บทที่ 119 : สวีหลิงหลง!
บทที่ 119 : สวีหลิงหลง!
บทที่ 119 : สวีหลิงหลง!
"คนของหอค่ายกล?"
องครักษ์สิบสามได้ยินดังนั้น เขาก็พูด
ด้วยรอยยิ้มขมขื่น
"ข้าเข้ามาในสายในได้ไม่นานกว่าเจ้ามากนักหรอก…คนของหอค่ายกล ข้าไม่รู้จักใครเลย"
"เเละอีกอย่าง คนของหอค่ายกล บอกตรงๆเลยนะ…พวกเขาไม่ใช่พวกที่จะคบค้าสมาคมได้ง่ายๆ"
"ท่านชุนหยูต้องการดึงคนของหอค่ายกลเข้ากลุ่ม…นี่เวลาก็ผ่านไปเกือบครึ่งเดือนแล้ว ยังไม่เจอตัวเลยด้วยซ้ำ"
องครักษ์สิบสามส่ายหน้าขณะอธิบาย
ตำแหน่งของหอค่ายกลในสายใน มันไม่ได้ด้อยไปกว่าหอปรุงโอสถและหอหลอมสร้างอาวุธเลย
เเละนั่นก็เพราะว่าการทำงานของสำนักต่างๆ, หอค่ายกลมีบทบาทสำคัญอย่างมาก!
ตั้งแต่ค่ายกลดูดซับพลังวิญญาณที่เป็นค่ายกลเล็กๆที่ใช้ฝึกฝน ไปจนถึงค่ายกลป้องกันขนาดใหญ่ของสายใน…ล้วนเกี่ยวข้องกับหอค่ายกล
ยิ่งไปกว่านั้น การสร้างค่ายกลบางครั้งมันก็ต้องการพรสวรรค์ที่มากกว่าการปรุงโอสถและการหลอมสร้างอาวุธ
นอกจากนี้, การปรุงโอสถ เเละการหลอมสร้างอาวุธ บางครั้งก็ยังต้องพึ่งพาการสร้างค่ายกล
ดังนั้นหอค่ายกลในสายในจึงเป็นที่น่าเกรงขามมาก
พวกเขาจึงมักจะไม่ให้เห็นหัวใครทั้งนั้น!
"ข้าไม่รู้…แต่เจ้าสามารถไปหายู่หยานได้นะ!"
"อาจารย์ของยู่หยาน ลือกันว่านางมีความสัมพันธ์ที่ดีกับหอค่ายกล"
องครักษ์สิบสามครุ่นคิดเเล้วกล่าวออกมา
ถ้าพูดถึงหอต่างๆ หอไหนที่มีความสัมพันธ์ที่ดีที่สุดกับหอค่ายกล?
แน่นอนว่าต้องเป็นหอหลอมสร้างอาวุธ
เพราะหอค่ายกลและหอหลอมสร้างอาวุธ…ต่างก็ต้องพึ่งพาอาศัยกัน
"ได้ งั้นข้าจะไปหาศิษย์พี่ยู่หยาน!"
หลินเสวียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"อืม!"
"งั้นข้าไปก่อนนะ งานของหอลงทัณฑ์สายในมันไม่ได้ว่างเหมือนกับสายนอก!"
องครักษ์สิบสามยิ้ม จากนั้นเขาก็หันหลังกลับไป
"ทำอะไรก็ต้องทำทีละอย่าง ข้าจะไปรวบรวมวัสดุที่หอหลอมสร้างอาวุธมีก่อน…จากนั้นค่อยไปหาศิษย์พี่ยู่หยาน!"
หลินเสวียนออกจากหอลงทัณฑ์ เเล้วมุ่งหน้าไปยังหอหลอมสร้างอาวุธทันที
……
"ศิษย์น้องหลิน?"
หลินเสวียนเพิ่งจะมาถึงหอหลอมสร้างอาวุธ เขาก็เจอกับยู่หยานที่กำลังเดินออกมาพอดี
"ศิษย์พี่ยู่หยาน?"
"ท่านก็มีธุระที่หอหลอมสร้างอาวุธงั้นเหรอ?"
หลินเสวียนกล่าวอย่างประหลาดใจ
"ใช่แล้ว!"
"ถ้าข้าไม่ออกไปทำภารกิจ, ข้าจะมาเรียนรู้การหลอมสร้างอาวุธกับอาจารย์ที่นี่ทุกวัน!"
ยู่หยานยิ้มแล้วอธิบาย
"บังเอิญจริงๆ, ข้ากำลังจะไปหาท่านพอดี"
หลินเสวียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"ศิษย์น้องหลิน เจ้ามีธุระอะไรกับข้าหรือ?"
ยู่หยานถามอย่างสงสัย
"อืม…ตอนนี้ข้าต้องการวัสดุหลอมสร้างอาวุธและวัสดุสร้างค่ายกลจำนวนหนึ่ง"
"แต่วัสดุสร้างค่ายกลบางอย่าง หอหลอมสร้างอาวุธก็ไม่มีขาย, ข้าจะไปที่หอค่ายกลมาหลายครั้งเเล้ว แต่กลับพบว่าประตูถูกปิด"
"ดังนั้น ข้าจึงอยากจะขอให้ท่านอาจารย์ของท่านช่วยแนะนำให้"
หลินเสวียนกล่าว
"ได้สิ!"
"จริงๆแล้วไม่ต้องรอให้เจ้ามาหาอาจารย์ข้าหรอก, สองสามวันมานี้ ท่านอาจารย์ก็อยากจะไปพบเจ้าพอดี"
"งั้นตอนนี้ เจ้าตามข้ามาได้เลย!"
ยู่หยานกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"งั้นข้าซื้อของพวกนี้ก่อนนะ" หลินเสวียนกล่าว
"ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอก เจ้าแค่ให้รายการของกับข้าก็พอแล้ว"
"รบกวนศิษย์พี่ยู่หยานเเล้ว!"
เมื่อพูดจบ หลินเสวียนก็มอบรายการสิ่งของที่เขาต้องการให้กับยู่หยาน
"ท่านโจว ช่วยเตรียมของตามรายการนี้ให้หน่อย…เอาเเบบที่ดีที่สุดนะ เดี๋ยวพวกเราจะมารับ!"
ยู่หยานมอบรายการสิ่งของให้กับชายชราคนหนึ่งทันที
"ได้เลย!"
"เรื่องนี้ปล่อยให้ข้าจัดการ พวกเจ้าไม่ต้องเป็นห่วง"
ท่านโจวกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"ศิษย์น้องหลินตามข้ามา ท่านอาจารย์พักอยู่ที่หอหลอมสร้างอาวุธ"
"ท่านอาจารย์ไม่มีที่พักเป็นของตัวเองหรอครับ?"
หลินเสวียนกล่าวอย่างสงสัย
ผู้ยิ่งใหญ่ระดับหัวหน้าผู้ดูแลกฎในเขตสายใน, พวกเขาคือคนระดับสูงแล้ว…เเต่ทำไมถึงไม่มีที่พักเป็นของตัวเองได้?
"ที่พักของท่านอาจารย์ ก่อนหน้านี้เกิดเรื่องบางอย่างขึ้น…ตอนนี้มันกำลังซ่อมแซมอยู่"
"ท่านอาจารย์จึงมาพักอยู่ที่หอหลอมสร้างอาวุธ"
"ไม่ต้องห่วง ยังไงที่พักของท่านอาจารย์ที่นี่ก็มีค่ายกลดูดซับพลังวิญญาณ"
"ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่คือหอหลอมสร้างอาวุธ, มันสะดวกสบายกว่ามาก!"
ยู่หยานอธิบาย
เเละในขณะที่ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น, พวกเขาก็มาถึงห้องด้านข้างห้องหนึ่ง
"ท่านอาจารย์ ศิษย์น้องหลินอยากจะมาขอพบท่าน!"
ยู่หยานพูดขณะที่ยืนอยู่หน้าประตู
"เข้ามาได้!"
ภายในห้องมีเสียงที่ดูอบอุ่นดังออกมา
จากนั้น ประตูก็เปิดออกอย่างช้าๆ
พร้อมกลิ่นหอมของไม้จันทน์ที่กระจายออกมา
"ผงจิตสงบ!"
เมื่อหลินเสวียนได้กลิ่น เขาก็สามารถแยกแยะออกมาได้ทันทีว่ามันคือโอสถระดับลึกลับขั้นต่ำ
ผลของมันสามารถช่วยให้ผู้ฝึกยุทธ์สงบจิตใจได้!
แต่ปริมาณของมันดูเหมือนจะมากกว่าปกติ…มันคงไม่ใช่แค่ใช้เพื่อสงบสติอารมณ์เท่านั้น!
"ศิษย์น้องหลิน เข้าไปกันเถอะ!"
ยู่หยานนำหลินเสวียนเข้ามาในห้องด้านข้าง
เมื่อมองจากข้างนอก ห้องด้านข้างนี้ไม่ได้ใหญ่มาก…แต่ข้างในกลับกว้างขวางอย่างมาก
พื้นที่ภายในนั้นมีขนาดร้อยจั้ง ตรงกลางมีเตาหลอมสร้างอาวุธตั้งตระหง่านอยู่
รอบๆมีชั้นวางของมากมายวางเรียงรายอยู่, คาดว่าก่อนหน้านี้มันคงเต็มไปด้วยวัสดุหลอมสร้างอาวุธ
แต่ตอนนี้มันว่างเปล่าเกือบหมดแล้ว
ส่วนตรงปลายสุดของห้องนั้นมีโต๊ะวางอยู่, เเละบนโต๊ะนั้นมีกระถางธูปตั้งอยู่
สุดท้าย ด้านหลังโต๊ะมีหญิงสาววัยกลางคนที่งดงามนั่งอยู่
เมื่อหลินเสวียนมองหญิงสาววัยกลางคน, ทันใดนั้นภายในดวงตาของเขาก็ปรากฏความประหลาดใจออกมา!
หลินเสวียนไม่ได้รู้สึกประหลาดใจกับรูปลักษณ์ของอาจารย์ยู่หยาน
เพราะโอสถที่สามารถคงความอ่อนเยาว์ให้ผู้ฝึกยุทธ์นั้นมีมากมายและราคาก็ไม่เเพงมากนัก
สิ่งที่ทำให้หลินเสวียนรู้สึกประหลาดใจ….คือพลังแห่งความตายบนร่างกายของอาจารย์ยู่หยาน!
พลังแห่งความตายบนร่างกายของอาจารย์ยู่หยานนั้นหนาแน่นจนน่าสะพรึงกลัว
แม้ว่ามันจะถูกปิดบังเอาไว้โดยผงจิตสงบ…แต่หลินเสวียนก็ยังคงรู้สึกอึดอัดอย่างมาก
เเถมดวงตาทั้งสองข้างของอาจารย์ยู่หยานก็เป็นสีเทาเหมือนกับศพ, นอกจากนี้หลินเสวียนยังสังเกตเห็นว่าบนข้อมือของอาจารย์ยู่หยานมีกำไลอยู่หนึ่งอัน
“ค่ายกลผนึกวิญญาณ!”
หลินเสวียนสามารถมองออกได้ในทันทีว่า บนกำไลมีค่ายกลผนึกวิญญาณสลักอยู่ เเละค่ายกลก็ยังคงทำงานอยู่เสมอ
[นายท่าน ผู้หญิงคนนี้ดูแปลกๆนะ!]
[นางใช้ค่ายกลผนึกวิญญาณ…เพื่อผนึกพลังปราณของตัวเองเอาไว้!]
[ค่ายกลผนึกวิญญาณนี้แข็งแกร่งมาก]
วิชาหลอมสร้างอาวุธแปดสมบัติและวิชาค่ายกลเหมันต์ต่างพูดด้วยความรู้สึกสะพรึงกลัว
[แต่นายท่าน, ค่ายกลที่นี่ดูไม่เลวเลย]
[ข้าจะศึกษาพวกมันสักพัก มันอาจจะเป็นประโยชน์กับการสร้างค่ายกลของที่พักพวกเรา"]
วิชาค่ายกลเหมันต์กล่าว
[วิชาค่ายกลเหมันต์ได้เห็นค่ายกลหลายอย่าง, มันเริ่มศึกษาค่ายกลรอบๆอย่างละเอียด!]
……
"หลินเสวียน ขอรบกวนท่านหัวหน้าผู้ดูแลกฎ"
หลินเสวียนคารวะอาจารย์ยู่หยานอย่างสุภาพ
"เจ้าเป็นศิษย์น้องของยู่หยาน และยังเป็นเพื่อนของนาง, ไม่ต้องเกรงใจข้าขนาดนั้นหรอก"
"พวกคนแก่ๆในสายในเรียกข้าว่า สวีหลิงหลง"
"ข้าอายุมากกว่าเจ้าไม่กี่ปี เจ้าเรียกข้าว่า สวียี่ ก็แล้วกัน"
สวีหลิงหลงโบกมือ เเละนางก็ไม่ได้สนใจเรื่องธรรมเนียมมากนัก
"ขอบคุณครับ…ท่านสวียี่!"
หลินเสวียนลังเลเล็กน้อย แล้วก็นั่งลงที่โต๊ะ
"ท่านสวียี่, หลินเสวียนเพิ่งจะเข้ามาในสายในยังไม่ได้เตรียมของขวัญอะไรมา….มีเพียงโอสถบ่มเพาะรากฐานหนึ่งเม็ดนี้เท่านั้น หวังว่าท่านจะพอใจ"
หลินเสวียนนั่งลง จากนั้นเขาก็หยิบโอสถบ่มเพาะรากฐานหนึ่งเม็ดออกมา
"โอ้!"
เมื่อสวีหลิงหลงเห็นโอสถบ่มเพาะรากฐาน ดวงตาที่เคยไร้ชีวิตชีวาของนางก็เปล่งประกายออกมาทันที
นางหยิบโอสถบ่มเพาะรากฐานขึ้นมา…เเต่เเล้วนางก็อุทานอย่างสับสน
"หืม…ลวดลายโอสถสิบเส้น!"
"เจ้า…สามารถปรุงโอสถที่มีลวดลายโอสถสิบเส้นได้งั้นหรือ?"
ถึงแม้ว่าสวีหลิงหลงจะหมดอาลัยตายอยาก…แต่เมื่อเห็นโอสถที่มีลวดลายโอสถสิบเส้น นางก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกตะลึง
โอสถที่มีลวดลายโอสถนั้นหายากมาก
ส่วนโอสถที่มีลวดลายโอสถสิบเส้น ไม่ต้องพูดถึงสำนักเทียนเซียว…แม้แต่สำนักเสินโหยวที่เชี่ยวชาญด้านการปรุงโอสถก็ยังไม่มีใครสามารถปรุงมันได้!
ยู่หยานเอง ก็มองหลินเสวียนอย่างประหลาดใจเช่นกัน
"โชคดีน่ะครับ!"
หลินเสวียนกล่าวอย่างถ่อมตน
"โอสถบ่มเพาะรากฐานที่มีลวดลายโอสถสิบเส้น! ถ้าเป็นเมื่อก่อน ข้าคงจะไม่สนว่าจะต้องแลกด้วยอะไร ข้าก็ต้องซื้อมันมาให้ได้!"
"แต่วันนี้ มันไม่มีประโยชน์อะไรกับข้าเเล้ว"
เเสงสว่างภายในดวงตาของสวีหลิงหลงหายไป จากนั้นนางก็กลับไปเป็นเหมือนศพเช่นเดิม
"แต่ ข้าจะรับมันไว้แทนยู่หยาน!"
สวีหลิงหลงพูดจบก็ส่งโอสถให้กับยู่หยาน, เเละยู่หยานก็รับมันเอาไว้อย่างเงียบๆ
"การที่ได้รู้จักกับเจ้า มันเป็นโชคดีของยู่หยาน"
"เเละตอนนี้ข้าก็หมดห่วงสักที"
สวีหลิงหลงกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"โอสถบ่มเพาะรากฐานที่มีลวดลายโอสถสิบเส้น มันไม่มีประโยชน์อะไรกับท่านสวียี่จริงๆหรือ?"
หลินเสวียนขมวดคิ้วแล้วถาม
"ไม่มีประโยชน์!"
สวีหลิงหลงส่ายหัว
"เรื่องของข้า ไม่ใช่สิ่งที่พวกเจ้าสามารถยุ่งเกี่ยวได้ วันนี้เจ้ามาหาข้า คงมีเรื่องอะไรสักอย่างใช่ใหม?"
"ข้าอยากจะไปซื้อวัสดุที่หอค่ายกล"
หลินเสวียนกล่าวตามตรง
"เข้าใจเเล้ว!"
"เจ้าคงจะโดนปฎิเสธมาสินะ?"
"คนของหอค่ายกล พวกนั้นไม่ชอบคบค้าสมาคมกับคนอื่น…โดยเฉพาะเรื่องการขายของ"
"พวกเขามักจะคิดว่าการขายวัสดุสร้างค่ายกลให้คนอื่น…มันเป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากร"
สวีหลิงหลงครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วกล่าวต่อ
"เจ้าอยากไปที่หอค่ายกล ข้าสามารถช่วยเจ้าแนะนำให้ได้, ถ้าหากพวกเขาไม่ให้เกียรติข้า ข้าก็จะไปหาพวกเขาด้วยตัวเอง"
"หลินเสวียน สถานการณ์ของท่านอาจารย์ไม่ค่อยดี ยกเว้นตอนที่ที่พักของท่านอาจารย์เกิดเรื่อง…นางไม่ได้ออกไปไหนมาเกือบสองปีแล้ว"
ยู่หยานกล่าวเสริม
"งั้นก็ขอรบกวนท่านสวียี่แล้ว!"
หลินเสวียนรีบกล่าวขอบคุณ
"ไม่เป็นไร คนใกล้ตายอย่างข้า คงมีค่าแค่เรื่องนี้แหละ!"
สวีหลิงหลงพูดจบ นางก็หยิบป้ายประจำตัวออกมา จากนั้นนางก็ส่งข้อความไปหาคนของหอค่ายกล
"เจ้าไปได้เลย พวกเขาจะเปิดประตูรอเจ้า!"
"ขอบคุณท่านสวียี่!"
หลินเสวียนกล่าวขอบคุณอีกครั้ง จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืน
ยู่หยานก็ขอตัว แล้วเดินตามหลินเสวียนออกไป
"ศิษย์พี่ยู่หยาน สถานการณ์ของท่านสวียี่…มันแปลกๆนะ"
หลินเสวียนกล่าวด้วยความกังวล
"อืม!"
"ท่านอาจารย์ไม่ใช่ว่าอายุขัยใกล้จะหมด แต่นางเหมือนกับอยากตายมากกว่า"
ยู่หยานเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นนางก็กล่าวออกมา
………………….