บทที่ 20 การปฏิเสธ

“หืม? แต่เราเพิ่งตกลงกันไปไม่ใช่เหรอ?”

“ฉันไม่เคยบอกว่าจะทำพร้อมกันทั้งสามคน”

“มันมีปัญหาอะไรล่ะ? นั่นไม่ใช่ความฝันสูงสุดของผู้ชายทุกคนหรอกเหรอ?”

“ใช่ แต่มีปัญหาอยู่ข้อหนึ่ง”

“หืม?”

เขาอ้าปาก ก่อนจะพูดออกมารัวเป็นชุด

“ผมเชื่อว่าครั้งแรกของผู้หญิงควรเป็นช่วงเวลาที่พิเศษและน่าจดจำ เป็นความทรงจำที่พวกเธอสามารถย้อนนึกถึงได้อย่างมีความสุข แม้เวลาจะผ่านไปหลายสิบปี ในวันที่นั่งพักร่างกายอันอ่อนล้าบนเก้าอี้โยก พลางหวนคิดถึงวันเก่า ๆ ที่งดงาม ผู้หญิงทั้งสามคนนี้ก็ต้องมีการบันทึกภาพในครั้งแรกของพวกเธออยู่แล้ว แต่คุณควรให้เกียรติพวกเธอบ้าง ไม่ใช่จับพวกเธอมารวมกันราวกับเป็นฝูงวัวที่กำลังจะถูกเชือดเพื่อความสะดวกและประหยัดเวลา อย่างน้อยที่สุด นั่นคือความเคารพพื้นฐานที่เราควรมอบให้แก่สิ่งมีชีวิตอันแสนวิเศษเหล่านี้”

“ไคเดน...”

หญิงสาวทั้งสามคนต่างมีสีหน้าตกตะลึง

ก่อนหน้านี้พวกเธอเห็นด้วยกับเซดีว่านี่ควรเป็นสิ่งที่เขาชื่นชอบอย่างมาก

แต่ตอนนี้ชายคนนี้กลับยอมสละความฝันของผู้ชายแทบทุกคน เพียงเพื่อรักษาศักดิ์ศรีและความรู้สึกของพวกเธอ

พวกเธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย

“ก็ได้มั้ง...”

เซดีพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจนัก

“เอาเถอะ เดี๋ยวพวกเธอเซ็นสัญญาให้เรียบร้อย แล้วกลับบ้านกันก่อนวันนี้ ใช้เวลาอยู่กับไคเดนสักหน่อย ทำความรู้จักกันให้มากขึ้น ละลายพฤติกรรมกันไว้ก่อน...”

จากนั้นเธอก็มองไปยังเหล่าสาว ๆ และเห็นสายตาอบอุ่นเปี่ยมด้วยความชื่นชมที่พวกเธอแอบส่งให้ชายหนุ่ม

เซดีจึงหัวเราะอย่างจนปัญญา

“ถ้ายังมีน้ำแข็งเหลือให้ละลายอยู่น่ะนะ...แล้วพรุ่งนี้ค่อยกลับมาใหม่ เราค่อยมาตัดสินใจกันว่าใครจะเป็นคนแรก เป้าหมายของเราคือถ่ายทำทุกอย่างให้เสร็จภายในวันเดียว แม้อาจใช้เวลามากกว่าแปดชั่วโมงก็ตาม เพราะฉะนั้นเตรียมตัวไว้ให้พร้อม ในกรณีเลวร้ายที่สุด ฉันคาดว่าน่าจะกินเวลาประมาณสิบสี่ชั่วโมง รวมขั้นตอนเตรียมงานทั้งหมดแล้ว พวกเธอจะได้พักเป็นระยะตลอดทั้งวันอยู่แล้ว แต่สำหรับไคเดน...”

เธอยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“นี่คือสิ่งที่นายต้องการเองไม่ใช่เหรอ?”

“แน่นอน”

ไคเดนตอบพร้อมรอยยิ้มมั่นใจ

“ผมจัดการได้ ไม่ต้องห่วง”

การเซ็นสัญญาเสร็จสิ้นลงภายในเวลาไม่กี่นาที จากนั้นทั้งสี่คนก็เดินออกจากสำนักงานเอเจนซี่

ไคเดนเป็นคนเอ่ยขึ้นก่อน

“งั้นผมว่าเราควรฟังคำแนะนำของเซดีนะ ใช้เวลาร่วมกันสักหน่อย ทำความรู้จักกันให้มากขึ้น”

[ติ๊ง!]

[ภารกิจเสริมใหม่: เสาหลักแห่งการสนับสนุน]

[พวกสาว ๆ กำลังกังวลอย่างหนักเกี่ยวกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้ จงช่วยคลายความกังวลของพวกเธอในคืนนี้ด้วยการพาพวกเธอไปใช้เวลาที่ดีร่วมกัน]

[รางวัล]

1.แต้มอัปเกรด 2 แต้ม

“ฉันเห็นด้วย”

ทั้งสามตอบพร้อมกันอย่างเป็นจังหวะ

“ดี งั้นเราจะไปทำกันที่ไหนดีล่ะ?”

“ถ้าให้ดีที่สุดก็ควรเป็นบ้านของใครสักคน ฉันไม่อยากให้คนแปลกหน้าได้ยินเรื่องที่พวกเราคุยกัน”

นิกซ์ให้เหตุผล ก่อนจะเสริมว่า

“แต่น่าเสียดาย ฉันอยู่ห่างจากที่นี่ประมาณหนึ่งชั่วโมง”

“ของฉันยี่สิบห้านาที” อาเรียกล่าว

ลูน่าพูดต่อทันที

“สามสิบนาที แต่พี่ชายฉันอยู่บ้าน ตอนนี้ฉันไม่อยากเจอเขา”

“ของผมยี่สิบนาที แต่ผมอยู่หอพักนักศึกษาห้องเล็ก ๆ”

ไคเดนกล่าว

เขายังไม่พร้อมเลยสักนิดที่จะต้อนรับสาวสวยระดับนางฟ้าสามคนเข้าสู่ถ้ำชายโสดของตัวเอง

“จะมีอะไรแย่ไปได้ล่ะ? หรือนายลืมซ่อนศพไว้? ฉันแนะนำให้ใช้ถังที่บรรจุกรดเข้มข้นนะ...”

นิกซ์แซวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“...นายยังไม่ได้เก็บพวกมันใช่ไหม!”

ลูน่าอุทานออกมา เมื่อเธอเข้าใจทันทีว่าทำไมเขาถึงไม่อยากชวนพวกเธอไปบ้าน

ไคเดนได้แต่ยิ้มแหย ๆ

เธอเดาถูกเป๊ะ

อุปกรณ์ช่วยตัวเองราคาสองร้อยดอลลาร์ของเขายังวางอยู่บนโต๊ะทำงาน ตรงจุดที่เขาใช้ฝึกจังหวะการเคลื่อนไหวจนกระทั่งถึงเวลาต้องเรียกแท็กซี่มาที่นี่

“ผมยอมรับผิด...” เขาพูดพร้อมยกมือยอมแพ้

“ฮิฮิ!” ลูน่าหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี พร้อมเผยรอยยิ้มสวยงามเป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์

“เดี๋ยวนะ ฉันเดาถูกจริงเหรอ?!” นิกซ์กลืนน้ำลายอย่างตื่นเต้น พลางเข้าใจบทสนทนาของทั้งคู่ผิดไปไกล

“ก็ไม่เชิงหรอก... ไว้ไปถึงแล้วเธอก็จะเข้าใจเองมั้ง” ไคเดนหัวเราะเบา ๆ ก่อนเรียกรถอูเบอร์

สุดท้ายเขาได้นั่งด้านหน้า ส่วนพวกสาว ๆ ทั้งสามคนต้องเบียดกันอยู่ด้านหลัง

การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่น แม้จะไม่ค่อยมีบทสนทนาเกิดขึ้นนัก บรรยากาศระหว่างสาว ๆ ค่อนข้างกระอักกระอ่วนอยู่ไม่น้อย เพราะสำหรับพวกเธอแล้ว ชายหนุ่มคนนี้คือคนที่จะพรากประสบการณ์ครั้งแรกของพวกเธอในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า…ทีละคนเสียด้วย

ยิ่งนึกถึงเสียงกรีดร้องครางอย่างเร่าร้อนของผู้หญิงคนนั้นที่พวกเธอได้ยินก่อนหน้านี้ ก็ยิ่งไม่ได้ช่วยเสริมความมั่นใจให้พวกเธอเลยแม้แต่น้อย

เมื่อรถมาถึงจุดหมายและไคเดนจ่ายค่าโดยสารเรียบร้อย ทุกคนก็พากันเดินไปยังห้องพักของชายหนุ่ม

ขณะที่เขากำลังจะเสียบกุญแจเข้ารูกุญแจ ก็ได้ยินเสียงประตูห้องข้าง ๆ เปิดออก

เดวิดเดินออกมา โดยมีเบ็คกี้เกาะแขนซ้ายของเขาแน่นราวกับหญิงสาวที่กำลังตกอยู่ในห้วงรัก

เมื่อเขาเห็นกลุ่มคนทั้งสี่ ดวงตาของเขาแทบถลนออกจากเบ้า

“อะไรวะเนี่ย!?” เขาอุทานด้วยความตกใจ

ไคเดนยกมือทักทายพร้อมรอยยิ้มขบขัน

“โย่ แล้วนายชนะเกมเลื่อนแรงก์ขึ้นโกลด์หรือยัง?” เขาถาม พลางนึกถึงเสียงตะโกนโวยวายของเดวิดที่ดังทะลุกำแพงห้องมาเมื่อไม่นานก่อน

แต่เดวิดไม่คิดจะตอบคำถามนั้น

เขาเดินตรงเข้ามาหาพวกเขาทันที

ส่วนสีหน้าของเบ็คกี้เริ่มเปลี่ยนเป็นกังวล

“ไคเดน นี่มันอะไรกัน? ตั้งแต่เมื่อไหร่นายมีเงินมากพอจะจ้างสาวเอสคอร์ตได้?” เดวิดพูดเสียงเข้ม

“ขอโทษนะ?!” ลูน่าถามกลับอย่างเดือดดาล

“เธอก็ได้ยินแล้วนี่ ไม่มีทางหรอกที่พวกเธอทั้งสามจะมาที่นี่ด้วยความสมัครใจ ฉันกล้าเอามรดกทั้งหมดในอนาคตมาเดิมพันกับคำพูดนี้เลย”

นิกซ์ซึ่งเป็นคนเข้าสังคมเก่ง เข้าใจสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว

นี่คือการวัดรอยกันระหว่างผู้ชาย

แม้คำกล่าวหาหยาบคายของหมอนั่นจะไม่ผิดไปเสียทั้งหมด แต่เธอก็ชอบไคเดนมากพอที่จะช่วยเขาสักเล็กน้อย

เธอเข้าไปคล้องแขนเจ้าชายของเธอ เลียนแบบท่าทางออดอ้อนของเบ็คกี้ จากนั้นก็เขย่งปลายเท้าขึ้นไปหอมแก้มเขาอย่างน่ารัก

ก่อนจะหันไปมองเดวิดแล้วประกาศว่า

“ฉันไม่ใช่สาวเอสคอร์ตนะ ไคเดนคือผู้ชายที่จะเป็นคนพรากความบริสุทธิ์ของฉัน”

“...ห๊ะ?”