บทที่ 11: การเป็นศิษย์ของซาคุโมะ

บทที่ 11: การเป็นศิษย์ของซาคุโมะ

หลังจากการประลองกับคาคาชิในวันนี้ ทำให้ยูตะเข้าใจระดับความแข็งแกร่งของตัวเองอย่างคร่าวๆ แล้ว การแลกเปลี่ยนกระบวนท่าในครั้งนี้ช่วยให้เขาหลอมรวมความสามารถต่างๆ เข้าด้วยกัน และได้รับประสบการณ์การต่อสู้จริงมาเพียบ

"นายแข็งแกร่งมากจริงๆ! แล้วทำไมตอนอยู่ที่โรงเรียนต้องปิดบังฝีมือด้วยล่ะ?"

คาคาชิเก็บดาบสั้นเข้าฝักพลางถามด้วยสีหน้าสงสัย

"ฉันไม่ได้ปิดบังอะไรซักหน่อย"

ยูตะส่ายหัวแล้วพูดต่อ

"ฉันพึ่งจะพัฒนาโหมดสายฟ้า แล้วก็พึ่งฝึกคาถาสายฟ้า: ลูกบอลสายฟ้าสำเร็จเมื่อไม่นานมานี้เอง"

นี่คือเรื่องจริง เพราะก่อนที่เขาจะตื่นขึ้นมาในร่างนี้ เขาก็เป็นแค่เด็กหนุ่มธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น

"แล้วแต่จะคิดเถอะ"

ดวงตาของคาคาชิกระตุกเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เชื่อคำพูดนั้นเลย มันจะเป็นไปได้ยังไงที่จู่ๆ ฝีมือของคนเราจะก้าวกระโดดได้รวดเร็วขนาดนี้ในเวลาสั้นๆ อย่างน้อยคนธรรมดาก็ทำไม่ได้แน่

แปะ แปะ แปะ!

จู่ๆ ซาคุโมะก็ปรากฏตัวขึ้นข้างๆ เด็กทั้งสองคนพร้อมรอยยิ้มพลางปรบมือชมเชย

"ไม่เลวเลย! อย่างที่คาคาชิบอกนั่นแหละ ยูตะ นายเป็นอัจฉริยะจริงๆ ฉันเห็นว่าวิชาดาบของนายอยู่ในระดับเริ่มต้นแล้ว แต่ยังดูแข็งทื่อและไม่ประณีตเท่าไหร่ ฝึกเองงั้นหรอ? แล้วฝึกมานานแค่ไหนแล้วล่ะ?"

"พ่อครับ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะครับ?"

เมื่อเห็นผู้เป็นพ่อปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน คาคาชิจึงถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจแกมยินดี

"ฮ่าฮ่า!"

ซาคุโมะยิ้มพลางลูบหัวคาคาชิเบาๆ

"เมื่อวานพ่อได้ยินลูกพูดถึงยูตะ ก็เลยเดาว่าลูกต้องมาท้าประลองกับเขาแน่ๆ เลยแอบตามมาดู แล้วก็เป็นอย่างที่คิด ยูตะเป็นอัจฉริยะเหนือความคาดหมายจริงๆ"

ในตอนนั้นเอง ยูตะก็รีบโค้งคำนับให้ซาคุโมะอย่างนอบน้อม

"สวัสดีครับ ท่านเขี้ยวขาว"

"ฮ่าฮ่า!"

ซาคุโมะหัวเราะร่าพลางโบกมือปฏิเสธ

"เรียกลุงว่าลุงซาคุโมะก็พอแล้ว! เขี้ยวขาวน่ะเป็นแค่ฉายาเฉยๆ ดูเหมือนเธอจะเคยได้ยินเรื่องของลุงมาบ้างแล้วสินะ?"

"ครับ!"

ยูตะพยักหน้าด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย

"ลุงซาคุโมะเป็นวีรบุรุษของหมู่บ้านนี่ครับ ผมได้ยินชาวบ้านพูดถึงเรื่องของลุงบ่อยๆ เลย"

"ส่วนวิชาดาบของผม ผมฝึกด้วยตัวเองจริงๆ ครับ พึ่งฝึกมาได้แค่เจ็ดแปดวันเอง ท่าเลยยังดูเก้งก้างไปหน่อย...."

ชายคนนี้คือซาคุโมะ!

ยูตะรู้สึกยินดีจากใจจริง เพราะตามแผนเดิม เขาตั้งใจจะขอคำแนะนำเรื่องวิชาดาบจากคาคาชิ เพื่อหาโอกาสเข้าหาซาคุโมะและขอเรียนวิชาด้วย

ถึงอย่างงั้น ในโคโนฮะหรือแม้กระทั่งในโลกนินจาทั้งหมด ฝีมือดาบของซาคุโมะก็ถือว่าอยู่ในระดับแนวหน้าของยุค บันทึกวิชาดาบของตระกูลเซ็นจูที่ยูตะมีอยู่ที่บ้านนั้น เขาทำความเข้าใจได้เพียงผิวเผินเท่านั้น และยังไม่สามารถเข้าถึงแนวคิดเชิงลึกได้เลย ในตอนนี้เขาจึงต้องการอาจารย์ที่เป็นยอดฝีมือด้านวิชาดาบมาช่วยชี้แนะอย่างมาก

มากไปกว่านั้น ยูตะรู้ดีว่าเมื่อพรสวรรค์ของเขาเริ่มฉายแวว เขาจำเป็นต้องมีร่มเงาไม้ใหญ่คอยปกป้องเพื่อกันท่าพวกหนอนบ่อนไส้จากตระกูลชิมูระเพื่อซื้อเวลาให้ตัวเองได้เติบโตอย่างมั่นคง ขอเพียงมีเวลาสักปีสองปี เขามั่นใจว่าระบบเทมเพลตของเขาจะช่วยให้เขามีพลังมากพอที่จะปกป้องตัวเองในโลกนินจาแห่งนี้ได้

แต่ถึงอย่างงั้น การพึ่งพาคนอื่นอย่างเดียวก็ไม่ใช่เรื่องดี ตัวเขาเองก็ต้องแข็งแกร่งขึ้นด้วย ยิ่งไปกว่านั้น ซาคุโมะก็เปรียบเสมือนภูเขาที่พร้อมจะทลายลงมาได้ทุกเมื่อ เพราะตอนนี้ชื่อเสียงของเขาในหมู่บ้านโคโนฮะมันโด่งดังและสูงส่งเกินไป

คำพูดที่ยูตะบอกว่าได้ยินชาวบ้านชื่นชมวีรกรรมของซาคุโมะบ่อยๆ นั้นไม่ใช่เรื่องโกหก แต่นั่นแหละคือปัญหา เพราะเรื่องนี้ย่อมทำให้ดันโซและโฮคาเงะรุ่นที่สามเกิดความระแวงและอิจฉาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ การกุมอำนาจมานานหลายปีทำให้หัวใจของพวกเบื้องบนเริ่มบิดเบี้ยว และไม่มีทางยอมสละเก้าอี้ไปง่ายๆ แน่ ส่วนซาคุโมะที่เป็นคนตรงไปตรงมาและไม่สนใจเรื่องการเมืองกลับไม่รู้ตัวเลยสักนิด ซึ่งมันอันตรายสุดๆ

"หึหึ"

ซาคุโมะเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจหลังจากได้ฟัง

"ฝึกแค่เจ็ดแปดวันก็มาถึงระดับเริ่มต้นได้แล้วงั้นหรอ? เธอเนี่ยเป็นอัจฉริยะจริงๆนะ.."

"แล้ว... สนใจมาเรียนวิชาดาบกับลุงไหมล่ะ?"

ซาคุโมะเอ่ยชวน ยอดฝีมือเมื่อเจอต้นกล้าที่งดงามก็ย่อมเกิดความเอ็นดูและอยากสอนเป็นธรรมดา

"เอ๊ะ?"

ยูตะอุทานอย่างแปลกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความยินดี

"จะดีหรอครับลุงซาคุโมะ? ให้ผมเรียนด้วยจะดีจริงๆ หรอครับ?"

"แน่นอนสิ!"

ซาคุโมะยิ้มพลางพยักหน้ารับ

"ขอแค่เธอเต็มใจ ลุงก็พร้อมจะสอนให้"

"ฝากตัวด้วยครับ อาจารย์!"

ยูตะรีบก้มศีรษะคำนับทำความเคารพอย่างเป็นทางการทันที

"ฮ่าฮ่า! ดีมาก!"

ซาคุโมะหัวเราะชอบใจพยุงตัวยูตะขึ้นมาพลางลูบหัวด้วยความเอ็นดู

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หลังเลิกเรียนก็มาที่บ้านลุงพร้อมกับคาคาชิได้เลยนะ วันไหนที่ลุงว่าง ลุงจะสอนวิชาดาบให้เอง!"

ในใจของซาคุโมะเองก็มีความสุขไม่แพ้กันที่ได้ลูกศิษย์ที่มีพรสวรรค์ล้ำเลิศแบบนี้

"ครับ! ผมจะตั้งใจฝึกครับอาจารย์!"

ยูตะพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น

ส่วนคาคาชิที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นพ่อเอ็นดูคนอื่นก็เริ่มทำหน้ามุ่ยแอบไม่พอใจอยู่เงียบๆ

ซาคุโมะสังเกตเห็นท่าทางของลูกชายได้ทันที เขาจึงเอื้อมมืออีกข้างไปขยี้ผมคาคาชิแรงๆ พลางเย้าแหย่

"ทำหน้าแบบไหนกันเนี่ยเจ้าหนู? การได้คู่ซ้อมเพิ่มมาอีกคนมันไม่ดีตรงไหนกัน?"

"ถ้าพูดกันเรื่องฝีมือดาบจริงๆ ล่ะก็ ลูกอาจจะยังไม่เก่งเท่ายูตะก็ได้นะ! เพราะฉะนั้น ลูกต้องฝึกให้หนักขึ้นกว่าเดิมล่ะ ไม่งั้นถ้ายูตะแซงหน้าลูกไป พ่อไม่ช่วยน้า! หึหึ"

ซาคุโมะรู้สึกได้ว่าพักหลังๆ มานี้ ตั้งแต่คาคาชิได้รับคำชมว่าเป็นอัจฉริยะ เด็กคนนี้ก็เริ่มมีความทระนงตนจนทำให้อัตราการพัฒนาช้าลงเล็กน้อย ดังนั้น การมียูตะเข้ามาเป็นตัวกระตุ้นจึงถือเป็นเรื่องที่ดีสุดๆ

"ชิ!"

คาคาชิสะบัดหน้าหนีพลางบ่นอุบอิบอย่างไม่ยอมแพ้

"ฉันไม่มีทางแพ้หรอก!"

พูดจบเขาก็ตวัดสายตามองมาที่ยูตะด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยไฟแห่งการต่อสู้

ยูตะยิ้มจนเห็นฟันขาวพลางตอบกลับ

"มาพัฒนาไปด้วยกันนะ! ฉันเองก็นับวันรอที่จะได้ประลองกับนายอีกครั้งเหมือนกัน"

"ทางนี้ก็เหมือนกันนั่นแหละ!"

คาคาชิเบ้ปากเล็กน้อย แต่ในใจกลับรู้สึกว่าความรู้สึกนี้ก็ไม่ได้แย่ซะทีเดียว

"ฮ่าฮ่า!"

ซาคุโมะหัวเราะร่าพลางตบไหล่เด็กทั้งสองคน

"เอาล่ะๆ พอได้แล้ว พวกนายยังไม่ได้กินข้าวเย็นกันใช่ไหมล่ะ? ไปกันเถอะ! เดี๋ยวลุงเลี้ยงมื้อใหญ่ฉลองกันหน่อย!"

"ครับ! ขอบคุณมากครับอาจารย์!"

"พ่อครับ! ผมอยากกินเนื้อย่าง!"

"ฮ่าฮ่า! ได้เลย! งั้นวันนี้ไปลุยร้านเนื้อย่างกัน!"

หลังจากตกลงกันเสร็จ ซาคุโมะก็แอบเหลือบสายตาไปทางอาคารโฮคาเงะแวบหนึ่งก่อนจะดึงสายตากลับมาอย่างรวดเร็ว

ในใจของเขาแอบบ่นเงียบๆ

'ท่านรุ่นที่สาม... การแอบดูคนอื่นแบบนี้มันไม่ใช่นิสัยที่ดีเลยนะครับ คาถากล้องส่องทางไกลเนี่ย ไม่ควรจะถูกคิดค้นขึ้นมาตั้งแต่แรกเลยจริงๆ ให้ตายสิ คาถานินจาอะไรไม่เหมาะสมชะมัด'