บทที่ 16 ท้าทายสถาบันโทบุ

บทที่ 16 ท้าทายสถาบันโทบุ

ในวันแข่งขันอย่างเป็นทางการกับสถาบันโทบุ โรงเรียนมัธยมต้นอากากิ ภายใต้การปลุกระดมอันน่าประทับใจของครูใหญ่คนเก่า ได้ส่งทุกคนออกไปร่วมเชียร์เพื่อนร่วมทีมจากทีมเบสบอลอากากิ

ฮายาตะ ยูริ กัปตันทีมเชียร์ลีดเดอร์ นำเชียร์ลีดเดอร์ห้าคนในชุดเครื่องแต่งกายเรียบง่าย มาร้องรำทำเพลง เพื่อนร่วมชั้นที่รักเสียงดนตรีหลายคนถึงกับนำเครื่องดนตรีน้อยใหญ่หลากหลายชนิดมาช่วยเชียร์เพื่อนร่วมทีมเบสบอลด้วย

บริเวณอัฒจันทร์ทั้งสี่ทิศรอบสนามเบสบอล นักเรียนอากากิจับจองที่นั่งบนอัฒจันทร์ฝั่งทิศตะวันออกไปเกือบครึ่งหนึ่ง เป็นภาพที่ยิ่งใหญ่อลังการจริง ๆ

เมื่อเทียบกับอากากิ ทีมเชียร์ของโทบุนั้นเล็กกว่า มีคนประมาณร้อยกว่าคนเท่านั้น อย่างไรก็ตาม พวกเขาแต่งกายด้วยชุดเครื่องแบบทีมเบสบอลโทบุอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย อุปกรณ์การเชียร์ที่พวกเขาถือก็เป็นแบบเดียวกัน

เมื่อเทียบกับพวกนั้นแล้ว ทีมเบสบอลอากากิก็ดูเหมือนกองทัพซอมซ่อที่มาเผชิญหน้ากับกองทัพทหารในเครื่องแบบ

นอกจากทีมเชียร์ลีดเดอร์ของทั้งสองทีมแล้ว ยังมีผู้ชมจากภายนอกอีกมากมายที่มาดูเกมนี้ ผ่านการแข่งขันมาสามเกม อากากิก็สะสมแฟน ๆ ในจังหวัดนากาโนะไว้ได้ไม่น้อย พวกเขาตั้งตารอที่จะได้เห็นว่าทีมนี้จะทำผลงานอย่างไรเมื่อต้องเจอกับโทบุ

พิชเชอร์จอมเจี๊ยวจ๊าวของพวกเขาจะยังคงแผลงฤทธิ์เมื่อต้องเจอกับลำดับการตีของโทบุได้หรือไม่?

ซูเปอร์พาวเวอร์ฮิตเตอร์ชื่อดัง นักเรียนแลกเปลี่ยนจากดินแดนตะวันออกโบราณ จะยังคงร่ายมนตร์วิเศษเมื่อต้องเจอกับพิชเชอร์ของโทบุได้อีกหรือเปล่า?

สรุปก็คือ ในสายตาของพวกเขา แม้จะรู้ผลแพ้ชนะของเกมนี้ตั้งแต่แรก แต่มันก็ยังคุ้มค่าที่จะดูอยู่ดี

นอกจากแฟน ๆ ของอากากิแล้ว โดยธรรมชาติก็ย่อมมีแฟน ๆ ของราชาอย่างโทบุมากกว่า คู่แข่งในเกมแรกอ่อนแอเกินไป และโทบุก็ชนะได้โดยไม่ต้องออกแรง เกมนี้คู่แข่งพอมีฝีมืออยู่บ้าง แฟน ๆ ของโทบุจึงให้ความสนใจมาดูเกมนี้ด้วย

นอกจากแฟนคลับแล้ว ยังมีแมวมองและโค้ชจากโรงเรียนมัธยมปลายหลายแห่งมาดูเกมนี้ด้วย ผู้เล่นของโทบุเป็นที่ต้องการสูงอยู่เสมอ คนเหล่านี้จึงอยากจะมาตัดหน้าชิงตัวไปก่อนโดยธรรมชาติ

“คนเยอะจังเลย!”

คามิคาเซะ จินมองดูอัฒจันทร์ที่แน่นขนัดพลางถอนหายใจ โชคดีที่ทีมชุดสองจองที่นั่งไว้ให้พวกเขาแล้ว มิฉะนั้นพวกเขาคงหาที่นั่งยากในอัฒจันทร์ที่จุผู้ชมได้ถึงสองพันคนแห่งนี้

จุดสนใจของทาจิบานะ เออิยูแตกต่างจากกัปตันทีมของเขา ในเวลานี้เขาไม่ได้มองไปที่จำนวนผู้ชม แต่มองไปที่ป้ายผ้าและผ้าเชียร์ที่มีข้อความเขียนไว้

“ทีมเบสบอลโรงเรียนมัธยมต้นอากากิ สู้เขา!”

“เอย์จุน ลุยเลย!”

“หยางคุง แต่งงานกับฉันเถอะ…”

“รุ่นพี่ซาวามุระ สู้ ๆ!”

...

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าอากากิจะมีแฟนคลับเยอะขนาดนี้ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับราชาอย่างสถาบันโทบุ ผู้ชมเกือบครึ่งบนอัฒจันทร์กลับสนับสนุนอากากิ

บอกยากจริง ๆ ว่าอากากิได้รับความนิยมมากเกินไป หรือโทบุถูกเกลียดชังมากเกินไปกันแน่

เมื่อทีมฟุโดมิเนะเดินเข้ามาในอัฒจันทร์ มันก็ยังคงทำให้เกิดความโกลาหลขึ้นเล็กน้อย

“ฟุโดมิเนะนี่นา”

“อันซาวะ ชูล่ะ? ทำไมฉันไม่เห็นอันซาวะ ชูเลย?”

“อันซาวะอยู่ไหน? ฉันอยากจะถ่ายรูป!”

อันซาวะ ซึ่งกำลังเป็นที่หมายปอง ไม่ได้ปรากฏตัวพร้อมกับทีมฟุโดมิเนะ แต่กลับไปหลบซ่อนตัวอยู่เงียบ ๆ ในเงามืดของเสาด้านหลังอัฒจันทร์ ฟุโดมิเนะเอาชนะอากากิได้อย่างหมดจดในเกมกระชับมิตร แต่เขาแพ้ในการดวลกับหยางผิง!

ถูกเดินข้ามสองครั้ง โฮมรันสองครั้ง! การที่ถูกแบตเตอร์เพียงคนเดียวเล่นงานจนย่ำแย่ขนาดนี้ถือเป็นครั้งแรกของอันซาวะ ชู แม้แต่ตอนที่เผชิญหน้ากับผู้เล่นของโทบุ เขาก็ไม่เคยต้องมาตกระกำลำบากขนาดนี้มาก่อน

เขาอยากจะเห็นจริง ๆ ว่าอุเอคุสะ โทโมยูกิ ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะพิชเชอร์อันดับหนึ่งของนากาโนะ จะทำผลงานได้ดีแค่ไหนเมื่อต้องเผชิญหน้ากับหยางผิง

นอกจากผู้เล่นของฟุโดมิเนะแล้ว ผู้เล่นจากโรงเรียนมัธยมปลายสาธิตจังหวัดนากาโนะ อีกหนึ่งในท็อปโฟร์ของนากาโนะ ก็มาชมเกมนี้ด้วยเช่นกัน

ในซุ้มพักผู้เล่นของสถาบันโทบุ สมาชิกในทีมกำลังจัดระเบียบอุปกรณ์ของตนอย่างเป็นระเบียบ พวกเขาคือราชาแห่งจังหวัดนากาโนะ ไม่ว่าคู่แข่งจะเป็นใคร พวกเขาก็จะชนะ

แม้แต่โค้ชของโทบุก็ไม่ได้เตรียมแผนการใด ๆ ไว้เลย ด้วยความแตกต่างของความแข็งแกร่งที่ชัดเจนขนาดนี้ แผนการจึงไม่จำเป็น

อีกด้านหนึ่ง ในซุ้มพักผู้เล่นของอากากิ

หยางผิงยืนอยู่ตรงกลาง โดยมีเพื่อนร่วมทีมล้อมรอบเขาอยู่

“เป้าหมายของพวกเราคืออะไร?”

“เพื่อครองความยิ่งใหญ่ทั่วทั้งประเทศ!”

“โทบุคือแพงสูงสุดท้ายในจังหวัดนากาโนะ พวกเราต้องข้ามมันไปให้ได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม”

“โอ้!!!”

...

หลังจากที่ทั้งสองฝ่ายทำความเคารพซึ่งกันและกัน เกมก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ในครึ่งบนของอินนิงแรก อากากิเป็นฝ่ายบุกก่อน

“แบตเตอร์ไม้แรก ชอร์ตสต็อป ยามาดะ ทาเคชิ”

เสียงประกาศทำให้เพื่อนร่วมทีมอากากิประหลาดใจและดีใจมาก พวกเขาไม่คิดว่าจะได้รับสิทธิพิเศษแบบนี้หลังจากผ่านเข้าสู่ท็อปโฟร์ ถึงกับมีเสียงประกาศแนะนำผู้เล่นเลยทีเดียว

เมื่อยามาดะ ทาเคชิได้ยินเสียงประกาศแนะนำตัว ความรู้สึกทั้งหมดของเขาก็เปลี่ยนไปในทันที

เกมนี้มันยิ่งใหญ่อลังการเกินไปแล้ว!

ผู้เล่นส่วนใหญ่ของทีมเบสบอลโรงเรียนมัธยมต้นอากากิเป็นแค่มือใหม่ การจะบอกว่าพวกเขามีฝีมือระดับปานกลางก็ถือว่าเกินจริงไปหน่อย แต่พวกเขามักจะทำผลงานได้ดีในการแข่งขัน และเมื่อพวกเขาเครื่องร้อน พวกเขาก็ถึงขั้นร่วมมือกับซาวามุระเพื่อหยุดการทำคะแนนของคู่แข่งได้เลย พวกเขาเป็นพวก 'บ้าพลังโชว์ออฟ' ทั่วไปนั่นแหละ!

ลักษณะเด่นของคนบ้าพลังโชว์ออฟก็คือ ยิ่งเวทีใหญ่และมีคนดูเยอะเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งแสดงฝีมือได้อย่างเบิกบานใจมากขึ้นเท่านั้น

ยามาดะ ทาเคชิซึ่งยืนอยู่ในกรอบการตี จู่ ๆ ก็เปลี่ยนนิสัยเดิมและไปยืนอยู่ในกรอบการตีของคนถนัดซ้ายแทน

หยางผิงหันไปหาฮานาเกะซึ่งสนิทกับยามาดะ แล้วถามว่า

“ยามาดะ ทาเคชิถนัดซ้ายเหรอ?”

“น่าจะไม่นะ~”

ฮานาเกะก็ไม่แน่ใจในเวลานี้เช่นกัน หากยามาดะ ทาเคชิไม่ได้ถนัดซ้ายจริง ๆ แล้วพฤติกรรมในตอนนี้ของเขามันก็แค่การหาเรื่องใส่ตัวไม่ใช่หรือ? แต่เขาสาบานต่อพระเจ้าได้เลย ฮานาเกะเล่นกับยามาดะ ทาเคชิมาตั้งแต่เด็ก และไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ายามาดะ ทาเคชิสามารถหวดด้วยมือซ้ายได้?

ผู้คนจากอากากิงุนงง และคนจากโทบุก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่

ฮิกาชิฮิระ คิวฮาจิโร่ กัปตันทีมโทบุ มีฝีมือระดับปานกลางเท่านั้นเมื่อเทียบกับผู้เล่นตัวจริงทั้งหมด แต่ทักษะในการรวบรวมข้อมูลของเขานั้นแตกต่างออกไป แม้แต่ในเกมก่อนหน้านี้ที่โทบุชนะอย่างแน่นอน เขาก็ยังจดบันทึกไปถึงสี่ห้าหน้า นับประสาอะไรกับสถาบันโทบุที่เพิ่งจะผงาดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ฮิกาชิฮิระ คิวฮาจิโร่จดบันทึกรายละเอียดเกี่ยวกับผู้เล่นตัวหลักของอากากิทุกคนไว้หมดแล้ว

แบตเตอร์ไม้แรก ยามาดะ ทาเคชิ ชอร์ตสต็อป แบตเตอร์ถนัดขวา เปอร์เซ็นต์การขึ้นเบส 32% ตีบันท์น้อย ชอบหวดเต็มแรงเพื่อทำโฮมรัน ถนัดตีลูกฟาสต์บอล ไม่ชอบลูกเชนจ์อัพ สายตาในการเลือกตีลูกระดับปานกลาง

คู่แข่ง แบตเตอร์ถนัดขวา จู่ ๆ ก็เปลี่ยนมาถนัดซ้าย

ฮิกาชิฮิระ คิวฮาจิโร่ไม่รู้ว่าจะสั่งขว้างลูกอย่างไรอีกต่อไป เขาจึงส่งสัญญาณให้อุเอคุสะ โทโมยูกิบนเนินพิชเชอร์ขว้างลูกได้อย่างอิสระ ฮิกาชิฮิระ คิวฮาจิโร่นั่งยอง ๆ อย่างเรียบร้อยอยู่ในกรอบแคชเชอร์

ในเมื่อเขาไม่รู้กลยุทธ์ของคู่แข่ง เขาก็จะรอดูไปก่อน ลูกขว้างความเร็วเกิน 140 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ไม่ใช่สิ่งที่ใคร ๆ ก็ตีได้

อุเอคุสะพยักหน้าและขว้างลูกฟาสต์บอลความเร็วสูงไปตรง ๆ

แสงสีขาววาบผ่านไป และลูกเบสบอลก็เข้าไปอยู่ในถุงมือแคชเชอร์ของฮิกาชิฮิระ คิวฮาจิโร่

ยามาดะซึ่งกำลังตั้งสมาธิและพร้อมที่จะหวดอย่างสุดกำลัง ยังไม่ทันได้หวดลูกขว้างของอุเอคุสะก็จบลงเสียแล้ว

“บอล!”

ลูกขว้างนี้สูงไปหน่อย หลุดสไตรก์โซนออกไปนิดเดียว ยามาดะ ทาเคชิยังไม่ทันได้รู้สึกโล่งใจ เขาก็ถูกกลบด้วยเสียงอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึงจากอัฒจันทร์

“ให้ตายเถอะ! ความเร็วลูกนั่นมันไม่ใช่คนแล้ว!”

“หมอนั่นเป็นเด็กมัธยมต้นจริง ๆ เหรอ? ดูเหมือนจะไม่มีเด็กมัธยมปลายสักกี่คนที่ขว้างลูกแบบนั้นได้นะ”

“อุเอคุสะ โทโมยูกิ ตราบใดที่เขายังเล่นต่อไป เขาจะต้องมีที่ยืนในวงการเบสบอลอาชีพอย่างแน่นอน”

...

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═