บทที่ 5 ไม่สูง ไม่สูง แค่ไม่กี่สิบเมตรเอง

บทที่ 5 ไม่สูง ไม่สูง แค่ไม่กี่สิบเมตรเอง

หมีควายยักษ์เห็นแก่หน้าการ์ป... ไล่กวดเขาอยู่ครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็ยอมถอดใจ

การ์ปราวกับลิงน้อยจอมซน วิ่งปราดเปรียวซิกแซกเข้าไปในภูมิประเทศที่ทุรกันดาร ซึ่งร่างใหญ่โตเทอะทะของหมีควายยักษ์กลายเป็นจุดอ่อน

หมีควายยักษ์ที่กวาดทุกอย่างขวางหน้าจนราบเป็นหน้ากลอง คำรามออกมาอย่างเจ็บใจ ก่อนจะยอมปล่อยน้องชายตัวน้อยอย่างการ์ปไปชั่วคราว

การ์ปมุดเข้าไปหลบอยู่ใต้ก้อนหินยักษ์ หอบหายใจแฮกๆ ด้วยความเหนื่อยอ่อน ตัวยังสั่นเทิ้ม เขาค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วสอดส่ายสายตาไปรอบๆ... เมื่อมั่นใจว่าปลอดภัยแล้ว ถึงได้ทิ้งตัวนั่งลงอย่างโล่งอก พลางลูบมือขวาเบาๆ หลังปะทะหมัดกับหมีควายยักษ์ แขนของเขาก็ปวดตุบๆ ไปหมด

แรงยังไม่ถึง... เกือบโดนหมีตบเละเป็นโจ๊ก

แขนยังอยู่ครบ แต่การ์ปไม่ยอมรับความพ่ายแพ้

“คราวหน้าเถอะ... ชั้นจะกลับมาคิดบัญชีแน่”

ขอฝึกอีกสักเดือน แล้วเขาจะกลับมาท้าดวลกับเจ้าหมีนี่ให้รู้ดำรู้แดง

ตอนนี้เขามีเป้าหมายเพิ่มมาอีกหนึ่ง อย่างแรกคือ พ่อจอมเฮงซวย ที่ตั้งแต่ตื่นมาก็ทำตัวแปลกประหลาด จ้องแต่จะฆ่าแกงกันตลอดเวลา

ฆ่า พ่อจอมเฮงซวย ก่อน แล้วค่อยไปจัดการ หมีควายยักษ์

“ทำไมหมีควายยักษ์ถึงเจอชั้นได้นะ? บังเอิญมาเจอพอดีงั้นเหรอ? ชั้นไม่ได้ไปแหย่มันสักหน่อย”

คิดไปคิดมา เขาก็สรุปเอาเองว่ามันคือเรื่องบังเอิญ

หมีมันหิวคน แล้วเขาก็ดันโผล่ไปพอดี

ส่วนเรื่อง พ่อจอมเฮงซวย น่ะเหรอ... เขาไม่ได้นึกถึงเลย

ถึง พ่อจอมเฮงซวย จะมีลูกไม้ซ่อนอยู่บ้าง แต่ในสายตาของการ์ป มันก็งั้นๆ แหละ

ถ้าพ่อมาเจอหมีควายยักษ์ ก็คงสู้ไม่ได้เหมือนกัน

และด้วยนิสัยของ พ่อจอมเฮงซวย ป่านนี้คงนั่งกินเหล้าอยู่ที่บ้าน เมาหัวราน้ำสลบเหมือดไปแล้วมั้ง

“ออกมาอยู่ข้างนอกสามวันก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็หนีหน้าแกไปได้ชั่วคราว”

“ไม่อยากโดนบังคับตลอดเวลา ไม่ทำกับข้าวก็ต้องหาเงินทุกวัน”

“เพื่อนๆ ของชั้น... ไม่เจอกันตั้งนาน จะคิดถึงชั้นมั้ยนะ?”

พอนึกถึง เพื่อนๆ การ์ปก็ยิ้มออกมา

ในค่ำคืนอันมืดมิด พวกเขาคือความอบอุ่นเดียวของการ์ป

การ์ปล้มตัวลงนอน กำลังจะเคลิ้มหลับ

ริคไคถึงกับพูดไม่ออก... ในสายตาลูกชาย เขาช่างไร้ค่าสิ้นดี

เจ้าของร่างเดิมทำอะไรไว้วะเนี่ย? ไม่เป็นแบบอย่างที่ดีของพ่อเลย... ล้มเหลวชะมัด

“ดูชั้นสิ... เป็นพ่อที่ดีขนาดไหน เพื่อให้ลูกแข็งแกร่งขึ้น ชั้นอุตส่าห์ระดมสมองคิดหาวิธีสุดเพอร์เฟกต์มาให้”

“ลูกมีความสุข พ่อมีความสุข วิน-วินกันทั้งคู่”

แผนยิงปืนนัดเดียวได้นกหลายตัว เลี้ยงลูกภายใต้ข้ออ้างแห่งความรักความห่วงใย

และแอบสนองความต้องการส่วนตัวนิดหน่อย

การได้กระทืบ วีรบุรุษกองทัพเรือ ในอนาคต... ใครบ้างจะไม่อยากทำ?

ขืนรอให้โตกว่านี้ คงจะตียากขึ้นแล้ว

ตอนยังเด็กนี่แหละ ถ้าไม่รีบตีสั่งสอนสักสองสามที ชั้นคงนอนไม่หลับ

ริคไคสัมผัสได้ถึงสิทธิพิเศษของการเป็นผู้ข้ามมิติ

มันรู้สึกดีจริงๆ

“ไอ้เด็กนี่ สถานการณ์แบบนี้ยังหลับลงได้อีก... เชื่อเขาเลย”

การ์ปผู้มีจิตใจกว้างขวางดั่งมหาสมุทร หลับได้ทุกที่ทุกสถานการณ์

เผลอแป๊บเดียว เสียงกรนก็ดังครอกฟี้

สมกับฉายา การ์ปจอมหลับ ในอนาคต โชว์สกิลหลับกลางอากาศได้ในไม่กี่นาที

เป็นทักษะเฉพาะตัวที่ไม่มีใครลอกเลียนแบบได้

“ดึกดื่นค่อนคืนมันอันตราย... เดี๋ยวป๋าจัดเซอร์ไพรส์เล็กๆ ให้ลูกหน่อยดีกว่า”

เพื่อช่วยเร่งให้ลูกชายแข็งแกร่งขึ้นเร็วๆ ริคไคยอมเสียเวลาเป็นชั่วโมงเพื่อไปหาคู่ต่อสู้มาให้

ทันใดนั้น... ทั้งป่าก็กลับมาคึกคักมีชีวิตชีวาอีกครั้ง

สัตว์ป่าคำรามกึกก้อง

เสียงคำรามต่อเนื่องสั่นสะเทือนไปทั่วขุนเขาและผืนป่า

สัตว์น้อยใหญ่แตกตื่นกันจ้าละหวั่น... การ์ปสะดุ้งตื่น

เขาลืมตาขึ้นมาแล้วอดไม่ได้ที่จะสบถออกมา

“เชี่ยเอ๊ย... เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย?”

เขาหลับตาลง แล้วลืมตาขึ้นใหม่อีกครั้ง... ผ่านไปแค่ชั่วโมงกว่าๆ รอบตัวเขาก็รายล้อมไปด้วยสัตว์ป่านานาชนิด

เขากลายเป็นเต่าในไห... หมดทางหนีทีไล่

“พวกมันโผล่มาจากไหนกัน?”

เรื่องแปลกๆ มีให้เห็นทุกปี แต่สองวันมานี้ชักจะถี่เกินไปแล้ว

หรือเขาจะเป็นตัวซวยกลับชาติมาเกิด?

“บ้าเอ๊ย ต้องหนีแล้ว”

“ไม่อยากโดนฉีกเป็นชิ้นๆ หรอกนะ”

มหกรรมวิ่งหนีตายกำลังจะเปิดฉาก

ฝูงสัตว์ไล่กวดการ์ป... การ์ปขาสั้นวิ่งไปทางนู้นที ทางนี้ที พอวิ่งไปทางไหนก็เจอฝูงสัตว์ดักทางไว้หมด

คลื่นสัตว์ป่าถาโถมเข้ามาไล่ล่าการ์ปอย่างไม่ขาดสาย

ริคไคยืนดูอยู่บนยอดไม้ ชมมหรสพด้วยความบันเทิงใจ

“ซ้าย... ไปทางซ้าย”

“ไอ้โง่ เอ้ย... ไปขวาทำไม? ทางขวามันอันตราย!”

การ์ปกัดฟันหักเลี้ยวไปทางซ้ายตามเสียงแว่วๆ ในหัว (หรือสัญชาตญาณ)

วิ่งไปได้สักพัก ยังไม่ทันได้หายใจหายคอ สัตว์ป่าระลอกสองก็โผล่มาอีก

เสียงอึกทึกในป่าทำเอาคนที่จะเข้าป่าถึงกับถอดใจไม่กล้าเข้ามา

เด็กคนหนึ่ง วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนท่ามกลางฝูงสัตว์ร้าย

ช่างเป็นภาพที่งดงามจริงๆ

รอยยิ้มของริคไคกว้างขึ้นเรื่อยๆ... เสียดายไม่มีเมล็ดทานตะวันมาแทะเล่น ไม่งั้นคงสนุกกว่านี้

ความโกลาหลดำเนินไปถึงสองชั่วโมง

สัตว์ป่ามาอย่างไร้ร่องรอย และจากไปอย่างไร้ร่องรอย

การ์ปหมดสภาพ

อยากร้องไห้แต่ร้องไม่ออก

เหนื่อยโว้ย

ทำไมต้องเป็นกูที่รับเคราะห์ตลอดเลยฟะ?

เหนื่อย เจ็บ ทรมาน... หลังจากวิ่งหนีมาทั้งคืน ในที่สุดเขาก็ได้พักพิงหลังพิงต้นไม้

ไม่กล้านอนราบกับพื้น... มันอันตรายเกินไป

ริคไคดูโชว์จบก็กลับบ้านอย่างอิ่มเอมใจ

ลูกชายชั้นสมแล้วที่เป็น การ์ปหมัดเหล็ก... พลังชีวิตอึดถึกทนจริงๆ

หนึ่งวันผ่านไป

เข้าสู่วันที่สาม

ทุกอย่างผ่านไปอย่างเงียบสงบ

ปราศจากการ “ดูแล” จากพ่อ วันนี้ของการ์ปจึงผ่านไปอย่างราบรื่น

เขาเองยังแทบไม่เชื่อ... สองวันก่อนหน้านี้เหมือนเจอนรกแตก

แต่วันสุดท้ายกลับไม่มีสัตว์ป่าโผล่มาโจมตีเลยสักตัว... มันน่าเหลือเชื่อยิ่งกว่าอีก

“สามวัน... ใกล้ครบกำหนดแล้ว”

การ์ปนับเวลาถอยหลัง... สามวัน นับจากคืนที่ออกมา จนถึงเวลากลับ เหลืออีกแค่ชั่วโมงเดียว

หิวโซ... เขารีบทำอาหารง่ายๆ กินประทังชีวิต

ฝีมือทำอาหารห่วยแตก ก็ต้องทนกินกันตายไปก่อน

หมดเวลา

เขากลับถึงบ้าน ยืนอยู่ที่หน้าประตู... ได้กลิ่นหอมโชยมา

หอมจัง

หิวชะมัด

พอเปิดประตูเข้าไป... การ์ปถึงกับอ้าปากค้าง

พ่อเขากำลังนั่งโซ้ยเนื้อย่าง... แถมยังเป็นหมาป่าทั้งตัวอีกต่างหาก

นั่งกินคนเดียวอย่างเอร็ดอร่อย สีหน้าเปี่ยมสุข

หน้าตาพ่อดูอิ่มเอิบ เลือดฝาดสมบูรณ์... สามวันที่ผ่านมาคงกินดีอยู่ดีน่าดู

“พ่อ... พ่อ... ผม...”

ความน้อยเนื้อต่ำใจตีตื้นขึ้นมา การ์ปนึกถึงวันคืนอันโหดร้ายที่ผ่านมา แล้วมาเห็นพ่อนั่งเสวยสุขกินของดีๆ คนเดียว ดีกว่าเขาเป็นสิบเท่า... น้ำตาพาลจะไหล

“พ่อกินเนื้อย่างไม่รอผมเลยเหรอ?”

น้อยใจโว้ย

ริคไคชี้ไปที่เศษเนื้อย่างอันน้อยนิดที่เหลืออยู่ “กินสิ... ที่เหลือเก็บไว้ให้แกนั่นแหละ”

เขากินเสร็จก็เช็ดไม้เช็ดมือ

แกกินไปนะ ชั้นอิ่มแล้ว

การ์ป: “.....”

พ่อจอมเฮงซวย... สักวันชั้นจะล้างเผ่าพันธุ์แก

สิบห้านาทีต่อมา

อืม... หอมชะมัด

อร่อยเหาะ

“พ่อ... มีอีกมั้ย?”

ริคไคผายมือ “หมดแล้ว มีแค่ตัวเดียว ถ้าอยากกินก็ไปจับมาย่างเอง”

“กินช้าๆ ล่ะ ชั้นจะไปนอนแล้ว”

หาววว... หนังตาหย่อน ริคไคง่วงเต็มที

เขากลับเข้าห้องแล้วกดรับรางวัลภารกิจ

ชิกัน (ดัชนีพิฆาต) +1

ตอนนี้เขาได้ วิชาหกรูปแบบ มาสองท่าแล้ว: ท่าไม้ตายสายป้องกันอย่าง เทคไก และท่าโจมตีทรงพลังอย่าง ชิกัน

แค่สองท่านี้ ก็เพียงพอให้ริคไคครองความเป็นเจ้าป่าแถบนี้ได้สบายๆ

“ถ้าได้ครบทั้ง หกรูปแบบ รางวัลจะเป็นอะไรนะ?”

“การ์ป ลูกพ่อ... ต้องขยันๆ หน่อยนะ”

ลูกขยัน พ่อสบาย... เอ้ย พ่อรับรางวัล

ช่างเป็นสายใยพ่อลูกที่งดงาม ริคไคซาบซึ้งจนน้ำตาแทบไหล

“พรุ่งนี้... ต้องหากิจกรรมใหม่ๆ ให้ลูกทำบ้างแล้ว”

“หน้าผาแถวๆ นี้น่าจะเข้าท่า... เอาล่ะ ตัดสินใจแล้ว ความท้าทายพรุ่งนี้คือหน้าผา”

ระบบ: สมกับเป็นคุณพ่อดีเด่นจริงๆ ครับ

“ติ๊ง คุณได้เข้าถึงแก่นแท้ของการเป็นพ่อที่ดี: การขยันสร้างเงื่อนไขที่ดีกว่าให้ลูก รากฐานยิ่งมั่นคง อนาคตยิ่งสดใส”

“ภารกิจ: จงเลือกหน้าผาที่สูงที่สุดในละแวกนี้ แล้วให้ลูกชายได้สัมผัสประสบการณ์การเป็น ‘มนุษย์เหินเวหา’”

“รางวัล: วิชาหกรูปแบบ – เกปโป (เดินชมจันทร์)”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═