บทที่ 115 : พระพุทธรูปทองคำ!
บทที่ 115 : พระพุทธรูปทองคำ!
บทที่ 115 : พระพุทธรูปทองคำ!
หลินเสวียนมองไปรอบๆ เบื้องล่างของบันไดคือพื้นที่อันกว้างใหญ่ที่มีทรายอยู่เต็มไปหมด!
ทุกอย่างถูกฝังอยู่ใต้ดิน เหลือแค่ห้องโถงด้านข้างครึ่งหนึ่งเท่านั้นที่ปรากฏขึ้น
เเต่ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแค่ห้องโถงด้านข้าง…แต่ประตูของมันกลับมีความสูงถึงสิบจั้ง
บนชายคาของห้องโถงด้านข้างเต็มไปด้วยทราย…พวกมันกำลังไหลลงมาอย่างช้าๆ
……….
ที่หน้าประตูห้องโถงด้านข้าง มีศพของผู้ฝึกยุทธ์ที่สวมชุดของสำนักเทียนเซียวนอนคุกเข่าอยู่ บนร่างกายของเขามีลวดลายพุทธะที่เขียนขึ้นด้วยเลือดสีทอง
ขอบเขตสร้างรากฐาน!
ออร่าของศพนี้แข็งแกร่งมาก…ก่อนตายเขาต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับขอบเขตสร้างรากฐานอย่างแน่นอน
เมื่อหลินเสวียนรู้สึกตัว เขาก็รีบเดินเข้าไปตรวจสอบอย่างระมัดระวัง
ชายชราคนนี้ดูเหมือนจะอายุมากแล้ว ศพของเขาดูโค้งงอ บนร่างกายของศพนี้ไม่มีบาดแผลใดๆ แต่กลับมีเลือดไหลออกมาจากรูทั้งเจ็ดรู
สุดท้าย ดวงตาทั้งสองข้างของเขาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว
เหมือนกับว่าก่อนตาย เขาได้พบเจอเรื่องที่น่ากลัวอะไรสักอย่าง
[วิญญาณสลายไปแล้ว!]
[นายท่าน วิญญาณของชายคนนี้สลายไป!]
วิชาค่ายกลเหมันต์กล่าวด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย
"วิญญาณสลายไป?"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลินเสวียนก็รีบหันกลับมา แล้วมองไปยังทางออก
ข้างๆทางออกมีแผ่นหินตั้งอยู่…แต่พวกมันถูกฝังอยู่ใต้ทรายเกือบทั้งหมด
"ฟิ้วววว!"
หลินเสวียนสะบัดแขนเสื้อ ทรายที่ฝังอยู่บนแผ่นหินก็ถูกพัดหายไป!
วิถีจิตมาร!
บนแผ่นหินได้สลักตัวอักษรขนาดใหญ่สามตัวเอาไว้!
"วิถีจิตมาร?"
[นายท่าน สำนักพุทธถือว่าความคิดชั่วร้ายในใจเป็นจิตมาร]
[สำนักพุทธเชื่อว่า ถ้าหากไม่สามารถกำจัดจิตมารในใจได้…ก็จะไม่สามารถเข้าใจแก่นแท้ของพุทธะได้]
[วิถีจิตมาร คือการใช้ค่ายกลขยายความคิดชั่วร้ายในใจให้โผล่ออกมามากขึ้น]
[เเละในการต่อสู้กับจิตมารซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันจะช่วยชำระล้างจิตใจ…จากนั้นก็จะไม่ถูกจิตมารรบกวนอีกต่อไป]
[นี่เป็นวิชาฝึกฝนจิตวิญญาณที่ลึกซึ้งมาก!]
[ศิษย์ของสำนักเทียนเซียวพวกนั้นคงคิดว่าวิถีจิตมารคือวิชาระดับสูง…เเต่เมื่อจิตมารระเบิดพลังออกมา พวกเขาจึงคลั่งจนฆ่ากันเอง]
[ส่วนชายชราคนนี้ ถึงแม้ว่าเขาจะสามารถต้านทานได้ แต่วิญญาณของเขาก็ยังได้รับบาดเจ็บสาหัส]
[สุดท้าย วิญญาณของเขาก็สลายไป แล้วเขาก็ตกตาย]
[ส่วนที่เขาสามารถมีชีวิตรอดมาได้จนมาถึงตรงนี้ มันก็เป็นเพราะลวดลายพุทธะที่เขาสลักไว้บนร่างกายด้วยเลือดสีทอง]
วิชาราชาทองคำอมตะอธิบาย
"อย่างนี้นี่เอง!"
หลินเสวียนพยักหน้าเข้าใจ จากนั้นเขาก็กล่าวว่า
"แต่ถ้าเป็นแบบนั้น ถึงแม้ว่าข้าจะฝึกฝนวิชาฝึกฝนร่างกายของสำนักพุทธ…ข้าก็ควรจะถูกขยายความคิดชั่วร้ายในใจด้วยสิ?"
[นายท่าน ท่านดูถูกพระน้อยเกินไปแล้ว!]
[วิถีจิตมารแห่งนี้ถูกทิ้งร้างมานาน พลังของมันแทบจะไม่เหลือแล้ว ถ้าพระน้อยยังไม่สามารถจัดการมันได้…ก็คงไม่คู่ควรกับการเป็นวิชาระดับปฐพีหรอก"
[อีกอย่างนายท่าน ท่านแตกต่างจากพวกเขา!]
[ท่านไม่ได้มีความปรารถนาอันแรงกล้า…ดังนั้นจิตมารของท่านจึงไม่แข็งแกร่งเท่าพวกเขา]
วิชาราชาทองคำอมตะกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"อืม!" หลินเสวียนพยักหน้ารับ
จากนั้นเขาก็มองศพด้วยความสงสัย แล้วพึมพำกับตัวเอง
"แปลกจัง!"
"พวกเขาค้นพบที่นี่ เเต่ทำไมถึงไม่รายงานสำนัก?"
"เศียรพระพุทธรูปขนาดใหญ่ มันช่างสะดุดตามาก…การรายงานสำนักน่าจะได้ผลประโยชน์มากกว่ามาสำรวจด้วยตนเอง"
"เเถมพวกเขายังนำตัวไหมทองคำเพลิงแดงออกมาด้วย!"
หลินเสวียนไม่สามารถเข้าใจได้…เบาะแสมันน้อยเกินไป
"เอาเถอะ…ถ้าคิดไม่ออก ก็เลิกคิด!"
หลินเสวียนค้นหาของบนตัวศพ จากนั้นเขาก็หยิบป้ายประจำตัวออกมาเเล้วเก็บศพไว้ในแหวนมิติ
[นายท่าน โปรดรอสักครู่!]
[หยิบขวดโอสถอันนั้นออกมาดู!]
ในขณะที่หลินเสวียนกำลังย้ายของจากป้ายประจำตัว วิชาราชาทองคำอมตะก็กล่าวขึ้นมาเสียก่อน
"เจ้าหมายถึงอันนี้เหรอ?"
หลินเสวียนหยิบขวดโอสถออกมา ภายในขวดมีผงสีทองอยู่ครึ่งขวด…เเละมันกำลังเปล่งประกายออกมาอย่างลึกลับ
[พระธาตุ!]
[ผงพวกนี้ มันคือผงที่ได้จากการบดพระธาตุ!]
[พระน้อยเข้าใจแล้ว!]
วิชาราชาทองคำอมตะกล่าวอย่างกระตือรือร้น
"เจ้าเข้าใจอะไร?"
หลินเสวียนถามอย่างสงสัย
[นายท่าน ท่านก็คิดว่าตัวไหมทองคำเพลิงแดงพวกนั้นดูแปลกๆใช่หรือไม่?]
[ถ้าอาตมาเดาไม่ผิด เขาคงใช้ผงที่ได้จากการบดพระธาตุเลี้ยงดูตัวไหมทองคำเพลิงแดง]
[มันจึงทำให้ตัวไหมทองคำเพลิงแดงเกิดการกลายพันธุ์ ในเลือดของพวกมันจึงมีพลังพุทธะ]
[เลือดสีทองบนร่างกายของเขา มันคือเลือดของตัวไหมทองคำเพลิงแดง]
“หืมม…ข้าเข้าใจเเล้ว”
“ถ้าเป็นแบบนั้น ชายคนนี้คงจะค้นพบที่นี่มานานแล้ว…เเละเขาคงคิดแบบเดียวกับข้าตอนที่ไปที่ถ้ำน้ำแข็ง”
"แต่น่าเสียดายที่ซากปรักหักพังของสำนักพุทธแห่งนี้มันแตกต่างจากถ้ำน้ำแข็ง ทรายที่ปกคลุมมันหายไปเรื่อยๆ เศียรพระพุทธรูปก็โผล่ขึ้นมาเรื่อยๆ…ดังนั้นเขาจึงร้อนใจ!"
"ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจลงมือ แต่น่าเสียดายที่เขาดูถูกพลังของวิถีจิตมารมากเกินไป"
หลินเสวียนพึมพำกับตัวเอง
เมื่อเข้าใจทุกอย่างแล้ว หลินเสวียนก็ไม่มีอะไรต้องลังเลอีกต่อไป
หลังจากที่เก็บของเรียบร้อยแล้ว หลินเสวียนก็ผลักประตูห้องโถงด้านข้าง
พื้นที่ภายในห้องโถงด้านข้างนั้นไม่ได้ใหญ่มาก บนผนังทั้งสองข้างมีพระพุทธรูปพระพุทธรูปตั้งอยู่มากมาย
แต่พวกมันก็เป็นแค่ตัวประกอบ!
เพราะที่ใจกลางห้องโถงด้านข้าง มีพระพุทธรูปทองคำที่กำลังเปล่งประกายเจิดจ้าออกมา
ออร่าพุทธะที่ไหลเวียนอยู่รอบๆตัวพระพุทธรูปนั้นดูสง่างามมาก
"พระพุทธรูปทองคำ!"
[นายท่าน พวกเราเจอพระอรหันต์แล้ว!]
[พระพุทธรูปนี้ มันคือพระพุทธรูปที่พระอรหันต์ใช้ร่างกายของตนเองเเบบ!]
วิชาราชาทองคำอมตะกล่าวอย่างตื่นเต้น
"จริงเหรอ?"
หลินเสวียนก็รู้สึกตื่นเต้นเช่นกัน
[วิชาราชาทองคำอมตะได้รับผลกระทบจากออร่าพุทธะที่หนาแน่น!]
[วิชาราชาทองคำอมตะเข้าสู่สภาวะหยั่งรู้พุทธะที่ลึกซึ้ง มันกำลังปรับปรุงเคล็ดวิชา!]
"ท่านผู้อาวุโส!"
"ข้าอยากจะเชิญพระพุทธรูปของท่านกลับไปที่สำนักเทียนเซียว เพื่อที่จะกราบไหว้บูชาทุกวัน ถ้าหากข้าล่วงเกินท่าน…ข้าขออภัย!"
หลินเสวียนทำความเคารพพระพุทธรูปทองคำ จากนั้นเขาก็เก็บมันไว้ในแหวนมิติ
[วิชาราชาทองคำอมตะเข้าใจขีดจำกัดที่แท้จริงของยักษ์ทองคำสูงหกจั้ง!]
[วิชาราชาทองคำอมตะคิดค้นวิชายักษ์ทองคำสูงเก้าจั้ง!]
[นายท่าน อย่าเพิ่งเก็บพระพุทธรูป, พระน้อยกำลังหยั่งรู้!]
วิชาราชาทองคำอมตะกล่าวอย่างร้อนรน
"ไม่ต้องรีบ พอกลับไปที่สำนัก…เจ้ามีเวลาทำความเข้าใจมันอีกมาก"
หลินเสวียนกล่าวอย่างใจเย็น
หลินเสวียนเริ่มค้นหาสมบัติภายในห้องโถงด้านข้าง…แต่น่าเสียดายที่เขาไม่พบอะไรอีก
"เฮ้อ!"
"ถ้าหากผู้เชี่ยวชาญที่ประจำการอยู่ที่หุบเขาโฮ่วซางรู้ว่าที่นี่เป็นแบบนี้…เขาคงไม่ยอมทรยศสำนักหรอก"
หลินเสวียนกล่าวด้วยความรู้สึกเศร้าสร้อย
ความโลภ…มันเป็นสิ่งที่อันตราย
หลินเสวียนและยู่หยานได้ค้นพบความลับของถ้ำน้ำแข็ง…แต่พวกเขาไม่ได้รายงานสำนัก แถมยังไม่ลงไปสำรวจ
นั่นเพราะระดับพลังของพวกเขามันไม่เพียงพอ!
ถ้าหากระดับพลังไม่ถึง ต่อให้เจอโอกาสที่ดีขนาดไหน…มันก็จะกลายเป็นหายนะเหมือนเคสนี้
……
"รองหัวหน้าผู้ดูเเลกฎ, เศียรพระพุทธรูปนี้มีค่ายกลพิเศษ ถ้าหากไม่มีพลังพุทธะ….พวกเราคงเปิดมันไม่ได้"
เมื่อหลินเสวียนเดินออกจากห้องโถงเเละมาถึงปากของเศียรพระพุทธรูป…เขาก็ได้ยินเสียงของเซี่ยหยุนทันที
"พวกเราจะทำลายมันเลยดีหรือไม่?"
"ข้าสามารถใช้กระบี่ฟันมันจนทะลุได้!"
เจี้ยนเฉินกล่าวอย่างมั่นใจ
"ไม่ได้!"
"หลินเสวียนอาจจะอยู่ข้างใน ถ้าเราทำลายทางเข้า…พวกเราไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น"
องครักษ์สิบสามกล่าวอย่างร้อนรน
"ถ้าไม่ได้จริงๆ พวกเราก็ไปหาผู้เชี่ยวชาญของสำนักพุทธมาช่วย"
โม่เหวินกล่าวอย่างใจเย็น
"ถูกต้อง, พวกเราไม่สามารถเปิดทางเดินนี้ได้ แต่ผู้ฝึกยุทธ์ของสำนักพุทธทำได้!"
องครักษ์สิบสามพยักหน้ารับ
"แย่ที่สุดก็แค่แบ่งปันซากปรักหักพังแห่งนี้กับสำนักพุทธ…ชีวิตของหลินเสวียนสำคัญมากกว่า"
องครักษ์สิบสามกล่าวอย่างไม่ลังเล
"ทุกท่านไม่ต้องลำบากขนาดนั้น…ข้าออกไปเองได้!"
หลินเสวียนที่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกอบอุ่นใจ
เขาเปิดใช้วิชายักษ์ทองคำ จากนั้นปากของพระพุทธรูปก็เปิดออก
……………..