บทที่ 8 : แสดงฝีมือ

บทที่ 8 : แสดงฝีมือ

เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของเด็กสาวร่างบาง เฉินหยูและคนอื่นๆก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ

พวกเขาตระหนักได้เเล้วว่าภารกิจในครั้งนี้ยากกว่าที่คิดเอาไว้มาก

พลังของเด็กสาวร่างบางและเฟิงเต๋อนั้น ถือว่าอยู่ในระดับแนวหน้าของระดับ 'หลอมกาย'

พวกเขาสามารถจัดการกับเสือดาวได้อย่างง่ายดาย แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหมีเหล็กสีน้ำตาลที่มีหนังหนาและพละกำลังมหาศาล พวกเขากลับแทบจะไม่สามารถต้านทานได้เลย

และตอนนี้ เด็กสาวร่างบางกำลังจะตกเป็นเหยื่อของหมีเหล็กสีน้ำตาล

เธอเสียหลักอยู่กลางอากาศ จึงไม่สามารถหลบหนีได้เลย

ฟุ่บ!

เเต่ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย

ร่างที่พลิ้วไหวก็พุ่งทะยานขึ้นไปกลางอากาศ ปรากฏตัวขึ้นระหว่างหมีเหล็กสีน้ำตาลและเด็กสาวร่างบางด้วยวิถีที่เหลือเชื่อ

วิชาตัวเบาที่ยอดเยี่ยมมาก!

เฉินหยูเหลือบมองภาพนั้นด้วยความตกตะลึง

ผู้ที่เข้ามาช่วยเหลือคือเล่อเฟิง วิชาตัวเบาที่เขาใช้นั้น อย่างน้อยต้องเป็นวิชาระดับกลาง

เล่อเฟิงที่อยู่กลางอากาศ ยื่นมือออกไปแตะไหล่ของเด็กสาวร่างบางเบาๆ

เพียงแค่แรงเล็กน้อย ก็ทำให้เด็กสาวร่างบางกลับมาทรงตัวได้กลางอากาศ และลอยไปด้านข้างประมาณสองฉื่อ

สองฉื่อนั้นเพียงพอที่จะเปลี่ยนจากความเป็นเป็นความตายได้

กรรรรร!

หมีเหล็กสีน้ำตาลกัดพลาดไปเพียงไม่กี่นิ้ว

"พี่ใหญ่เล่อเฟิง..." เด็กสาวร่างบางรอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด

ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกตัญญู ใบหน้าของเธอแดงก่ำ เล่อเฟิงในตอนนี้ดูเหมือนเจ้าชายรูปงามที่ขี่ม้าขาวมาช่วยชีวิตเธอเลย

แต่การเคลื่อนไหวของเล่อเฟิงกลางอากาศยังไม่จบลงเพียงแค่นั้น

"เจ้าเดรัจฉาน!" เล่อเฟิงแสดงสีหน้าโกรธจัด เขาเตะเข้าที่หน้าของหมีเหล็กสีน้ำตาลอย่างแรง

การเตะนั้นเต็มไปด้วยพลังภายในและกระแสลมที่รุนแรงอันน่าเกรงขาม

โครม!

หมีเหล็กสีน้ำตาลเซถอยหลัง ใบหน้าเลือดสาดกระเซ็นเเละส่งเสียงร้องอย่างน่าอนาถ

ไม่เพียงเท่านั้น หมีเหล็กสีน้ำตาลยังยกอุ้งเท้าขึ้นมาปิดตาข้างหนึ่งด้วยความเจ็บปวด

"เตะเข้าที่ตาของหมีเหล็กสีน้ำตาลได้ยังไงเนี่ย"

เด็กหนุ่มหน้ามีแผลเป็นและเด็กสาวร่างบางอุทานด้วยความตกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นดีใจ

ตอนนี้ ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก

สมกับเป็นเล่อเฟิงจริงๆ…เขาสามารถพลิกสถานการณ์จากความเป็นความตายได้ในพริบตา แถมยังสร้างบาดแผลให้กับหมีเหล็กสีน้ำตาลอีกด้วย

"พวกเจ้าสองคน ไปอยู่ด้านหลัง คอยโจมตีช่วงล่างของหมีเหล็กสีน้ำตาล ลองดูเชิงการโจมตีของมันก่อน อย่าปะทะโดยตรง" เล่อเฟิงสั่งการ

"รับทราบ!" เด็กหนุ่มหน้ามีแผลเป็นและเด็กสาวร่างบางรับคำทันที โดยเฉพาะเด็กสาวร่างบางที่ดูเหมือนจะชื่นชมเล่อเฟิงมาก

กลยุทธ์ของเล่อเฟิงนั้นได้ผลดี

หมีเหล็กสีน้ำตาลที่ได้รับบาดเจ็บ ทำให้การมองเห็นไม่ชัดเจน การที่ทั้งสองคนคอยรบกวนและโจมตีช่วงล่างของมัน ยิ่งทำให้การเคลื่อนไหวของหมีเหล็กสีน้ำตาลเชื่องช้าลง

ส่วนเล่อเฟิงที่เป็นกำลังหลัก คอยโจมตีหมีเหล็กสีน้ำตาลอย่างต่อเนื่อง ทำให้บาดแผลของมันเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

ดูเหมือนว่าทีมของเล่อเฟิงจะสามารถจัดการหมีเหล็กสีน้ำตาลได้ในไม่ช้า

แต่ทางฝั่งของติงจิ่วฮุย กลับไม่ราบรื่นเช่นนั้น

สาเหตุหลักคือเฟิงเต๋อที่โดนซัดปลิวไปตั้งแต่การปะทะแรก จนตอนนี้ก็ยังไม่หายดี

เฟิงเต๋อนั่งขัดสมาธิอยู่ห่างๆ เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บและกินยา…คงต้องใช้เวลาสักพักกว่าเฟิงเต๋อจะกลับมาต่อสู้ได้

ดังนั้น หมีเหล็กสีน้ำตาลตัวนี้จึงมีเพียงเฉินหยูและติงจิ่วฮุยที่ต้องรับมือ

ทั้งสองไม่กล้าปะทะโดยตรง ทำได้เพียงคอยวนเวียนอยู่รอบๆแล้วหาโอกาสโจมตี

ติงจิ่วฮุยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่เฉินหยูสามารถรับมือกับหมีเหล็กสีน้ำตาลได้อย่างคล่องแคล่ว ถือว่าช่วยรบกวนได้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตัวถ่วง

"นิ้วใบหลิว!" ในที่สุด ติงจิ่วฮุยก็หาโอกาสได้

เขา กระโดดขึ้นไปแล้วจิ้มนิ้วไปที่ขมับของหมีเหล็กสีน้ำตาล

เนื่องจากหมีเหล็กสีน้ำตาลตัวใหญ่มาก หากต้องการโจมตีจุดสำคัญที่หัว เขาจึงต้องกระโดดขึ้นไป

ปัก!

โจมตีเข้าเป้า!

พลังภายในอันเยือกเย็นแทรกซึมเข้าสู่จุดสำคัญ จนหมีเหล็กสีน้ำตาลร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

ที่ขมับของหมีเหล็กสีน้ำตาลมีรูขนาดเล็กปรากฏขึ้น เเละมันลึกประมาณครึ่งนิ้ว

แต่ผิวหนังของหมีเหล็กสีน้ำตาลนั้นหนามาก ในฐานะสัตว์อสูร มันมีความต้านทานต่อการโจมตีด้วยพลังภายในระดับหนึ่ง

แม้การโจมตีนี้จะสร้างความเสียหายไม่น้อย แต่ก็ไม่ถึงขั้นเสียชีวิต

กรรรร!!!

หมีเหล็กสีน้ำตาลดูเหมือนจะมึนงงกับการโจมตีนี้ มันหมุนตัวไปมา แล้วสะบัดอุ้งเท้าไปทั่วอย่างไร้ทิศทาง

ติงจิ่วฮุยที่อยู่กลางอากาศมีสีหน้าผิดหวัง เเละ ณ เวลานี้เขาถูกอุ้งเท้าของหมีเหล็กสีน้ำตาลปัดจนร่วงลงพื้น

ตุบ!

ติงจิ่วฮุยกลิ้งไปกับพื้นด้วยแรงอันมหาศาล

ทันใดนั้น สถานการณ์ก็เปลี่ยนไป

กรรรร!

หมีเหล็กสีน้ำตาลฟื้นคืนสติแล้วพุ่งเข้าใส่ติงจิ่วฮุยที่อยู่บนพื้น

"แย่แล้ว!" ติงจิ่วฮุยกลิ้งตัวหลบอย่างสุดกำลัง

ตอนนี้เขาตกอยู่ในอันตรายอย่างยิ่ง เขาประมาทเกินไป คิดไม่ถึงว่าหมีเหล็กสีน้ำตาลจะมีพลังป้องกันสูงขนาดนี้ แถมยังฟื้นตัวจากอาการมึนงงได้เร็วเช่นนี้

หากถูกหมีเหล็กสีน้ำตาลกดลงไปกับพื้นเมื่อไหร่ ผลที่ตามมาคงยากจะคาดเดา

"ช่วยข้าเร็วเข้า!" ติงจิ่วฮุยตะโกนบอกเฉินหยูขณะกลิ้งตัวหลบ

ในสถานการณ์เช่นนี้ หากเฉินหยูสามารถดึงความสนใจของหมีเหล็กสีน้ำตาลได้ ติงจิ่วฮุยก็จะรอดพ้นจากอันตราย

ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเฉินหยู!

เล่อเฟิงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็กำลังจับตาดูสถานการณ์นี้อยู่เช่นกัน

เเน่นอนว่าในช่วงเวลาคับขัน เฉินหยูไม่ได้ถอยหนี

"เอาหมัดข้าไปกิน!"

เฉินหยูกระโดดขึ้นไปกลางอากาศราวกับนกอินทรี

แม้จะไม่พลิ้วไหวเหมือนเล่อเฟิง แต่กลับรวดเร็วและคาดเดาได้ยาก

ในพริบตา เฉินหยูก็มาถึงกลางอากาศ ไหล่ของเขาอยู่ในระดับเดียวกับหัวของหมีเหล็กสีน้ำตาล

ตูมมม!!!!

หมัดหนักๆของเขา กระแทกเข้าที่หน้าของหมีเหล็กสีน้ำตาลอย่างเเม่นยำ

กร๊อบ!

ใบหน้าของหมีเหล็กสีน้ำตาลเต็มไปด้วยเลือด จมูกขนาดใหญ่ของมันแทบจะแบนติดหน้า

"พลังหมัดรุนแรงมาก!" ทุกคนต่างเบิกตากว้าง

"น่าจะเป็นวิชาหมัดที่ฝึกฝนจนเกือบถึงขั้นสูงสุดแล้ว แถมพละกำลังก็น่ากลัวมาก" เล่อเฟิงพยักหน้าด้วยความชื่นชม

การโจมตีที่รุนแรงเช่นนี้ ทำให้หมีเหล็กสีน้ำตาลร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดและร่างกายของมันก็เซถลาไป

"ดีมาก!" ติงจิ่วฮุยใช้โอกาสนี้กลิ้งตัวหลบหนีออกมาได้สำเร็จ

เขากำลังจะยิ้มออกมาด้วยความดีใจ แต่แล้วก็พบว่าเฉินหยูที่อยู่กลางอากาศยังไม่พ้นระยะโจมตีของหมีเหล็กสีน้ำตาล

แย่แล้ว!

ติงจิ่วฮุย รวมถึงเล่อเฟิงที่อยู่ห่างๆ…ต่างก็รู้สึกถึงลางร้าย

เฉินหยูที่อยู่กลางอากาศนั้น ยากที่จะเปลี่ยนทิศทางการเคลื่อนไหว เว้นแต่จะมีวิชาตัวเบาที่ยอดเยี่ยมเหมือนเล่อเฟิง

เเต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อไป ทำให้ทุกคนตกตะลึงอีกครั้ง

หลังจากที่เฉินหยูซัดหมัดใส่หน้าของหมีเหล็กสีน้ำตาลแล้ว เขากลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุดมือ

มีเพียงเฟิงเต๋อที่กำลังรักษาตัวอยู่ด้านหลังเท่านั้นที่สังเกตเห็นรายละเอียดหนึ่ง: หมัดที่เฉินหยูใช้โจมตีเมื่อครู่นั้น เป็น "มือซ้าย"

โดยทั่วไปแล้ว คนส่วนใหญ่มักจะถนัดขวา

"หมัดเหล็กผ่าปฐพี!" เฉินหยูเหวี่ยงหมัดขวาออกไป หลังจากใช้หมัดซ้ายทำให้หมีเหล็กสีน้ำตาลมึนงง เขาจึงรวบรวมพลังทั้งหมดไว้ที่หมัดขวานี้

ครืนนน!!!

หมัดนั้นดูเหมือนจะเคลื่อนไหวช้าและหนักอึ้ง แต่กลับมันกลับมีเสียงดังครืนๆราวกับผ่าปฐพี และสุดท้าย…เสียงนั้นดังก้องราวกับสายฟ้าฟาด

"วิชาหมัดขั้นสูงสุด!" ไม่ว่าจะเป็นติงจิ่วฮุยที่อยู่ใกล้ๆหรือเล่อเฟิงที่อยู่ห่างๆต่างก็ตกตะลึงอย่างมาก

ขั้นสูงสุด!

แม้จะเป็นวิชาระดับต่ำ แต่การฝึกฝนจนถึงขั้นสูงสุดนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

คนทั่วไปอาจต้องใช้เวลาฝึกฝนถึงสิบปีกว่าจะบรรลุขั้นนี้ได้

ยิ่งไปกว่านั้น 'หมัดเหล็ก' ยังเป็นวิชาที่เรียนรู้ง่าย แต่ฝึกฝนให้เชี่ยวชาญได้ยากอีกด้วย

ปังงงงง!!!

หมัดนั้นกระแทกเข้าที่ขมับของหมีเหล็กสีน้ำตาล เกิดเสียงดังกร๊อบ

เฉินหยูรู้สึกว่าหมัดนั้นได้ปลดปล่อยพลังทั้งหมดในร่างกายออกไป และพลังทั้งหมดถูกถ่ายทอดไปยังขมับของหมีเหล็กสีน้ำตาลต่อ

ที่ร้ายกาจยิ่งกว่านั้น…หมัดนี้ โจมตีเข้าจุดเดียวกับที่ติงจิ่วฮุยใช้นิ้วใบหลิวโจมตี

หัวของหมีเหล็กสีน้ำตาลระเบิดออก แม้แต่สมองก็ยังกระเด็นออกมา

โครม!

ร่างกายอันใหญ่โตของหมีเหล็กสีน้ำตาลล้มลงกับพื้นจนฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว

ทุกคนในบริเวณนั้นเงียบกริบ

แม้แต่หมีเหล็กสีน้ำตาลอีกตัวหนึ่งก็ยังมองมาด้วยความหวาดกลัว ทำให้มันหยุดการโจมตีไปชั่วขณะ

"ทำได้ดีมาก" ติงจิ่วฮุยรู้สึกตัวแล้วอุทานออกมา

ก่อนหน้านี้ ตอนที่เขาตกอยู่ในอันตราย เขาตะโกนเรียกเฉินหยู ก็แค่หวังว่าอีกฝ่ายจะช่วยรบกวนหมีเหล็กสีน้ำตาลเท่านั้น ไม่คิดเลยว่าเฉินหยูจะสามารถจัดการได้ในทันที

"สะใจจริงๆ" เฟิงเต๋อที่อาการบาดเจ็บดีขึ้นแล้ว ลุกขึ้นยืนแล้วเข้าร่วมการต่อสู้

หมีเหล็กสีน้ำตาลสองตัว ถูกจัดการไปแล้วหนึ่งตัว…เหลืออีกแค่ตัวเดียว ก็น่าจะง่ายขึ้น

เล่อเฟิงและอีกสองคน สามารถรับมือกับหมีเหล็กสีน้ำตาลอีกตัวได้โดยไม่ต้องมีใครช่วย พวกเขาทำให้มันจนมุม

เเต่หมีเหล็กสีน้ำตาลตัวนั้นไม่โง่ มันหันหลังกลับแล้ววิ่งหนีทันที

"ได้เวลาแล้ว"

เล่อเฟิงพึมพำเบาๆ แล้วเปิดห่อผ้าที่สะพายอยู่ด้านหลังออก

ภายในห่อผ้านั้น มีดาบโบราณเล่มหนึ่ง บนฝักดาบมีรูปปลาสลักอยู่

ชิ้งงงง!

ดาบถูกชักออกมาจากฝัก ปลดปล่อยความเย็นยะเยียบแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ

ทุกคนในบริเวณนั้นรู้สึกหนาวสะท้าน

เฉินหยูมองดูดาบเล่มนั้นอย่างตั้งใจ มันเป็นดาบโบราณที่ดูเรียบง่าย แต่กลับเปล่งประกายความเย็นยะเยียบ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ดาบธรรมดาทั่วไป

"ดาบไล่ล่าวิญญาณ" เล่อเฟิงเอ่ยอย่างเย็นชา

ทันใดนั้น เขากระโดดขึ้นไปกลางอากาศ แล้วฟาดดาบออกไปจนเกิดเป็นรอยดาบที่เย็นยะเยียบและพร่ามัว

ฉึก!

หมีเหล็กสีน้ำตาลที่เพิ่งวิ่งหนีไปได้ไม่กี่จั้งก็ชะงัก เพราะร่างกายของมันถูกดาบแทงทะลุ

หยด!

หยด!

เลือดไหลทะลักออกมาจากขนอันหนาแน่น ก่อตัวเป็นแอ่งเลือดขนาดเล็ก

ดาบของเล่อเฟิง แทงทะลุคอหอยของหมีเหล็กสีน้ำตาลอย่างเเม่นยำ

สังหารในดาบเดียว!

ทุกคนต่างตกตะลึงในพลังของเล่อเฟิงตอนนี้อย่างมาก

"เล่อเฟิง ในที่สุดเจ้าก็งัดไม้ตายออกมาแล้ว ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะมีอาวุธวิญญาณ" ติงจิ่วฮุยยิ้มออกมา

"มันก็แค่เศษอาวุธวิญญาณที่ไม่สมบูรณ์เท่านั้น แต่ก็เพียงพอที่จะจัดการกับสัตว์อสูรทั่วไป" เล่อเฟิงเก็บดาบ

แต่คนอื่นๆรวมถึงเฉินหยู เด็กหนุ่มหน้ามีแผลเป็น และเฟิงเต๋อ ต่างก็ทำสีหน้าไม่พอใจ

"เล่อเฟิง ทำไมเจ้าถึงไม่ใช้มันตั้งแต่แรก" เด็กหนุ่มหน้ามีแผลเป็นถามด้วยความไม่พอใจ

การกระทำของเล่อเฟิงเหมือนกับเอาชีวิตของเพื่อนร่วมทีมมาล้อเล่น

"ทุกคนอย่าเข้าใจผิด" เล่อเฟิงยกมือขึ้น แล้วพูดอธิบายอย่างใจเย็น

"การต่อสู้เมื่อครู่ เป็นแค่การวอร์มอัพเท่านั้น ข้าตั้งใจจะให้พวกเจ้าได้ลองสู้กับหมีเหล็กสีน้ำตาล เพื่อเพิ่มประสบการณ์ในการต่อสู้”

“เพราะพวกเจ้านั้นยังขาดประสบการณ์ การรับมือกับหมีเหล็กสีน้ำตาลแค่หนึ่งหรือสองตัวยังยากลำบากเช่นนี้เลย”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฟิงเต๋อและเด็กสาวร่างบางก็รู้สึกอับอายอย่างมาก

ตอนที่เผชิญหน้ากับหมีเหล็กสีน้ำตาล พวกเขาทั้งสองคนแสดงความอ่อนหัดออกมาจริงๆ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะพลังของหมีเหล็กสีน้ำตาลแข็งแกร่งกว่าที่คิด อีกส่วนหนึ่งก็คือพวกเขายังขาดประสบการณ์ในการต่อสู้จริงๆ

ส่วนเฉินหยูก็เห็นด้วยกับเรื่องนี้

ตอนที่เขาเผชิญหน้ากับหมีเหล็กสีน้ำตาลในตอนแรก เขาก็ทำได้แค่กลิ้งไปมาเพื่อเอาตัวรอด เเต่หลังจากคุ้นเคยกับการต่อสู้แล้ว เขาถึงได้ร่วมมือกับติงจิ่วฮุยในการจัดการมัน

"ถ้าการต่อสู้เมื่อครู่เป็นแค่อาหารเรียกน้ำย่อย แล้วอาหารจานหลักคืออะไร?" เฉินหยูเริ่มรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง

"ข้าก็กำลังจะพูดถึงเรื่องนี้อยู่พอดี" เล่อเฟิงหยุดครู่หนึ่ง แล้วชี้นิ้วไปที่ซากของหมีเหล็กสีน้ำตาลทั้งสองตัว

"ดีหมีและอุ้งเท้าหมีของหมีเหล็กสีน้ำตาลพวกนี้ ข้าและศิษย์พี่ติงจะไม่เอา พวกเจ้าเก็บไปได้เลย"

อะไรนะ!

เฉินหยูและคนอื่นๆเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

หมีเหล็กสีน้ำตาลแต่ละตัวมีดีหมีหนึ่งลูก และอุ้งเท้าสี่ข้าง หมีเหล็กสีน้ำตาลสองตัวนี้จึงสามารถแลกเป็นแต้มภารกิจได้อย่างน้อยสองร้อยแต้ม นี่ยังไม่รวมศิลาวิญญาณนะ

แต่เล่อเฟิงและติงจิ่วฮุยที่เป็นหัวหน้าทีม กลับไม่เอาส่วนแบ่งเลยงั้นหรอ?

………………………..