บทที่ 121 : ทำไมเขาถึงเก่งได้ทุกอย่างเเบบนี้?
บทที่ 121 : ทำไมเขาถึงเก่งได้ทุกอย่างเเบบนี้?
บทที่ 121 : ทำไมเขาถึงเก่งได้ทุกอย่างเเบบนี้?
"ปัง!"
รองหัวหน้าหอค่ายกลพบว่าบนกระจกมีแสงสว่างดวงหนึ่งดับลง
นั่นหมายความว่าในคลังวัสดุมีค่ายกลหนึ่งอันถูกจัดการไปเเล้ว
"เขาเป็นนักสร้างค่ายกลจริงๆด้วย?"
"แต่ความเร็วในการจัดการค่ายกลของเขา…มันเร็วมาก!"
สีหน้าของรองหัวหน้าหอค่ายกลผ่อนคลายลงเล็กน้อย
"ถ้าเป็นแบบนี้ เขาก็มีคุณสมบัติพอที่จะซื้อวัสดุ"
รองหัวหน้าหอค่ายกลพึมพำกับตัวเอง จากนั้นเขาก็จ้องมองไปที่กระจก
ตอนนี้ เขาอยากจะรู้ว่าหลินเสวียนจะซื้อของได้มากแค่ไหน
ปัง!
ปัง!
ปัง!
กระจกสั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่อง, เเสงสว่างดวงแล้วดวงเล่าได้ดับลง!
"ความเชี่ยวชาญระดับนี้…เขาคงไปถึงระดับลึกลับเเล้วกระมัง?"
รองหัวหน้าหอค่ายกลกล่าวอย่างไม่อยากจะเชื่อ
"ท่านรองหัวหน้าซือคง ถึงเวลาที่พวกเราต้องปิดประตูเเล้ว!"
ณ เวลานี้ ผู้อาวุโสคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้อง จากนั้นเขาก็เเจ้งกับรองหัวหน้าหอค่ายกล
"รอก่อน!"
รองหัวหน้าซือคงกล่าวโดยไม่เงยหน้าขึ้นมา
"โอ้…นั่นใครกันที่กำลังหยิบของในคลัง?"
ผู้อาวุโสของหอค่ายกลที่เพิ่งจะเดินเข้ามาได้สังเกตเห็นว่ารองหัวหน้าซือคงกำลังถือกระจกอยู่ เขาจึงเดินเข้ามาดูด้วย
"ความเร็วขนาดนี้มัน?"
ผู้อาวุโสคนนั้นกล่าวอย่างตกตะลึง
"นี่เป็นรองหัวหน้าหอหลอมสร้างอาวุธงั้นหรือ?"
ผู้อาวุโสของหอค่ายกลรีบเอ่ยถาม
คนที่สามารถหยิบของในคลังวัสดุของหอค่ายกลได้รวดเร็วขนาดนี้ คงมีแค่รองหัวหน้าของหอหลอมสร้างอาวุธเท่านั้น
ส่วนหัวหน้าหอ แน่นอนว่าพวกเขาไม่จำเป็นต้องมาเอง
"รองหัวหน้าอะไรกัน เขาเป็นแค่ศิษย์สายในเท่านั้น!"
รองหัวหน้าซือคงกล่าวอย่างไม่พอใจ
"ศิษย์สายใน?"
ผู้อาวุโสของหอค่ายกลได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเขาก็ดูเคร่งขรึมขึ้นมาทันที
"ข้าไม่เคยได้ยินเลยนะ ว่ามีศิษย์สายในคนไหนที่มีความเชี่ยวชาญด้านค่ายกลสูงขนาดนี้"
"ใครจะไปรู้ล่ะ เขาดูเหมือนจะชื่อว่าอะไรนะ…อ้อ หลินเสวียน!"
"เเละที่เขามาที่นี่ได้ ก็เพราะว่าสวีหลิงหลงเป็นคนแนะนำมา"
รองหัวหน้าซือคงกล่าว
"หลินเสวียน?"
"เขามีความเชี่ยวชาญด้านค่ายกลสูงขนาดนั้นเลยเหรอ?"
ผู้อาวุโสของหอค่ายกลได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างทันที
"ท่านกู ท่านรู้จักเขาหรือ?"
รองหัวหน้าซือคงกล่าวอย่างสงสัย
ท่านกูมีพรสวรรค์ด้านค่ายกล เขาจึงเป็นคนที่รองหัวหน้าซือคงไว้ใจ
"เเค่อยากจะรู้จักน่ะ"
ท่านกูกล่าวด้วยสายตาร้อนรุ่ม
"หมายความว่ายังไง?"
รองหัวหน้าซือคงยิ่งงุนงงมากกว่าเดิม
"เฮ้อ!"
"ท่านรองหัวหน้า ท่านคงเอาแต่ศึกษาภาพค่ายกลทั้งวันจนไม่ได้สนใจเรื่องในสายในเลยสินะ?"
ท่านกูกล่าวอย่างจนใจ
"ข้าจำเป็นต้องสนใจเรื่องในสายในด้วยหรือ?"
"ถ้าหอค่ายกลของพวกเราต้องการ ไม่ว่าจะเป็นหอปรุงโอสถหรือหอหลอมสร้างอาวุธ ต่างก็ต้องยอมพวกเรา แม้แต่หอลงทัณฑ์พวกเราก็ไม่กลัว"
"พวกเขาต่างหากที่ต้องการพวกเรา…ไม่ใช่พวกเราที่ต้องการพวกเขา"
รองหัวหน้าซือคงกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
"ท่านรองหัวหน้าของข้า!"
"โอสถที่มีลวดลายโอสถห้าเส้น ท่านสามารถหามาได้หรือเปล่า?"
ท่านกูกล่าวอย่างจนใจ
"โอสถเเบบนั้น…พวกเราจะหามาได้ได้ยังไง?"
รองหัวหน้าหอค่ายกลจ้องมองอย่างไม่พอใจ
ภายในถ้ำสวรรค์ขนาดเล็ก แน่นอนว่าต้องมีผู้ปรุงโอสถที่สามารถปรุงโอสถที่มีลวดลายโอสถได้
แต่น่าเสียดายที่ก่อนที่โอสถจะถูกปรุง, มันก็คงถูกคนอื่นจับจองไปเเล้ว
เเม้เเต่คนของถ้ำสวรรค์ขนาดเล็ก ก็ยังต้องต่อแถว…แล้วสายในอย่างพวกเขาจะไปมีความหวังอะไร?
"ไม่สิ!"
"เจ้าคงไม่ได้จะบอกกับข้าว่าหลินเสวียนมีโอสถที่มีลวดลายโอสถห้าเส้นอยู่ใช่ไหม?"
รองหัวหน้าซือคงกล่าวขึ้นมาอย่างสับสน
"ไม่ใช่ว่าเขามี แต่เขาสามารถปรุงมันได้!"
"เมื่อเทียบกับเขาแล้ว พวกเราก็ไม่มีอะไรที่จะต้องหยิ่งผยอง"
"โอสถที่มีลวดลายโอสถห้าเส้น, วันที่ท่านชุนหยูจัดงานเลี้ยงต้อนรับ หลินเสวียนได้นำมันออกมาประมูล!"
"เเถมเขาดูไม่ได้ใส่ใจกับมันเลย!"
"นี่ถ้าท่านไม่ปฏิเสธคำเชิญของท่านชุนหยู พวกเราคงซื้อโอสถเม็ดนั้นได้เเล้ว"
ท่านกูอดไม่ได้ที่จะบ่น
โอสถบ่มเพาะรากฐานที่มีลวดลายโอสถห้าเส้น สำหรับรองหัวหน้าหอค่ายกลที่เป็นผู้ฝึกยุทธระดับขอบเขตก่อกำเนิดเเก่นเเท้ขั้นที่เก้า…ผลลัพธ์ของมันคงมีไม่มาก, แต่สำหรับเขา มันเป็นของล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง
"โอสถบ่มเพาะรากฐานที่มีลวดลายโอสถห้าเส้น และยังเป็นนักสร้างค่ายกลระดับลึกลับ"
"พรสวรรค์ของหมอนี่…มันจะยอดเยี่ยมมากเกินไปเเล้ว"
รองหัวหน้าซือคงที่มักจะหยิ่งผยอง ก็อดไม่ได้ที่จะพึมพำอย่างอิจฉา
"ยอดเยี่ยมจนน่าสะพรึงกลัว!"
"ท่านรู้ไหมว่าเขาเข้าร่วมสำนักเทียนเซียวมานานแค่ไหน?"
"ไม่ถึงหนึ่งปี, จากศิษย์บันทึกชื่อจนกลายเป็นศิษย์สายใน เขาสามารถปรุงโอสถ สร้างค่ายกล และคงจะหลอมสร้างอาวุธได้ด้วย"
"หมอนี่…เขาเป็นอัจฉริยะตัวจริง!"
ท่านกูกล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่น
เมื่อได้ยินประวัติของหลินเสวียน…
รองหัวหน้าซือคงถึงกับอึ้งไปพักหนึ่ง!
การฝึกฝนจนถึงระดับก่อกำเนิดเเก่นเเท้ภายในหนึ่งปี มันไม่ใช่เรื่องยาก…เขาเคยเห็นมาบ้างเเล้วในสายใน
แต่หลินเสวียนนั้นแตกต่างออกไป
การปรุงโอสถ เขาสามารถปรุงโอสถที่มีลวดลายโอสถห้าเส้นได้!
ส่วนการสร้างค่ายกล เขาก็มาถึงระดับลึกลับแล้ว!
อีกอย่าง, ถ้าการสร้างค่ายกลถึงระดับลึกลับได้ การหลอมสร้างอาวุธของเขาก็สามารถหลอมสร้างสมบัติวิญญาณระดับลึกลับได้เช่นกัน
ทำไม…เขาถึงทำได้ทุกอย่างเเบบนี้?
……
"ทำไมเจ้าไม่บอกข้าแต่แรก?"
รองหัวหน้าซือคงจ้องมองท่านกูอย่างอารมณ์ไม่ดี
"ก็ท่านไม่ได้ถามข้าสักคำ!"
"อีกอย่าง, ข้าเองก็เพิ่งจะรู้เรื่องนี้ทีหลังจากท่านเย่เพียน"
"ยังไงซะ ตอนนี้มีคนมากมายที่กำลังพยายามหาวิธีขอโอสถจากเขา แล้วท่านล่ะ…แม้แต่ตัวเขาท่านยังไม่รู้จักเลย"
"เเล้วด้วยนิสัยของท่าน ท่านคงจะไม่ให้เกียรติเขาสินะ?"
"ท่านเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ระดับขอบเขตก่อกำเนิดเเก่นเเท้ขั้นที่เก้า ท่านไม่สนใจเรื่องพวกนี้ แต่ท่านก็ต้องคิดถึงพวกเราบ้างสิ!"
ท่านกูกล่าวอย่างไม่พอใจ
"พอเเล้วๆ….ตอนนี้เขาก็ยังคงอยู่ที่นี่ไม่ใช่หรือไง?"
รองหัวหน้าซือคงโบกมือตัดบท
……
[วิชาค่ายกลเหมันต์กำลังศึกษาค่ายกลอย่างกระตือรือร้น!]
[วิชาค่ายกลเหมันต์ ได้ค้นพบความสามารถใหม่ในระหว่างการศึกษาค่ายกล: ดวงตาเเห่งการวิเคราะห์!]
"วูบบบ!"
หลินเสวียนพบว่าภายในดวงตาของเขามีพลังเย็นยะเยือกไหลเวียนอยู่!
หลินเสวียนพบว่า ตอนนี้ค่ายกลที่ซับซ้อนมากมายล้วนถูกวิเคราะห์โดยอัตโนมัติ!
หน้าที่ของลวดลายค่ายกลแต่ละเส้น เขาสามารถมองออกได้อย่างชัดเจน
แต่มันยังมีข้อจำกัดเล็กน้อย….มันสามารถวิเคราะห์ได้แค่ค่ายกลระดับลึกลับขั้นกลางลงไปเท่านั้น
ค่ายกลที่สูงกว่าระดับลึกลับขั้นกลาง ยกตัวอย่างเช่นค่ายกลที่ลอยอยู่บนอากาศ, หลินเสวียนไม่สามารถมองทะลุพวกมันได้
[วิชาค่ายกลเหมันต์ กำลังปรับปรุงตัวเอง!]
[วิชาค่ายกลเหมันต์ กำลังเพิ่มพลังของดวงตาเเห่งการวิเคราะห์!]
ด้านหลินเสวียนไม่ได้ลังเลอะไรอีก, เขาเริ่มจัดการค่ายกลภายในคลังวัสดุต่อไปเพื่อช่วยวิชาค่ายกลเหมันต์
[วิชาค่ายกลเหมันต์ เลื่อนขั้นเป็นระดับลึกลับขั้นสูง!]
เมื่อหลินเสวียนหยิบวัสดุสุดท้ายที่เขาต้องการ วิชาค่ายกลเหมันต์ก็เลื่อนขั้นได้สำเร็จ!
[นายท่าน…ที่นี่มันคือคลังสมบัติสำหรับข้า]
[ถ้าข้าสามารถศึกษาค่ายกลพวกนั้นที่ลอยอยู่บนอากาศได้ การเลื่อนขั้นเป็นระดับปฐพีมันไม่ใช่เรื่องยากเลย!]
วิชาค่ายกลเหมันต์กล่าว
"ต้องรอครั้งหน้าเเล้ว"
หลินเสวียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ตอนนี้เขารวบรวมวัสดุสร้างค่ายกลครบเเล้ว, เขาอยากกลับไปหลอมสร้างกระบี่บินให้ได้โดยเร็วที่สุด
[อืม![
[ครั้งหน้าพวกเราจะหาโอกาสมาใหม่]
[ว่าเเต่ ไอ้แก่คนนั้นเจ้าเล่ห์มาก พวกเราต้องเอาคืนเขาให้ได้!]
วิชาค่ายกลเหมันต์กล่าวอย่างไม่พอใจ
"อืม"
หลินเสวียนตอบรับ จากนั้นเขาก็ออกจากคลังวัสดุ
……
"หลินเสวียน เจ้าหยิบวัสดุครบแล้วใช่ไหม…ยังมีอะไรที่เจ้าต้องการอีกหรือเปล่า?"
"ถ้ามีข้าจะหยิบมาให้ ถ้าไม่ได้จริงๆข้าจะส่งไปให้เจ้าถึงที่เลย!"
หลินเสวียนเพิ่งจะเดินออกมา เขาก็เจอท่านกูที่ออกมาต้อนรับ
"ตอนนี้ พอใช้แล้วครับ!"
หลินเสวียนรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ทำไมอยู่ๆหอค่ายกลถึงทำตัวเอาใจเขามากขนาดนี้?
แต่หลินเสวียนเป็นคนใจกว้าง เขาจึงยิ้มเเล้วกล่าว
"ท่านรองหัวหน้าล่ะครับ…เขาอยู่ที่ไหน?"
"รองหัวหน้าซือคงน่ะเหรอ?"
"เขามีธุระต้องไปจัดการ"
ท่านกูกล่าวอย่างรวดเร็ว
"งั้นก็คิดเงินเลย"
หลินเสวียนไม่ได้คิดอะไรมาก เขายื่นของให้ท่านกู
"ไม่ต้องเเล้ว!"
"พวกเรารู้ว่าเจ้าหยิบอะไรไปบ้าง"
"ทั้งหมดก็คือหนึ่งหมื่นห้าพันคะแนนสนับสนุน และศิลาวิญญาณหนึ่งหมื่นสองพันก้อน!"
"เเละข้ากูฉางเฟิง, ขออนุญาตลดราคาให้เจ้าสิบส่วน!"
กูฉางเฟิงกล่าวอย่างรวดเร็ว
"ลดราคาได้ด้วยเหรอ?"
หลินเสวียนรู้สึกประหลาดใจมากกว่าเดิม
ไม่ว่าเขาจะไปที่หอปรุงโอสถหรือหอหลอมสร้างอาวุธ ของที่เขาได้รับมันก็แค่คุณภาพดีกว่าปกติ
สำหรับการลดราคา นี่เป็นครั้งแรกที่หลินเสวียนได้ยิน!
"หออื่นๆทำไม่ได้ แต่หอค่ายกลของพวกเราทำได้!"
"หอค่ายกลของพวกเรา แตกต่างจากหออื่นๆ"
"หอค่ายกลของพวกเราต้องศึกษาค่ายกลอยู่ตลอดเวลา พวกเราเป็นหน่วยงานวิจัย"
"ดังนั้นทุกเดือน พวกเราจะได้รับเงินสนับสนุนการวิจัย"
"ถ้าพวกเราไม่ได้ใช้ เงินพวกนี้ก็จะถูกริบ"
"เงินสนับสนุนการวิจัยเดือนนี้ยังมีเหลืออยู่เยอะ ดังนั้นข้าจึงลดราคาให้เจ้าได้"
กูฉางเฟิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"แต่ว่า…"
หลินเสวียนมองท่านกูอย่างประหลาดใจ
เงินสนับสนุนการวิจัยสามารถเอามาใช้เเบบนี้ได้ด้วยเหรอ?
ยิ่งไปกว่านั้น หลินเสวียนเป็นแขกผู้มีเกียรติของหอลงทัณฑ์
การที่ท่านกูพูดเรื่องนี้ออกมาตรงๆเเบบนี้…มันช่างอวดดีจริงๆ
"ไม่เป็นไร รองหัวหน้าได้อนุมัติเรื่องนี้เเล้ว"
กูฉางเฟิงรู้ว่าหลินเสวียนกำลังกังวลอะไร, เขาจึงรีบอธิบาย
"งั้นข้าก็ไม่เกรงใจเเล้ว"
หลินเสวียนพยักหน้ารับ
"หลินเสวียน!"
"ต่อไปนี้ มีเวลาก็มาที่หอค่ายกลของพวกเรานะ!"
"หอค่ายกลของพวกเรา มีของดีๆมากมาย…ถ้ามีโอกาส ข้าจะพาเจ้าไปดู!"
กูฉางเฟิงเดินมาส่งหลินเสวียนถึงประตู จากนั้นเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
……
"ในที่สุด…ข้าก็ได้สร้างสัมพันธ์อันดีกับหลินเสวียน"
กูฉางเฟิงมองหลินเสวียนที่กำลังเดินจากไป จากนั้นเขาก็เผยรอยยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ
"รองหัวหน้าซือคงบอกว่า ค่าใช้จ่ายจากการลดราคา…เขาจะเป็นคนออกให้
ข้าต้องรีบไปขอเบิกเงิน…ไม่เช่นนั้น ด้วยนิสัยของเขา เขาอาจจะไม่ยอมจ่ายข้า!"
…………………..