บทที่ 18: เสาหลักคนใหม่

"มากันครบแล้วนะ" อุบุยาชิกิ คางายะ เดินออกมาเบื้องหน้าเหล่าเสาหลักโดยมีภรรยาคอยประคอง "นายท่าน" เสาหลักทั้งหกต่างทำความเคารพด้วยความนอบน้อมสูงสุด คางายะเป็นดั่งบิดาที่รักและจำเรื่องราวของสมาชิกทุกคนได้ราวกับเป็นลูกในไส้ เสียงของเขาที่มีความสั่นสะเทือนแบบ 【1/f fluctuation】 ทำให้ผู้ฟังรู้สึกสงบและผ่อนคลายในใจ

"เนื่องจากมากันครบแล้ว ข้ามีเรื่องจะประกาศ" คางายะกล่าว แม้จะมองไม่เห็นแต่เขาสัมผัสถึงอารมณ์ของทุกคนได้ "นักดาบผู้นี้สังหารอสูรไปถึง 65 ตนในการคัดเลือกรอบสุดท้าย"

"อะไรนะ! เป็นไปได้ยังไง!" ซาเนมิอุทานด้วยความไม่อยากเชื่อ แม้จะเป็นอสูรระดับต่ำสุด แต่การล้มพวกมันได้ถึงหลายสิบตนสำหรับมือใหม่นั้นไม่ใช่เรื่องธรรมดา (ซาบิโตะเคยทำได้ แต่เขาก็ต้องแลกด้วยพลังทั้งหมดที่มีจนถูกอสูรมือเล่นงาน)

"สมแล้ว... นะโมตัสสะ" เกียวเมกล่าวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความภูมิใจ

"เยี่ยมมาก! กองทัพพิฆาตอสูรได้เสาหลักที่แข็งแกร่งเพิ่มอีกคนแล้ว!" เรนโงคุกล่าวอย่างดีใจ เพราะตามกฎแล้วการสังหารอสูรเกิน 50 ตนหรือล้มอสูรข้างแรมได้หนึ่งตน จะถือว่ามีคุณสมบัติเป็นเสาหลักทันที

"สัตว์ประหลาดชัดๆ" อิกุโรพึมพังกับงูคู่ใจ

"การพัฒนาของเธอช่างน่ากลัวจริงๆ" คานาเอะชมเชย

"ฮ่าฮ่า ขอบคุณครับ" โรเจอร์รับคำชมอย่างไม่เขินอาย ถึงจะโกงมาแต่นั่นก็คือความสามารถของเขา!

"เอาล่ะ ในเมื่อทุกคนเห็นชอบ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป โรเจอร์คือเสาหลักคนใหม่ของกองทัพพิฆาตอสูร" คางายะประกาศ

"โอกาสที่เราจะเอาชนะอสูรได้เพิ่มขึ้นอีกนิดแล้ว... นะโมตัสสะ" เกียวเมน้ำตาไหลออกมา เพราะโรเจอร์เปรียบเสมือนศิษย์ในความดูแลของเขานั่นเอง

"อย่างไรก็ตาม มีเรื่องหนึ่งที่ต้องแจ้งให้ทราบ โรเจอร์ยังไม่ได้เรียนรู้วิชาปราณ ดังนั้นฉายาของเขาจึงยังไม่ถูกกำหนด"

"ไม่มีปราณ? หมายความว่าเขาใช้เพียงร่างกายล้วนๆ งั้นเหรอ?" อุซุย เท็นเก็น อุทานด้วยความตื่นเต้น เพราะการใช้หมัดเปล่าบดขยี้อสูรได้โดยยังเคลื่อนไหวพริ้วไหวนั้น สำหรับเขามันคือความ "เร้าใจ" ขั้นสุด!

"โรเจอร์ เธออยากเรียนปราณอะไรล่ะ?"

โรเจอร์ครุ่นคิด... ถ้าให้เลือก ปราณตะวันแข็งแกร่งที่สุด แต่ตอนนี้ไม่มีใครสอนเขาได้ เขาจึงเลือก "ปราณอัสนี" ปราณที่เน้นความเร็วและการระเบิดพลังแบบสายฟ้า ซึ่งต้องใช้สมรรถภาพร่างกายที่สูงมาก

"ปราณอัสนีงั้นเหรอ? เหมาะกับเธอดีนะ" คางายะกล่าว แม้หลายคนจะแอบคิดว่าเขาจะเลือกปราณหิน แต่โรเจอร์ยอมรับตามตรงว่าตนเองไม่มีความใจเย็นพอสำหรับปราณหิน

"เป็นคนตรงไปตรงมาจริงๆ! น่าเลื่อมใสมาก!" เรนโงคุหัวเราะเสียงดัง

"ระหว่างที่รอตีดาบนิชิรินและเรียนปราณ ให้เธอได้รับสิทธิเสมือนเสาหลักไปก่อน" คางายะกล่าวอย่างสนใจในตัวเด็กหนุ่มคนนี้

"แล้วไอ้วิชาที่คุณใช้สู้ตอนนั้นล่ะ?" อุซุยถามถึงสิ่งที่เห็นจากรายงาน

"มันเรียกว่า 'รูปแบบวิชาทั้งหก' ผมจะสอนให้ทุกคนเอง!" โรเจอร์พูดอย่างใจกว้างและเริ่มสาธิต "โซล!" "ก้าวพริบตา!" "ลูกเตะพายุ!"

เหล่าเสาหลักต่างตะลึงกับวิชาที่ทำให้โรเจอร์เดินบนอากาศและเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงได้ ทุกคนเริ่มแย่งกันสมัครเรียนทันทีโดยโรเจอร์แนะนำให้เริ่มฝึกทีละท่าก่อน

"ฉันจะเรียน 'กระดาษทิชชู่'!" อิกุโรเลือก

"ฉันขอ 'ก้าวพริบตา'!" อุซุยเลือก

"งั้นฉันขอ 'ลูกเตะพายุ' !" ซาเนมิเลือก

แม้ร่างกายของเสาหลักแต่ละคนจะไม่ได้ฝึกมาแบบโรเจอร์จนอาจจะไม่ได้วิชาแบบสมบูรณ์ แต่เพียงแค่นี้ก็เพียงพอที่จะยกระดับขีดความสามารถของกองทัพพิฆาตอสูรให้สูงขึ้นไปอีกขั้น!

"ช่างเป็นเด็กที่ใจกว้างจริงๆ" คางายะยิ้มอย่างพึงพอใจ