บทที่ 10: การแอบดูของคาคาชิ ยูตะ VS คาคาชิ

บทที่ 10: การแอบดูของคาคาชิ ยูตะ VS คาคาชิ

"คุเรไน! เจอกันพรุ่งนี้นะ!"

หลังเลิกเรียนวันนั้น ยูตะโบกมือลาคุเรไนแล้วเดินตรงไปยังแม่น้ำสายเล็กๆ ชานหมู่บ้านทางทิศตะวันตกเพื่อเตรียมตัวฝึกซ้อมทันที

ลานบ้านของเขาเล็กเกินไป หากเกิดข้อผิดพลาดเพียงนิดเดียวอาจทำให้บ้านพังพินาศได้ นอกจากนี้เขายังตั้งใจจะจับปลาในแม่น้ำกลับไปทำอาหารเย็นด้วย นี่เป็นวิธีที่เขาเลือกใช้เพื่อเพิ่มสารอาหารให้ร่างกายในตอนนี้

ในช่วงไม่กี่วันข้างหน้า ยูตะวางแผนจะเข้าไปล่าสัตว์ในป่าใกล้ๆ เขาได้ยินมาว่าป่าแห่งความตายมีสัตว์ร้ายตัวโตเนื้อแน่นมากมาย ซึ่งน่าจะช่วยเติมเต็มความต้องการเนื้อสัตว์ของเขาได้เป็นอย่างดี

ถึงอย่างงั้น สถานที่แห่งนั้นก็อันตรายเกินไป เขาจึงต้องเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตัวเองมากกว่านี้อีกหน่อย

"คาถาสายฟ้า: ลูกบอลสายฟ้า!"

เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!

ยูตะเริ่มผสานอินอย่างรวดเร็วเพื่อฝึกคาถานินจา เมื่อรีดเร้นจักระเสร็จสิ้น กระแสไฟฟ้าก็ควบแน่นกึ่งกลางฝ่ามือ กลายเป็นลูกบอลสายฟ้าส่งเสียงร้องระงม

นี่เป็นคาถานินจาเพียงวิชาเดียวที่เขาเชี่ยวชาญนอกเหนือจากสามคาถาพื้นฐาน ปัจจุบันความชำนาญของเขาอยู่ในระดับสูง และเขาคาดว่าอีกไม่กี่วันจะบรรลุขั้นสูงสุด ถึงเวลานั้น จากที่ต้องผสานอินสามครั้ง ก็จะลดเหลือเพียงอินเดียวได้แล้ว

แน่นอนว่าแค่นี้ยังไม่พอสำหรับความต้องการของยูตะ แนวคิดของเขาคือการพัฒนาคาถาลูกบอลสายฟ้าให้สมบูรณ์แบบจนสามารถใช้งานได้โดยไม่ต้องผสานอิน เหมือนกับกระสุนวงจักร

ความจริงเขาสามารถทำแบบนั้นได้ง่ายๆ ด้วยพลังของผลสายฟ้า แต่เขาอยากจะทำมันให้ได้ด้วยตัวเองโดยไม่พึ่งพาพลังของผลปีศาจ เพื่อที่จะได้เข้าถึงแก่นแท้ของการเปลี่ยนคุณสมบัติจักระเป็นสายได้อย่างแท้จริง สิ่งนี้จะช่วยให้เขาเข้าใจการใช้จักระแทนแรงกาย และปูทางไปสู่การวิจัยย้อนกลับเพื่อเปลี่ยนสายฟ้าให้กลายเป็นจักระในอนาคต

"หืม?"

หลังจากฝึกไปได้สองรอบ ยูตะก็สัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองมา เขาขมวดคิ้วแล้วหันไปมองพุ่มไม้ทางด้านขวาด้านหลังทันที เมื่อเห็นร่างสวมหน้ากากแวบผ่านพุ่มไม้ ยูตะก็ถึงกับพูดไม่ออก

"คาคาชิ! ฉันเห็นนายแล้วนะ เลิกซ่อนตัวแล้วออกมาเถอะ!"

เอกลักษณ์เฉพาะตัวของหมอนั่นเด่นชัดเกินไป ไม่มีทางที่เขาจะจำไม่ได้ แถมยังซ่อนตัวได้ไม่เนียนเอาซะเลย

สวบ!

วินาทีต่อมา คาคาชิก็โผล่ออกมาจากพุ่มไม้ เขาเดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้ายูตะด้วยท่าทางฮึดสู้

"มาสู้กับฉันซะ!"

"หา?"

ยูตะเอียงคออย่างสงสัยก่อนจะเอ่ยขึ้น

"นายควรจะขอโทษก่อนไม่ใช่รึไง? การแอบสะกดรอยตามคนอื่นมันไม่ใช่เรื่องดีเลยนะ"

ตอนแรกเขานึกว่าเป็นหน่วยอันบุที่โฮคาเงะรุ่นที่สามส่งมาจับตาดูซะอีก ที่ไหนได้ กลับเป็นเจ้าคาคาชินี่เอง

"ขอโทษ...!"

ดวงตาของคาคาชิกระตุกเล็กน้อย เขาเอ่ยขอโทษส่งๆ ก่อนจะพูดต่อ

"มาสู้กันได้แล้ว! ฉันรู้ว่านายซ่อนฝีมือเอาไว้ตั้งเยอะ วันก่อนฉันเห็นตอนที่นายจัดการกับพวกอันธพาลสามคนนั้นหมดแล้ว!"

พูดจบ คาคาชิก็ชักดาบสั้นจากด้านหลังออกมาจ้องมองยูตะเขม็ง

"โห?"

ยูตะประหลาดใจเล็กน้อย เพราะเขาไม่รู้เลยว่าคาคาชิแอบดูอยู่ตอนนั้น แต่เอาเถอะ ในเมื่ออยากสู้เขาก็พร้อมจัดให้!

เขาเองก็อยากทดสอบผลการฝึกในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาเหมือนกัน ยูตะหยิบคุไนออกจากกระเป๋าอุปกรณ์นินจาทันที ประกายสายฟ้าเริ่มแลบพรายไปทั่วร่างกาย

" โหมดสายฟ้าฟาด!"

เปรี้ยง!

เพียงพริบตาเดียว ยูตะพุ่งตัวเข้าใส่คาคาชิราวกับสายฟ้าแลบ พร้อมกับตวัดคุไนในมือฟันเข้าใส่อีกฝ่ายทันที

เคร้ง!

ปฏิกิริยาของคาคาชิก็ไม่เบา เขาใช้ดาบสั้นในมือปัดป้องการโจมตีของยูตะได้อย่างแม่นยำ แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกระแทกอันมหาศาล สีหน้าของคาคาชิก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

ดาบสั้นและคุไนเข้าปะทะกันอย่างดุเดือดและรวดเร็ว ทั้งคู่แลกกระบวนท่ากันอย่างบ้าคลั่ง ราวกับรู้ใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยปาก ทั้งสองไม่ได้ใช้คาถานินจาเลย แต่เลือกที่จะดวลกันด้วยกระบวนท่าและวิชาดาบล้วนๆ

'ไม่คิดเลยว่าหมอนี่จะใช้วิชาดาบด้วยคุไนได้คล่องขนาดนี้'

คาคาชิตกตะลึง ยูตะคนนี้เหมือนกับกล่องสมบัติที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ มีเรื่องให้เขาแปลกใจได้ตลอดเวลาจริงๆ

'เด็กคนนี้มีพรสวรรค์ที่น่ากลัวมาก! วิชาดาบนี้ดูเหมือนจะฝึกฝนด้วยตัวเองสินะ? ขนาดเรียนรู้ด้วยตัวเองยังทำได้ถึงขนาดนี้ ถ้าเกิดได้อาจารย์เก่งๆ คอยสอน ในอนาคตเขาต้องกลายเป็นยอดฝีมือทางด้านวิชาดาบแน่ๆ'

บนต้นไม้ใหญ่ที่ห่างออกไปหลายสิบเมตร ซาคุโมะแอบซ่อนตัวอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ เขามองการต่อสู้เบื้องล่างด้วยสายตาทึ่งๆ แน่นอนว่าทั้งคาคาชิและยูตะไม่มีทางรู้ตัวเลยว่ากำลังถูกสุดยอดนินจาระดับนี้เฝ้ามองอยู่

ยูตะพึ่งจะฝึกวิชาดาบได้ไม่นาน แถมยังเป็นการเรียนรู้ด้วยตัวเอง ฝีมือจึงอยู่แค่ขั้นเริ่มต้นเท่านั้น การจะเอาชนะคาคาชิจึงเป็นเรื่องยาก ต่อให้ได้พลังเสริมจากโหมดสายฟ้าฟาดก็ตาม

เมื่อเริ่มตกเป็นรอง ยูตะก็เลิกฝืนดวลกระบวนท่าเพียวๆ เขาเริ่มผสมผสานสามคาถาพื้นฐานเข้ามาช่วยป่วนเป็นระยะ

"คาถาสายฟ้า: ลูกบอลสายฟ้า!"

หลังจากใช้คาถาสลับร่างหลบคมดาบของคาคาชิ ยูตะก็ไปโผล่ห่างออกไปสามเมตร มือของเขาประสานอินอย่างรวดเร็ว ลูกบอลสายฟ้าควบแน่นขึ้นในพริบตาและพุ่งเข้าใส่แผ่นหลังของคาคาชิทันที

คาคาชิสัมผัสได้ถึงอันตรายอันร้ายกาจจากด้านหลัง จึงรีบใช้คาถาสลับร่างอย่างรวดเร็ว

ปุ้ง!

ท่อนไม้ที่ใช้เป็นตัวแทนถูกลูกบอลสายฟ้าฟาดเข้าอย่างจังจนไหม้เกรียมเป็นตอตะโก ร่างของคาคาชิไปปรากฏตัวห่างออกไปไม่กี่เมตร เม็ดเหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นบนหน้าผาก เขามองไปที่ยูตะที่ยอมหยุดมือแล้วพูดพลางหอบแฮ่ก

"นายนี่... ประสานอินได้เร็วชะมัด เสมอกันแค่นี้ก่อนดีไหม? แฮ่ก... แฮ่ก..."

การต่อสู้ที่ดุเดือดติดต่อกันเกือบสิบนาทีทำให้เขาใช้พลังงานไปมหาศาลจนร่างกายเริ่มล้า แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลหลักหรอก ความจริงก็คือ ยูตะที่อยู่ในโหมดสายฟ้าฟาดนั้นมีพละกำลังเหนือกว่าเขามาก การปะทะกันเป็นร้อยๆ ครั้งเมื่อครู่ทำให้ง่ามมือของเขาฉีกขาดจนชาหนึบไปหมดแล้วต่างหาก

"ได้สิ! ฉันเองก็เริ่มจะไม่ไหวแล้วเหมือนกัน"

ยูตะยิ้มร่าพลางยกเลิกโหมดสายฟ้าทันที ก่อนจะเก็บคุไนที่มีรอยบิ่นเข้ากระเป๋าอุปกรณ์นินจาไป