจดี!"

จางจื่อหลิงพูดพลางปล่อยอาวุธวิเศษประเภทพาหนะบินออกมา เซียวอวี่เห็นแล้วก็ตกใจ

นั่นมันอาวุธวิเศษระดับกลางเชียวนะ!

จางจื่อหลิงคนนี้รวยไม่เบาเลยแฮะ...

"ขึ้นมาสิ~ ข้าจะไปตั้งค่ายกลให้เจ้าเอง แถมข้าจะประกาศให้รู้ทั่วกันด้วยว่า หากใครกล้ามาตอแยนักปรุงยาของข้า ข้าจะส่งมันไปเกิดใหม่ให้หมด!"

เซียวอวี่ได้ยินดังนั้นก็ดีใจมาก "ขะ... ขอบพระคุณท่านผู้อาวุโสที่เมตตาขอรับ!"

จากนั้นจางจื่อหลิงก็พาเขามาลอยอยู่เหนือห้องปรุงยา

นางมองลงไปยังห้องปรุงยาเบื้องล่าง กวาดสายตาจากโกดัง สวนสมุนไพร ไปจนถึงห้องนอน

หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง นางก็มองไปที่บ่อน้ำข้างหน้า

แล้วก็โยนธงค่ายกลหกอันออกไปรอบๆ ทิศ

เซียวอวี่มองธงค่ายกลที่พุ่งออกไปก็ถึงกับอึ้ง นางกางค่ายกลครอบคลุมพื้นที่กว้างขวางขนาดนี้ให้เขาเลยรึ?

แม้แต่สวนสมุนไพรกับบ่อน้ำก็ยังอยู่ในค่ายกลด้วย

เมื่อธงค่ายกลตกลงประจำตำแหน่ง ม่านพลังค่ายกลสีฟ้าก็พุ่งขึ้นมาครอบคลุมทันที ราวกับหลังคาโดม

บนค่ายกลมีแสงสีฟ้าเป็นรูปลายกระดองเต่าวูบวาบ และบางครั้งก็เห็นหัวงูหน้าตาน่ากลัวโผล่ออกมาด้วย

"ค่ายกลนี้คือค่ายกลเต่าดำขนาดเล็ก ถึงจะเป็นแค่ค่ายกลระดับต่ำ แต่ก็เพียงพอที่จะปกป้องเจ้าไม่ให้คนอื่นเข้ามารบกวนแล้ว!"

"ข้าจัดการเอาไว้แล้ว มีแค่เจ้ากับข้าสองคนเท่านั้นที่สามารถเข้าออกค่ายกลนี้ได้ วางใจได้เลย!"

"ผู้อาวุโสอูตายไปแล้ว ทางสำนักก็ไม่ได้ส่งใครมาช่วยข้าเพิ่ม ข้ากำลังขาดคนอยู่พอดี ขอแค่เจ้าตั้งใจทำงานให้ข้า ข้าย่อมไม่ทอดทิ้งเจ้าแน่!"

"เมื่อใดที่เจ้าทะลวงถึงขั้นเลี่ยนชี่ (รวบรวมลมปราณ) ได้ ข้าจะรับเจ้าเป็นศิษย์!"

เซียวอวี่รีบประสานมือ "ขอบพระคุณท่านผู้อาวุโสที่เมตตา ศิษย์จะพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อเลื่อนระดับการบำเพ็ญเพียรให้เร็วที่สุดขอรับ!"

จางจื่อหลิงพยักหน้า "อืม เดี๋ยวข้าจะมอบหุ่นเชิดคุ้มกันไว้ให้เจ้าตัวหนึ่ง ระดับการบำเพ็ญเพียรขั้นเลี่ยนชี่ระดับสี่ มันจะช่วยปกป้องเจ้าได้!"

พูดจบจางจื่อหลิงก็ปล่อยหุ่นเชิดพญาอินทรีไม้ตัวหนึ่งออกมาจากถุงเก็บของ

ตอนนั้นเซียวอวี่ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ ผู้หญิงคนนี้ตั้งใจจะรับเขาเป็นศิษย์จริงๆ รึ?

การปฏิบัตินี่มัน...

ที่ทำให้เขาดีใจที่สุดก็คือ ระบบเริ่มทำการประเมินแล้ว

[จางจื่อหลิงยังไม่เข้าข่ายเกณฑ์ตัดสินนางมารร้าย ไม่สามารถตรวจสอบหน้าต่างสถานะของนางได้!]