บทที่ 116 : วิเคราะห์สภาวะละเอียดอ่อน!
บทที่ 116 : วิเคราะห์สภาวะละเอียดอ่อน!
บทที่ 116 : วิเคราะห์สภาวะละเอียดอ่อน!
"หลินเสวียน!"
ทันทีที่ปากของพระพุทธรูปเปิดออก องครักษ์สิบสามและคนอื่นๆ ก็รีบกรูกันเข้ามาอย่างอดใจไม่ไหว…พร้อมมองไปรอบๆด้วยความระแวดระวัง
"ไม่ต้องห่วง!"
"ตราบใดที่ไม่เข้าไปข้างใน ที่นี่ก็ไม่มีอันตรายอะไร"
หลินเสวียนมองไปที่องครักษ์สิบสาม และคนอื่นๆที่ทำหน้าดูเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับอันตรายร้ายแรง
"ดีแล้ว!"
เมื่อองครักษ์สิบสามได้ยินเช่นนั้น เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
"ว่าแต่ พวกท่านมาที่นี่ได้ยังไง?"
หลินเสวียนถามด้วยความสงสัย
ที่หลินเสวียนสามารถหาที่นี่เจอได้รวดเร็วขนาดนี้ ก็เพราะเขามีวิชาราชาทองคำอมตะ
เขาจึงไม่คิดเลยว่าองครักษ์สิบสามและคนอื่นๆจะตามเขามาได้รวดเร็วขนาดนี้
"เข็มทิศยังไงล่ะ!"
"หลังจากที่ข้าฆ่าผู้ฝึกยุทธ์ที่สวมชุดคลุมสีดำคนนั้นได้แล้ว ข้าก็เป็นห่วงเจ้า เลยคอยสังเกตการณ์เข็มทิศของเจ้าอยู่ตลอดเวลา"
"ต่อมา พวกเราก็พบว่าจุดสีแดงบนเข็มทิศของเจ้ามันสว่างขึ้น…มันกำลังเตือนพวกเราว่าเจ้าตกอยู่ในอันตราย"
"พวกเราจึงไม่กล้ารอช้า เเละรีบตรงมาที่นี่”
“แต่เมื่อกี้นี้ พวกเรากำลังกลุ้มใจว่าจะเข้าไปข้างในยังไง…เจ้าก็ออกมาเสียก่อน”
องครักษ์สิบสามกล่าวด้วยความรู้สึกสับสน
"ข้าเจอกับอันตรายงั้นเหรอ?"
หลินเสวียนตกตะลึงเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจได้ในทันที
อันตรายที่องครักษ์สิบสามพูดถึง มันน่าจะเป็นตอนที่เขาเข้าสู่วิถีจิตมาร…ดังนั้นเข็มทิศจึงเกิดการเปลี่ยนแปลง
"ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าไม่เป็นอะไร!"
หลินเสวียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว!"
"ตอนนี้ พวกเรากลับไปที่หุบเขาโฮ่วซางเพื่อตรวจสอบเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนเถอะ…ส่วนเศียรพระพุทธรูปนี้ ตามธรรมเนียมก็ให้รายงานไปที่สำนักก็พอแล้ว"
องครักษ์สิบสามกล่าวขณะที่พาคนอื่นๆออกมาจากปากของเศียรพระพุทธรูป
ในขณะนี้ หลินเสวียนก็เห็นซูซิ่นยืนอยู่บนพื้นทราย
ข้างๆเท้าของเขามีผู้ฝึกยุทธ์ที่สวมชุดคลุมสีดำนอนอยู่หนึ่งคน
ผู้ฝึกยุทธ์ที่สวมชุดคลุมสีดำมีสีหน้าหวาดกลัว แต่ร่างกายของเขากลับไม่สามารถขยับได้…เห็นได้ชัดว่าเขาถูกควบคุมเอาไว้
"หัวหน้าองครักษ์สิบสาม เรื่องที่หุบเขาโฮ่วซางไม่ต้องตรวจสอบแล้ว…ข้ารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว"
หลินเสวียนมองผู้ฝึกยุทธ์ที่สวมชุดคลุมสีดำ ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"รู้เรื่องทั้งหมดแล้ว?"
"หลินเสวียน มันเกิดอะไรขึ้น?"
ไม่เพียงแค่องครักษ์สิบสามเท่านั้น แม้แต่โม่เหวินและคนอื่นๆก็แสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา
หลินเสวียนไม่ได้ปิดบัง เขาจึงเล่าเรื่องวิถีจิตมารออกมาทั้งหมด, จากนั้นเขาก็นำศพออกมาวางบนพื้นทราย
"อย่างนี้นี่เอง!"
"พวกมันทรยศสำนัก ใช้ของของสำนักเทียนเซียวเพื่อที่จะสำรวจซากปรักหักพังของสำนักพุทธแห่งนี้"
"ฮึ่ม!"
"พวกมันทรยศสำนัก สมควรตายเเล้ว!"
เมื่อองครักษ์สิบสามได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความเย็นชา
การใช้ทรัพยากรของสำนักโดยพลการ มันถือเป็นความผิดร้ายแรงในสำนักเทียนเซียว
"หลินเสวียน!"
"ตอนนี้ข้าไม่สามารถมอบของที่ยึดมาจากพวกมันให้เจ้าได้ พวกเราต้องนำมันกลับไปรายงานกับสำนักก่อน"
"แต่เจ้าไม่ต้องห่วง!"
"หลังจากที่พวกเรารายงานเสร็จ ของพวกนี้ก็จะเป็นของเจ้า!"
องครักษ์สิบสามกล่าวด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย
"ไม่เป็นไรครับ!"
"นอกจากผงที่ได้จากการบดพระธาตุแล้ว พวกเขาก็ไม่มีของดีๆอะไรเลย, พวกท่านเอาไปก่อนเถอะ"
หลินเสวียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"ตกลง!"
"ข้าลืมไปเลยว่าเจ้าเป็นเศรษฐีไปแล้ว"
องครักษ์สิบสามกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"ส่วนซากปรักหักพังของสำนักพุทธแห่งนี้ ถึงแม้ว่าตามธรรมเนียมพวกเราต้องรายงานสำนัก…แต่เจ้าเป็นคนค้นพบมัน ดังนั้นพวกเราจะไม่แย่งผลงานของเจ้า"
"สำนักจะมอบรางวัลที่น่าพอใจให้กับเจ้าเเน่ๆ"
องครักษ์สิบสามและโม่เหวินมองหน้ากัน ก่อนจะพูดกับหลินเสวียน
"หัวหน้าองครักษ์สิบสาม ท่านพูดแบบนี้มันก็ดูห่างเหินเกินไปแล้ว"
"พวกเราออกมาทำภารกิจด้วยกัน ดังนั้นพวกเราก็คือคนที่ค้นพบมันร่วมกัน"
หลินเสวียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"นี่มัน...."
"พอเถอะหัวหน้าองครักษ์สิบสาม ท่านอย่าได้เกรงใจเลย"
"สิ่งนี้…มันควรจะเป็นของทุกคน!"
องครักษ์สิบสามยังคงอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หลินเสวียนก็รีบขัดจังหวะเขา
องครักษ์สิบสามพึ่งจะเลื่อนตำแหน่ง, และยังคงมีผู้เชี่ยวชาญอย่างโม่เหวินอยู่ในกลุ่ม หลินเสวียนจึงอยากจะช่วยองครักษ์สิบสามสร้างชื่อเสียงบ้าง
"ตกลง!"
"งั้นเอาแบบนี้แหละ!"
เมื่อองครักษ์สิบสามได้ยินเช่นนั้น เขาจึงไม่ได้พูดอะไรอีก
ส่วนโม่เหวินและคนอื่นๆ ต่างก็มองหลินเสวียนด้วยความรู้สึกดี
"ซูเฉ่อ…เจ้ากลับไปที่หุบเขาโฮ่วซางก่อน!"
"พวกมันใช้ผงที่ได้จากการบดพระธาตุเลี้ยงดูตัวไหมทองคำเพลิงแดง, ดังนั้นมันต้องมีร่องรอยเหลืออยู่…เจ้าจงนำข้อมูลที่มีประโยชน์กลับไปรายงานสำนัก!"
องครักษ์สิบสามกล่าวกับซูเฉ่อ
"ครับ!"
ซูเฉ่อรับคำสั่ง จากนั้นเขาก็ควบคุมกระบี่บินออกไปทันที
"โม่เหวิน!"
"เจ้าออกไปลาดตระเวนรอบๆหุบเขาโฮ่วซาง ถ้าหากมีใครคิดจะขโมยต้นหม่อนเพลิงอีก…ฆ่าทิ้งให้หมด!"
องครักษ์สิบสามสั่งการอีกครั้ง
โม่เหวินพยักหน้ารับอย่างเฉื่อยชา จากนั้นเขาก็เรอออกมาหนึ่งครั้ง แล้วบินออกไป
หลังจากที่องครักษ์สิบสามจัดการเรื่องต่างๆเสร็จสิ้น เขาก็มองไปยังผู้ฝึกยุทธ์ที่สวมชุดคลุมสีดำที่กำลังนอนอยู่บนพื้นทราย
"ฆ่าข้าซะ!"
"ขอร้องล่ะ! ฆ่าข้าซะ!"
ผู้ฝึกยุทธ์ที่สวมชุดคลุมสีดำกล่าวอย่างสิ้นหวัง
"เมื่อกี้เจ้ากลัวตาย…แต่ตอนนี้เจ้ากลับอยากจะตาย”
“หึๆ…มันคงไม่ง่ายขนาดนั้นอีกเเล้ว!”
องครักษ์สิบสามกล่าวด้วยรอยยิ้มเย็นชา
"ก่อนหน้านี้ ผู้ฝึกยุทธ์ที่สวมชุดคลุมสีดำตายไปไม่กี่คน…ส่วนที่เหลือหนีไปหมด"
"พวกเราจับพวกมันมาได้สามคน, แต่มีสองคนที่ฆ่าตัวตายไปก่อน"
"ส่วนไอ้หมอนี่…มันลังเลไปหน่อย พวกเราจึงจับมันได้เเละทำลายพลังของมันทิ้ง"
องครักษ์สิบสามกล่าว
"พวกมันใจกล้าขนาดนี้…ภูมิหลังของพวกมันคงจะไม่ธรรมดา"
หลินเสวียนกล่าวพรางขมวดคิ้ว
"หึๆๆๆ พวกเราหอลงทัณฑ์ชอบคนที่มีเบื้องหลังเเบบนี้มาก!"
องครักษ์สิบสามเผยรอยยิ้มที่ดูโหดร้ายออกมา
ซึ่งสิ่งนี้ มันเป็นสิ่งที่เขาไม่ค่อยทำมาก่อน
"ซูซิ่น!"
"ข้าให้เจ้าดูเเลมัน!"
องครักษ์สิบสามออกคำสั่ง จากนั้นซูซิ่นก็คว้าผู้ฝึกยุทธ์ที่สวมชุดคลุมสีดำขึ้นมาทันที
"เอาล่ะ กลับสำนักกันเถอะ!" องครักษ์สิบสามกล่าว
จากนั้นหลินเสวียนและคนอื่นๆก็ควบคุมกระบี่บินไปยังจุดเคลื่อนย้ายทันที
……
"หลินเสวียน ภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว, พวกเราต้องนำสมบัติวิญญาณบินได้พวกนี้กลับไปคืน"
เมื่อพวกเขากลับมาถึงสำนัก องครักษ์สิบสามก็กล่าวกับหลินเสวียนด้วยรอยยิ้ม
[นายท่านโปรดรอก่อน อย่าพึ่งนำกระบี่บินพวกนี้กลับไปคืน…ข้าใกล้จะวิเคราะห์ค่ายกลของมันได้สำเร็จเเล้ว!]
[ใช่แล้ว!]
[อีกนิดเดียวพวกเราก็จะสามารถสร้างสมบัติวิญญาณบินได้แล้ว!]
วิชาหลอมสร้างอาวุธแปดสมบัติและวิชาค่ายกลเหมันต์กล่าวขึ้นมาพร้อมกัน
"หัวหน้าองครักษ์สิบสาม เข็มทิศอันนี้ท่านนำกลับไปก่อนเถอะ"
"เเต่กระบี่บินอันนี้…ท่านสามารถให้ข้ายืมอีกสักพักได้หรือไม่?"
"ข้าอยากจะศึกษามันอีกหน่อย!"
หลินเสวียนลังเลเล็กน้อย, ก่อนจะพูดออกมา
"อืม!"
"ตกลง เจ้าสามารถยืมมันได้, แต่ว่าพรุ่งนี้เจ้าต้องนำมาคืนให้ข้า!"
องครักษ์สิบสามพยักหน้ารับ
"ขอบคุณมากหัวหน้า!"
"เเค่เรื่องเล็กน้อย!"
"แต่เจ้าต้องระวังอย่าทำมันพัง ถ้าหากมันพังเจ้าต้องชดใช้!"
"เเล้วของพวกนี้มันมีราคาแพงมาก!"
"ข้าไปก่อนนะ ถึงแม้ว่าภารกิจจะเสร็จสิ้นแล้ว แต่ข้าก็ยังต้องรายงานเรื่องต่างๆให้เป็นลายลักษณ์อักษร”
“ข้าล่ะปวดหัวกับเรื่องพวกนี้จริงๆ”
องครักษ์สิบสามกล่าวลา จากนั้นเขาก็พาคนอื่นๆกลับไปที่หอลงทัณฑ์
ส่วนหลินเสวียนก็ควบคุมกระบี่บินกลับไปยังยอดเขาหยูเสวียนของเขา
…
"จี้ดๆๆๆ!"
ทันทีที่หลินเสวียนกลับมา, หนูสายฟ้าก็ร้องเรียกหาอย่างมีความสุข
มันกระโดดขึ้นไปบนไหล่ของหลินเสวียน แล้วก็ชี้ไปยังศิลาวิญญาณที่อยู่ในห้องฝึกฝน
เห็นได้ชัดว่า…มันอยากจะกินศิลาวิญญาณเเล้ว
แต่ตอนที่หลินเสวียนไม่อยู่ มันไม่กล้ากิน
ดังนั้นมันจึงอดทนรอจนกว่าหลินเสวียนจะกลับมา
"ข้าให้วันละหนึ่งก้อน!"
"ถ้ากินมากเกินไป เจ้าจะต้องตัวระเบิดแน่ๆ!"
หลินเสวียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"จี้ดๆๆๆ!"
หนูสายฟ้าได้ยินเช่นนั้น, มันก็รีบโค้งคำนับหลินเสวียน จากนั้นก็หยิบศิลาวิญญาณหนึ่งก้อนมากอดไว้แล้วกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย
[นายท่าน, รีบเอาพระพุทธรูปออกมาเถอะ]
วิชาราชาทองคำอมตะกล่าวขึ้นมาอย่างใจร้อน
"ตกลง!"
หลินเสวียนไม่ได้ลังเล เขารีบนำพระพุทธรูปทองคำออกมาวางข้างๆม้วนภาพทันที
[วิชาราชาทองคำอมตะสัมผัสได้ถึงออร่าพุทธะที่หนาแน่นและบริสุทธิ์, มันจึงเข้าสู่สภาวะหยั่งรู้!]
[วิชาราชาทองคำอมตะ ต้องการโอสถ!]
เมื่อหลินเสวียนได้ยินเช่นนั้น เขาก็รีบกินโอสถบ่มเพาะรากฐานหนึ่งเม็ดในทันที
[วิชาราชาทองคำอมตะ ได้รับการสนับสนุนจากโอสถ, มันจึงเริ่มฝึกฝนวิชายักษ์ทองคำสูงเจ็ดจั้ง!]
วิชาราชาทองคำอมตะและวิชาปราณห้าธาตุ…พวกมันเริ่มฝึกฝนอย่างเต็มกำลัง
หลังจากนั้น หลินเสวียนก็หยิบกระบี่บินออกมาแขวนไว้บนผนัง
[วิชาหลอมสร้างอาวุธแปดสมบัติ เริ่มทำความเข้าใจวิธีการหลอมสร้างกระบี่บิน!]
[วิชาค่ายกลเหมันต์ กำลังทำความเข้าใจค่ายกลที่อยู่บนกระบี่บิน!]
หลินเสวียนยกยิ้ม, จากนั้นเขาก็หยิบวัสดุสร้างค่ายกลออกมาเเล้วเริ่มยกระดับเสื้อคลุมจระเข้เกราะเหล็ก!
เสื้อคลุมจระเข้เกราะเหล็ก มันเป็นแค่สมบัติวิญญาณระดับสีเหลืองเท่านั้น
ครั้งนี้, หลินเสวียนตั้งใจที่จะยกระดับมันให้กลายเป็นสมบัติวิญญาณระดับลึกลับขั้นต่ำ!
หลินเสวียนได้สัมผัสถึงพลังของสมบัติวิญญาณระดับลึกลับมาแล้ว
เชือกพันวิญญาณที่ถูกยกระดับ, ถึงมันจะเป็นเเค่สมบัติวิญญาณระดับลึกลับขั้นต่ำ…แต่มันกลับสามารถผนึกพลังของผู้ฝึกยุทธ์ระดับขอบเขตก่อกำเนิดเเก่นเเท้ขั้นที่หกได้
[ค่ายกลยันต์ทองคำ!]
[นายท่าน ค่ายกลที่เหมาะสมที่สุดกับเสื้อคลุมจระเข้เกราะเหล็กก็คือค่ายกลยันต์ทองคำ!]
วิชาหลอมสร้างอาวุธแปดสมบัติกล่าวขึ้นมาท่ามกลางความวุ่นวาย
"ตกลง!"
หลินเสวียนไม่ลังเล เเละรีบเริ่มหลอมวัสดุสร้างค่ายกลทันที
แต่หลังจากที่หลินเสวียนหลุดออกจากสภาวะละเอียดอ่อน, ความเร็วในการสลักลวดลายค่ายกลก็ช้าลงอย่างมาก
"ถ้าหากดึงสภาวะละเอียดอ่อนมาเป็นความสามารถถาวรได้…มันก็คงจะดีมาก!"
หลินเสวียนกล่าวอย่างเสียดาย
[วิชาหลอมสร้างอาวุธแปดสมบัติ กำลังทำความเข้าใจสภาวะละเอียดอ่อนอย่างเต็มที่!]
[วิชาหลอมสร้างอาวุธแปดสมบัติ กำลังวิเคราะห์สภาวะละเอียดอ่อน!]
เห็นได้ชัดว่าวิชาหลอมสร้างอาวุธแปดสมบัติ…มันเป็นเคล็ดวิชาที่ดี
มันรู้ว่าหลินเสวียนต้องการอะไร, และมันก็กำลังพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะทำให้หลินเสวียนได้ตามที่เขาต้องการ!
…………………