บทที่ 6 ลูกชายการ์ป... หัวไม่ค่อยไวเท่าไหร่แฮะ

บทที่ 6 ลูกชายการ์ป... หัวไม่ค่อยไวเท่าไหร่แฮะ

วันต่อมา

รุ่งสาง

นกน้อยในป่าเขาตื่นแต่เช้ามาจับหนอน ลมโชยเอื่อยสัมผัสใบหน้า พาให้จิตใจอบอุ่น

การ์ปผลักประตูออกมา... แล้วอยากจะปิดกลับเข้าไปทันที

มือข้างหนึ่งยันประตูไว้ แต่อีกมือข้างหนึ่งก็ยื่นเข้ามา คว้าคอเสื้อการ์ปหิ้วขึ้นตัวลอย

การ์ปดิ้นพราดๆ ราวกับรู้ชะตากรรม... ลางสังหรณ์ร้ายแรงกำลังก่อตัว

“ปล่อยผมนะพ่อ!”

ริคไคทำหูทวนลม แบกลูกชายเดินดุ่มๆ ไปที่ตีนเขา

ปีนเขาเหรอ? ง่ายแค่นี้เอง?

การ์ปไม่อยากจะเชื่อ แต่เจตนาของริคไคคือให้เขาปีนเขาจริงๆ

“ไปสิลูกพ่อ”

การ์ปเริ่มปีนด้วยความกังขา แต่ยังไม่ทันจะออกตัว พ่อก็เรียกให้หยุด

“จะไปไหน? แบกไอ้นี่ขึ้นไปด้วย”

ข้างๆ เขามีก้อนหินยักษ์... ขนาดและน้ำหนักดูแล้วหนักกว่าตัวการ์ปหลายเท่า ดูจากทรงแล้ว หนักเอาเรื่อง

ให้แบกหินยักษ์ขนาดนี้ปีนเขา... นี่มันกะจะฆ่ากันชัดๆ

กะแล้วว่าเรื่องมันต้องไม่ง่าย

การ์ปโวยวายด้วยความโมโห “พ่อ... พ่อคิดว่าผมจะยกไหวเหรอ?”

ริคไคยิ้ม “พ่อไม่สนว่าลูกคิดยังไง พ่อสนแต่ว่าพ่อคิดยังไง”

เขาโน้มตัวลงมาใกล้

เอ่ยเสียงเย็น “จะยกไหวหรือไม่ไหว พ่อเป็นคนตัดสิน ไม่ใช่ลูก... เข้าใจมั้ย?”

“อีกอย่าง... ยังไม่ทันได้ลอง จะรู้ได้ไงว่าทำไม่ได้?”

การ์ปเถียงไม่ออก

เขากัดฟันลองขยับหินยักษ์ดู แต่ออกแรงเท่าไหร่ หินก็ไม่กระดิกเลยสักนิด

แม้จะใช้แรงทั้งหมดที่มี หินก็ยังนิ่งสนิท

การ์ปหันกลับไปจะบอกว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ก็ต้องสะดุ้งเมื่อเห็นริคไคถือไม้เรียว... ไม้เรียวอันใหม่ที่หนาและยาวกว่าอันเก่า

เขารีบย่อตัวลงยืนท่านั่งม้า  เกร็งกำลังไปที่มือ ยืดหลังตรง

รวบรวมพลังทั้งหมดไปที่ฝ่ามือ... ในที่สุดหินยักษ์ก็ขยับเขยื้อนบ้างเล็กน้อย

พอยกขึ้นมาได้แค่นิดเดียว การ์ปก็หมดแรง ปล่อยหินร่วงลง

กำลังจะถอดใจ แต่ริคไคก็เดินเข้ามา กดมือลงบนหินยักษ์เบาๆ แล้วยกมันขึ้นมาอย่างง่ายดาย

“รับ”

หน้าของการ์ปแดงก่ำทันที ตัวงอเป็นกุ้ง

น้ำหนักมหาศาลกดทับจนแทบหายใจไม่ออก

แค่เดินยังลำบาก อย่าว่าแต่ปีนเขาเลย

ริคไคไม่สน... จะปีนก็ต้องปีน หยุดไม่ได้

“เร็วเข้า อย่าให้พ่อเสียเวลา”

การ์ปเถียงไม่ได้ แรงกดดันจากไม้เรียวนั่นมันน่ากลัวเกินไป

ก้าวไปหนึ่งก้าว แล้วก็พักหอบ

เดินต้วมเตี้ยมตามหลังพ่อไป ใช้เวลาทั้งเช้ากว่าจะลากสังขารไปถึงยอดเขา

ทิ้งหินลงโครม... การ์ปทิ้งตัวลงนอนแผ่หลา เหงื่อท่วมตัวจนเปียกโชก ขยับตัวไม่ไหวแล้ว

ตุ้บ!

ริคไคเตะหินก้อนนั้นกลิ้งหลุนๆ ลงไป... หินที่การ์ปอุตส่าห์แบกขึ้นมาแทบตาย กลิ้งตกลงไปจนถึงตีนเขา

“ลูกรัก... ลงไป”

การ์ปกระพริบตาปริบๆ บนหัวมีเครื่องหมายคำถามลอยเต็มไปหมด

ริคไคชี้ลงไปที่หน้าผา “มองหน้าพ่อทำไม? กระโดดลงไป แล้วแบกหินปีนกลับขึ้นมาใหม่”

การ์ปคิดว่าพ่อคงชี้ผิดที่ เลยแย้งขึ้นมา “พ่อครับ... ทางลงมันอยู่ทางนู้น”

ริคไคเบ้ปาก “ใครบอกว่าจะให้เดินลง? พ่อบอกให้ ‘กระโดด’ ลงไป”

“ได้ยินชัดมั้ย? กระโดดลงไปจากตรงนี้แหละ”

การ์ปได้ยินถึงกับหน้าถอดสี... กระโดดลงไป? นี่มันฆาตกรรมชัดๆ!

ความสูงจากหน้าผาถึงพื้น... อย่างน้อยก็สิบหรือยี่สิบเมตร กะด้วยสายตาไม่ถูกเลย

ถ้าโดดลงไป มีหวังตกลงไปตายคาที่

ข้างล่างเป็นป่าทึบก็จริง แต่ริคไคไม่สนหรอก

“พ่อมีให้เลือกสองทาง... หนึ่ง ลูกโดดลงไปเอง พ่อจะไม่ทำอะไร”

ริคไคชูสองนิ้วขึ้นมา “ส่วนทางที่สอง... พ่อจะ ‘ส่ง’ ลูกลงไปเอง แต่จะลงท่าไหน พ่อไม่รับประกันนะ”

เขากอดอกรอให้ลูกชายตัดสินใจ

การ์ปมองลงไปที่หน้าผา... ยืนอยู่บนยอดแล้วมองลงไป ขามันสั่นพั่บๆ

หันกลับมามองพ่อ... ท่าทีชัดเจนว่าไม่มีการต่อรอง

เขาขอร้องเสียงอ่อย “พ่อครับ... ขอโดดพรุ่งนี้ได้มั้ย? วันนี้ผมเหนื่อยแล้ว”

ข้ออ้างชัดๆ

ริคไคปรายตามองแล้วพูดเรียบๆ “ดูเหมือนลูกจะเลือกข้อสองสินะ”

ถลกแขนเสื้อขึ้น ริคไคเตรียมลงมือ... การ์ปหน้าซีดเผือด รีบตะโกนลั่น “ไม่! พ่อ! ผมโดดเอง!”

เขายืนอยู่ที่ริมหน้าผา มองลงไปเบื้องล่าง

หัวใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่การ์ปรู้ดีว่าวันนี้ยังไงก็ต้องโดด

เขาทำใจ เตรียมใจ ปลอบใจตัวเองว่าอย่ากลัว แป๊บเดียวก็จบแล้ว

“ไม่เป็นไรนะการ์ป... เชื่อมั่นในตัวเองสิ”

“เจอมาสารพัดรูปแบบแล้ว แค่นี้จิ๊บจ๊อยน่า”

“เอาวะ การ์ป... จะให้ใครบางคนมาดูถูกเราไม่ได้”

ปลอบใจตัวเอง ให้กำลังใจตัวเองเสร็จสรรพ

แล้วร่างของเขาก็พุ่งออกไป

ร่างเล็กๆ ของการ์ปร่วงหล่นลงไปเป็นวิถีโค้งสวยงาม

“อ๊ากกกกก!”

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่นไม่ขาดสาย

การ์ปร้องเสียงหลงกลางอากาศ

ร่างร่วงหล่นลงไป

ริคไคเห็นชัดเจนว่าในวินาทีสุดท้าย การ์ปตะโกนก่นด่า ขอบคุณ ‘ลูกถีบ’ ส่งท้ายของเขา

“ยิ่งลูกฮึกเหิม พ่อก็ยิ่งมีความสุข”

“ลูกถีบเมื่อกี้... ฟินชะมัด”

“เสียงร้องไพเราะเสนาะหูจริงๆ จุ๊ๆ”

ฟังกี่ทีก็ไม่เบื่อ

ริคไคยืนมองจากด้านบน ดูลูกชายหายลับไปจากสายตา

เสียงร้องยังดังมาจากข้างล่าง... ลูกชายยังไม่ตาย แถมยังดูแข็งแรงดีซะด้วย

ระบบ: “ลูกชายของคุณเข้าใจในความปรารถนาดีของคุณแล้ว... เขากำลังขอบคุณที่คุณคอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง”

การประเมิน: ลูกถีบสำคัญที่มอบความรักของพ่อให้ลูกเป็นครั้งสุดท้าย... ความรักของพ่อนั้นหนักแน่นดั่งขุนเขา แต่ความรักของคุณ พ่อการ์ปอาจจะรู้สึกว่าหนักเกินรับไหว

“รับรางวัล”

เกปโป (เดินชมจันทร์)... ได้มาครอบครอง

ทักษะที่สามแล้ว ริคไคไม่สนคำประเมินของระบบหรอก

อยากจะเหน็บแนมก็เชิญ... ชั้นจะทำตามวิถีทางของชั้น

“โฮสต์: มังกี้ D ริคไค (ริคไค)

ผลปีศาจ: ไม่มี

ทักษะ: กายาเหล็ก  lv1, ดัชนีพิฆาต  lv1, เดินชมจันทร์  lv1”

ทักษะเลเวลหนึ่งล้วนๆ ช่องผลปีศาจก็ว่างเปล่า... หน้าต่างสถานะช่างเรียบง่ายและชัดเจน

ริคไคมีดีแค่ไม่กี่อย่าง ระบบเลยไม่โชว์พวกสกิลกากๆ ให้รกตา

พอดูดีๆ... เขาก็อ่อนด๋อยเหมือนมือใหม่หัดเล่นเลยแฮะ

“อ่อนแอจริงๆ ด้วย”

ริคไคยังไม่ได้ลองทดสอบพลังของ ดัชนีพิฆาต เลเวลหนึ่งเลย

“ชิกัน!”

นิ้วของเขาแทงลงไปที่ก้อนหิน

จึก!

ก้อนหินขนาดเท่าศีรษะคนถูกเจาะจนทะลุเป็นรู... ถ้าโดนร่างกายคนคงเละ

“ชิกัน!”

“ชิกัน!”

เขาลองยิงอีกสองสามที... ลูกผู้ชายตัวจริง ยิงนัดเดียวไม่พอหรอก

ริคไคเปลี่ยนเป้าหมายไปหาก้อนหินที่ใหญ่กว่า เดิมพลัง ชิกัน ทะลวงจนหินแตกเป็นรู

นิ้วของเขาไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย

“ดัชนีพิฆาต เลเวลหนึ่งยังแรงขนาดนี้ ถ้าเลเวล 10 จะขนาดไหน? จิ้มทีเดียวผู้ใช้พลังผลปีศาจจะร่วงเลยมั้ยนะ?”

“ถ้า ดัชนีพิฆาต ของชั้นถึงเลเวล 100... ร่างกายของอาจารย์ไคโดจะทนนิ้วชั้นไหวมั้ยนะ?”

ไว้คราวหน้า ต้องไปขอให้อาจารย์ไคโดช่วยชี้แนะซะหน่อย

ถ้าเอา ดัชนีพิฆาต มาผสานกับ ฮาคิเกราะ ผลลัพธ์จะเป็นยังไงนะ?

ริคไคอดไม่ได้ที่จะจินตนาการถึงภาพตัวเองไล่ตบเกรียนไปทั่วหล้า

ทดสอบ ดัชนีพิฆาต เสร็จ ก็ถึงคิว เดินชมจันทร์ และสุดท้ายคือ กายาเหล็ก

ที่คุ้มค่าแก่การฝึกที่สุดคือ กายาเหล็ก... การรับแรงกระแทกและการทนมือทนตีน

ในป่านี้อาจไม่มีอะไรมาก แต่สัตว์ป่ามีเพียบ

ถ้าจะฝึกความอึด ริคไคต้องหาสัตว์ที่มีพลังโจมตีรุนแรง อย่างเช่น หมีควายยักษ์

ไปยั่วยุหมีควายยักษ์ให้มาช่วยขัดเกลา กายาเหล็ก

หลังจากฝึกวิชาอยู่สองชั่วโมง ริคไคก็กลับขึ้นมาบนยอดเขาอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน

เขาเห็นลูกชายกำลังก้มหน้าก้มตาแบกหินปีนเขาขึ้นมา... เจ้าเด็กคนนี้ ความมุมานะเต็มเปี่ยมจริงๆ

เกินความคาดหมายของริคไค... เขานึกว่าลูกจะทำแค่รอบเดียวแล้วเลิกซะอีก

“วันนึงปีนได้สองรอบ... ความอึดใช้ได้เลยนี่”

“ผ่านการขัดเกลาครั้งนี้ไป เขาจะต้องแข็งแกร่งขึ้นแน่”

“ตอนนี้ฝึกได้ก็ต้องรีบฝึก อย่างน้อยต้องเอาให้ตายยากเข้าไว้”

พลังชีวิตที่เหนียวแน่นต้องเริ่มสร้างตั้งแต่เด็ก... เราต้องชนะตั้งแต่จุดสตาร์ท

ก้าวล้ำนำหน้าไปหนึ่งก้าว และจะนำหน้าตลอดไป

ชั้นนี่มันสุดยอดคุณพ่อจริงๆ

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═