บทที่ 120 : หอค่อยกล!
บทที่ 120 : หอค่อยกล!
บทที่ 120 : หอค่อยกล!
"อยากตาย?"
หลินเสวียนตกตะลึงกับคำนี้มาก!
"อืม!"
"จริงๆแล้วสำหรับระดับขอบเขตสร้างรากฐาน…ท่านอาจารย์ถือว่ายังเด็กอยู่มาก"
"เเล้วทำไมถึงเป็นแบบนั้นล่ะ?"
หลินเสวียนกล่าวอย่างสงสัย
"สาเหตุที่แท้จริง ข้าก็ไม่รู้”
“ท่านอาจารย์ไม่เคยเล่าเรื่องในอดีตให้ข้าฟังเลย นางแค่ทุ่มเททุกอย่างเพื่อที่จะสอนการหลอมสร้างอาวุธให้กับข้า”
“ส่วนเรื่องที่ข้าเล่าให้เจ้าฟัง ข้าได้ยินมาจากผู้อาวุโสคนอื่นๆของหอหลอมสร้างอาวุธ…แต่พวกเขาก็ไม่กล้าพูดอย่างละเอียดมากนัก”
ยู่หยานส่ายหน้า
……..
"ยู่หยาน หลินเสวียน, ของที่พวกเจ้าต้องการ…ข้าเตรียมไว้ให้หมดแล้ว"
ณ เวลานี้ ท่านโจวก็เตรียมวัสดุหลอมสร้างอาวุธเสร็จเรียบร้อยแล้ว
"ขอบคุณมากท่านโจว!"
หลินเสวียนรีบกล่าวขอบคุณ จากนั้นเขาก็จ่ายเงิน
"ศิษย์พี่ ท่านอพูดถูกจริงๆ…การหลอมสร้างอาวุธมันสิ้นเปลืองมาก"
"แค่นี้ก็ใช้คะแนนสนับสนุนไปมากกว่าห้าพันคะแนน และศิลาวิญญาณเกือบหนึ่งหมื่นก้อนเเล้ว!"
หลินเสวียนกล่าวอย่างอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ
"ใช่ มันสิ้นเปลืองมากๆ!"
"แต่พอเจ้าสามารถหลอมสร้างสมบัติวิญญาณระดับลึกลับขั้นสูงได้ เจ้าก็จะสามารถหาเงินได้มากมายมหาศาล"
ยู่หยานกล่าวด้วยรอยยิ้ม
เมื่อเทียบกับโอสถ ราคาของสมบัติวิญญาณนั้นแพงกว่ามาก
แต่การที่จะขายได้ราคาสูง มันต้องเป็นสมบัติวิญญาณระดับลึกลับขั้นสูง…เพราะว่านั่นคือจุดเปลี่ยน
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น, กระสวยแห่งความว่างเปล่าของหอลงทัณฑ์สายนอก
ราคาของมันอย่างน้อยๆก็หลายเเสนศิลาวิญญาณระดับต่ำ!
"อืม!"
"ศิษย์พี่ งั้นข้าขอตัวไปที่หอค่ายกลก่อนนะ…เดี๋ยวประตูมันก็จะปิดอีก"
หลินเสวียนกล่าวลาด้วยรอยยิ้ม จากนั้นเขาก็ตรงไปยังหอค่ายกล
……
ครั้งนี้ ประตูกลางของหอค่ายกลเปิดออก แต่กลับไม่มีใครมารับ
บนเกาะลอยฟ้าขนาดใหญ่ มันว่างเปล่าเเละไม่มีแม้แต่เงาของผู้คน
"หอค่ายกล พวกเขานี่ช่างเอาแต่ใจตัวเองจริงๆ!"
หลินเสวียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม จากนั้นเขาก็ตะโกนอยู่หน้าประตู
"มีใครอยู่ไหมครับ? ศิษย์หลินเสวียนอยากจะมาขอซื้อวัสดุสร้างค่ายกล!"
"เข้ามาได้!"
ภายในหอค่ายกล มีเสียงที่ดูไม่พอใจดังออกมา
หลินเสวียนได้ยินเช่นนั้น เขาก็ไม่ได้สนใจอะไร จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปในหอค่ายกลทันที
แต่หลินเสวียนเพิ่งจะเดินเข้ามา เขาก็ต้องขมวดคิ้ว!
ค่ายกล!
บนประตูมีลวดลายค่ายกลสลักอยู่
มันเป็นม่านแสงจางๆ…ที่ขวางทางของหลินเสวียนเอาไว้
เเละบนโต๊ะที่อยู่หน้าม่านแสง ก็มีแผ่นค่ายกลสี่แผ่นวางอยู่
"อยากจะเข้ามา?"
"ได้สิ!"
"อยากจะซื้อของ?"
"ก็ไม่มีปัญหา!"
"เเต่ลองคิดหาวิธีเข้ามาเองให้ได้สิ!"
ขณะที่หลินเสวียนกำลังรู้สึกตกตะลึง, เสียงที่ไม่พอใจก็ดังขึ้นอีกครั้ง
เมื่อหลินเสวียนมองไปยังทิศทางของเสียง เขาก็เห็นชายชราคนหนึ่งที่สวมป้ายประจำตัวของรองหัวหน้าหอค่ายกลกำลังนั่งศึกษาภาพค่ายกลอยู่บนพื้น
รองหัวหน้าหอค่ายกล!
หลินเสวียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
นึกไม่ถึงเลยว่าคนรู้จักของสวีหลิงหลงจะเป็นถึงรองหัวหน้าหอค่ายกล!
"ให้คิดหาวิธีเข้ามาเอง?"
หลินเสวียนขมวดคิ้ว
"เจ้าไม่ได้อยากจะซื้อของหรอกหรือ?"
"หน้าตาของสวีหลิงหลง มันทำให้ข้ายอมเปิดประตูให้เจ้าก็ถือว่าเป็นบุญแค่ไหนแล้ว"
"ถ้าเจ้าอยากซื้อวัสดุ เจ้าก็ต้องผ่านด่านนี้ไปให้ได้ก่อน ถ้าเจ้าผ่านด่านนี้ไม่ได้…เจ้าก็ไม่ต้องไปเสียเงินกับของดีๆพวกนั้นหรอก"
ชายชรากล่าวโดยไม่เงยหน้าขึ้น
"แค่เข้าไปได้ก็พอแล้วใช่ใหมครับ?"
หลินเสวียนถามครับ
"หึ….ถ้าเจ้ามีความสามารถ เจ้าจะทำลายค่ายกลนี้ทิ้งก็ได้!"
ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ
[นายท่าน, ไอ้แก่คนนี้ร้ายกาจมาก!]
วิชาค่ายกลเหมันต์ที่ได้ยินเช่นนั้น ก็กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
[ค่ายกลที่อยู่หน้าประตู มันคือค่ายกลลูกโซ่, มันแบ่งออกเป็นค่ายกลภ่ยนอกและค่ายกลภายใน…ถ้านายท่านใช้พละกำลังทำลายค่ายกลด้านนอก ค่ายกลด้านในจะทำให้นายท่านต้องเจ็บหนักอย่างแน่นอน!]
[เขาจงใจจะทำให้พวกเราขายหน้า!]
หลินเสวียนพยักหน้าเห็นด้วย
หลินเสวียนก็รู้ดีว่าเขาใช้พละกำลังทำลายค่ายกลไม่ได้
ถ้าอยากจะผ่านค่ายกลนี้ไปได้อย่างราบรื่น เขาก็ต้องนำแผ่นค่ายกลทั้งสี่แผ่นที่สลักลวดลายค่ายกล กลับไปวางในตำแหน่งเดิม
ถึงแม้ว่าจะมีแค่สี่แผ่น แต่ลวดลายที่สลักอยู่บนแผ่นค่ายกลนั้นซับซ้อนมาก
แผ่นค่ายกลแต่ละแผ่นจะต้องวางให้ตรงกับตำแหน่งของมัน
และมันไม่เพียงแค่ต้องวางให้ถูกตำแหน่งเท่านั้น แต่ลวดลายของมันต้องตรงกันเป๊ะๆ ไม่เช่นนั้นก็คงจะผ่านไปไม่ได้
"ลืมบอกเจ้าไปอย่าง"
"ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่หนึ่งก้านธูปเท่านั้น ถ้าเจ้าเข้ามาไม่ได้ภายในหนึ่งก้านธูป…เจ้าก็ไม่ต้องเข้ามาแล้ว"
ชายชราเห็นหลินเสวียนยังคงยืนนิ่งๆ เขาก็กล่าวอย่างไม่พอใจ
"หนึ่งก้านธูป?"
"นั่นมันนานเกินไปเเล้ว!"
หลินเสวียนกล่าวอย่างใจเย็น
"นานเกินไป?"
"เด็กหนุ่ม…อย่าได้อวดดี!"
ชายชราได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความดูถูก
เขากำลังจะพูดจาเยาะเย้ย แต่ทันใดนั้นหลินเสวียนก็ทำให้เขาต้องอ้าปากค้าง
"มานี่!"
หลินเสวียนโบกมือ จากนั้นแผ่นค่ายกลทั้งสี่แผ่นก็ลอยเข้าไปในตำแหน่งของมันเป๊ะๆ ไม่มีแม้แต่ลวดลายเดียวที่ผิด
"เปิด!"
หลินเสวียนกล่าวเบาๆ จากนั้นค่ายกลก็เริ่มส่องเเสง
วูบบบ!
ม่านแสงสั่นสะเทือนเล็กน้อย จากนั้นมันก็หายไปอย่างสมบูรณ์
"เป็นไปไม่ได้!"
ชายชราเห็นเช่นนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน
ร่างกายของเขาสั่นสะเทือนเล็กน้อย, จากนั้นเขาก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าหลินเสวียนอย่างรวดเร็ว
"แปลกจัง!"
"ค่ายกลไม่ได้มีปัญหา!"
"ทำไมเจ้าถึงทำได้เร็วขนาดนี้? หรือว่าสวีหลิงหลงบอกวิธีกับเจ้างั้นเหรอ?"
"ไม่สิ!"
"ทุกครั้งข้าจะเปลี่ยนตำแหน่งเล็กน้อย สวีหลิงหลงไม่มีทางสอนเจ้าได้!"
ชายชราพูดเหมือนคนบ้า เขาพึมพำไปมาอยู่คนเดียวซ้ำเเล้วซ้ำเล่า
"มันต้องเป็นเรื่องบังเอิญ!"
ชายชราจ้องมองหลินเสวียนเขม็ง, เขายังคงไม่อยากจะเชื่อว่าหลินเสวียนสามารถทำลายค่ายกลนี้ได้ภายในไม่กี่วินาที
[นายท่าน ข้าเก่งไหมล่ะ?]
[เเต่ไอ้แก่คนนี้เจ้าเล่ห์มาก ข้าต้องจัดการเขาสักหน่อย ไม่เช่นนั้นต่อไปเขาจะสร้างปัญหาให้พวกเรา]
[เเต่ถ้าจัดการเขาได้ ต่อไปเวลาซื้อของก็จะง่ายขึ้น!]
วิชาค่ายกลเหมันต์กล่าวอย่างภาคภูมิใจ
หลินเสวียนได้ยินเช่นนั้น เขาก็ยิ้ม เเล้วมองไปที่ชายชราก
"ท่านรองหัวหน้า ตอนนี้ข้ามีคุณสมบัติพอที่จะซื้อวัสดุสร้างค่ายกลได้หรือยัง?"
"ได้สิ!"
รองหัวหน้าหอค่ายกลขมวดคิ้ว เขายังคงไม่ยอมรับความพ่ายแพ้, แต่เขาก็ยังคงพยักหน้ารับ
"ตามข้ามา!"
รองหัวหน้าหอค่ายกลพูดจบ, เขาก็พาหลินเสวียนเข้าไปข้างใน
ณ ขณะนี้หลินเสวียนก็พบว่าหอค่ายกลนั้นแตกต่างจากหออื่นจริงๆ
ไม่ว่าจะเป็นหอปรุงโอสถหรือหอหลอมสร้างอาวุธ…พวกนั้นล้วนมีเคาน์เตอร์มากมายสำหรับซื้อขาย
แต่หอค่ายกลนั้น มันว่างเปล่า…ไม่มีแม้แต่พนักงานต้อนรับสักคนเดียว
……
"นี่คือคลังวัสดุของหอค่ายกล"
"เจ้าต้องการอะไร ก็ไปหยิบเอาเอง หลังจากหยิบเสร็จค่อยมาจ่ายเงิน"
รองหัวหน้าหอค่ายกลเปิดคลังวัสดุเเล้วกล่าว
"หยิบเอง?"
หลินเสวียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
"หรือว่าเจ้าอยากให้ข้าหยิบมาให้เจ้า?"
"ถ้าเจ้าอยากให้ข้าหยิบมาให้ รอให้ความสามารถด้านค่ายกลของเจ้าเก่งกว่าข้าก่อนเถอะ เมื่อถึงตอนนั้นไม่ต้องพูดถึงแค่หยิบมาให้ ต่อให้ส่งให้ถึงที่ข้าก็ยินดี!"
รองหัวหน้าหอค่ายกลกล่าวด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย
"ได้สิ!"
"งั้นข้าจะไปหยิบเอง"
หลินเสวียนยักไหล่ จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปในคลังวัสดุ
[ว้าว!]
[นายท่าน…ที่นี่มันเหมือนสวรรค์เลย!]
ทันทีที่หลินเสวียนเพิ่งจะเดินเข้าไป วิชาค่ายกลเหมันต์ก็ตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้น
ด้านหลินเสวียนเองก็รู้สึกตกตะลึงเช่นกัน!
ชั้นวางของมากมายวางเรียงรายกันอยู่ และมันก็วางเรียงรายกันไปไกลจนสุดลูกหูลูกตา!
บนชั้นวางของแต่ละชั้น มันมีช่องเก็บของหกสิบสี่ช่อง และในช่องเก็บของแต่ละช่องล้วนมีวัสดุสร้างค่ายกลที่แตกต่างกันวางอยู่
นอกจากนี้, บนช่องเก็บของแต่ละช่อง ล้วนมีค่ายกลป้องกันสลักอยู่
ไม่เพียงแค่ชั้นวางของเท่านั้น!
บนอากาศภายในคลัง มันก็มีแสงสว่างมากมายราวกับเป็นดวงดาว
เเสงสว่างแต่ละดวง…มันก็คือค่ายกลขนาดเล็กที่ห่อหุ้มวัสดุสร้างค่ายกลเอาไว้ จากนั้นพวกมันก็ลอยอยู่บนอากาศ
"คนของหอค่ายกลนี่ว่างกันจริงๆ…พวกเขาต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหน ถึงจะสร้างค่ายกลได้ขนาดนี้?"
หลินเสวียนกล่าวอย่างประหลาดใจ
สวีหลิงหลงเคยบอกเอาไว้ว่า คนของหอค่ายกลนั้นหวงแหนวัสดุสร้างค่ายกลมาก ตอนนี้หลินเสวียนเห็นกับตาตัวเอง, เขาก็เข้าใจคำพูดของนางในทันที
[ของข้า!]
[พวกมันทั้งหมดเป็นของข้า!]
[นายท่าน…ต่อไปพวกเราต้องมาที่นี่บ่อยๆนะ!]
วิชาค่ายกลเหมันต์กล่าวอย่างกระตือรือร้น
"ได้สิ!"
"เอาล่ะ…พวกเราเริ่มกันเลย!"
หลินเสวียนพยักหน้ารับ จากนั้นเขาก็เดินไปยังช่องเก็บของอันเเรก และภายในช่องเก็บของนั้นมีศิลามิติอยู่หนึ่งก้อน
ศิลามิติ…มันคือวัสดุหลักที่ใช้สร้างสมบัติวิญญาณมิติ
……
"ข้าอยากดูจริงๆว่าเจ้าจะมีความสามารถขนาดไหน?"
รองหัวหน้าหอค่ายกลที่อยู่ในห้องด้านข้างพึมพำพร้อมหยิบกระจกออกมาหนึ่งอัน
บนกระจกมีแสงสว่างมากมายราวกับเป็นดวงดาว เเละเเสงสว่างแต่ละดวง…มันก็คือค่ายกลที่อยู่ในคลังวัสดุ
"นี่มัน…"
แต่เมื่อเขาเหลือบมอง…เขาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงในทันที!
…………………