ตอนที่ 56 บินขึ้นแล้ว ลูกค้าใหม่พุ่งพรวด 98,000 คน!

ตอนที่ 56 บินขึ้นแล้ว ลูกค้าใหม่พุ่งพรวด 98,000 คน!

“พี่เซิน การตรวจสอบฝั่งฟรอนต์เอนด์ไม่มีปัญหา” จางเหวินปั๋วรัวแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์อยู่พักหนึ่ง ห้านาทีต่อมาก็เงยหน้าขึ้นพูด

“โค้ดขอข้อมูลก็ดูปกติ หูอวิ๋น ไอดีกับไอพีของลูกค้าที่หั่นราคามีปัญหาไหม” เซี่ยงเผิงเฟยจ้องหน้าจอถาม

“ไอดีกับไอพีของลูกค้าที่ช่วยเขาหั่นราคาล้วนปกติ แต่จำนวนไม่ตรงกัน อีกฝ่ายเชิญลูกค้าเก่ามาแค่ 17 คนกับลูกค้าใหม่ของเว็บไซต์อีก 3 คนเท่านั้น”

แววตาของจวงรุ่ยฉายความลุกลี้ลุกลน น้ำเสียงเคร่งเครียด

เกิดบั๊กขึ้นจริงๆ งั้นเหรอ?

เฉินเหยียนเซินขมวดคิ้วเล็กน้อย นวดขมับ ถอนหายใจยาว พยายามบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์

หลังจากเรียบเรียงความคิด เขาก็พูดกับจางเหวินปั๋วและเซี่ยงเผิงเฟย “อีกฝ่ายน่าจะอาศัยช่องโหว่ของการส่งข้อมูลเครือข่าย ส่งคำขอหั่นราคาที่ปกติซ้ำหลายๆ ครั้งเพื่อหลอกเซิร์ฟเวอร์ รีบเพิ่มการประทับเวลาสำหรับอายุการใช้งานของการหั่นราคา แล้วตั้งค่าตัวเลขสุ่ม รีบแก้บั๊กนี้ก่อน!”

สถานการณ์แบบนี้ ชาติที่แล้วเขาก็เคยเจอ คุ้นเคยกับวิธีระงับเป็นอย่างดี

“ได้ พี่เซิน” เซี่ยงเผิงเฟยรีบรับคำ ดวงตาแดงก่ำ ในใจสุมไปด้วยไฟ ทั้งโกรธทั้งเจ็บใจ

กิจกรรมหั่นราคา 0 หยวนเพิ่งเปิดตัวได้แค่สองวัน ก็เผยให้เห็นช่องโหว่การออกแบบที่ใหญ่ขนาดนี้ ในฐานะหัวหน้าทีมแบ็กเอนด์ เขาไม่อาจปัดความรับผิดชอบได้เลย

“ต้องระงับกิจกรรมไว้ก่อนไหม”

ซ่งอวิ๋นเฉิงมีสีหน้ากังวล เห็นได้ชัดว่าตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์

“ไม่ต้อง! ความเชื่อใจของลูกค้านั้นเปราะบางมาก ต่อให้แค่ระงับชั่วคราว ก็จะทำให้พวกเขาเกิดความสงสัยได้”

เฉินเหยียนเซินลุกขึ้นยืน พูดโดยไม่ลังเล

เมื่อเมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยถูกฝังลงไปแล้ว หากคิดจะถอนรากถอนโคน ก็ยากเย็นแสนเข็ญ

เวลาผ่านไปทีละนาที แม้จะถึงเที่ยงวันแล้ว แต่ก็ไม่มีใครคิดจะไปกินข้าว

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เซี่ยงเผิงเฟยถึงได้ตะโกนเสียงดัง “พี่เซิน แก้บั๊กเสร็จแล้ว ผมกับเพื่อนทีมทดสอบตรวจสอบแล้ว เพียงพอที่จะป้องกันการโจมตีช่องโหว่ประเภทดักจับแพ็กเก็ตได้”

“ออนไลน์เลย!”

เฉินเหยียนเซินพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรอีก

“พี่เซิน ผมจัดระเบียบข้อมูลใหม่อีกรอบแล้ว มีแค่ลูกค้าคนนี้คนเดียวที่มีพฤติกรรมการหั่นราคาผิดปกติ” หูอวิ๋นรายงาน

“พี่เซิน ลูกค้าที่เจาะช่องโหว่หั่นราคาคนนี้ พวกเราจะจัดการยังไงดี”

เซี่ยงเผิงเฟยที่แก้บั๊กเสร็จแล้ว เดินหน้าเครียดมาตรงหน้าเฉินเหยียนเซิน ด้วยท่าทีเตรียมพร้อมรับผิดชอบความเสียหายทั้งหมด

“โทรหาเขา บอกว่าเพื่อเป็นการขอบคุณที่เขาช่วยหูหลีเถาค้นพบช่องโหว่ของระบบ พวกเราจะมอบเครื่องเล่น MP4 เครื่องใหม่เอี่ยมให้เขาหนึ่งเครื่อง จากนั้นก็แบนบัญชีของเขาซะ”

เฉินเหยียนเซินครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้น

“แล้วถ้าเขาโวยวายขึ้นมาล่ะ” เซี่ยงเผิงเฟยลังเลอยู่ไม่กี่วินาที แล้วถามต่อ

“ถ้าเขาได้คืบจะเอาศอก ก็เก็บข้อมูลคำขอหั่นราคาของเขาไว้ ส่งตรงให้สถานีตรวจสอบ เชิญเขาไปลิ้มรสข้าวแดงในคุกซะ”

เฉินเหยียนเซินสีหน้าเย็นชา พูดเน้นทีละคำ

“ซ่งอวิ๋นเฉิง เดี๋ยวออกประกาศอธิบายหน่อย บอกว่าลูกค้าคนนี้ใช้ช่องโหว่ของระบบ แย่งสิทธิ์การซื้อมือถือที่ควรจะเป็นของลูกค้าคนอื่นไป ตอนนี้ได้ทำการแบนบัญชีของเขาแล้ว”

เฉินเหยียนเซินหันกลับมา สั่งการซ่งอวิ๋นเฉิง

“เข้าใจแล้ว” ซ่งอวิ๋นเฉิงพยักหน้ารับ หันหลังเดินไปหาทีมปฏิบัติการ อย่างไรเสียหูลี่ที่อยู่ปีสี่ก็เรียนเอกภาษาจีน เขียนประกาศได้ชำนาญและรัดกุมกว่า

“พี่เซิน งั้นผมไปโทรหาลูกค้าก่อนนะ” เซี่ยงเผิงเฟยพูดพลางล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา

“เดี๋ยวก่อน! นายไม่เหมาะหรอก”

เฉินเหยียนเซินยื่นมือไปรั้งเขาไว้ ตอนนี้ในใจเซี่ยงเผิงเฟยสุมไปด้วยไฟ ไม่แน่ว่าอาจจะทะเลาะกับอีกฝ่าย ทำให้เรื่องแย่ลงไปอีก

“หัวหน้าห้อง ให้ฉันเป็นคนโทรเถอะ”

สวี่ซิงซิงที่ยืนอยู่ข้างๆ จู่ๆ ก็เอ่ยปากขอร้อง

“เธอมั่นใจว่าจะจัดการได้เหรอ” เฉินเหยียนเซินมองเธอตรงๆ เห็นท่าทางมั่นอกมั่นใจของเธอ จึงหัวเราะเบาๆ แล้วถามกลับ

“ขอเวลาสิบนาที รับรองว่าจัดการเรียบร้อย” สวี่ซิงซิงทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเค

“เผิงเฟย ส่งเบอร์โทรศัพท์ให้สวี่ซิงซิง”

เฉินเหยียนเซินพูดกับเซี่ยงเผิงเฟย โทรศัพท์สายนี้เดิมทีก็เพื่อให้อีกฝ่ายมีทางลง หากอีกฝ่ายไม่ต้องการรักษาหน้า ก็อย่าหาว่าเขาพลิกหน้าใส่ก็แล้วกัน

เดิมทีเซี่ยงเผิงเฟยอยากจะยืนกรานโทรเอง แต่พอเห็นเฉินเหยียนเซินมีสีหน้าไม่พอใจ ก็เลยยอมส่งเบอร์โทรศัพท์ให้แต่โดยดี ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าโต๊ะของเฉินเหยียนเซิน

“มายืนบื้ออยู่ตรงนี้ทำไม กลับไปทำงานสิ”

เฉินเหยียนเซินรู้สึกขำ จึงด่าอย่างไม่สบอารมณ์

“พี่เซิน ผมเป็นหัวหน้าทีมแบ็กเอนด์ ตอนออกแบบตรรกะพื้นฐานพิจารณาไม่รอบคอบพอ...”

เซี่ยงเผิงเฟยกัดฟัน ยอมรับผิดแต่โดยดี รับผิดชอบทั้งหมดไว้เอง ตั้งใจจะรับโทษ

“เอาล่ะ โบนัสเดือนนี้ของนายงดจ่าย” เฉินเหยียนเซินจนใจ เห็นอีกฝ่ายทำท่าทางดื้อรั้นแบบถ้าไม่ลงโทษก็จะไม่ไป จึงต้องให้บทลงโทษที่ไม่หนักไม่เบาไปแบบนี้

“ขอบคุณครับพี่เซิน ผมจะกลับไปทำงานเดี๋ยวนี้แหละ!” เซี่ยงเผิงเฟยฉีกยิ้มกว้าง วิ่งแจ้นกลับไปที่โต๊ะทำงาน

แม่งเอ๊ย ชอบหาเรื่องใส่ตัวจริงๆ!

เฉินเหยียนเซินส่ายหน้า อดไม่ได้ที่จะบ่นในใจ ความคิดของอีกฝ่ายเขาเข้าใจดี พูดให้ถึงที่สุดก็คือยังมีนิสัยแบบเด็กนักเรียนอยู่มาก รู้สึกว่าช่องโหว่นี้เป็นความผิดของตัวเองทั้งหมด ถ้าไม่รับโทษ ก็เหมือนจะไม่มีหน้าอยู่หูหลีเถาต่อไป

เขาหันไปมองสวี่ซิงซิง เห็นเธอยืนอยู่ริมหน้าต่าง พูดคุยด้วยรอยยิ้ม ไม่เหมือนกำลังโต้เถียงกับลูกค้า แต่เหมือนกำลังจีบกับคนรักเสียมากกว่า

ไม่นาน สวี่ซิงซิงก็วางสาย วิ่งหน้าตั้งมาตรงหน้าเฉินเหยียนเซิน ยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “เรียบร้อยแล้ว! อีกฝ่ายก็เป็นนักศึกษาเหมือนกัน ฉันทั้งขู่ทั้งเตือน แถม MP4 ให้อีกเครื่อง เขาก็ยอมขอโทษแต่โดยดีแล้ว”

ท่าทางร่าเริงสดใสของเธอ เป็นที่ชื่นชอบของพวกช่างเทคนิคมาก ไม่รอให้เฉินเหยียนเซินอ้าปากพูด เซี่ยงเผิงเฟยก็ลุกพรวดขึ้น ตะโกนสุดเสียง “รุ่นน้อง เธอเจ๋งสุดๆ ไปเลย!”

“พี่เซิน ให้สวี่ซิงซิงทำงานธุรการนี่เสียของจริงๆ น่าจะให้เธอไปทำพีอาร์นะ!” จวงรุ่ยพูดหยอกล้อด้วยรอยยิ้ม

“คำแนะนำนี้ไม่เลว! ไว้ฉันจะลองคิดดูดีๆ เผิงเฟย โบนัสที่นายโดนหักเดือนนี้ ก็เอาไปชดเชยให้สวี่ซิงซิงก็แล้วกัน”

เฉินเหยียนเซินยิ้ม พูดขึ้นลอยๆ พูดจบก็หันไปมองเซี่ยงเผิงเฟยอีกครั้ง

“ไม่มีปัญหา ผมจะกล้าเอาโบนัสก้อนนี้ได้ยังไงล่ะ” เซี่ยงเผิงเฟยเห็นเรื่องคลี่คลายด้วยดี หินก้อนใหญ่ในใจก็ถูกยกออก รู้สึกตัวเบาหวิวไปครึ่งซีก

“พี่เซิน มีคนทำภารกิจหั่นราคาแอปเปิล 4 สำเร็จอีกคนแล้ว!”

ตอนนั้นเอง จวงรุ่ยก็ตะโกนขึ้นมาเสียงหลง บางทีอาจกลัวทุกคนเข้าใจผิด เขาจึงรีบเสริมว่า “ข้อมูลทุกอย่างปกติ คนคนนี้โหดมาก หาลูกค้าเก่ามา 379 คนกับลูกค้าใหม่ 803 คนมาช่วยหั่นราคา ไม่รู้จริงๆ ว่าเขาทำได้ยังไง”

“สวี่ซิงซิง มอบหมายงานให้เธอ โทรหาลูกค้าคนนี้ ทำการสัมภาษณ์สั้นๆ หวังจื่อฮ่าวรับผิดชอบติดตามผล เอาประสบการณ์ของเขามาทำเป็นสื่อโฆษณาสักชุด ดูสิว่าผลตอบรับจะเป็นยังไง”

เฉินเหยียนเซินกอดอก กวักมือเรียกหวังจื่อฮ่าว รอจนหวังจื่อฮ่าวเดินมา เขาถึงได้กำชับทั้งสองคน

หวังจื่อฮ่าวตอบรับอย่างกระตือรือร้น ไม่พูดพร่ำทำเพลง พาคนในทีมโฆษณาไปยืนยันบทสนทนาและขั้นตอนการสัมภาษณ์กับสวี่ซิงซิง เพียงแต่สวี่ซิงซิงเหมือนมีอะไรจะพูด แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดลงคอไป

เมื่อแอปเปิล 4 เครื่องแรกที่ได้มาฟรีๆ ถูกส่งออกไป ก็กระตุ้นความกระตือรือร้นในการเข้าร่วมของลูกค้าได้อย่างมหาศาล ลูกค้าส่วนหนึ่งรู้สึกว่ามือถือแอปเปิลมีมูลค่าสูงเกินไป ต้องเชิญคนมาช่วยเยอะเกินไป จึงยอมถอยมาตั้งเป้าหมายที่นั่วอี้ย่าจี 5230, ซานซิง I8000 และเงินสด 1,000 หยวนแทน

สินค้าอย่างผลไม้ กระดาษทิชชู และน้ำยาซักผ้า ก็ได้รับความนิยมไม่แพ้กัน

เฉินซวี่และหูลี่สองคน ยุ่งอยู่กับการเลือกสินค้า ในขณะเดียวกันก็ต้องส่งออกที่อยู่จัดส่งของลูกค้าด้วยตนเอง ไปสั่งซื้อในแพลตฟอร์มเถาเป่าและจิงตง รอจนได้เลขพัสดุมาแล้ว ก็ต้องนำเลขพัสดุป้อนเข้าสู่ระบบหลังบ้านด้วยตนเองอีก

โชคดีที่ตอนนี้จำนวนยังไม่เยอะ ทั้งสองคนยังพอรับมือไหว

จนกระทั่งหลังสามทุ่มครึ่ง ความเร็วในการลงทะเบียนของลูกค้าแบบเรียลไทม์ในวันนั้นถึงได้ค่อยๆ ชะลอตัวลง

“พี่เซิน ยอดลูกค้าใหม่เมื่อวานเพิ่มขึ้น 27,000 คน วันนี้จนถึงตอนนี้ ลูกค้าใหม่ที่ลงทะเบียนผ่านกิจกรรมหั่นราคา 0 หยวนมี 71,000 คน ในจำนวนนี้ 4% ของลูกค้าใหม่มาจากช่องทางโฆษณา” หูอวิ๋นกอดคอมพิวเตอร์ รายงานข้อมูลของสองวันนี้ให้เฉินเหยียนเซินฟัง

“จวงรุ่ย เอาแผนการจับรางวัลของนายออกมา ลูกค้าใหม่ต้องได้การ์ดคืนเงินสองเท่า คืนค่าคอมมิชชันออร์เดอร์แรกเต็มจำนวน การดึงลูกค้าใหม่เข้ามาเป็นแค่ก้าวแรก การรั้งพวกเขาไว้ได้ถึงจะเรียกว่าสำเร็จ”

เฉินเหยียนเซินตบไหล่จวงรุ่ย กำชับอย่างจริงจัง

จวงรุ่ยรับคำ แล้วพูดว่า “พรุ่งนี้จะไปคุยความต้องการกับเผิงเฟยและเหวินปั๋ว ยังไงก็เป็นแค่ปลั๊กอินเล็กๆ จะพยายามให้ออนไลน์ได้ภายในสองวัน”

เฉินเหยียนเซินยกมือขึ้นดูเวลา ใกล้จะสี่ทุ่มแล้ว จึงลุกขึ้นเร่งเร้า “รีบกลับกันเถอะ ขืนดึกกว่านี้ พวกเราคงต้องนอนพื้นกันแล้วล่ะ”

มองดูคนหนุ่มสาวกว่ายี่สิบคนในห้อง เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเกรงใจ เดือนหนึ่งได้เงินกี่หยวนกันเชียว ต้องมาทำงานล่วงเวลาทุกวัน

ใครบอกว่าเด็กยุค 90 เป็นรุ่นที่ล้มเหลว? ไม่ชอบทำงานล่วงเวลา?

ให้เงินมากพอ ให้ความเคารพอย่างเต็มที่ ถ้าคุณไม่ให้พวกเขาทำโอที ไอ้พวกบ้าพวกนี้ยังจะโกรธคุณอีก?

“พี่เซิน วันนี้กำไรขั้นต้นทะลุ 30,000 แล้ว ยอดสั่งซื้อคือ 6,109 ออร์เดอร์ ฮี่ๆ ใกล้จะทะลุหมื่นแล้ว! เป้าหมายเล็กๆ แรกของพวกเรา ขาดอีกแค่ 40%!”

หูอวิ๋นหัวเราะลั่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ไม่สนใจคำขอให้เลิกงานของเถ้าแก่เฉินเลยสักนิด

“ใช่ๆๆ! ถ้ากำไรขั้นต้นทะลุ 300,000 นายจะไม่หลับไม่นอนเลยใช่ไหม”

เฉินเหยียนเซินเดินเข้าไปเตะเขาหนึ่งที ด่าปนหัวเราะ

“ผมไม่นอนติดกันหนึ่งอาทิตย์ ถ้าแลกกับกำไรขั้นต้นของพวกเราทะลุ 300,000 ได้ ก็คุ้มสุดๆ ไปเลย!” หูอวิ๋นไม่ใส่ใจ หัวเราะฮี่ๆ แล้วพูด

“พวกนายจะเลิกงานหรือไม่ก็ช่างหัวพวกนายเถอะ ยังไงฉันก็ต้องกลับไปนอนแล้ว”

เฉินเหยียนเซินไม่สนใจเขา เรียกหวังจื่อฮ่าว แล้วเดินนำลงไปชั้นล่าง

“พี่เซิน ข่าวที่พี่ไปสืบมาเมื่อเช้ายังไม่ได้บอกเลยนะ” เพิ่งเดินออกจากสวนผู้ประกอบการ หวังจื่อฮ่าวที่อัดอั้นมาทั้งวันก็รีบถามตามหลัง

“นายยังจำฝังใจอยู่อีกเหรอ”

เฉินเหยียนเซินหยุดเดิน มองสำรวจเขาด้วยสีหน้าแปลกประหลาด

“รีบเล่ามาสิ!” หวังจื่อฮ่าวเร่งเร้า

“เฮ้อ ข่าวดีก็คือ อาจารย์หลิ่วยังไม่มีแฟน” เฉินเหยียนเซินถอนหายใจ ทำท่าเหมือนอยากพูดแต่ก็หยุดไป

“แล้วข่าวร้ายล่ะ” หวังจื่อฮ่าวมีสีหน้าดีใจ ถามด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม

“ข่าวร้ายก็คือ อาจารย์หลิ่วมีคู่หมั้นแล้ว” เฉินเหยียนเซินพูดจบ ก็สับเท้าวิ่งหนีทันที

“ไอ้เวรเฉินเหยียนเซิน! หลอกฉันอีกแล้วนะ!”

รอยยิ้มของหวังจื่อฮ่าวแข็งค้างในพริบตา วิ่งไล่ตามพลางด่าทอ เสียงดังจนหมาในมหาวิทยาลัยเห่าหอนขึ้นมา

หอพักที่อยู่ข้างๆ นึกว่ามีคนชกต่อยกัน ต่างก็ชะโงกหน้าออกมาดูความวุ่นวายด้านล่าง

“พวกเธออยู่ห้องไหนกัน ดึกดื่นป่านนี้ไม่หลับไม่นอน มาส่งเสียงดังโวยวายในโรงเรียน!”

เสียงดุดันดังมาจากด้านหลัง

เวรเอ๊ย!

แผนกรักษาความปลอดภัย!

เฉินเหยียนเซินหันกลับไปมองแวบหนึ่ง ก็รีบโกยแน่บ วิ่งฉิวกลับไปที่แฟลตครูทันที

หวังจื่อฮ่าวนั้นเก่งกว่า ฝึกวิ่งมาตั้งแต่เด็ก เพียงชั่วพริบตา ก็มุดตัวหายเข้าไปในหอพักนักศึกษาแล้ว