บทที่ 7 พัฒนารอบด้านทั้งคุณธรรม ปัญญา พลานามัย สุนทรียภาพ และ... แรงงาน?

บทที่ 7 พัฒนารอบด้านทั้งคุณธรรม ปัญญา พลานามัย สุนทรียภาพ และ... แรงงาน?

บนยอดเขา การ์ปนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น เหงื่อชุ่มโชกไปทั้งตัว หน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทิ้ม หมดแรงข้าวต้มของจริง

ปีนขึ้นมาสองรอบ แล้วก็โดนพ่อเตะหินลงไปสองรอบ

รอบล่าสุด พอขึ้นมาถึงยอด หินยักษ์ที่อุตส่าห์แบกมาก็ทนรับเคราะห์กรรมไม่ไหว แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ

“ยังขยับไหวมั้ย?”

การ์ปส่ายหน้า ดุ๊กดิ๊กไปไหนไม่ไหวแล้ว

ทันใดนั้น เขาก็ถูกหิ้วปีกขึ้นมา... พ่อใจยักษ์ใจมารจับเขาห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศ

เบื้องล่างคือหน้าผา

ที่เดิม... กลิ่นอายเดิมๆ

การ์ปรีบละล่ำละลัก “พ่อ... เดี๋ยว... เดี๋ยว... ขอพักแป๊บนึง เดี๋ยวโดดเอง”

ไม่ต้องลำบากพ่อหรอกครับ เดี๋ยวผมโดดเอง

ได้โปรดเถอะพ่อ อย่าให้ผมต้องตายตาหลับเลย

ริคไคกระพริบตาปริบๆ แล้วฉีกยิ้ม “การ์ป... ให้ลูกโดดเองมันไม่ได้ผลเท่าพ่อ ‘ส่ง’ ลงไปหรอก พ่อทำไปก็เพื่อตัวลูกนะ อย่าโกรธพ่อเลย”

“พ่อก็ไม่อยากทำหรอก แต่มันจำเป็น... ลูกต้องเข้าใจเจตนาดีของพ่อนะ”

ไปซะ... ลูกรัก

ไปเลย... ปิกาจู!

การ์ปถูกโยนลงไป

ด้วยความเหนื่อยล้า เขาได้แต่กรีดร้องโหยหวนอีกครั้ง

หมดแรงจะขัดขืน ได้แต่ยอมรับชะตากรรม... เขาถูกทอดทิ้งอีกแล้ว

ร่วงหล่นลงมา... ทรมานชะมัด ไม่กล้าแม้แต่จะมองลงไปข้างล่าง

การ์ปปล่อยมือ พยายามจัดท่าทางให้ลงพื้นปลอดภัยที่สุดเท่าที่จะทำได้

ตุ้บ!

จุดลงจอดถือว่าเยี่ยม... เขาตกลงมาบนต้นไม้อีกแล้ว

การ์ปห้อยต่องแต่งอยู่บนต้นไม้

กิ่งไม้เกี่ยวเข้ากับกางเกงเขาพอดี... เกี่ยวแบบหมิ่นเหม่สุดๆ

การ์ปไม่กล้าขยับ กลัวร่วง

กางเกงทำท่าจะขาดแหล่มิขาดแหล่

เขาไม่อยากตก แล้วก็ไม่อยากให้กางเกงขาดด้วย

กางเกงตัวเก่งตัวนี้หายากนะ... เป็นตัวเดียวที่ยังอยู่ในสภาพดี จะให้พังไม่ได้เด็ดขาด

ไม่มีตังค์ซื้อใหม่แล้ว การ์ปเลยต้องอยู่นิ่งๆ รอให้แรงกลับมาค่อยหาทางลง

แกรก...

เสียงกิ่งไม้ลั่น... พร้อมจะหักได้ทุกเมื่อ

การ์ปเกร็งตัวนิ่งสนิท เสียงลั่นก็หยุดลง

ฟู่ว... ฟู่ว...

อย่าหักนะ

แคว่ก... แคว่ก...

เสียงกางเกงเริ่มปริ

รับน้ำหนักไม่ไหวแล้ว... การ์ปใจหายวาบ

อย่าขาดนะ

ขอร้องล่ะ

ไม่อยากเดินแก้ผ้านะโว้ย

คำอธิษฐานของการ์ปได้ผล กางเกงยังไม่ขาดผึงลงไป

เนื้อผ้าถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ ยึดเกาะไว้ด้วยเส้นด้ายสุดท้าย... ขยับนิดเดียวคือจบเห่

ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ การ์ปได้แต่แขวนตัวเองเป็นปลาเค็มตากแห้งอยู่บนนั้น

นี่คงเป็นช่วงเวลาพักผ่อนอันน้อยนิดที่เหลืออยู่... ถ้าไม่มีเหตุสุดวิสัย เขาคงติดอยู่แบบนี้ไปอีกอย่างน้อยครึ่งชั่วโมง

ทันใดนั้น... เสียงหนึ่งก็ดังมาจากข้างบน

ตอนแรกเสียงยังเบาๆ แล้วก็ค่อยๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ

การ์ปค่อยๆ แหงนหน้าขึ้นมอง

บนท้องฟ้า... มีจุดสีดำเล็กๆ

จุดสีดำนั้นค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น

พอเห็นชัดว่ามันคืออะไร... การ์ปก็หน้าถอดสี

“อย่านะพ่อ...”

“ไม่!”

ความซวยมักจะมาตรงเวลาเสมอ

ริคไคดิ่งพสุธาลงมา... และตำแหน่งที่เขาเล็งไว้ก็คือที่ที่การ์ปอยู่พอดิบพอดี

แรงกระแทกส่งผลทันที... กางเกงของการ์ปทนต่อไปไม่ไหวแล้ว

แคว่ก!

ขาดกระจุย

หัวใจของการ์ปก็ขาดกระจุยไปพร้อมกับกางเกง

โครม!

ร่วงกระแทกพื้น การ์ปนอนคว่ำหน้าหมดสภาพ

ริคไคลงสู่พื้นอย่างนิ่มนวล รอยยิ้มประดับบนใบหน้า เงยหน้ามองฟ้าทำไขสือเหมือนไม่รู้อีโหน่อีเหน่

เกาหัวแกรกๆ แล้วพึมพำกับตัวเอง “อ้าว... ตกลงมาได้ไงเนี่ย?”

ความจริงคือ... เขาจงใจกระโดดลงมาเอง

ฝึก เดินชมจันทร์ ก็ต้องทดสอบกลางอากาศบ่อยๆ สิ

การเดินเหินบนอากาศคือความฝันของทุกคน

เหยียบอากาศได้มันเหมือนกับการเต้นรำชัดๆ

ริคไคเล็งพิกัดการ์ปไว้แล้ว และรู้ว่าการ์ปต้องการแรงกระตุ้นเฮือกสุดท้าย

แล้วไอเดียใหม่ก็ผุดขึ้นมา

แกล้งตก

แกล้งทำเป็นพลัดตกลงมาโดยบังเอิญ

การ์ป: “.....”

ถ้าบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ ก็คงไม่มีหมาตัวไหนเชื่อ

จะแม่นยำอะไรขนาดนั้น ลงมาทับที่เดิมเป๊ะไม่คลาดเคลื่อนสักนิ้ว

จังหวะสุดท้ายนั่น... ไม่มาเร็วหรือช้ากว่านี้ ดันมาตอนที่กำลังทรงตัวอยู่ได้พอดี

ตาแก่เฮงซวย... ตั้งใจมาทำลายขวัญและกำลังใจกันชัดๆ

ไอ้คนชั่ว... ทำร้ายจิตใจกันได้ ลงคอ!

“อ้าว นั่นลูกการ์ปไม่ใช่เหรอ? ลงไปนอนทำอะไรที่พื้นน่ะ? ลุกขึ้นเร็วเข้า พื้นมันสกปรก”

การ์ปยื่นมือออกไป... ลุกไม่ไหว เจ็บจะตายอยู่แล้ว

ริคไคเมินมือคู่นั้น แล้วพูดต่อ “ยังไม่ลุกอีก? นอนทำไม? พื้นมันเย็นสบายเหรอ?”

การ์ป: “??”

ดึงชั้นขึ้นสิวะ! ยื่นมือไปให้เห็นๆ ไม่เห็นรึไง?

ตาบอดเหรอ?

ริคไคยิ้มมองลงมา ไม่มีทีท่าว่าจะยื่นมือไปช่วย

โตแล้ว... ต้องลุกเอง

สองพ่อลูกเล่นสงครามประสาท... การ์ปไม่ลุก ริคไคไม่ดึง

ต่างคนต่างดื้อแพ่ง งัดข้อกันทางสายตา

เวลาผ่านไปชั่วธูปหมดดอก

ยังคงอยู่ที่เดิม

ริคไคหยิบผลไม้ออกมากินอย่างเอร็ดอร่อย

ก้มมองลูกชายเหมือนดูลิงในสวนสัตว์ เคี้ยวตุ้ยๆ... ถ้าไม่ลุก พ่อก็จะยืนดูอยู่แบบนี้แหละ

เรื่องความอดทน ริคไคมีเหลือเฟือ

การ์ปเส้นเลือดปูดที่ขมับ... ตาแก่บ้านี่ ไม่ยอมดึงเขาขึ้นจริงๆ ด้วย ใจดำชะมัด

โกรธจนจะอกแตกตาย

สุดท้าย เขาก็ต้องตะเกียกตะกายลุกขึ้นเองอย่างหมดหนทาง

ใครจะไปคิดว่า... จังหวะนั้นเอง ตาแก่ บางคนกลับยื่นมือมาให้

“อ้าว... ลุกเองทำไม? พ่อกำลังจะดึงขึ้นพอดีเชียว”

การ์ป: งั้นนอนต่อได้มั้ย?

“ลุกได้ก็ดีแล้ว โตแล้วไม่ใช่เด็กสามขวบ ต้องรู้จักพึ่งพาตัวเอง”

“หนึ่งสมองสองมือ ต้องเลี้ยงดูตัวเองให้ได้”

“พ่ออยากให้ลูกเข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่ง: ในโลกนี้ไม่มีใครให้พึ่งพาได้ตลอดหรอก นอกจากตัวเราเอง”

“การพึ่งคนอื่น สุดท้ายมันก็แค่ฝันลมๆ แล้งๆ... เข้าใจมั้ย?”

ยืนอยู่บนจุดสูงสุดทางศีลธรรม ก้มลงมาสั่งสอนลูก

“พ่อทำเพื่อลูกนะ”... ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ อ้างความเป็นพ่อบังหน้า

ริคไคถนัดนักเรื่องพวกนี้... ทำให้การ์ปรู้สึกขยะแขยง ในขณะที่ตัวเองรู้สึกฟิน

อืม... มันรู้สึกดีแบบนี้นี่เอง

การ์ปไม่พูดอะไร ไม่อยากฟัง

สองพ่อลูกเดินกลับบ้าน ริคไคเดินนำ การ์ปเดินตาม

ยามโพล้เพล้ อันตรายในป่ายังไม่มากนัก... ยิ่งดึก ป่ายิ่งอันตราย

เดินตามหลังพ่อ การ์ปเงื้อมือขึ้นมาหลายครั้ง ทำท่าปล่อยหมัดใส่อากาศ เล็งไปที่ท้ายทอยของริคไค

ท่าทางขึงขังปนน่ารักน่าชัง

ริคไคสังเกตเห็น แต่ก็ไม่ได้หันไปมอง หรือทำลายบรรยากาศ

สองคนเดินกลับบ้านแบบนั้น... หน้าที่ทำอาหารตกเป็นของการ์ปโดยอัตโนมัติ

การ์ปจะอ้าปากแย้ง แต่ก็ต้องหุบลงเมื่อเจอสายตาพิฆาตของพ่อ

จะทำอาหาร หรือจะโดนซ้อม... เลือกเอา

ตอนทำอาหาร การ์ปไม่กล้าตุกติก เพราะตัวเองก็ต้องกินด้วย

เมนูวันนี้เหมือนเดิม: กับข้าวสาม น้ำแกงหนึ่ง... ห้ามขาด มีแต่เกิน

การ์ประดมสมองทำ “เมนูมืด” ออกมาสามอย่าง

ริคไคกินของที่ตัวเองทำ ส่วนการ์ปกินของที่การ์ปทำ

อาหารคนละเกรด... การ์ปมองตาละห้อย อิจฉาพ่อแทบขาดใจ

“อยากกินของดีๆ ก็เรียกป๋าสิ”

การ์ปกัดฟันกรอด

ฆ่าได้หยามไม่ได้

“ป๋า”

อืม... หอมชะมัด

อร่อย

ขออีกคำ

ระหว่างศักดิ์ศรีกับท้องอิ่ม... เขาเลือกท้องอิ่ม

ใครบางคนเคยกล่าวไว้: ร่างกายคือต้นทุนสำคัญ

อดมื้อเดียว ไส้กิ่วไปนาน

ริคไคพอใจกับทัศนคติของลูกชาย... คืนนี้งด Survival Challenge

โปรแกรมเปลี่ยนแล้ว... ริคไคต้องฝึกฝนลูกชายในไส้ให้ถูกต้องตามหลักสูตร

เยาวชนยุคใหม่ ต้องมีการพัฒนารอบด้าน ทั้งคุณธรรม ปัญญา พลานามัย สุนทรียภาพ และแรงงาน!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═