บทที่ 22 - ประวัติลับยอดเขาอู๋จี๋ 1

บทที่ 22 - ประวัติลับยอดเขาอู๋จี๋ 1

เมื่อฉินเฟิงเดินทางมาถึงยอดของยอดเขาอู๋จี๋ เขาก็ต้องตื่นตะลึงกับภาพที่ปรากฏแก่สายตา ต้นไม้โบราณสูงตระหง่านเสียดฟ้า ดอกไม้และหญ้าวิญญาณแปลกตาผลิบานอยู่ทุกหนแห่ง เสียงนกเจื้อยแจ้ว กลิ่นหอมอบอวล ศาลาหยกและตำหนักอันวิจิตรตระการตาสะท้อนกลิ่นอายแห่งอดีตกาล พลังปราณบนยอดเขาหนาแน่นจนรวมตัวกันเป็นหมอกบางๆ เพียงแค่สูดดมเข้าไปอึกเดียวก็ชวนให้เคลิบเคลิ้มหลงใหล แดนเซียนบนสรวงสวรรค์ก็คงงดงามเพียงเท่านี้กระมัง... ผู้อาวุโสอู๋เล่อลอบมองฉินเฟิงที่อยู่ข้างกาย รู้สึกพึงพอใจกับสีหน้าท่าทางของเขาในยามนี้เป็นอย่างยิ่ง

ทั้งสองเดินมาหยุดอยู่ที่ลานกว้างบนยอดเขา ผู้อาวุโสอู๋เล่อชี้ไปยังวิหารทองคำอันโอ่อ่าเบื้องหน้า

"นั่นคือสถานที่บำเพ็ญเพียรของท่านเจ้ายอดเขาอู๋จี๋ และเป็นสถานที่หารือเรื่องราวสำคัญของทุกคนในยอดเขาอู๋จี๋ ทว่าในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมา นอกจากข้าแล้วก็ไม่มีผู้ใดแวะเวียนมาอีกเลย"

"กลุ่มอาคารที่ซับซ้อนทางทิศตะวันออก คือที่พักและสถานที่บำเพ็ญเพียรเดิมของเหล่าศิษย์ ศิษย์พี่ทั้งสี่ของเจ้าก็พักอยู่ที่นั่น เมื่อวานนี้ข้าได้จัดเตรียมห้องพักไว้ให้เจ้าห้องหนึ่ง อีกประเดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไป" ฉินเฟิงมิได้เอ่ยคำใด เพียงแต่จดจำรายละเอียดทั้งหมดไว้ในใจเงียบๆ

"ส่วนสถานที่อื่นๆ ก็ไม่มีสิ่งใดให้กล่าวถึงแล้ว หากเจ้ามีเวลาว่างก็เดินสำรวจดูด้วยตนเองเถิด" กล่าวจบ ผู้อาวุโสอู๋เล่อก็พาฉินเฟิงเดินตรงไปยังเรือนพักของศิษย์ ทั้งสองมาหยุดอยู่หน้าห้องหมายเลขห้าสิบแปด

"นับแต่นี้เป็นต้นไป เจ้าจงบำเพ็ญเพียรอยู่ที่ห้องนี้เถิด หากมีธุระอันใดก็ไปหาข้าที่ตำหนักผู้อาวุโสทางทิศตะวันตกของวิหารใหญ่ได้เสมอ"

"ขอบพระคุณท่านผู้อาวุโสอู๋เล่อ"

ผู้อาวุโสอู๋เล่อพยักหน้ารับก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป

เมื่อฉินเฟิงเข้าไปในห้อง เขาก็นั่งขัดสมาธิลงบนเตียงทันที

"ยามนี้ข้าเป็นศิษย์ฝ่ายในของยอดเขาอู๋จี๋แล้ว มีฐานะและสถานที่บำเพ็ญเพียรเป็นหลักเป็นแหล่งในสำนักเสียที ประจวบเหมาะกับที่ยอดเขาอู๋จี๋มีผู้คนเบาบาง จึงไม่ต้องกังวลว่าจะมีผู้ใดมารบกวนการบำเพ็ญเพียร" จิตสำนึกของฉินเฟิงล่วงเข้าสู่จินตันภายในตันเถียนอีกครั้ง เขามองดูต้นไม้โลกและลูกปัดวิญญาณทั้งเจ็ดเบื้องหน้าด้วยความหนักใจ ต้องทำเช่นไรจึงจะยกระดับพลังฝึกปรือ และทำให้เคล็ดวิชาโกลาหลรุดหน้าไปได้นะ?

"ตาเฒ่า เลิกนอนได้แล้ว"

"..."

"ตาเฒ่า หากท่านยังไม่ออกมา ข้าจะปัสสาวะรดสระวิญญาณแล้วนะ"

"เจ้าเด็กเหลือขอแสนเหม็น เจ้ารู้จักแต่วิธีสกปรกพวกนี้หรืออย่างไร"

"ว่ามาสิ มีเรื่องอันใดไม่เข้าใจถึงมาตามหาข้า?" โจวหลิงหาวหวอด พลางค่อยๆ ปรากฏกายขึ้น

"ข้าต้องทำเช่นไรจึงจะยกระดับพลังฝึกปรือภาคปุถุชนขั้นที่สี่ได้? สามขั้นแรกล้วนง่ายดายยิ่งนัก ทว่าเมื่อถึงขั้นที่สี่ เหตุใดข้าบำเพ็ญเพียรเท่าใดก็ไร้ความก้าวหน้าเล่า?"

"สิ่งที่เรียกว่าเบญจธาตุนั้น เจ้าจำต้องบำเพ็ญเพียรพลังแห่งธาตุทั้งห้าไปพร้อมๆ กัน หรือจะแยกบำเพ็ญเพียรทีละธาตุก็ได้ ทว่าเมื่อต้องทะลวงผ่านในแต่ละขั้น พลังแห่งธาตุทั้งห้าจำต้องรักษาสมดุลไว้ให้ได้ มิเช่นนั้นเจ้าก็ไม่อาจทะลวงผ่านได้"

"หากยามนี้เจ้าคิดจะพึ่งพาเพียงพลังที่ต้นไม้โลกดูดซับมาจากดินแดนต่างๆ เพื่อใช้ในการบำเพ็ญเพียร ขอบอกเลยว่าเจ้าคิดมักง่ายเกินไปแล้ว"

"มันเพิ่งจะอยู่ในช่วงต้นกล้าเท่านั้น จะสามารถดูดซับพลังมาให้เจ้าได้สักเท่าใดกัน? ต้นกล้าน่ะเจ้าเข้าใจหรือไม่? พอข้าว่าเจ้าเป็นมือใหม่อ่อนหัด เจ้าก็ไม่สบอารมณ์อีก"

ฉินเฟิง "..."

"หากเจ้าปรารถนาจะยกระดับพลังฝึกปรือโดยเร็ว มีเพียงหนทางเดียวคือต้องออกไปเสาะหาลูกปัดวิญญาณธาตุต่างๆ มาให้ต้นไม้โลกดูดซับพลังงาน จากนั้นจึงให้ต้นไม้โลกแปรสภาพพลังงานเหล่านั้นให้เจ้าดูดซับอีกทอดหนึ่ง เช่นนี้ระดับพลังของข้าก็จะสามารถยกระดับตามไปด้วยได้"

"หากข้าอาศัยการดูดซับพลังจากลูกปัดวิญญาณเพื่อยกระดับพลังฝึกปรือของตนเอง จะส่งผลให้รากฐานพลังของข้าไม่มั่นคงหรือไม่?" ฉินเฟิงเอ่ยถึงความกังวลของตน

"เรื่องนี้เจ้าวางใจได้เลย พลังงานที่ผ่านการแปรสภาพจากต้นไม้โลก ไร้ซึ่งปัญหาใดๆ ทั้งสิ้น เฉกเช่นเดียวกับพลังปราณที่เจ้าดูดซับด้วยตนเองนั่นแหละ ทว่าเจ้าต้องหมั่นประลองยุทธ์กับผู้อื่นอยู่เสมอ จะมีเพียงระดับพลังทว่าไร้ซึ่งประสบการณ์การต่อสู้มิได้เด็ดขาด"

"ง่ายดายเพียงนี้เชียว?"

"มิเช่นนั้นเล่า? เจ้ายังต้องการให้ยากเย็นเพียงใด? ง่ายดายหรือไม่ข้าไม่รู้ เจ้าจงเริ่มบำเพ็ญเพียรเถิด ตาเฒ่าอย่างข้าขอไปงีบหลับสักหน่อย" โจวหลิงกล่าวจบก็อันตรธานหายไป

ฉินเฟิงเดินมาหยุดอยู่ใต้ต้นไม้โลกอีกครั้ง มือขวาลูบปลายคางพลางครุ่นคิด

บำเพ็ญเพียรเบญจธาตุไปพร้อมกัน ที่ตาเฒ่ากล่าวมาหมายถึงการหลอมรวมเบญจธาตุเข้าด้วยกันกระนั้นหรือ? แล้วจะต้องหลอมรวมเช่นไรเล่า? แล้วลูกปัดวิญญาณธาตุแสงกับธาตุมืดนั่นล่ะ จะสามารถนำมาหลอมรวมด้วยกันได้หรือไม่? จริงสิ ข้ามีลูกปัดวิญญาณธาตุแสงอยู่หนึ่งเม็ดนี่นา หากข้าดูดซับมันเสียตั้งแต่ตอนนี้ พลังฝึกปรือจะก้าวหน้าขึ้นหรือไม่นะ?

คิดได้ดังนั้นก็ลงมือทำทันที จิตสำนึกของฉินเฟิงหวนคืนสู่ร่างเนื้อ หยิบกล่องผ้าไหมที่ว่านเจียเหอมอบให้ออกมา เขาแผ่พลังปราณห่อหุ้มกล่องผ้าไหมไว้ชั้นหนึ่งก่อน เพื่อป้องกันมิให้ลูกปัดวิญญาณหนีรอดไปได้เมื่อเปิดกล่องออก เมื่อเปิดกล่องผ้าไหมออก พลังปราณก็ผนึกและกักขังลูกปัดวิญญาณไว้ได้ทันท่วงที ลูกปัดวิญญาณสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงภายใต้การกักขังของพลังปราณ

"ยังคิดจะหนีอีกหรือ?" ฉินเฟิงกระตุ้นพลังของต้นไม้โลกในกาย ชั่วพริบตาลูกปัดวิญญาณธาตุแสงก็ถูกดูดเข้าไปในตันเถียน และถูกลูกปัดธาตุแสงที่อยู่บนต้นไม้โลกดูดกลืนเข้าไปอีกทอดหนึ่ง เวลานี้ลูกปัดธาตุแสงเปล่งประกายแสงสีขาวเจิดจ้า ร่างเนื้อของฉินเฟิงก็เปล่งรัศมีแสงสีขาวออกมาเป็นระลอกเช่นกัน

"เจ้าหนูนี่กำลังฝึกฝนเคล็ดวิชาอันใดกัน เหตุใดจึงดูคล้ายกับพลังธาตุแสง? อีกทั้งยังกำลังจะทะลวงสู่ระดับจินตันขั้นกลางแล้วหรือนี่ ยอดเยี่ยมจริงๆ?" ผู้อาวุโสอู๋เล่อสัมผัสได้ถึงพลังงานคุ้นเคยบางอย่าง ทว่าเขาส่ายหน้าและมิได้คิดสิ่งใดให้มากความ

หลังจากพลังงานกระเพื่อมไหวอยู่พักหนึ่ง ภายในร่างกายก็ค่อยๆ กลับคืนสู่ความสงบ ฉินเฟิงพบว่าลูกปัดธาตุแสงบนต้นไม้โลกมีขนาดใหญ่ขึ้นไม่น้อย ขนาดพอๆ กับลูกปัดธาตุมืด ทว่าลูกปัดวิญญาณเบญจธาตุกลับดูมีขนาดเล็กลงไปถนัดตา

ฉินเฟิงตรวจสอบระดับพลังฝึกปรือของตนเอง พบว่าได้บรรลุถึงระดับจินตันขั้นกลางแล้ว

"ระดับพลังฝึกปรือของตนเองกับระดับของเคล็ดวิชาเทพโกลาหลนั้นส่งเสริมซึ่งกันและกัน ดูเหมือนว่ายามนี้ไม่ว่าจะยกระดับสิ่งใด ก็ล้วนเป็นผลดีต่อตัวข้า ระดับพลังก็จะได้รับการยกระดับตามไปด้วย"

"ตามที่ตาเฒ่าบอก ข้าต้องออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างแล้ว พยายามเสาะหาลูกปัดพลังงานเบญจธาตุมาดูดซับให้มากหน่อย เพื่อยกระดับพลังฝึกปรือ"

หนึ่งวันให้หลัง ฉินเฟิงเดินทางไปที่ตำหนักผู้อาวุโส

"ท่านผู้อาวุโสอู๋เล่อ ข้ามีเรื่องอยากขอคำชี้แนะขอรับ"

"เข้ามาเถิด"

ฉินเฟิงเดินเข้าไปในห้องของผู้อาวุโสอู๋เล่อ

"นั่งสิ" ผู้อาวุโสอู๋เล่อชี้ไปที่เก้าอี้หน้าโต๊ะ

"มีเรื่องอันใดไม่เข้าใจก็ถามมาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ"

"ท่านผู้อาวุโสอู๋เล่อ ท่านช่วยเล่าสถานการณ์ของยอดเขาอู๋จี๋ให้ข้าฟังหน่อยได้หรือไม่ขอรับ?"

"ยามนี้เจ้าเป็นศิษย์ของยอดเขาอู๋จี๋แล้ว หลายสิ่งหลายอย่างก็ถึงเวลาที่ต้องบอกให้เจ้ารู้ เจ้าจงเตรียมตัวเตรียมใจให้พร้อม และจงปิดปากให้สนิทกับทุกสิ่งที่ได้ยินในวันนี้ ในเวลานี้ห้ามแพร่งพรายให้ผู้ใดล่วงรู้เด็ดขาด แม้กระทั่งญาติมิตรของเจ้า มิเช่นนั้นจะนำพาความวุ่นวายครั้งใหญ่มาสู่ดินแดนเทียนอู่" ผู้อาวุโสอู๋เล่อจ้องมองฉินเฟิงด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจริงจัง

ร้ายแรงถึงเพียงนี้เชียวหรือ? ถึงขั้นสร้างความวุ่นวายให้แก่ดินแดนเทียนอู่ได้เลยหรือ? ฉินเฟิงตกตะลึงไปชั่วขณะ จ้องมองผู้อาวุโสอู๋เล่อตาค้าง

"ฉินเฟิง เจ้าฟังเข้าใจหรือไม่?" ผู้อาวุโสอู๋เล่อเอ่ยถามย้ำ

"เข้าใจแล้วขอรับ ท่านผู้อาวุโสอู๋เล่อ ท่านกล่าวมาเถิด ข้าจะเก็บรักษาความลับนี้ไว้เป็นอย่างดี"

"ยอดเขาอู๋จี๋ของพวกเราเมื่อหนึ่งพันปีก่อน แม้จำนวนศิษย์จะไม่อาจเทียบเคียงกับยอดเขาอื่นๆ ทว่าอย่างน้อยก็มีศิษย์ถึงพันคน ศิษย์ที่มีรากวิญญาณธาตุแสง ธาตุมืด และรากวิญญาณหลายธาตุก็มีอยู่ถึงห้าสิบกว่าคน ศิษย์คนอื่นๆ ก็ล้วนเป็นอัจฉริยะที่หาตัวจับยากทั้งสิ้น"

ฉินเฟิงตกตะลึงสุดขีดในใจ ยอดเขาอู๋จี๋เมื่อพันปีก่อนจะรุ่งโรจน์เกรียงไกรถึงเพียงใดกันนะ? ศิษย์ทุกคนล้วนเป็นอัจฉริยะ หยิบยกผู้ใดขึ้นมาสักคนก็สามารถจัดการฝูงชนได้อย่างราบคาบ คงทำได้เพียงใช้คำว่า "ล้ำเลิศ" มาอธิบายเท่านั้น

"ดังนั้น เมื่อวานที่ลานกว้าง ข้าถึงได้กล่าวว่าศิษย์ของยอดเขาอู๋จี๋ล้วนเป็นอัจฉริยะในหมื่นคน มีความกล้าหาญมุ่งมั่นทะยานไปข้างหน้า ไม่หวาดหวั่นต่อความตาย ผู้ที่ไร้ความสามารถหรือเป็นเพียงคนธรรมดาสามัญ ย่อมไม่อาจก้าวเท้าเข้าสู่ยอดเขาอู๋จี๋ได้ ซึ่งล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น"

"ทว่าเมื่อหนึ่งพันปีก่อน ณ ก้นหุบเหวไร้สิ้นสุด พลันปรากฏอุโมงค์มิติขึ้น กลุ่มคนที่ข้ามมาจากอีกฝั่งล้วนเป็นผู้มีรากวิญญาณธาตุมืด เวลานั้นอุโมงค์มิติอาจจะยังไม่เสถียรนัก จึงมีคนข้ามมาไม่มากนัก ราวๆ สี่คนเท่านั้น สองคนอยู่ระดับหยวนอิงขั้นกลาง อีกคนอยู่ระดับฮว่าเสิน (แปลงเทพ) ส่วนผู้ที่มีพลังฝึกปรือสูงสุดอยู่ระดับตู้เจี๋ย (ข้ามทัณฑ์) ขั้นกลาง"

"ยามนั้นท่านเจ้ายอดเขาเพิ่งจะบรรลุระดับตู้เจี๋ยขั้นต้น และยังไม่ได้ดำรงตำแหน่งเจ้ายอดเขา เขาได้นำพาศิษย์สิบคนออกเดินทางท่องยุทธภพ บังเอิญผ่านไปที่หุบเหวไร้สิ้นสุด และพบเห็นความผิดปกติ จึงเกิดการต่อสู้กับคนทั้งสี่กลุ่มนั้น ศิษย์ทั้งสิบคนสิ้นชีพในหน้าที่ ท่านเจ้ายอดเขารู้ตัวว่ามิใช่คู่ต่อสู้ของคนกลุ่มนั้น ท้ายที่สุดเขาจึงตัดสินใจจุดระเบิดอาวุธวิญญาณอันดับสองของสำนักเรา สังหารคนไปได้สามคน ทว่าผู้ที่มีระดับตู้เจี๋ยขั้นกลางผู้นั้นได้รับบาดเจ็บสาหัสและหลบหนีกลับเข้าสู่อุโมงค์มิติไปได้ ก่อนจากไปคนผู้นั้นได้ทิ้งท้ายไว้ว่า พวกเขาจะหวนกลับมายังดินแดนนี้อีกครั้งในไม่ช้า และเมื่อวันนั้นมาถึง มันคือจุดจบของดินแดนเทียนอู่"

"ท่านเจ้ายอดเขาลากสังขารที่บาดเจ็บสาหัสกลับมายังสำนัก รายงานเรื่องนี้ต่อท่านเจ้าสำนัก ก่อนจะสลบไศลไปไม่ได้สติ ผ่านไปหนึ่งเดือนเต็มจึงจะฟื้นคืนสติ และในช่วงเวลาหนึ่งเดือนนี้ ท่านเจ้าสำนักได้หารือร่วมกับผู้อาวุโสใหญ่ทั้งห้าและเจ้ายอดเขาทั้งหกเพื่อหาแนวทางรับมือ เรื่องนี้มีความสำคัญยิ่งนัก จึงได้แจ้งไปยังสามสำนัก สองประตู และหนึ่งหุบเขาด้วยเช่นกัน"

"ท่านผู้อาวุโสอู๋เล่อ สามสำนัก สองประตู และหนึ่งหุบเขาคือสิ่งใดหรือขอรับ?" ฉินเฟิงเอ่ยถาม

"สามสำนัก ได้แก่ สำนักเซียวเหยา สำนักวิญญาณอสูร สำนักหมื่นพุทธะ สองประตู ได้แก่ สำนักหลอมศาสตรา สำนักสตรีบริสุทธิ์ ส่วนหนึ่งหุบเขา หมายถึง หุบเขาโอสถราชัน ยามนั้นท่านเจ้าสำนักและประมุขของทั้งหกขุมกำลังต่างมารวมตัวกันที่สำนักเซียวเหยาเพื่อหารือแนวทางรับมือ"

"นั่นคือทั้งหกขุมกำลังจะส่งศิษย์สำนักละร้อยคน และผู้อาวุโสสำนักละสองท่าน ซึ่งต้องมีพลังฝึกปรือระดับหยวนอิงขึ้นไป เพื่อทำการปิดล้อมและทำลายอุโมงค์มิติแห่งนั้น ทว่าผลลัพธ์กลับไม่เป็นดั่งหวัง หลังจากการปะทะกันอย่างดุเดือดหลายระลอก ฝ่ายดินแดนเทียนอู่พ่ายแพ้ยับเยิน ในการต่อสู้แต่ละครั้ง จำนวนศิษย์ของยอดเขาอู๋จี๋ลดลงเรื่อยๆ จนสุดท้ายเหลือรอดเพียงสี่คนในปัจจุบัน ซึ่งก็คือสภาพที่เจ้าเห็นอยู่ในยามนี้"

(จบแล้ว)