บทที่ 118 : สำนักดาวเหนือฟ้า!
บทที่ 118 : สำนักดาวเหนือฟ้า!
บทที่ 118 : สำนักดาวเหนือฟ้า!
"รางวัลภารกิจ รู้ผลลัพธ์แล้วเหรอครับ?"
หลินเสวียนรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก
"ใช่แล้ว ตามข้ามา!"
องครักษ์สิบสามยิ้มและพยักหน้า จากนั้นเขาก็พาหลินเสวียนกลับไปที่ห้องทำงานของเขา
"อย่างแรกก็คือรางวัลภารกิจหุบเขาโฮ่วซาง!"
"ภารกิจในครั้งนี้ เจ้าเป็นคนสืบสวนหาต้นตอของเรื่องนี้ทั้งหมด ดังนั้นท่านชุนหยูจึงเห็นด้วยกับคำร้องของข้า ที่ขอให้เจ้าได้รับผลงานหลัก"
"รางวัลของผลงานหลักก็คือคะแนนสนับสนุนห้าหมื่นคะแนน ค่าวัสดุสองพันศิลาวิญญาณ และได้รับการบันทึกผลงานหนึ่งครั้ง!"
องครักษ์สิบสามกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"ได้รับการบันทึกผลงานหนึ่งครั้ง…มันคืออะไรหรอครับ?"
หลินเสวียนกล่าวอย่างสงสัย
หลินเสวียนเข้าใจเรื่องคะแนนสนับสนุนและศิลาวิญญาณ…แต่เขาไม่เคยได้ยินเรื่องได้รับการบันทึกผลงาน
"การได้รับการบันทึกผลงาน มันสำคัญมาก!"
องครักษ์สิบสามกล่าวอย่างจริงจัง
"อย่างน้อยเจ้าต้องอยู่ในสายใน ถึงจะมีคุณสมบัติที่จะได้รับการบันทึกผลงาน!"
"เจ้าคงจะรู้อยู่แล้ว ว่าหลังจากที่เจ้าเลื่อนขั้นเป็นศิษย์หลักแล้ว…ถ้าเจ้าทำคุณประโยชน์ให้กับสำนักมากพอ เจ้าจะสามารถเเลกเปลี่ยนเคล็ดวิชาระดับปฐพีได้!"
องครักษ์สิบสามกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"ข้ารู้ครับ!" หลินเสวียนพยักหน้า
"เเละการที่เจ้าจะได้รับการบันทึกผลงาน มันก็ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าทำคุณประโยชน์ให้กับสำนักมากแค่ไหน"
องครักษ์สิบสามกล่าว
"เรื่องนี้…ข้าไม่ค่อยรู้เท่าไหร่"
หลินเสวียนส่ายหัว
"การได้รับการบันทึกผลงานนี่แหละ มันคือสิ่งที่จะบอกว่าเจ้าทำคุณประโยชน์ให้กับสำนักมากแค่ไหน"
"เอาเป็นว่า ข้าจะอธิบายให้เจ้าฟังแบบนี้แล้วกัน"
"ปกติพวกเราทำภารกิจต่างๆมากมาย ถึงแม้ว่ามันจะเป็นประโยชน์กับสำนัก…แต่มันก็เหมือนกับการแลกเปลี่ยน"
"ทำงานให้สำนัก แล้วก็รับรางวัล"
"แต่เมื่อการกระทำของเจ้าในระหว่างทำภารกิจตรงกับมาตรฐานของสำนัก เจ้าก็จะได้รับการบันทึกผลงาน"
"การกระทำของเจ้าในครั้งนี้ มันชัดเจนอยู่แล้วว่ามันตรงกับมาตรฐานของสำนัก"
"การทรยศสำนัก การขโมยของสำนัก…สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นความผิดร้ายแรง"
"ถ้าหากถูกจับได้ พวกเขาจะไม่มีทางได้รับความเมตตา"
"ดังนั้นเจ้าจึงได้รับการบันทึกผลงานหนึ่งครั้ง"
"เมื่อเจ้าได้รับการบันทึกผลงานมากพอ มันก็จะถือว่าเป็นการทำคุณประโยชน์ใหญ่หลวงให้กับสำนัก"
"พูดง่ายๆก็คือ การบันทึกผลงานมันคือการปูทางให้กับเจ้า…เพื่อที่จะทำให้เจ้าสามารถกลายเป็นศิษย์หลักได้"
"ของหลายๆอย่างในสำนัก…ไม่ใช่ว่าเจ้ามีคะแนนสนับสนุนและศิลาวิญญาณมากมายแล้วเจ้าจะซื้อมันได้"
"การบันทึกผลงาน มันก็เป็นเหมือนกับประตู"
"เพียงแค่เจ้าสะสมการบันทึกผลงานให้มากพอ หลังจากที่เจ้ากลายเป็นศิษย์หลักแล้ว…เจ้าจะมีโอกาสมากขึ้น!"
"และสำหรับการบันทึกผลงาน พวกเราหอต่างๆก็ให้ความสำคัญมากเช่นกัน"
"เพราะมันเป็นตัวกำหนดว่าพวกเราจะสามารถเข้าสู่ถ้ำสวรรค์ขนาดเล็กได้หรือไม่!"
องครักษ์สิบสามกล่าวอย่างจริงจัง
"อย่างนี้นี่เอง"
ก่อนหน้านี้ หลินเสวียนเคยได้ยินจากยู่หยานและองครักษ์สิบสามเรื่องการทำคุณประโยชน์ให้กับสำนักหลายครั้ง
แต่วันนี้…หลินเสวียนถึงเข้าใจอย่างถ่องแท้
"นั่นแหละคือข้อดีของการอยู่หอลงทัณฑ์!"
"แม้แต่ศิษย์หลัก…การที่พวกเขาจะได้รับการบันทึกผลงานให้ได้มากพอก็ยังคงเป็นเรื่องยาก"
"แต่ถ้าอยู่ที่หอลงทัณฑ์ มันจะง่ายกว่ามาก"
"เพราะพวกเราต้องเสี่ยงชีวิตทุกวัน!"
"ยกตัวอย่างเช่นในครั้งนี้"
"พวกเรามาที่นี่เพื่อตรวจสอบหาความจริง…แต่พวกเรากลับเจอกับกลุ่มผู้ฝึกยุทธ์ที่สวมชุดคลุมสีดำ ถ้าพวกเราไม่ระวัง พวกเราก็อาจจะตายได้" องครักษ์สิบสามกล่าวอย่างจริงจัง
ถึงแม้ว่า คนของหอลงทัณฑ์จะไม่ได้มีสถานะเป็นศิษย์หลัก…แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไม่สามารถเข้าสู่ถ้ำสวรรค์ขนาดเล็กได้
สำหรับคนของหอลงทัณฑ์…การที่จะเข้าสู่ถ้ำสวรรค์ขนาดเล็ก พวกเขามีสองทางเลือก
อย่างแรกคือทะลวงสู่ขอบเขตแก่นทองคำ!
อย่างที่สองคือสะสมการบันทึกผลงานให้มากพอ!
แต่สำหรับทั้งสองวิธี สถานะของพวกเขาจะแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว
ถ้าเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับแก่นทองคำ พวกเขาจะสามารถเข้าสู่ถ้ำสวรรค์ขนาดเล็กได้อย่างแน่นอน!
นอกจากนี้ พวกเขายังจะกลายเป็นผู้อาวุโสของสิบสองยอดเขาหลัก…และได้รับอำนาจมากมาย
แต่ถ้าเป็นแค่การสะสมการบันทึกผลงาน สถานะของพวกเขาจะต่ำกว่าเล็กน้อย
ยกตัวอย่างเช่นท่านชุนหยู…คาดว่าการบันทึกผลงานของเขาคงจะถึงเกณฑ์มานานแล้ว
แต่เขาคงไม่อยากจะเข้าไปในถ้ำสวรรค์ขนาดเล็กด้วยสถานะเช่นนี้!
หัวหน้าผู้ดูแลกฎของหอลงทัณฑ์…การที่จะเข้าไปในถ้ำสวรรค์ขนาดเล็กด้วยสถานะเช่นนี้ก็คงเป็นได้แค่ตัวประกอบ เเละเขาคงไม่สามารถทำใจยอมรับได้
ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะพัฒนาสถานะต่อไป ไม่ว่าจะเป็นการทะลวงสู่ขอบเขตแก่นทองคำ…หรือการเป็นหัวหน้าหอลงทัณฑ์!
"ว่าเเต่…พวกผู้ฝึกยุทธ์ที่สวมชุดคลุมสีดำพวกนั้นเป็นใครกัน ทำไมถึงได้กล้าลงมือที่หุบเขาโฮ่วซาง?"
หลินเสวียนถามด้วยความสงสัย
"พวกมันเป็นคนของกลุ่มดาวเหนือฟ้า!"
องครักษ์สิบสามกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"ไอ้หมอนั่น…หลังจากที่พวกเรานำมันมาที่หอลงทัณฑ์ มันก็ยอมสารภาพออกมาทั้งหมด"
"กลุ่มดาวเหนือฟ้า?"
"มันคือสำนักอะไรหรือครับ?"
หลินเสวียนถามอย่างสับสน
หลินเสวียนไม่เคยได้ยินชื่อของสำนักนี้มาก่อน
"เมื่อรวมตัวกันพวกมันคือสำนักดาวเหนือฟ้า…เเต่เมื่อแยกย้ายกัน พวกมันคือกลุ่มดาวเหนือฟ้า"
"พูดง่ายๆก็คือกลุ่มดาวเหนือฟ้าไม่ใช่สำนัก แต่เป็นกลุ่มโจร!"
องครักษ์สิบสามกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"โจรงั้นหรือ?"
"เป็นผู้ฝึกยุทธ์…เเต่กลับไปเป็นโจร?"
หลินเสวียนรู้สึกประหลาดใจอย่างมาก
ผู้ฝึกยุทธ์ไปเป็นโจร มันช่างดูไม่เหมาะสมเอาเสียเลย
"กลุ่มดาวเหนือฟ้า แต่ก่อนพวกเขาเคยเป็นสำนักดาวเหนือฟ้า"
"ตอนที่สำนักดาวเหนือฟ้ารุ่งเรืองที่สุด พวกเขามีผู้เชี่ยวชาญระดับแก่นทองคำอยู่ด้วย!"
"แต่เมื่อร้อยปีก่อน สำนักดาวเหนือฟ้าถูกสำนักอื่นๆสิบกว่าสำนักร่วมมือกันทำลายลง"
องครักษ์สิบสามกล่าวอย่างจริงจัง
"ทำไมล่ะ?" หลินเสวียนขมวดคิ้ว
"ฆ่าคนชิงของ!"
"ดูเหมือนว่า คนของสำนักดาวเหนือฟ้าจะไปฆ่าศิษย์ของสำนักอื่นสิบกว่าสำนักในอาณาจักรลับแห่งหนึ่ง"
"เเละหนึ่งในสำนักเหล่านั้น ยังมีคนที่ระดับพลังไม่ด้อยไปกว่าสำนักดาวเหนือฟ้า"
"สุดท้าย สำนักสิบกว่าสำนักจึงร่วมมือกันทำลายสำนักดาวเหนือฟ้า"
"เจ้าสำนักของสำนักดาวเหนือฟ้าที่เป็นผู้เชี่ยวชาญระดับแก่นทองคำ เลือกที่จะระเบิดตัวเองเพื่อหยุดผู้เชี่ยวชาญระดับแก่นทองคำหลายคน…เขาทำให้ศิษย์หลักของสำนักดาวเหนือฟ้าหนีไปได้"
"แต่ตามข้อมูลที่พวกเรารู้ เรื่องนี้มันดูแปลกๆ…"
"เพราะต่อมา ศิษย์หลักของสำนักดาวเหนือฟ้าที่เหลือรอดก็ได้สร้างกลุ่มดาวเหนือฟ้าขึ้นมาเพื่อแก้แค้น!"
"พวกเขารับคนโดยไม่สนใจว่าคนเหล่านั้นจะเคยทำอะไรมาก่อน!"
"และเมื่อเข้าร่วมกลุ่มดาวเหนือฟ้า ทุกคนก็จะเป็นเหมือนพี่น้องกัน"
"แต่พวกเขาก็ไม่ได้สร้างศัตรูไปทั่ว…พวกเขาจะลงมือกับสำนักสิบกว่าสำนักที่ทำลายสำนักดาวเหนือฟ้าเท่านั้น"
"และในครั้งนี้ ถือว่าพวกเราโชคร้ายที่ไปเจอพวกเขาเข้า"
องครักษ์สิบสามส่ายหัว
"โชคร้ายงั้นเหรอ?"
หลินเสวียนสงสัยอีกครั้ง
"อืม!"
"จากคำสารภาพของผู้ฝึกยุทธ์กลุ่มดาวเหนือฟ้า พวกเขาถูกหัวหน้าเรียกตัวให้ไปฆ่าคนในหุบเขาทราย"
"แต่ตอนที่พวกเขาผ่านหุบเขาโฮ่วซาง พวกเขาพบว่าหุบเขาโฮ่วซางไม่มีคนเฝ้า จึงเกิดความโลภ…และคิดที่จะขโมยต้นหม่อนเพลิง" องครักษ์สิบสามกล่าว
"พวกเราไม่ต้องไปสนใจเรื่องของกลุ่มดาวเหนือฟ้าหรอก!"
"มันเป็นเรื่องระหว่างพวกเขากับสำนักอื่นๆ…มันไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเรา"
"นอกจากนี้ พวกเขารู้ว่าตัวเองผิด…พวกเขาจึงไม่กล้าทำอะไรพวกเรา!"
"เเละสิ่งที่ข้าจะพูดกับเจ้าต่อจากนี้ มันเกี่ยวข้องกับซากปรักหักพังของสำนักพุทธที่เจ้าค้นพบ"
องครักษ์สิบสามหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวต่อ
"ผลลัพธ์ของเรื่องซากปรักหักพังของสำนักพุทธ…ออกมาแล้วหรอครับ?"
หลินเสวียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"รองหัวหน้าโจวหยุนเหมียนและหัวหน้าผู้ดูแลกฎทั้งห้าคน ได้ปรึกษาหารือกันแล้ว”
“พวกเขาคิดว่าการขุดซากปรักหักพังของสำนักพุทธด้วยตัวเอง มันเสียเวลาและเสียแรงมาก แถมยังไม่ได้ผลประโยชน์อะไรมากมาย”
"ดังนั้น…พวกเราจึงคิดที่จะหาสำนักพุทธที่เราสนิทสนมด้วย แล้วให้พวกเขามาจัดการ"
"ส่วนพวกเราก็แค่รอรับส่วนแบ่งก็พอแล้ว"
องครักษ์สิบสามกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"วิธีนี้มันยอดเยี่ยมมาก!"
"ซากปรักหักพังของสำนักพุทธ สำหรับพวกเราและสำนักพุทธ…ความสำคัญของมันแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง"
หลินเสวียนพยักหน้า
"ใช่แล้ว!"
"นอกจากนี้ รางวัลของเจ้า…ทางสำนักได้เตรียมไว้ให้สองแบบ"
"แบบแรก!"
"รับรางวัลที่สำนักเตรียมไว้ให้ในครั้งเดียว"
"แบบที่สอง!"
"หาสำนักพุทธที่ต้องการซากปรักหักพังแห่งนี้ จากนั้นสำนักก็จะแบ่งผลประโยชน์ให้กับเจ้าสามส่วน…เหมือนกับการค้นพบอาณาจักรลับขนาดเล็ก"
"ถ้าเจ้าเลือกแบบแรก สำนักจะมอบรางวัลให้เจ้าในวันพรุ่งนี้"
"ส่วนแบบที่สอง…เจ้าคงต้องรอนานหน่อย" องครักษ์สิบสามกล่าว
"ข้าเลือกแบบที่สอง!"
หลินเสวียนครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจ
หลินเสวียนไม่ได้ขาดแคลนศิลาวิญญาณ ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะรอ
"ดีมาก!"
"จริงๆแล้ว…ข้าก็อยากให้เจ้าเลือกแบบที่สองนี่เเหล่ะ"
"เอาล่ะ เดี๋ยวข้าจะไปรายงานเรื่องนี้ให้เอง!"
องครักษ์สิบสามกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"จริงสิ หัวหน้าองครักษ์สิบสาม!"
"พวกท่าน…มีคนรู้จักในหอค่ายกลบ้างหรือไม่?"
หลินเสวียนถามขึ้นมาอย่างกะทันหันก่อนที่องครักษ์สิบสามจะจากไป
………………….