บทที่ 21 อุปกรณ์ชิ้นใหม่สองชิ้น

บทที่ 21 อุปกรณ์ชิ้นใหม่สองชิ้น

"เกล วันนี้มีเบาะแสอะไรบ้างไหม"

"ฝ่าบาท วันนี้ไวเปอร์ส่งคนมาส่งจดหมายขอรับ พวกหัวขโมยที่ท่านกำลังตามหาถูกจับกุมตัวไว้ได้ทั้งหมดแล้ว ตอนนี้พวกมันกำลังรอให้ท่านไปสอบสวนด้วยตัวเองอยู่ขอรับ"

"ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไปดูซักหน่อยเถอะ"

...

หนึ่งวันต่อมา วิกเตอร์และเกลได้เดินทางมาถึงด้านหน้าของโรงเตี๊ยมเปลวไฟสีน้ำเงินอีกครั้ง

สมาชิกของสมาคมพิษอสรพิษยืนรออยู่ก่อนแล้ว พวกเขานำทางชายทั้งสองเข้าไปในโรงเตี๊ยม ซึ่งมีไวเปอร์เดินออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง เมื่อได้เห็นวิกเตอร์ที่มีรูปลักษณ์เปลี่ยนไปจากวันวานอย่างสิ้นเชิง ไวเปอร์ก็ถึงกับชะงักไปด้วยความประหลาดใจ

ฝีเท้าของเขาช้าลงโดยไม่รู้ตัว ความโอหังที่เคยมีอยู่ในแววตาก่อนหน้านี้มลายหายไปจนสิ้น สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นนอบน้อมจริงใจยิ่งขึ้นขณะก้าวเข้ามาหาด้วยความเคารพและเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

"นายท่าน คนที่ท่านต้องการให้จับตัวมา ตอนนี้ถูกจับได้ทั้งหมดและขังไว้ที่ด้านหลังแล้วขอรับ"

"ท่านต้องการจะเข้าไปสอบสวนพวกมันด้วยตัวเอง หรือว่า...?"

วิกเตอร์พยักหน้าเล็กน้อย

"ลำบากเจ้าแล้ว"

"ที่เหลือให้เกลจัดการเถอะ"

หลังจากกล่าวจบ วิกเตอร์ก็หันไปพยักหน้าให้เกล ซึ่งเกลก็เข้าใจในทันทีและสาวเท้าเดินเข้าประตูหลังของโรงเตี๊ยมไป

เมื่อเห็นเกลเดินไป ไวเปอร์ก็คิดจะเดินตามไปด้วย

ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะหันหลังกลับ ก็ถูกวิกเตอร์เรียกเอาไว้เสียก่อน

"เดี๋ยพก่อน"

ร่างกายของไวเปอร์แข็งทื่อ เขารีบหันกลับมาทันที

"นายท่าน มีสิ่งใดจะสั่งการเพิ่มเติมอีกหรือขอรับ"

"เปล่าหรอก... ข้าแค่อยากจะคุยกับเจ้าสักหน่อย"

วิกเตอร์เอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

"ข้าได้ยินมาว่าเจ้ามาจากตระกูลขุนนางอย่างนั้นรอด"

ไวเปอร์ไม่เข้าใจความหมายของคำถาม จึงได้แต่ตอบกลับไปอย่างระมัดระวัง

"ขอรับ... นายท่าน บิดาของข้าเป็นถึงท่านเคานต์ในอาณาจักรของมนุษย์ปุถุชน"

"ทว่าข้าเป็นเพียงบุตรนอกสมรสที่ไม่มีสิทธิ์ในการสืบทอดมรดก ด้วยเหตุนี้ข้าจึงต้องเดินทางมายังเมืองรุ่งอรุณแห่งนี้ขอรับ"

วิกเตอร์พยักหน้ารับ จากนั้นจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

"แล้วเจ้าพึงพอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่แล้วหรือ"

"อะไรนะขอรับ"

ไวเปอร์ถึงกับอึ้งไปกับคำถามนั้น

"ข้าถามว่า เจ้าพึงพอใจกับสถานการณ์ในปัจจุบันของเจ้าแล้วอย่างนั้นหรือ" วิกเตอร์ไม่คิดจะเอ่ยคำพูดให้เสียเวลา จึงถามออกไปตรงๆ "ในฐานะบุตรชายของท่านเคานต์ เจ้าพึงพอใจกับการเป็นเพียงหัวหน้ากลุ่มนักเลงหัวไม้จริงๆ น่ะหรือ"

"เจ้าไม่มีความปรารถนาที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองและปีนป่ายขึ้นไปให้สูงกว่านี้บ้างเลยหรือ"

มือของไวเปอร์เริ่มสั่นเทาเล็กน้อย

"ท่าน... นายท่าน หมายความว่า..."

"หึหึ"

วิกเตอร์หัวเราะเบาๆ

"ตอนนี้ข้ากำลังขาดคนที่จะมาช่วยจัดการเรื่องจิปาถะอยู่พอดี"

"เจ้าคิดว่าเจ้ามีความสามารถพอที่จะทำหน้าที่นั้นไหม"

"นายท่าน..." ไวเปอร์เงยหน้าขึ้นมองวิกเตอร์พร้อมกับเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตน "ท่านกำลังจะรับข้าเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างนั้นหรือขอรับ"

วิกเตอร์พยักหน้ารับ

"หากเจ้าเข้าใจเช่นนั้น ก็ไม่ผิดนัก"

"แต่ข้าชอบที่จะใช้คำว่า ความร่วมมือ มากกว่า"

"ข้า ยึดมั่นในกฎแห่งการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมของพ่อมด นั่นคือ เจ้าช่วยข้าทำงาน และข้าจะให้สิ่งตอบแทนแก่เจ้า!"

"มันอาจจะเป็นสิ่งของ อาจจะเป็นพลัง หรืออาจจะเป็น..."

วิกเตอร์ไม่ได้เอ่ยจนจบประโยค ทำเพียงแค่ทอดสายตามองไปยังไวเปอร์

ส่วนไวเปอร์นั้นบัดนี้กำลังตกอยู่ในความสับสนและความคิดที่ตีกันยุ่ง... การตัดสินใจที่เข้ามาอย่างกะทันหันนี้ ราวกับเป็นสิ่งที่จะกำหนดเส้นทางชีวิตทั้งหมดของเขานับจากนี้เป็นต้นไป

เขาควรจะเลือกเป็นหัวหน้ากลุ่มนักเลงที่รักอิสระและไร้ข้อผูกมัดต่อไป หรือควรจะเดิมพันกับคำสัญญาของพ่อมดที่อยู่ตรงหน้า... เพื่อพยายามปีนป่ายขึ้นไปสู่ตำแหน่งที่สูงส่งกว่าเดิม ในความเป็นจริงแล้วเขาใช้เวลาคิดไม่นานเลย ไวเปอร์กัดฟันแน่นและทำการตัดสินใจทันที

เขาทิ้งตัวลงคุกเข่ากับพื้นจนเกิดเสียงดังทึบ

"นายท่าน ข้ายินดีที่จะสวามิภักดิ์ต่อท่านขอรับ!"

"โปรดให้โอกาสข้าได้ปีนป่ายขึ้นไปให้สูงกว่านี้ด้วยเถอะขอรับ!"

แท้จริงแล้วมันไม่มีสิ่งใดให้ต้องเลือกมากนัก ในโลกที่ปกครองโดยเหล่าพ่อมดแห่งนี้ แม้ว่าจะมีโอกาสเพียงเศษเสี้ยวที่จะได้กลายเป็นพ่อมด เขาก็ย่อมไม่มีวันปล่อยให้มันหลุดมือไปเด็ดขาด!

"ดูเหมือนว่าเจ้าจะตัดสินใจได้รวดเร็วดีแท้!"

เมื่อเห็นอีกฝ่ายคุกเข่าลงอย่างง่ายดาย วิกเตอร์ก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

อย่างไรเสีย ก่อนหน้านี้อีกฝ่ายก็ค่อนข้างจะหยิ่งยโส ทั้งยังมีหน้ามาตั้งเงื่อนไขยามที่เผชิญหน้ากับเขาเป็นครั้งแรก ทว่ายามนี้กลับคุกเข่าลงได้อย่างเด็ดเดี่ยวเยี่ยงนี้

แต่นั่นก็ดีแล้ว มันช่วยประหยัดเวลาและลดความยุ่งยากให้เขาได้มาก

"ลุกขึ้นเถอะ ไม่จำเป็นต้องคุกเข่า... เมื่อเทียบกับพิธีรีตองแล้ว ข้าใส่ใจเรื่องที่ว่าเจ้าจะสามารถตอบสนองความต้องการของข้าได้หรือไม่มากกว่า"

"ขอรับ นายท่าน!"

ไวเปอร์ปรับตัวเข้ากับบทบาทใหม่ได้อย่างรวดเร็ว เขายกมือขึ้นคำนับพลันพยักหน้ารับคำสั่งเหมือนอย่างที่เกลชอบทำ จากนั้นจึงพยุงตัวลุกขึ้นมาจากพื้น

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามหยั่งเชิงด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"ถ้าเช่นนั้น ข้าขอเรียนถามได้ไหมขอรับนายท่าน ว่าท่านต้องการให้ข้าทำสิ่งใดให้"

"วางใจเถอะ ไม่ใช่เรื่องอันตรายอันใดหรอก" วิกเตอร์ตอบกลับ "เนื่องจากข้ากำลังวิจัยเกี่ยวกับวิชาการเล่นแร่แปรธาตุ ข้าจึงต้องการสิ่งของที่มีพลังเวทมนตร์ที่ค่อนข้างพิเศษและหายาก หรือวัตถุดิบในการเล่นแร่แปรธาตุบางอย่างที่ถูกทิ้งไว้ในเขตตะวันตก"

"บอกตามตรง หากข้าต้องใช้หินเวทมนตร์เพื่อซื้อสิ่งของเหล่านี้ แม้แต่ตัวข้าเองก็ยังรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง"

"ดังนั้นข้าจึงต้องการให้เจ้าช่วยรวบรวมพวกมันมาให้ข้า ซึ่งจะช่วยให้ข้าประหยัดเงินทุนจำนวนมากเพื่อนำไปใช้ในเรื่องอื่น... ข้าคิดว่าเจ้าคงเข้าใจใช่ไหม"

"ข้าเข้าใจแล้วขอรับ!"

ดวงตาของไวเปอร์ทอประกายขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เขาเข้าใจความหมายของวิกเตอร์ในทันที... และหลังจากที่เข้าใจว่าวิกเตอร์ต้องการให้ตนทำสิ่งใด ภายในใจของเขาก็ลิงโลดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นทันที!

เมื่อครู่นี้เขายังคิดว่าวิกเตอร์ต้องการให้ตนไปทำเรื่องชั่วร้ายบางอย่าง เช่นการลักพาตัวคนยากไร้มาเพื่อใช้ในการทดลองกับมนุษย์หรือเรื่องทำนองนั้น เขายังเตรียมใจเอาไว้แล้วเสียด้วยซ้ำ ทว่าในความเป็นจริง วิกเตอร์เพียงแค่ต้องการให้เขาทำหน้าที่เป็นพ่อค้าเก็บขยะเก็บของเก่าเท่านั้นเอง!

พูดตามตรง งานนี้ไม่ได้ฟังดูอันตรายเลยแม้แต่น้อย ต่อให้มีอันตรายอยู่บ้าง แต่มันก็น้อยนิดเหลือเกิน

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังอาจจะสามารถแสวงหาผลประโยชน์และส่วนต่างจากธุรกิจนี้ได้อีกด้วย... นี่มันดีกว่าที่เขาคาดคิดเอาไว้มากนัก!

เมื่อคิดได้ดังนี้ ไวเปอร์ก็เงยหน้าขึ้นมองวิกเตอร์ เขากัดฟันเล็กน้อยก่อนจะเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาด้วยความกระตือรือร้น

"ถ้าเช่นนั้น นายท่าน ในเมื่อท่านต้องการรวบรวมสิ่งของเหล่านั้น... แท้จริงแล้วในมือของข้าตอนนี้มีของอยู่สองชิ้น... ที่ข้าได้รับมาโดยบังเอิญ และข้ายินดีที่จะมอบมันให้แก่นท่านขอรับ นายท่าน!"

"โอ้?"

วิกเตอร์มองอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจ ไม่คาดคิดว่าจะได้รับโชคลาภที่เหนือความคาดหมายเช่นนี้

ไวเปอร์ไม่เอ่ยคำพูดให้ยืดเยื้อ ในเมื่อเขาตัดสินใจที่จะแสดงความจริงใจแล้ว การอิดออดมีแต่จะทำให้ความประทับใจต่อหน้าวิกเตอร์ลดลงเท่านั้น เขายังคงมีความเด็ดเดี่ยวอยู่บ้าง

ดังนั้น เขาจึงรีบหยิบเปลือกหอยสีขาวขนาดเล็กที่งดงามประณีตออกมาจากเอว รวมถึงกริชที่ทำจากฟันอันเรียวยาวซึ่งมีจุดสีแดงประปราย... แล้วยื่นส่งให้วิกเตอร์ด้วยความเคารพ

วิกเตอร์ย่อมไม่แสร้งทำเป็นปฏิเสธในเวลานี้ เขาเอื้อมมือไปรับสิ่งของทั้งสองชิ้นมา

ไม่มีสิ่งใดผิดพลาด ข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นจากสิ่งของทั้งสองชิ้น ซึ่งทำให้ดวงตาของวิกเตอร์ทอประกายขึ้นมาทันที เขาไม่คิดเลยว่าจะได้พบกับของดีราคาถูกเช่นนี้

【ตรวจพบอุปกรณ์ที่สามารถสวมใส่ได้ เปลือกหอยพลังเวท】

【คุณสมบัติที่ได้รับหลังจากการสวมใส่ การรับประกันความปลอดภัย ระดับ 1 — จะดึงพลังเวทมนตร์มาสร้างเป็น วิชาโล่โลหิต ที่มองไม่เห็นโดยอัตโนมัติ ความแข็งแกร่งของโล่จะขึ้นอยู่กับพลังจิต หลังจากที่โล่นี้ถูกทำลายลง มันจะฟื้นฟูขึ้นมาใหม่หลังจากผ่านไปช่วงระยะเวลาหนึ่ง】

【เงื่อนไขในการดูดกลืนอุปกรณ์ เรียนรู้วิชาเวทมนตร์ วิชาโล่โลหิต และเพิ่มระดับความชำนาญให้อยู่ในระดับเชี่ยวชาญ】

【ต้องการสวมใส่หรือไม่】

...

【ตรวจพบอุปกรณ์ที่สามารถสวมใส่ได้ เขี้ยวแวมไพร์】

【คุณสมบัติที่ได้รับหลังจากการสวมใส่ ความกระหายเลือด ระดับ 1 — จะมีความไวต่อโลหิตและเกิดความปรารถนาในโลหิต การดื่มกินโลหิตจะสามารถฟื้นฟูพลังเวทมนตร์ได้อย่างรวดเร็ว ทว่าหากไม่ได้ดื่มกินโลหิตเป็นเวลานาน สติสัมปชัญญะจะลดลงอย่างรวดเร็ว】

【เงื่อนไขในการดูดกลืนอุปกรณ์ ดื่มกินและย่อยสลายโลหิตทั้งหมดของสิ่งมีชีวิต】

【ต้องการสวมใส่หรือไม่】