บทที่ 17 แอชลีย์: เลิกหาเรื่องฉันสักที!!

บทที่ 17 แอชลีย์: เลิกหาเรื่องฉันสักที!!

มือของแมเดลินยังคงวางทาบอยู่บนหลังมือของโฮมแลนเดอร์ เธอสัมผัสได้ถึงข้อนิ้วของเขาที่เกร็งแน่นขึ้น

"นี่เหรอคือผลงานของคุณ? ลูกไม้พีอาร์ซ้ำซากจำเจที่ไม่มีความแปลกใหม่เลยสักนิด!" ลู่เหิงคืนโทรศัพท์ให้แอนนี่ แจนยัวรี่ "ประชาชนไม่ได้โง่นะ วันหมดอายุของลูกไม้ตื้นๆ ของพวกคุณมันสั้นลงทุกทีแล้ว"

"คราวที่แล้วใช้เวลาตั้งสามวันเพื่อปั้นเรื่องโกหกขึ้นมาหลอกคนได้แค่หยิบมือ คราวหน้าจะเอาเรื่องอะไรมาหลอกอีกล่ะ?"

"เปลี่ยนแค่หน้าฉาก แต่เนื้อในยังเน่าเหมือนเดิม ปิดเรื่องนี้ได้ แล้วเรื่องหน้าล่ะจะทำยังไง?"

แอนนี่ แจนยัวรี่ที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ อดรนทนไม่ไหว ต้องเอ่ยปากพูดออกมา

"เขาพูดถูกนะคะ!"

แมเดลินหันไปมองเด็กใหม่คนนี้ ที่เพิ่งเข้าร่วมทีมมาได้ไม่กี่วัน

น้ำเสียงของแอนนี่ แจนยัวรี่ดูประหม่าเล็กน้อย แต่ก็แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว

"ฉันเข้าร่วมเดอะเซเว่น เพราะเชื่อว่าที่นี่คือสัญลักษณ์แห่งความยุติธรรม ถ้าปัญหาภายในทีมมีแต่ถูกปิดบังเอาไว้แทนที่จะได้รับการแก้ไข ความยุติธรรมนั้นมันก็แค่ของจอมปลอม"

"ฉันขอสนับสนุนการตัดสินใจของโฮมแลนเดอร์อย่างเต็มที่ค่ะ!"

โฮมแลนเดอร์เหลือบมองแอนนี่ แจนยัวรี่ แล้วพยักหน้าหงึกๆ

เด็กใหม่ เด็กสาวคนนี้ กลับกลายเป็นคนที่สองที่เลือกยืนอยู่ข้างเขา

นั่นก็ต่อเมื่อนับลู่เหิงเป็นคนแรกน่ะนะ

แมเดลินยังคงรักษาท่าทีสงบเยือกเย็นพร้อมรอยยิ้มเอาไว้ได้ แต่อัตราการเต้นของหัวใจพุ่งปรี๊ดไปถึง 110 แล้ว

เธอกำลังจะสูญเสียการควบคุมสถานการณ์

"แอนนี่ เธอเพิ่งมาใหม่นะ มีบางเรื่องที่เธอยังไม่เข้าใจหรอก..."

แมเดลินตั้งใจจะบอกใบ้ให้แอนนี่ แจนยัวรี่อย่ามายุ่ง แต่ทว่า...

"เธอเข้าใจดีแล้วล่ะ"

คราวนี้ เป็นราชินีเมฟที่พูดขึ้น

ไม่มีใครคาดคิดว่าราชินีเมฟจะออกโรงสนับสนุน

เธอนั่งจิบเหล้ามาตั้งแต่ต้นจนจบ ทำท่าเหมือนเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอเลยสักนิด

แต่ตอนนี้ เธอวางแก้วลง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แล้วจ้องหน้าแมเดลินตรงๆ

"แมเดลิน ทุกครั้งที่คุณมาที่นี่ ก็มักจะมีแต่ข้ออ้างเดิมๆ คุณไม่เคยเห็นหัวชื่อเสียงของเราเลยสักนิด และสุดท้าย ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยสักอย่าง"

"เรื่องที่เดอะดีฟลวนลามผู้หญิง—อย่ามาบอกนะว่าคุณไม่รู้เรื่อง คุณเป็นคนไปทาบทามเขามาจากสถาบันผู้มีพลังพิเศษด้วยตัวเองแท้ๆ!"

"ยาที่เอ-เทรนใช้อยู่ มันไม่ใช่ของที่หาซื้อได้ตามท้องตลาดนะ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าวอทท์จะสืบหาที่มาของยาพวกนั้นไม่ได้!"

"ในฐานะผู้บริหารวอทท์ คุณรู้เรื่องทั้งหมดอยู่แก่ใจนั่นแหละ คุณแค่ไม่สนใจเท่านั้นเอง!"

น้ำเสียงของราชินีเมฟเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ "ก็เพราะพวกมันเป็นตัวทำเงินให้วอทท์ไงล่ะ ตราบใดที่ป้ายชื่อยังแขวนหราอยู่ ต่อให้เบื้องหลังจะมีแมลงสาบไต่ยั้วเยี้ยเต็มไปหมดก็ไม่เป็นไร ขอแค่ทำกำไรให้วอทท์ได้ ขอแค่รักษาตำแหน่งของคุณในบริษัทไว้ได้ก็พอ..."

"หึ!"

ในที่สุด รอยยิ้มของแมเดลินก็จางหายไป

แอนนี่ แจนยัวรี่น่ะไม่เท่าไหร่หรอก เป็นแค่เด็กใหม่ โดนชักจูงง่าย

แต่ราชินีเมฟที่เป็นสมาชิกตัวยง กลับกล้าพูดจายอกย้อนเธอเนี่ยนะ?

บรรยากาศในห้องประชุมเริ่มตึงเครียดขึ้นมาทันที

โฮมแลนเดอร์ แอนนี่ แจนยัวรี่ ราชินีเมฟ และการ์เดี้ยน ต่างก็ยืนอยู่ฝั่งเดียวกัน และพร้อมใจกันต่อต้านแมเดลินงั้นเหรอ?

ถ้าพวกผู้ถือหุ้นระดับสูงรู้เรื่องนี้เข้า ตำแหน่งของแมเดลินคงไม่มั่นคงเหมือนแต่ก่อนแน่

แอชลีย์หดตัวลีบอยู่ตรงมุมห้อง ภาวนาให้ตัวเองกลายเป็นทรานสลูเซนต์ไปซะให้รู้แล้วรู้รอด

เธอรู้ดีว่าสถานการณ์ในวันนี้ ขืนดันทุรังไปก็มีแต่พังกับพัง

โฮมแลนเดอร์ถูกยั่วยุจนของขึ้น แอนนี่ แจนยัวรี่กับราชินีเมฟก็คอยสุมไฟ ส่วนตัวต้นเรื่องก็เอาแต่นั่งไขว่ห้างดูดาย

แมเดลินต้องเปลี่ยนแผนเสียแล้ว

"ก็ได้ค่ะ"

แมเดลินลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า และเรียกความสงบเยือกเย็นกลับคืนมา

"ในเมื่อทุกคนเห็นพ้องต้องกันว่าควรมีการสะสางปัญหา งั้นเราก็จะจัดการสะสางให้ค่ะ"

เธอหันไปมองโฮมแลนเดอร์

"แต่ฉันจะเป็นคนจัดการเรื่องงานแถลงข่าวเอง ช่วงเวลา คำชี้แจง และขั้นตอนต่างๆ จะถูกกำหนดและควบคุมโดยฝ่ายพีอาร์ คุณมีหน้าที่แค่ออกมาปรากฏตัว และแสดงความรับผิดชอบในฐานะหัวหน้าทีมให้ทุกคนเห็นก็พอ"

"นี่คือข้อเสนอสุดท้ายของฉัน"

คราวนี้โฮมแลนเดอร์ไม่ได้คัดค้านอะไร

สิ่งที่เขาต้องการก็แค่ผลลัพธ์—การเตะเอ-เทรนกับเดอะดีฟออกจากทีม และกอบกู้หรือเพิ่มคะแนนนิยมให้ตัวเองก็เท่านั้น

ส่วนเรื่องงานแถลงข่าวจะจัดออกมาในรูปแบบไหน เขาไม่สนหรอก

"ภายในสามวันนะ" โฮมแลนเดอร์ย้ำ

"สามวันมันกระชั้นชิดเกินไป เรา..."

"แค่สามวัน ถ้าช้ากว่านี้ ฉันจะจัดการด้วยวิธีของฉันเอง"

น้ำเสียงของโฮมแลนเดอร์เด็ดขาดจนไม่เหลือช่องว่างให้ต่อรอง

แมเดลินเม้มปากแน่น ก่อนจะยอมพยักหน้าในที่สุด

เธอหันหลังเดินไปที่ประตู และเมื่อเดินผ่านลู่เหิง ฝีเท้าของเธอก็ชะงักลง

"คุณกำลังเล่นกับไฟอยู่นะ"

ลู่เหิงขี้เกียจจะต่อปากต่อคำด้วย

สิ่งที่เขาต้องการคือแต้มอารมณ์ ที่เขายอมเข้ามาร่วมงานกับวอทท์ก็เพราะเรื่องนี้นี่แหละ

คิดว่าเขาทำไปเพราะอุดมการณ์โลกสวยหรือไง?

...

【ตัวละครสำคัญ: แมเดลิน】

【การเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์: ยอมจำนน, สูญเสียการควบคุม, ความเป็นปรปักษ์ทวีความรุนแรงขึ้น】

【แต้มความสามารถที่ได้รับ: +2,134】

...

【ตัวละครสำคัญ: แอนนี่ แจนยัวรี่ — ผดุงความยุติธรรม, เกิดความไว้วางใจอย่างลึกซึ้ง】

【แต้มความสามารถที่ได้รับ: +967】

...

【ตัวละครสำคัญ: ราชินีเมฟ — โล่งใจ, ได้ปลดปล่อยอารมณ์】

【แต้มความสามารถที่ได้รับ: +1,544】

...

แต้มความสามารถปัจจุบัน: 76,371 / 100,000

หลังจากเลิกประชุม ลู่เหิงก็เดินออกจากห้องประชุมเป็นคนสุดท้าย

ที่โถงทางเดิน ราชินีเมฟยืนพิงกำแพงรอเขาอยู่

"ละครฉากใหญ่เมื่อกี้ ฝีมือนายล้วนๆ เลยใช่ไหม!"

"คนสมองทึบอย่างโฮมแลนเดอร์ ไม่มีทางคิดอะไรซับซ้อนแบบนี้ได้หรอก เขามองการณ์ไกลไม่เป็นหรอก"

"ฉันก็แค่ให้คำแนะนำนิดหน่อยเองน่า"

"คำแนะนำงั้นเหรอ?" ราชินีเมฟหัวเราะหึๆ "นายหลอกใช้โฮมแลนเดอร์เป็นเครื่องมือ ให้เขาไปงัดกับวอทท์ ส่วนนายก็นั่งดูหมากัดกันสบายใจเฉิบ"

ลู่เหิงพิงกำแพงฝั่งตรงข้าม ประจันหน้ากับราชินีเมฟ

"ในเมื่อเธอมองออก แล้วทำไมถึงยอมออกโรงช่วยพูดให้ฉันล่ะ?"

"ก็เพราะฉันอยากเห็นแมเดลินหน้าแตกบ้างไง อีกอย่าง ฉันก็หมดศรัทธาในตัวโฮมแลนเดอร์มาตั้งนานแล้ว"

คำตอบของราชินีเมฟช่างตรงไปตรงมาเสียจริง

...

【ตัวละครสำคัญ: ราชินีเมฟ — การเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์: ชื่นชม】

【แต้มความสามารถที่ได้รับ: +1,203】

...

แต้มความสามารถปัจจุบัน: 77,574 / 100,000

...

ลู่เหิงกลับมาที่ห้องทำงานของตัวเอง

เขาโทรเรียกแอชลีย์จากฝ่ายพีอาร์ให้ขึ้นมาหา

เมื่อแอชลีย์เคาะประตูเดินเข้ามา สภาพของเธอดูไม่ต่างจากผ้าขี้ริ้วเก่าๆ เลย

ผมเผ้ายุ่งเหยิงหลุดลุ่ย แถมยังมีรอยฝ่ามือแดงเถือกประทับอยู่บนแก้ม

ส่วนเรื่องที่ว่าใครเป็นคนตบ ก็คงไม่ต้องเดาให้เสียเวลา

"นั่งสิ!"

ลู่เหิงทำทีเป็นมองไม่เห็น

แอชลีย์นั่งลง หลังตั้งตรงแหน่ว ไม่กล้าสอดส่ายสายตาไปไหน

"ทำตัวตามสบายเถอะ ฉันไม่กินคนหรอกน่า"

ลู่เหิงรินน้ำให้เธอแก้วหนึ่งแล้วเลื่อนไปให้

"คุณก็เห็นเหตุการณ์ในห้องประชุมวันนี้แล้วนี่" ลู่เหิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ น้ำเสียงผ่อนคลายสบายๆ "แมเดลินยอมถอยและจะจัดงานแถลงข่าวภายในสามวัน"

"...ค่ะ"

"คุณคิดว่าเธอจะจัดงานออกมาในรูปแบบไหนล่ะ?"

แอชลีย์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอธิบายถึงกลยุทธ์ทั่วไปของฝ่ายพีอาร์วอทท์

"เธอคงพยายามลดความเสียหายให้เหลือน้อยที่สุด อาจจะให้เอ-เทรนกับเดอะดีฟขอถอนตัวด้วยเหตุผลส่วนตัว เลี่ยงการพูดถึงเรื่องอื้อฉาว แล้วเบี่ยงเบนประเด็นไปเรื่องการปรับปรุงและยกระดับทีมแทนค่ะ"

"แล้วไงต่อ?"

"แล้ว... เรื่องนี้ก็จะจบลง ราคาหุ้นของวอทท์อาจจะแกว่งตัวในระยะสั้น แต่ก็จะกลับมามีเสถียรภาพในระยะยาวค่ะ"

"แล้วส่วนของคุณล่ะ?"

แอชลีย์ชะงักไป

"ฉันเหรอคะ?"

"ใช่!" ลู่เหิงมองหน้าเธอ "ตั้งแต่ต้นจนจบเรื่องนี้ คุณเป็นคนแรกที่ถูกเรียกมาเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวให้ คุณเป็นคนกลบข่าวคลิปของเอ-เทรน และคุณก็เป็นคนรับผิดชอบจัดการเรื่องของเดอะดีฟตอนที่เขาก่อเรื่อง"

"แม้แต่ตอนที่โฮมแลนเดอร์สติแตก คุณก็ยังเป็นคนแรกที่โผล่เข้าไป ถึงจะไม่มีความดีความชอบ แต่ก็น่าจะเห็นใจความเหนื่อยยากบ้างสิ"

"แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยปลื้มผลงานคุณเท่าไหร่นะ"

ลู่เหิงเว้นจังหวะ สายตาจับจ้องไปที่รอยฝ่ามือบนแก้มเธอ

สีหน้าของแอชลีย์เปลี่ยนไปทันที

เลิกหาเรื่องฉันสักทีเถอะน่า!!

มาถึงตอนนี้ ทำไมเธอจะดูไม่ออกล่ะ? ลู่เหิงเพิ่งจะปั่นหัวโฮมแลนเดอร์เสร็จ ตอนนี้เขาก็หันมาเล็งเป้าที่เธอแล้ว!