บทที่ 21 สาวใจกล้า

“เดี๋ยวของฉันเขาก็จะเอาเหมือนกัน” ลูน่าร่วมวงสนุกทันทีที่เข้าใจว่าหญิงสาวผมสีชมพูกำลังทำอะไรอยู่ เธอเข้าไปเกาะแขนอีกข้างของเขาเอาไว้ แม้จะลำบากอยู่บ้างเพราะส่วนสูงที่ต่างกันมากจนทำให้จูบเขาไม่ได้ ทว่าโชคดีที่ลูน่าเป็นเด็กสาวหัวไว เธอจึงหาวิธีแก้ได้อย่างรวดเร็ว นั่นคือออกแรงดึงแขนของเขาลงมา จนริมฝีปากของเธอสามารถแตะแก้มของเขาได้สำเร็จ

แม้จะรู้สึกเขินอยู่เล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้สนใจนักว่ารุ่นพี่มหาวิทยาลัยที่ไม่รู้จักคนหนึ่งจะคิดอย่างไรกับเธอ

จากนั้นเด็กสาวทั้งสองก็หันไปมองอาเรีย ซึ่งเป็นเพียงคนเดียวที่ยังคงเงียบอยู่ สายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของพวกเธอบ่งบอกทุกอย่างได้เป็นอย่างดี และอาเรียก็เม้มริมฝีปากทันทีเมื่อเข้าใจคำสั่งเงียบ ๆ นั้น

หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้นขณะก้าวมายืนตรงหน้าไคเดน โอบแขนทั้งสองข้างไปรอบต้นคอของเขา เขย่งปลายเท้าขึ้น และประทับจูบลงบนริมฝีปากของเขา

“เขา...! ไคเดนคือ...! แฟนของฉัน!!” เธอตะโกนออกมาหลังจากต่อสู้อยู่กับตัวเองอย่างหนักอยู่พักใหญ่

เด็กสาวผมสีเงินทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต้องตกตะลึงกับการกระทำของเธอ แต่ไม่มีใครช็อกไปมากกว่าตัวอาเรียเองอีกแล้ว

แก้มของเธอแดงจัดราวกับมะเขือเทศสุกทันทีที่ตระหนักได้ว่าตัวเองเพิ่งทำอะไรลงไป ก่อนที่เธอจะมีโอกาสแก้ไขความผิดพลาดนับไม่ถ้วนที่ก่อขึ้นภายในเวลาเพียงห้าวินาที นิกซ์ก็เริ่มหัวเราะคิกคัก

“ใจกล้าดีนี่! เธอได้รับความเคารพจากฉันแล้ว สาวน้อย”

“ฉันมองเธอผิดไป...” ลูน่าพึมพำด้วยน้ำเสียงที่กระตือรือร้นน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด

“มะ..ไม่ใช่นะ ฉะ..ฉันไม่ได้ตั้งใจจะ...”

นิกซ์ขัดจังหวะเด็กสาวที่กำลังพูดตะกุกตะกัก และใกล้จะละลายหายไปเพราะความอับอายที่ท่วมท้น ด้วยการแสยะเสียงใส่เดวิด

“เอาเป็นว่า ก็อย่างที่เห็นนั่นแหละ! รีบไสหัวไปได้แล้ว ฉันเห็นตัวประกอบมามากพอสำหรับวันนี้แล้ว พวกเราอยากใช้เวลาที่เหลือของวันนี้อยู่กับไคเดนของพวกเรา และไม่ต้องการใครอื่นอีก”

เดวิดกัดฟันแน่นเสียจนแทบแตกเป็นเสี่ยง ๆ และในดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยอารมณ์หลากหลาย ทั้งความไม่อยากเชื่อ ความอิจฉาริษยา ความเศร้า และอีกมากมาย

“มาเถอะ ที่รัก... คุณเองก็เคยพรากความบริสุทธิ์ของผู้หญิงคนหนึ่งไปแล้ว จำได้ไหม? ไปดูหนังหุ่นยนต์เรื่องที่คุณอยากดูกันเถอะ” เบ็กกี้อ้อนวอนพลางลากเขาออกไป

ชายเจ้าของเรื่องยอมปล่อยให้แฟนสาวลากตัวไป ขณะบ่นพึมพำว่า

“มันไม่ใช่หนังหุ่นยนต์ แต่เป็นเมคต่างหาก! สองอย่างนั้นไม่เหมือนกันเลยนะ!”

“งั้นตอนนี้เขาก็เป็นผู้ชายของเธอแล้วสินะ?” ลูน่าเอ่ยแซวอาเรียที่กำลังจะเป็นลมเพราะความเขินอายอยู่รอมร่อ

“ฉัน... ทำไมฉันถึงทำแบบนั้นนะ?! อายจะตายอยู่แล้ว! จริง ๆ ฉันแค่อยากกอดไคเดน แต่ตอนนั้นในหัวกลับรู้สึกว่าการทำมากกว่านั้นมันถูกต้องยังไงก็ไม่รู้...”

“คนเราก็ทำพลาดกันได้ทั้งนั้น แม้แต่คนเก่งที่สุดก็เถอะ” ไคเดนกล่าวอย่างเป็นกลาง

“แต่นั่นเป็นจูบแรกของฉันนะ...!”

“ของฉันก็เหมือนกัน”

“อ๊ะ... ขอโทษนะที่ขโมยจูบแรกของคุณไป” อาเรียกล่าวขอโทษด้วยน้ำเสียงจริงใจอย่างที่สุด

“เธอนี่เป็นผู้หญิงแปลก ๆ จริง...” ลูน่าพึมพำเบา ๆ

คลิก!

ในที่สุดไคเดนก็เสียบกุญแจเข้ารู ล็อก หมุนมัน และเปิดประตูห้องออก นิกซ์กับลูน่าพุ่งเข้าไปด้านในอย่างตื่นเต้น กระตือรือร้นที่จะเห็นว่าห้องของเขาจะมีหน้าตาเป็นอย่างไร ขณะที่อาเรียยังคงอยู่ในสภาพมึนงงอย่างหนัก

“อยู่ไหนล่ะ?!” นิกซ์ร้องถามอย่างกระฉับกระเฉง พลางกวาดสายตามองไปรอบห้อง

“นั่นไง!” ลูน่าอุทานก่อนจะรีบวิ่งไปที่โต๊ะทำงานของเขา ซึ่งของเล่นชิ้นนั้นวางอยู่ตรงหน้าจอคอมพิวเตอร์พอดี

“ให้ตายสิ ก้นสวยชะมัด!” สาวผมชมพูรูปร่างเย้ายวนผิวปากออกมาเมื่อเห็นเป้าหมายแห่งความสงสัยของตน

“ใช่ไหมล่ะ? ฉันเป็นคนเลือกให้เขาเองกับมือเลยนะ!” ลูน่าประกาศอย่างภาคภูมิใจ

“เฮ้ จะเคารพความเป็นส่วนตัวของฉันกันบ้างได้ไหม?” ไคเดนคร่ำครวญ แต่ไร้ผลโดยสิ้นเชิง

“อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า นายกำลังจะได้ครั้งแรกของพวกเราไปนะ พวกเรามีสิทธิ์ตรวจสอบว่าผู้ชายของพวกเราเป็นคนที่เหมาะสมหรือเปล่า!” นิกซ์ให้เหตุผล พลางตบของเล่นชิ้นนั้นอย่างคึกคักราวกับจะย้ำคำพูดของตัวเอง ทำให้บั้นท้ายของมันเด้งไหวเหมือนเกลียวคลื่นในทะเลท่ามกลางพายุรุนแรง

“...ดีแฮะ”

ไคเดนไม่ต้องการตามน้ำเด็กสาวประหลาดทั้งสองต่อไปอีกแล้ว เขาจึงคว้าของเล่นชิ้นนั้นแล้วโยนเข้าไปในห้องน้ำ

ตอนนี้ใกล้จะถึงช่วงหัวค่ำแล้ว เขาจึงคิดว่าอาหารน่าจะทำให้สาว ๆ อารมณ์ดีขึ้นได้

“อยากสั่งอาหารมากินกันไหม? ฉันเลี้ยงเอง”

“ฉันจ่ายส่วนของตัวเองได้นะ” ลูน่าไม่ค่อยอยากรับความใจดีของเขา

“ฉันยืนยัน ในฐานะเจ้าของห้อง หน้าที่ของฉันคือเลี้ยงดูแขกที่มาเยือน” ไคเดนรู้ว่าทั้งสามคนต่างก็มีเงินไม่มากนัก ดังนั้นเขาจึงคิดว่าอย่างน้อยที่สุดที่พอจะทำได้ก็คือเลี้ยงอาหารฟรีให้เด็กสาวทั้งสาม เขามีฐานะทางการเงินสบายพอจะทำเช่นนั้นได้

งานของบรูโนเป็นสิ่งที่เขาสามารถกลับไปทำได้เสมอหากถึงคราวคับขัน และที่สำคัญเขาก็ยังไม่ได้ลาออกด้วยซ้ำ ค่าใช้จ่ายของเขามีเพียงค่าเวลาของเลียม ค่าสมาชิกฟิตเนส และค่าอาหารเท่านั้น ส่วนอย่างอื่นทั้งหมดถูกจ่ายด้วยเงินกู้เพื่อการศึกษาอยู่แล้ว

“ก็ได้...” เด็กสาวผมสีม่วงตอบรับข้อเสนอของเขาอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

“ฉันอยากกินพิซซ่า!” นิกซ์ร้องอย่างร่าเริง

“แน่นอนว่าเธอต้องพูดแบบนั้นอยู่แล้ว ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึง... อ้วนขนาดนี้” ลูน่าเอ่ยอย่างค่อนข้างเสียมารยาท พลางจ้องหน้าอกอวบอิ่มขนาดใหญ่ของสาวงามผมสีชมพูราวกับมันเป็นศัตรูตัวฉกาจ

“หืม? ฉันรู้สึกเหมือนประสาทสัมผัสกำลังตรวจพบอาการขาดความมั่นใจในความเป็นผู้หญิงขั้นรุนแรงเลยนะ อยากเล่าให้เพื่อนรักคนนี้ฟังไหมจ๊ะ?”

แม้นิกซ์จะเป็นคนที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งโดดเด่นที่สุดในกลุ่มสามสาว แต่เธอก็ไม่ได้มีรูปร่างเกินมาตรฐานแม้แต่น้อย ไขมันทั้งหมดบนร่างกายของเธอกระจายตัวไปอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสมอย่างสมบูรณ์แบบ โดยเฉพาะหน้าอก ต้นขา และสะโพก

ส่วนอาเรียนั้นถือเป็นจุดกึ่งกลางที่สมบูรณ์แบบ เธอมีรูปร่างแบบซูเปอร์โมเดลมากที่สุดในบรรดาทั้งสามคน หุ่นเพรียว ขายาว หน้าอกอวบอิ่ม และบั้นท้ายที่ชวนมอง ในฐานะคนที่เข้ายิมอย่างจริงจัง เธอยังเป็นคนที่มีกล้ามเนื้อเด่นชัดที่สุดอีกด้วย และความพยายามอย่างหนักของเธอก็ส่งผลให้เธอมีสะโพกที่กระชับเด้งงอนและต้นขาที่แน่นเฟิร์มชวนมอง

ลูน่าเป็นคนตัวเล็กที่สุดในกลุ่ม ไม่ว่าจะเป็นส่วนสูงหรือสัดส่วนความเป็นผู้หญิง อย่างไรก็ตาม เธอก็ไม่ได้แบนราบแต่อย่างใด ร่างกายของเธอประดับด้วยสะโพกที่ได้รูปและหน้าอกที่มีเสน่ห์ดึงดูด

ตั้งแต่แรกแล้ว ไคเดนไม่ได้มีอคติกับผู้หญิงที่หน้าอกไม่ได้ใหญ่อลังการอะไร อีกทั้งลูน่าเองก็สวยมากเช่นกัน ดังนั้นในสายตาของเขา ทั้งสามคนล้วนเซ็กซี่ไม่ต่างกัน หากจะพูดกันตามตรง เขาอยากครอบครองพวกเธอทั้งหมดตามใจปรารถนา

ส่วนเรื่องส่วนสูงนั้น ไคเดนสูง 189 เซนติเมตร และต่ำกว่าเขาลงมาราวหนึ่งศีรษะคืออาเรียกับนิกซ์ ซึ่งมีความสูงใกล้เคียงกันมากที่ประมาณ 170 เซนติเมตร ขณะที่เด็กสาวทั้งสองยังสูงกว่าลูน่าอย่างเห็นได้ชัด โดยลูน่าสูงเพียง 155 เซนติเมตรเท่านั้น

“ไม่ล่ะ ปล่อยฉันไว้คนเดียวเถอะ ยัยหมูสีชมพู” ลูน่าตอบกลับทันควัน