บทที่ 6 : ภารกิจ​นอกนิกาย!

บทที่ 6 : ภารกิจ​นอกนิกาย!

วันรุ่งขึ้น

ณ ห้องโถง​นิกายของนิกายเมฆาสวรรค์

แม้ฟ้าจะเพิ่งสาง แต่ในห้องโถงใหญ่ก็มีศิษย์มารวมตัวกันจำนวนมาก

“รายชื่อภารกิจอัพเดทแล้ว…” เหล่าศิษย์ต่างมองไปที่รายชื่อภารกิจที่เพิ่งติดไว้บนกำแพงด้วยความคาดหวัง

ห้องโถงนิกาย เป็นหน่วยงานที่รับผิดชอบในการประกาศภารกิจต่างๆ ของนิกายเมฆาสวรรค์

ตามธรรมเนียมแล้ว ในทุกๆเช้า รายชื่อภารกิจในห้องโถงนิกายจะได้รับการอัพเดท

วันนี้ก็เช่นกัน

“อันดับหนึ่งในบัญชีดำ ยังคงเป็น ‘ตัวตลกปีศาจ’ แถมตอนนี้ แต้มภารกิจเพิ่มขึ้นเป็นสองหมื่นแปดพันแล้ว!” ศิษย์ชั้นนอกบางคนร้องออกมาอย่างตื่นเต้น

“‘ตัวตลกปีศาจ’ นี่ไม่ใช่คนที่เราจะไปยุ่งด้วยได้ ได้ยินมาว่ามันเคยฆ่าล้างเมืองเล็กๆมาแล้ว…ศิษย์ระดับ ‘เปิดเส้นชีพจร’ หรือแม้แต่ศิษย์สายในที่ตายในมือมันก็มีไม่น้อย”

“ความโหดเหี้ยมของมันเลื่องลือไปทั่วแคว้นฉู่ ใครก็ตามที่ตกไปอยู่ในมือมัน ไม่ว่าหญิง ชาย หรือเด็ก ล้วนถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยม” ศิษย์อาวุโสที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างหน้าซีดและส่ายหน้า

เเละในตอนนั้นเอง เด็กหนุ่มหน้าตาอ่อนเยาว์ก็เดินเข้ามาในห้องโถงนิกาย

เด็กหนุ่มสวมชุดสีเขียวของศิษย์สายนอกที่ดูไม่โดดเด่นอะไร แต่ดวงตาของเขากลับดูเฉียบคมและหนักแน่น

เเละผู้มาใหม่คือเฉินหยูนั่นเอง

“บัญชีดำ ยังไม่ใช่สิ่งที่ข้าจะไปยุ่งเกี่ยวด้วยในตอนนี้” เฉินหยูมองรายชื่อที่น่ากลัวบนบัญชีดำอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้เฉินหยูต้องการวิชาขั้นกลางอย่างมาก ซึ่งมันใช้แต้มภารกิจเพียงหนึ่งพันแต้มในการแลกเท่านั้น

ดังนั้น การล่า ‘ตัวตลกปีศาจ’ อันดับหนึ่ง ไม่ต้องพูดถึง…ส่วน ‘จอมโจรไร้ร่องรอย’ อันดับสอง และ ‘ราชันย์หมาป่าคมมีด’ อันดับสาม ก็ล้วนมีชื่อเสียงที่โหดร้าย พวกมันเป็นเป้าหมายที่นิกายต่างๆในแคว้นฉู่ต้องการตัว

ยกตัวอย่างเช่น "จอมโจรไร้ร่องรอย" เป็นจอมโจรข่มขืนที่มุ่งเป้าไปที่หญิงสาวจากตระกูลผู้ดีและมีชื่อเสียง

ผลงานที่โด่งดังที่สุดของมันคือการบุกเข้าไปในพระราชวังของแคว้นฉู่ แล้วล่วงเกินพระชายาและองค์หญิง

แต้มภารกิจสำหรับการกำจัดมันสูงถึงสองหมื่นหกพันแต้ม!

ยี่สิบอันดับแรกในบัญชีดำ มีรางวัลแต้มภารกิจอย่างน้อยหนึ่งหมื่นแต้ม

แม้รางวัลในบัญชีดำจะมากมาย แต่ด้วยพลังของเฉินหยูในตอนนี้ หากไปเจอกับคนเหล่านั้น เขาก็มีแต่จะถูกฆ่าในทันที

เอาไว้หลังจากทะลุระดับ ‘เปิดเส้นชีพจร’ แล้ว ค่อยลองรับมือกับเป้าหมายท้ายๆในบัญชีดำก็ยังไม่สาย

เฉินหยูละสายตาจากบัญชีดำ แล้วเริ่มมองหารายชื่อภารกิจประเภทอื่น

นอกจากภารกิจกำจัดที่อันตรายที่สุดแล้ว…ภารกิจทั่วไปก็มี ภารกิจเก็บรวบรวมสมุนไพรในสถานที่อันตราย รวมถึงการล่าสัตว์อสูรเพื่อนำวัสดุต่างๆกลับมา

ภารกิจที่ง่ายที่สุดคือภารกิจส่งข้อความ รวมถึงการไปจัดการเรื่องเล็กๆน้อยๆในโลกปุถุชน

แต่ภารกิจง่ายๆเหล่านี้ รางวัลก็น้อยนิดตามไปด้วย…บางอันแต้มภารกิจอาจมีแค่หลักหน่วย หรือไม่ก็ต้องใช้เวลาและพลังงานมากมาย

ก่อนหน้านี้ เฉินหยูทำได้แค่เลือกภารกิจง่ายๆที่ไม่มีความเสี่ยง ทำปีละไม่กี่ครั้ง รางวัลก็แทบจะไม่มีเลย

แต่ครั้งนี้ เฉินหยูตั้งใจจะทำภารกิจที่มีรางวัลตอบแทนสูงขึ้น

แน่นอนว่าภารกิจก็ย่อมจะมีความเสี่ยงสูงขึ้นตามไปด้วย

อย่างไรก็ตาม เฉินหยูค่อนข้างมั่นใจในพลังของตัวเอง…ถ้าเเค่ภารกิจทั่วๆไป เขาก็คงป้องกันตัวเองได้

ไม่นาน เฉินหยูก็พบภารกิจที่เหมาะสมในรายชื่อ

“ภารกิจล่า ‘หมีเหล็กสีน้ำตาล”

“นำดีหมี ตีนหมี และวัสดุอื่นๆกลับมา รางวัลจะขึ้นอยู่กับระดับของหมีเหล็กสีน้ำตาล ดีหมีหนึ่งลูก มีรางวัลแต้มภารกิจ 20 ถึง 60 แต้ม และศิลาวิญญาณขั้นต่ำ 1 ถึง 5 ก้อน…ตีนหมีข้างละ 5 ถึง 20 แต้ม”

เมื่อเห็นภารกิจนี้ เฉินหยูก็ตาเป็นประกายทันที​

ภารกิจนี้ไม่เพียงแต่มีแต้มภารกิจที่ดีเท่านั้น เเต่การล่าดีหมีได้ยังจะได้รับศิลาวิญญาณอีกด้วย

ศิลาวิญญาณ คือเงินตราในโลกนิกาย

ศิลาวิญญาณเป็นผลึกที่เกิดจากการรวมตัวของพลังวิญญาณในโลก สามารถใช้เร่งความเร็วในการฝึกฝน ฟื้นฟูพลังวิญญาณ และใช้แลกเปลี่ยนทรัพยากรต่างๆในการฝึกฝนได้ มีประโยชน์มากมายมหาศาล​

เฉินหยูอยู่ในนิกายมานาน แต่ยังไม่เคยมีศิลาวิญญาณแม้แต่ก้อนเดียว

เพราะเขายังอยู่ในช่วงทดสอบของนิกายชั้นนอก ยังไม่ได้เป็นศิษย์สายนอกอย่างเป็นทางการ ถ้าได้เป็นศิษย์สายนอกอย่างเป็นทางการแล้ว จะได้รับศิลาวิญญาณขั้นต่ำเดือนละสามก้อน

“หมีเหล็กสีน้ำตาลงั้นเหรอ…” เฉินหยูครุ่นคิด

รางวัลของภารกิจนี้ถือว่าค่อนข้างดี แม้หมีเหล็กสีน้ำตาลจะมีหนังหนาและพละกำลังมหาศาล แต่ความเร็วและความคล่องตัวของมัน​ค่อนข้างธรรมดา

ตามหลักการ​เเละเหตุผลแล้ว ภารกิจแบบนี้ควรจะมีคนรับทำเยอะ

แต่มันกลับไม่เป็นเช่นนั้น ดูเหมือนภารกิจนี้จะไม่ง่ายอย่างที่คิด

“ภารกิจล่าหมีเหล็กสีน้ำตาล กลุ่มของข้ายังขาดคนอีกหนึ่งคน”

ทันใดนั้นเอง เฉินหยูก็ได้ยินเสียงหนึ่งท่ามกลางเสียงจอแจ

เสียงนั้นดังมาจากด้านนอกห้องโถง

เฉินหยูเดินตามเสียงไปยังกลุ่มชายสามหญิงกลุ่มหนึ่ง ที่อยู่นอกห้องโถง

ผู้ที่พูดคือชาย “ตาสามเหลี่ยม” อายุประมาณยี่สิบต้นๆ…ดูเหมือนจะเป็นศิษย์อาวุโสระดับ ‘เปิดเส้นชีพจร’

เฉินหยูอยู่ในนิกายชั้นนอกมาเกือบสามปี เขาจึงรู้จักคนส่วนใหญ่

ชายตาสามเหลี่ยมคนนี้ชื่อ “ติงจิ่วฮุย” เป็นศิษย์เจ้าเล่ห์ในนิกายชั้นนอก มีฝีมือไม่ด้อยไปกว่าหวังหลิงหยุน

ส่วนอีกสองชายหนึ่งหญิง ประกอบไปด้วยเด็กหนุ่มหน้ามีแผลเป็น เด็กสาวร่างบาง และเด็กหนุ่มหน้ายาว

สองคนแรกเฉินหยูพอจะมีความทรงจำอยู่บ้าง แต่จำชื่อไม่ได้…ส่วนเด็กหนุ่มหน้ายาวที่มองมาที่เขาด้วยความเคียดแค้นนั้น เป็นคนที่รู้จักกันดี

“เฉินหยู” เด็กหนุ่มหน้ายาวกัดฟันกำหมัดแน่น

เขาคือเฟิงเต๋อ ศัตรูที่เคยถูกเฉินหยูต่อยกระเด็นด้วยหมัดเดียว และถูกปราบภายในสามกระบวนท่าเมื่อไม่กี่วันก่อน

“เจ้าหนู ข้ารู้จักเจ้า…” ติงจิ่วฮุย จ้องมองเฉินหยูด้วยแววตาแปลกๆ

“เจ้าคือเฉินหยูคนนั้นงั้นเหรอ?” เด็กหนุ่มหน้ามีแผลเป็นและเด็กสาวร่างบางมองเฉินหยูด้วยความประหลาดใจ ราวกับรู้จักเขาดี

“ข้าดังขนาดนั้นเลย?” เฉินหยูลูบคาง

ดูเหมือนคนเหล่านี้จะรู้จักเขา แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความดูถูกและเยาะเย้ย

“หึๆ…ฉายา ‘ทำผู้คนกินน้ำใต้ศอก’ ของพี่เฉินนี่ดังไปทั่วทั้งนิกายชั้นนอกเลยนะ”

“แหม…ขนาดสาวสวยอย่าง ‘มู่เสวี่ยชิง’ ยังคว้ามาได้ น่าอิจฉาจริงๆ…”

เด็กหนุ่มหน้ามีแผลเป็นพูดด้วยน้ำเสียงลามก เเต่ดูเหมือนจะชื่นชมเฉินหยูอย่างใจจริง

ทำผู้คนกินน้ำใต้ศอกงั้นเหรอ?

เฉินหยูเกือบสะดุดล้ม เมื่อถูกคนรอบข้างมองด้วยสายตาแปลกๆ

เห็นได้ชัดว่าภาพที่เขาเดินจูงมือกับมู่เสวี่ยชิงออกจากโรงอาหารวันนั้น มีคนเห็นเยอะมาก

“อืม! ในเมื่อทุกคนรู้จักกันแล้ว ก็คุยกันง่ายหน่อย…ข้าอยากขอเข้าร่วมกลุ่มกับทุกท่าน เพื่อไปล่า ‘หมีเหล็กสีน้ำตาล’ ด้วยกัน” เฉินหยูรีบเข้าเรื่อง เพราะรู้สึกอึดอัดที่ถูกคนเหล่านั้นจ้องมอง

“ล่าหมีเหล็กสีน้ำตาล?...เจ้าเนี่ยนะ?” ทุกคนต่างมองหน้ากัน ก่อนจะหัวเราะออกมา

ยกเว้นเฟิงเต๋อแล้ว อีกสามคนล้วนมองเฉินหยูด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“ทุกท่านมีข้อสงสัยอะไรหรือ?” ในที่สุดเฉินหยูก็รู้ตัวว่าฉายา ‘ทำผู้คนกินน้ำใต้ศอก’ ของเขา ทำให้คนเหล่านี้ดูถูก

“เจ้ามันอ่อนแอ​!” ติงจิ่วฮุยมองเฉินหยูด้วยหางตา เเล้วพูดออกมาตรงๆ

ในฐานะศิษย์อาวุโสในนิกายชั้นนอก เขาไม่ให้เกียรติเฉินหยูเลยแม้แต่น้อย แถมยังปฏิเสธอย่างไม่ใยดี

“ฮ่าๆ! พี่เฉิน ‘หมีเหล็กสีน้ำตาล’ นี่จัดอยู่ในระดับสัตว์อสูรนะ ไม่ใช่ว่าจะจัดการได้ง่ายๆ…พวกเราทุกคนมีพลังระดับ ‘หลอมกาย’ ขั้นสูงสุด และเป็นระดับแนวหน้าในบรรดาผู้ที่ยังไม่ถึงระดับ ‘เปิดเส้นชีพจร’ ด้วย” เด็กหนุ่มหน้ามีแผลเป็นรีบพูดอธิบาย​

เเละในน้ำเสียงของเขามีความภูมิใจในพลังของตัวเองแฝงอยู่หลายส่วน

“อ้อ เป็นแบบนี้นี่เอง…” เฉินหยูเข้าใจแล้ว ภารกิจล่าหมีเหล็กสีน้ำตาลนี้ไม่ง่ายอย่างที่คิดจริงๆ

แต่คนพวกนี้มีพลังระดับ ‘หลอมกาย’ ขั้นสูงสุดกันทุกคน ในกลุ่มนี้เฟิงเต๋อน่าจะถือว่าอ่อนที่สุดแล้ว

“เข้าใจก็ดีแล้ว” ติงจิ่วฮุยเบะปาก ราวกับว่าให้เฉินหยูรู้จักที่ต่ำที่สูง

“แน่นอน ถ้าเป็นแบบนั้น ข้าก็ยิ่งมั่นใจว่าตัวเองมีคุณสมบัติพอที่จะเข้าร่วม…” เฉินหยูพูดต่ออย่างเชื่องช้า

อะไร!

สีหน้าของติงจิ่วฮุยเปลี่ยนไป พลังภายในที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขาในระดับ ‘เปิดเส้นชีพจร’ ทำให้ทุกคนหายใจติดขัด

ส่วนเด็กหนุ่มหน้ามีแผลเป็นและเด็กสาวร่างบางมองเฉินหยูด้วยความประหลาดใจ

“ก็ในกลุ่มพวกเจ้าน่ะ มีคนที่พ่ายแพ้ให้ข้าอยู่ด้วยน่ะ” เฉินหยูไม่สะทกสะท้าน เเละมองไปที่เฟิงเต๋ออย่างมีเลศนัย

“เฉินหยู! เเกอย่ามาทำอวดเก่ง!” เฟิงเต๋อหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย

แต่เขาก็ไม่สามารถปฏิเสธความจริงที่ว่าเขาเคยแพ้เฉินหยูได้…แถมตอนนี้ยังคงหวาดกลัวอีกฝ่ายอยู่เลย

“หืม?” ติงจิ่วฮุยมองเฟิงเต๋อด้วยความสงสัย

เฟิงเต๋อคงไม่เอาความอับอายจากการพ่ายแพ้ไปป่าวประกาศ ส่วนการปะทะกันที่โรงอาหารวันนั้น ถือเป็นเรื่องเล็กน้อยในนิกาย จึงมีเพียงคนกลุ่มเล็กๆเท่านั้นที่รู้

ส่วนเรื่องที่เฉินหยูเดินจูงมือกับมู่เสวี่ยชิงต่างหากที่เป็นเรื่องใหญ่ เรื่องนั้นถูกพูดถึงกันปากต่อปากจนโด่งดังไปทั่ว

“ฮึ่ม…เจ้าหนู ดูเหมือนข้าจะประเมินเจ้าต่ำไป งั้นเอาแบบนี้ ในฐานะรองหัวหน้า ถ้าเจ้าผ่านการทดสอบ ‘หนึ่งนิ้ว’ ของข้าได้ เจ้าก็จะได้รับการยอมรับ” ติงจิ่วฮุยมองเฉินหยูด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

เขาแน่ใจแล้วว่าเฉินหยูน่าจะมีฝีมือเหนือกว่าเฟิงเต๋อ ตามหลักเหตุผลแล้ว…เฉินหยูจึงมีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเข้าร่วมกลุ่ม

อย่างไรก็ตาม เฉินหยูทำให้เขาเสียหน้าเมื่อครู่ อีกทั้งเขายังสนิทกับเฟิงเต๋อเล็กน้อย…เขาจึงต้องหาทางเอาคืนให้อยู่แล้ว

หนึ่งนิ้ว?

เด็กหนุ่มหน้ามีแผลเป็นและเด็กสาวร่างบางหน้าซีดเมื่อได้ยินคำนั้น

ทั้งสองรู้ดีว่าติงจิ่วฮุยจงใจกลั่นแกล้งเฉินหยู และอาจจะลงมือสั่งสอนอีกฝ่ายอย่างรุนแรง​

“ก็ได้” เฉินหยูทำหน้าปกติ ราวกับไม่รู้ถึงความมุ่งร้ายของติงจิ่วฮุย

“ดี!” ติงจิ่วฮุยยิ้มอย่างมีเลศนัย

ยื่นนิ้วออกมาจิ้มไปที่เฉินหยูอย่างแผ่วเบา

การจิ้มนั้นดูเหมือนไม่มีแรงเลย มีเพียงกระแสลมแผ่วเบารอบๆปลายนิ้วเท่านั้น

“วิชา ‘นิ้วใบหลิว’ ขั้นกลาง!”

คนรอบข้างต่างหน้าซีดเผือด​

วิชา ‘นิ้วใบหลิว’ เป็นวิชาสายอ่อน ดูเหมือนกิ่งหลิวปัดป่าย แต่กลับแฝงไว้ด้วยอันตราย

เฉินหยูรู้สึกได้ถึงพลังภายในอันเยือกเย็นที่แฝงอยู่ในปลายนิ้วของอีกฝ่าย ความรู้สึกอันตรายที่ได้รับนั้น รุนแรงกว่า ‘กรงเล็บเหล็กเมฆา’ ของหวังหลิงหยุนเสียอีก

อันตรายจาก ‘กรงเล็บเหล็กเมฆา’ นั้นเปิดเผย…แต่วิชา ‘นิ้วใบหลิว’ กลับซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความเงียบงัน

“เข้ามา!”

เเต่เฉินหยูก็ไม่ถอย เขาปล่อยหมัดออกไปพร้อมหัวใจที่เต้นแรง เเละพลังชีวิตที่พลุ่งพล่านราวกับมหาสมุทร

วูมมม!!!

ในเสี้ยววินาทีที่หมัดถูกปล่อยออกไป กระแสลมรอบข้างก็ปั่นป่วน เกิดเสียงฟ้าร้องคำราม

ปังงงงงง!!!

นิ้วปะทะหมัดอย่างรุนแรง ​ปลดปล่อย​คลื่นพลังที่มองไม่เห็นระเบิดออกไป

ผู้ที่ยืนดูอยู่ใกล้ๆ รู้สึกเหมือนลมพายุ​พัดผ่าน เเละต่างก็ถอยหลังไปหลายก้าว

……………………