บทที่ 20: สัมภาษณ์ [II]

บทที่ 20: สัมภาษณ์ [II]

มวลอากาศภายในโถงไต่ถามนั้นหนักอึ้งเสียจนแทบจะหายใจไม่ออก

จากนั้น เสียงสตรีอันเคร่งขรึมเสียงหนึ่งก็กรีดแทงผ่านความเงียบสงัดขึ้นมาราวกับคมมีด

“ก่อนอื่นใด จงพึงสังวรเอาไว้ว่าในตอนนี้ พวกเจ้ากำลังยืนอยู่ต่อหน้าเจ็ดผู้ทรงเกียรติ เราจะทำการตั้งคำถามแก่เจ้าเป็นจำนวนหนึ่งร้อยเอ็ดข้อ และเจ้าจะต้องตอบกลับให้รวดเร็วและชัดเจนที่สุด”

ผมแทบไม่มีเวลาแม้แต่จะพยักหน้ารับ เสียงอีกเสียงหนึ่งก็ดังตามมาติด ๆ

เสียงในคราวนี้แหบพร่าและแห้งกรอบราวกับใบไม้แห้งในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง

“เจ้าจะต้องเรียกขานพวกเราว่า ‘ท่านผู้ทรงเกียรติ’ ห้ามเรียกใช้งานการ์ดใด ๆ ออกมาเป็นอันขาด เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับคำสั่งอนุญาต ห้ามเอื้อนเอ่ยสิ่งใดจนกว่าจะถูกตั้งคำถาม หากมีความจำเป็นต้องถามสิ่งใด เจ้าจะต้องเอ่ยปากขออนุญาตก่อนเสนอเสมอ และประการสุดท้าย เจ้าห้ามนำเอาคำถามใด ๆ ก็ตามที่พวกเราตั้งถามในห้องนี้ไปเปิดเผยแพร่งพรายแก่ผู้คนภายนอกโดยเด็ดขาด จงเชื่อข้าเถอะ เด็กน้อย พวกเราจะรู้ได้ทันที และเมื่อนั้น เจ้าจะถูกโยนตะเพิดออกไปจากแอสเซนต์”

จากนั้น น้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนโยนกว่าและอบอุ่นกว่า ของผู้หญิงอีกคนก็ดังแทรกขึ้นมา

น้ำเสียงนั้นสดใสราวกับแสงอาทิตย์ยามเช้าในฤดูหนาว ให้ความรู้สึกขัดแย้งเหมือนกับว่าเสียงนี้ไม่สมควรที่จะมาอยู่ในสถานที่อันมืดมนแห่งนี้เลย

“เมื่อพูดถึงเรื่องนั้นแล้ว เด็กสาวที่ยืนอยู่เคียงข้างเจ้านั่น เธอคือใครกัน?”

ผมก้มศีรษะลงเล็กน้อย คุมน้ำเสียงให้ดูสงบและระมัดระวังถ้อยคำ

“เธอคือเงาผู้ติดตามของผมครับ ท่านผู้ทรงเกียรติ”

คำถามข้อนี้เป็นเพียงแค่พิธีการเท่านั้น

พวกเขารู้อยู่แก่ใจอยู่แล้ว

รู้มาตั้งแต่ก่อนที่ผมจะก้าวเท้าก้าวแรกเข้ามาในห้องนี้ด้วยซ้ำไป

ข้อมูลทุกอย่างมันถูกระบุเขียนเอาไว้ในใบสมัครของผมเรียบร้อยแล้ว

ทุกอย่างถูกจัดแจงเป็นระเบียบเรียบร้อย

ทุกอย่างถูกจัดวางอยู่ในที่ทางของมัน

“เช่นนั้นหรือ”

เสียงอันอบอุ่นพึมพำตอบเบา ๆ

แล้วจากนั้น น้ำหนักของสายตาทุกคู่ก็เคลื่อนย้ายจากผม ไปกดทับลงบนพื้นที่บริเวณที่จูเลียนายืนอยู่

“จงแสดงตราสัญลักษณ์ให้พวกเราดูสิ”

คำสั่งนั้นดังมาจากเสียงที่ดังก้องกังวานและทรงอำนาจเสียงเดิม

จูเลียนามีท่าทีขยับเท้าขยุกขยิกอย่างไม่ค่อยสบายใจเล็กน้อย

จากนั้น เธอก็ก้าวเท้าเดินขึ้นมาข้างหน้า

ปลายนิ้วของเธอเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า ดึงรั้งคอเสื้อซีทรูลงมาเล็กน้อย แล้วปลดกระดุมส่วนบนของเสื้อเบลาส์ออก เผยให้เห็นรอยตราที่ถูกสลักฝังลึกอยู่บนผิวหนัง

มันเป็นสัญลักษณ์ลวดลายสลับซับซ้อน ที่ถูกวาดสลักเอาไว้ด้วยน้ำหมึกสีแดงเข้ม บริเวณด้านขวาของกระดูกไหปลาร้าของเธอ

รูปร่างของมันมีลักษณะคล้ายคลึงกับตัวอักษรวาย (y) แบบกลับหัว โดยมีตัวอักษรเอส (s) พันเกี่ยวซ้อนทับอยู่ตรงกลาง

มันคือตราโลหิต

ตราโลหิตของผม

ที่ถูกวาดขึ้นมาจากเลือดของผม

มันคือสิ่งพันธนาการที่มอบอำนาจเด็ดขาดเหนือชีวิตของเธอให้กับผม

เพียงแค่อาศัยความคิดเพ่งจิตเพียงครั้งเดียว ผมก็สามารถกระตุ้นปลุกไอ้หนอนโลหิตที่หลับใหลจำศีลอยู่ในอกของเธอขึ้นมา และออกคำสั่งบังคับให้มันบีบรัดหัวใจของเธอให้แน่นขึ้นเหมือนกับคีมหนีบเหล็กกล้าได้ทันที

เจ็ดผู้ทรงเกียรติเบนสายตากลับมามองที่ผม

น้ำหนักของสายตานั้นกดทับลงมาบนตัวผมราวกับผ้าคลุมที่หนาหนัก

“เปิดใช้งานมันซะ”

หนึ่งในพวกเขากล่าวขึ้นมา

เสียงนั้นไม่ได้แก่ชรา ไม่ได้ดูหนุ่มแน่น ไม่ใช่เสียงของผู้ชาย และไม่ใช่เสียงของผู้หญิง

มันเป็นเพียงแค่น้ำเสียงเรียบเฉยธรรมดา ไร้ซึ่งเอกลักษณ์ใด ๆ ให้สามารถจดจำได้

ผมถอนหายใจออกมาเบา ๆ

ผมรู้ดีอยู่แล้วว่าเรื่องนี้มันหลีกเลี่ยงไม่ได้

ผมไม่ได้อยากจะสร้างเหตุผลเพิ่มเติมให้จูเลียนาต้องมาเกลียดชังผมมากไปกว่านี้หรอกนะ

อย่างน้อยก็ไม่อยากให้มันมากไปกว่าที่เธอกำลังรู้สึกเกลียดผมอยู่ในตอนนี้

แต่มันก็ไม่มีทางเลือกให้หนีพ้น

ผมยกมือขึ้น รวบรวมสมาธิจดจ่อไปยังตราสัญลักษณ์นั้น

ผมสามารถสัมผัสรับรู้ได้ถึงสายใยความผูกพันแห่งสายเลือดระหว่างเรา ที่กำลังเต้นกระเพื่อมตื่นตัวขึ้นมา

มันเป็นเรื่องที่ทำได้ง่ายดายมาก

เหมือนกับการออกแรงเกร็งกล้ามเนื้อสักส่วน

เหมือนกับการสั่งให้มือขยับได้ดั่งใจนึกด้วยความคิด

ผลลัพธ์ปรากฏให้เห็นในทันที

จูเลียนามีอาการสะดุ้งตัวโยนเพียงเล็กน้อย

เธอพยายามฝืนยืนตัวตรงให้นิ่งที่สุด

พยายามรักษาสีหน้าให้ดูสงบเรียบเฉย

แต่ผมก็ยังมองเห็นว่ามือของเธอกำลังสั่นเทา

มองเห็นจังหวะการสูดลมหายใจที่สะดุดติดขัดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

และในท้ายที่สุด แม้ว่าจะพยายามสะกดกลั้นเอาไว้อย่างเต็มที่แล้ว เสียงครางเจ็บปวดเล็ก ๆ ก็ยังหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากของเธออยู่ดี

มันเป็นเสียงร้องแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน

แต่มันก็เต็มเปี่ยมไปด้วยร่องรอยของความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส

หนอนโลหิต แท้จริงแล้วมันคือสัตว์วิญญาณแรกเกิดชนิดหนึ่ง

มันเป็นตัวตนที่อ่อนแอเปราะบางที่สุดในบรรดาสายพันธุ์ของมัน อาศัยอยู่ต่ำเตี้ยที่สุดบนห่วงโซ่อาหาร

มันเป็นสิ่งมีชีวิตสีแดงที่มีความเปราะบาง รูปร่างของมันบางเฉียบและแบนเรียบ มีลักษณะคล้ายกับพยาธิตัวตืด

มันดำรงชีวิตอยู่ด้วยการดูดกินเลือดเป็นอาหารเหมือนปรสิตทั่วไป

แต่มันกลับเป็นปรสิตที่สร้างประโยชน์ให้ได้อย่างมหาศาล

เมื่อทำการทำให้มันตกอยู่ในสภาวะหลับใหลจำศีลลึกด้วยโอสถแปรธาตุบางชนิด มันจะสามารถถูกนำไปฝังเข้าไปในร่างกายของมนุษย์คนหนึ่งได้

มันจะเข้าไปขดตัวพันรอบหัวใจของเหยื่อ เอาไว้เหมือนกับเป็นบ่วงรัดคอ

จากนั้น เลือดของสายเลือดขุนนาง ในกรณีนี้ก็คือเลือดของผม จะถูกนำไปใช้เป็นหมึกจารึกรอยตราสัญลักษณ์ลงบนเนื้อหนังของบุคคลผู้นั้น

เป็นรอยตราสัญลักษณ์ที่สามารถใช้กระตุ้นปลุกวิญญาณที่กำลังหลับใหลให้ตื่นขึ้น และสามารถออกคำสั่งให้มันบีบรัดหัวใจของทาสรับใช้จนแหลกสลายคามือได้

รายละเอียดเบื้องลึกมันมีมากกว่านี้

แต่ผมก็ไม่เคยคิดจะใส่ใจศึกษามันให้ลึกซึ้งหรอก

เวทมนตร์วิชาอาคมที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังกระบวนการนี้มันสลับซับซ้อนเกินไป

แต่ผลลัพธ์ที่ได้มันกลับเรียบง่ายจนน่าพอใจ

มันยอมเชื่อฟังคำสั่งของผม

นั่นคือข้อมูลทั้งหมดที่ผมจำเป็นต้องรู้

สันกรามของจูเลียนาขบเกร็งเข้าหากันแน่น ขณะที่เสียงร้องครวญครางกลั้นความเจ็บปวดหลุดลอดออกจากปาก

“อึก…!”

ใบหน้าที่ซีดเผือดอยู่แล้วของเธอบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดทรมาน

แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของผมไปได้มากที่สุด ก็คือดวงตาของเธอ

ภายใต้ความเจ็บปวดทรมานนั้น ผมมองเห็นมัน

ผมมองเห็น ‘ความหวาดกลัว’ ซ่อนอยู่ในดวงตาของเธอ

มันถูกเก็บซ่อนฝังเอาไว้ลึกสุดใจ เป็นเพียงประกายวูบไหวเล็ก ๆ ที่เธอพยายามจะปกปิดเอาไว้

แต่มันก็ยังอยู่ที่ตรงนั้น

เธอกำลังกลัว

และเธอก็มีสิทธิ์อันชอบธรรมที่จะต้องกลัวมัน

ความรู้สึกของการมีสิ่งแปลกปลอมบางอย่างกำลังบีบรัดหัวใจของตัวเองอยู่

บีบรัดแน่นขึ้น

เริ่มจากบีบเบา ๆ อย่างช้า ๆ

แล้วค่อย ๆ บีบให้แน่นขึ้นจนเจ็บจุก จนให้ความรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะระเบิดทะลุออกมา

ความรู้สึกแค่นั้น มันก็เพียงพอที่จะทำให้ใครก็ตามต้องรู้สึกหวาดกลัวจนสติหลุดได้แล้ว

และเมื่อต้องมาตระหนักรู้ว่า ไม่สามารถทำอะไรขัดขืนเพื่อช่วยเหลือตัวเองได้เลยสักนิดล่ะ?

ความรู้สึกไร้ซึ่งอำนาจในการควบคุมแบบนั้น สามารถหว่านเพาะเมล็ดพันธุ์แห่งความหวาดกลัวให้ฝังรากลึกลงไปในจิตใจของใครก็ได้ทั้งนั้น

และมันคือความกลัว ที่ในท้ายที่สุดจะแตปกกิ่งก้านสาขางอกเงยกลายสภาพไปเป็นความเกลียดชัง

ทุกครั้งที่ซามาเอลคนเก่าเคยหยิบยกเอาหนอนโลหิตขึ้นมาใช้ลงโทษเธอในอดีต ผมสามารถมองเห็นได้เลยว่าความเคียดแค้นชิงชังที่จูเลียนามีต่อผมมันเพิ่มระดับพูนทวีสูงขึ้น

ทีละนิด

ทีละนิด

แม้ในเวลานี้ เธอจะรู้ดีแก่ใจว่าผมไม่ได้มีทางเลือกอื่น และต้องยอมทำเพื่อพิสูจน์ความแท้จริงของตราสัญลักษณ์ต่อหน้าท่านผู้ทรงเกียรติ แต่ความเกลียดชังนั้นก็ยังคงเดือดพล่านหล่อเลี้ยงอยู่ใต้ผิวหนังของเธออยู่ดี

ร่างของเธอโค้งงอคุดคู้ไปข้างหน้า ลมหายใจขาดห้วงหอบกระชั้น ดวงตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวดและความหวาดกลัว

และเบื้องหลังอารมณ์ทั้งหมดนั้น เธอกำลังเดือดพล่านระอุไปด้วยโทสะอันบริสุทธิ์อย่างไม่มีสิ่งใดมาเจือปน

ผมจะไม่โกหกหรอกนะ

ผมเกลียดสายตาแบบนั้นของเธอ

เกลียดสิ่งที่ตัวเองกำลังลงมือทำกับเธอ

แต่ผมก็มีความจำเป็นที่จะต้องทำให้เธอเกลียดชังผมให้มากขึ้น

จำเป็นอย่างยิ่งยวด

เพราะมีเพียงหนทางนี้ทางเดียวเท่านั้น เธอถึงจะยอมลนลานรีบร้อนเดินหน้าไขว่คว้าไปสู่เป้าหมายของตัวเอง

มีเพียงแค่ความรู้สึกสิ้นหวังดำดิ่งเท่านั้น เธอถึงจะเปิดช่องโหว่และทำพลาด

และความผิดพลาดเหล่านั้น…

ผมจะคอยตามลงโทษเหยียบย่ำมันอย่างไร้ความปรานี

“พอได้แล้ว”

เสียงสตรีอันเคร่งขรึมดังขึ้นขัดจังหวะ

ผมคลายสมาธิถอนการควบคุมออกจากตราโลหิต และแรงกดดันบีบรัดนั้นก็ถอยร่นจางหายไป

จูเลียนาสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ มือสองข้างสั่นระริกขณะที่ยกขึ้นมากุมหน้าอกของตัวเอง

หยาดเหงื่อเย็นเยียบผุดซึมเต็มหน้าผาก ริมฝีปากสั่นเทาเล็กน้อย ขณะที่เธอพยายามอย่างหนักที่จะปรับจังหวะควบคุมลมหายใจให้กลับมาสงบตามเดิม

เธอต้องใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่ง กว่าจะสามารถจัดการจัดระเบียบตัวเองให้เข้าที่เข้าทางได้อีกครั้ง

เธอติดกระดุมเสื้อกลับคืนให้เรียบร้อย ยกมือขึ้นปัดรอยยับบนเนื้อผ้าราวกับต้องการจะปัดเป่าเอาความเจ็บปวดทิ้งออกไปให้พ้นตัวด้วย

ใบหน้าของเธอกลับมาสงบนิ่งเรียบเฉยอีกครั้ง

แต่ดวงตาคู่นั้น…

ดวงตาของเธอมันมืดมิดดำดิ่ง ราวกับเป็นศูนย์กลางพายุที่กำลังก่อตัวขึ้นในมหาสมุทรอันคลุ้มคลั่ง

ความเงียบงันภายในโถงถูกทำลายลงอีกครั้งด้วยเสียงก้องกังวานเสียงเดิม

“เมื่อจัดการพิสูจน์เรื่องนั้นเสร็จสิ้นแล้ว เราก็มาเริ่มต้นกันเถอะ ข้าจะขอเป็นผู้ประเดิมเริ่มถามคนแรก โดยจะเริ่มตั้งคำถามจากพื้นฐานยุทธศาสตร์การสงครามและการเมือง”

เขาไม่ยอมเปิดโอกาสให้ผมได้มีเวลาพักตั้งหลักเลยแม้แต่น้อย

เสียงนั้นเอ่ยคำถามต่อมาในทันที ยังคงเปี่ยมล้นไปด้วยอำนาจและไม่เปิดช่องว่างให้ใครกล้าเอ่ยขัดแย้ง

“จงจินตนาการสมมติสถานการณ์ดูสิว่า เจ้าเป็นผู้ว่าการรัฐที่ครอบครองกำลังทหารและเสบียงอาหารอยู่อย่างจำกัด พื้นที่ทางตอนเหนือในความดูแลกำลังประสบกับภัยแล้งและวิกฤตความอดอยาก ในขณะเดียวกัน พื้นที่ทางตอนใต้ของอาณาเขตก็กำลังจะเผชิญหน้ากับการถูกรุกราน เจ้าจะหาทางรับมือเช่นไร?”

การสัมภาษณ์แบบสายฟ้าแลบได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

คำตอบของผมพรั่งพรูหลุดออกมาอย่างรวดเร็ว แทบจะกลายเป็นสัญชาตญาณไปแล้ว

“ผมจะสั่งการให้เสริมกำลังแนวป้องกันทางทิศใต้ให้แน่นหนาที่สุด และส่งเสบียงธัญพืชไปช่วยเหลือบรรเทาทุกข์ทางตอนเหนือครับ พร้อมกันนั้น ก็จะทำการเปิดเจรจากับเหล่าขุนนางท้องถิ่น เสนอมอบผลประโยชน์แลกเปลี่ยน เพื่อเป็นการรับประกันให้แน่ใจว่าพวกเขาจะให้การสนับสนุน”

คำถามต้อนกลับพุ่งตามมาติด ๆ ทันที

“แล้วเจ้าจะมีวิธีป้องกันไม่ให้พวกขุนนางลุกฮือขึ้นมาก่อกบฏได้อย่างไร?”

“ก็จงใช้ความโลภโมโทสันของพวกเขาให้กลายมาเป็นเครื่องมือสร้างประโยชน์สิครับ”

ผมตอบกลับไปอย่างฉะฉาน เหมือนกับว่ามันเป็นเรื่องที่เห็นได้ชัดเจนอยู่แล้ว

“ยื่นข้อเสนอเรื่องการปรับลดอัตราภาษี และมอบสิทธิ์การครอบครองที่ดิน เพื่อเป็นข้อแลกเปลี่ยนกับความร่วมมือ”

มีช่วงเวลาแห่งความเงียบงันสั้น ๆ ตามมา ราวกับว่าคำตอบที่ผมเพิ่งจะตอบไป กำลังถูกนำไปชั่งน้ำหนักและวิเคราะห์อย่างละเอียด

“คำถามต่อไป”

เสียงที่ดังตามมานั้นแหบหยาบและแข็งกระด้าง กล่าวด้วยความมั่นคง

“เจ้ากำลังสวมบทบาทเป็นผู้บัญชาการกองกำลังทหารขนาดเล็กตั้งรับอยู่ที่บริเวณช่องเขา กองทัพศัตรูที่กำลังบุกมามีกำลังพลมากกว่าเจ้าถึงสามต่อหนึ่ง เจ้าจะสามารถรักษาตำแหน่งฐานที่มั่นเอาไว้ได้อย่างไร?”

ผมหยุดคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง เรียบเรียงคำตอบในหัวอย่างรวดเร็ว

“ผมจะสั่งให้วางกำลังพลพลซุ่มยิงกระจายกำลังเอาไว้บนหน้าผาสูง และลอบวางกับดักเอาไว้เพื่อช่วยชะลอการบุกทะลวงของศัตรู และเนื่องจากผมกุมความได้เปรียบของการอยู่บนพื้นที่ที่สูงกว่า ผมก็จะใช้ประโยชน์จากภูมิประเทศของภูเขานั่นแหละ เป็นตัวช่วยบดขยี้พวกเขา บีบบังคับให้กองทัพศัตรูต้องเคลื่อนทัพไหลบ่าเข้าไปในช่องทางเดินที่แคบที่สุด แล้วค่อยสั่งโจมตีถล่มลงมาจากด้านบนครับ”

“แล้วถ้าหากพวกเขามีกองกำลังสนับสนุนทางอากาศล่ะ?”

คำถามไล่ต้อนสวนกลับมาแทบจะในทันที

ผมหยุดคิดเล็กน้อย เร่งสมองค้นหาทางแก้เกม

“ผมจะสั่งให้ใช้หน้าไม้บัลลิสตาและปืนใหญ่เรลกันยิงสกัดจัดการ หรือไม่ก็พยายามใช้นกต่อหลอกล่อให้พวกมันบินโฉบเข้าสู่เขตพื้นที่จำกัดที่คับแคบ เพื่อให้สามารถเล็งเป้าโจมตีได้ง่ายขึ้นครับ”

ความเงียบทอดยาวทิ้งช่วงออกไปอีกครั้ง

ผมสามารถรู้สึกได้เลยว่าคำตอบของตัวเองกำลังถูกตรวจสอบอย่างเข้มงวด

“ยอมรับได้ คำถามต่อไป”

คนสุดท้ายในบรรดาเจ็ดผู้ทรงเกียรติเป็นฝ่ายเอ่ยพูดขึ้น น้ำเสียงของเขาฟังดูบิดเบี้ยวผิดเพี้ยนเกือบจะเหมือนเสียงเครื่องจักรกล

“ในใบสมัครของเจ้าระบุเอาไว้ว่า เจ้าเคยศึกษาร่ำเรียนภาษาซาห์ลีมาก่อน ข้อมูลนี้ถูกต้องหรือไม่?”

ผมพยักหน้ารับ

“ผมเคยเรียนพื้นฐานมาเล็กน้อยตอนอยู่มัธยมครับ ท่านผู้ทรงเกียรติ แต่ก็ไม่ได้คล่องแคล่วอะไรขนาดนั้น”

เสียงนั้นเอ่ยสั่งต่อ

“จงแปลความหมายของประโยคนี้เสีย Kalbi kathub ‘ala ramal.”

ผมลังเลไปนิด สมองรีบขุดค้นหาคำแปลที่ถูกต้องอย่างรวดเร็ว

“หัวใจ… เป็นจริง… ต่อผืนทราย… ใช่ไหมครับ?”

“ผิด คำถามต่อไป”

เสียงนั้นตะโกนตัดบทอย่างไร้เยื่อใย

เสียงอันอ่อนโยนและอบอุ่นรับช่วงต่อ เปลี่ยนไปถามหัวข้ออื่น

“วิชาประวัติศาสตร์ ตระกูลใดคือผู้ที่ก่อการทรยศหักหลังราชันแห่งทิศตะวันตกลำดับที่ห้า จนกลายเป็นชนวนเหตุที่นำไปสู่การล่มสลายของพระองค์?”

“ตระกูลเรมิสครับ” ผมตอบ

“ด้วยเหตุผลอะไร?” เธอถามรุกต่อ

“เพราะความทะเยอทะยานส่วนตัวของผู้นำตระกูลครับ” ผมเดาคำตอบ “พวกเขาต้องการที่จะก้าวขึ้นสู่อำนาจ จึงแอบลักลอบไปร่วมมือกับชนเผ่าทางใต้”

“คำถามต่อไป”

เสียงราบเรียบไร้เอกลักษณ์หวนกลับมาทำหน้าที่อีกครั้ง

“จงอธิบายคำนิยามของแก่นวิญญาณมาให้เร็วที่สุด”

ผมอ้าปากตอบโดยไม่ลังเลชักช้า

“มันคือพลังงานพื้นฐานที่มีสถิตอยู่ในสิ่งมีชีวิตทั้งหมด เป็นสิ่งที่ทำให้พวกเราสามารถเสริมสร้างยกระดับจิตวิญญาณได้อย่างมหาศาล และทำให้สามารถกระทำสิ่งที่เป็นระดับเหนือมนุษย์ได้ครับ”

“จงไล่เรียงชื่อวิญญาณทั้งสามตน ที่มวลมนุษยชาติยังไม่อาจปราบปรามลงได้ และยังคงเป็นภัยคุกคามอันยิ่งใหญ่ที่สุดต่อพวกเรามา? พลังความสามารถของพวกมันคืออะไร? แรงก์ของพวกมันคือระดับใด และอาณาเขตถิ่นฐานของมันที่รู้จักกันในปัจจุบันตั้งอยู่ที่ไหน?”

เป็นชุดคำถามที่เฉียบคมและแทงตรงประเด็นมาก

ผมพิจารณาคัดกรองคำตอบอย่างระมัดระวัง

“ตนแรกคือ เรธแห่งเนินหม่นหมอง มีชื่อเสียงเป็นที่เลื่องลือในด้านพลังการเข้าสิงสู่ ตนต่อมาคือ อสรพิษแห่งกรงเล็บอีเธอร์ ซึ่งมีความสามารถในการควบคุมพายุ และตนสุดท้ายคือ ภูตมายาแห่งเวลาริส มีความสามารถพิเศษในการเคลื่อนย้ายข้ามมิติระหว่างพิภพได้”

ผมหยุดพักหายใจไปนิดหนึ่ง แล้วเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“และวิญญาณร้ายทั้งสามตนที่กล่าวมานั้น ล้วนถูกจัดอยู่ในระดับเอลเดอร์สปิริตครับ”

เสียงราบเรียบเอ่ยตอบกลับมาทันควัน

“อาชญากรรมที่ถือว่าร้ายแรงที่สุดของอสรพิษคืออะไร?”

ผมพยายามนึกย้อนกลับไปถึงข้อมูลที่เคยอ่านผ่านตาในบทความข่าวจากสักแห่ง

“มันเคยก่อเรื่องใช้พายุหมุนเข้าทำลายเมืองชายฝั่งเจ็ดแห่งทางตอนใต้จนย่อยยับครับ?”

“เก้าเมืองต่างหาก” เสียงนั้นช่วยแก้ไขข้อมูลให้ถูกต้อง “แต่นอกเหนือจากรายละเอียดตรงนั้นก็ถือว่าตอบได้ถูกต้อง คำถามต่อไป”

เสียงสตรีเคร่งขรึมกลับมาเริ่มสอบสวนอีกครั้ง

“ใบสมัครของเจ้าระบุเอาไว้ว่า เจ้าเคยผ่านการเรียนหลักวิชาแปรธาตุขั้นพื้นฐานมาแล้ว ส่วนผสมที่ต้องใช้ในการปรุงยาชงเร็กเซิร์ดมีอะไรบ้าง?”

เจอคำถามยากเข้าให้แล้ว

ผมเคยเข้าร่วมเข้าค่ายเวิร์กช็อปวิชาแปรธาตุแค่ครั้งเดียวเมื่อช่วงฤดูร้อนปีที่แล้ว เพื่อหาอะไรทำฆ่าเวลาไปงั้น ๆ เอง

ความรู้หางอึ่งที่ผมมีมันไม่พอที่จะเอามาใช้ตอบคำถามเฉพาะทางด้านนี้หรอกนะ

แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังอยากจะขอลองพยายามตอบดู

“ผงหินสกัดจากโกเลมซิเลียน กลีบดอกไนต์เชด และ— เอ่อ—”

“ผิด”

เธอพูดตัดบทอย่างเฉียบขาดไร้เยื่อใย

“คำถามต่อไป”

เสียงอบอุ่นดังตามมา เปลี่ยนหัวข้ออีกครั้ง

“วิชาชีววิทยา จงอธิบายกระบวนการฟื้นฟูรักษาระดับเซลล์”

คำถามหมู ๆ

ผมตอบกลับไปอย่างมั่นใจ

“เซลล์ในร่างกายจะทำการแบ่งตัวผ่านกระบวนการไมโทซิส เพื่อเข้าไปทดแทนเซลล์ส่วนที่ได้รับความเสียหายครับ”

“คำถามต่อไป”

เสียงก้องกังวานดังกึกก้องกลับมา

“วิชาวาทศิลป์ เจ้าจะมีวิธีการพูดโน้มน้าวผู้ฟังที่กำลังตั้งตัวเป็นศัตรู ให้ยอมรับข้อเสนอนโยบายที่ขัดแย้งกันได้อย่างไร?”

ผมตอบออกไปโดยไม่เว้นจังหวะให้ขาดตอน

“ผมจะนำเสนอชี้แจงให้เห็นว่า นโยบายดังกล่าวนั้นเป็นสิ่งที่มีความจำเป็นอย่างยิ่งต่อการรักษาเสถียรภาพในระยะยาว เน้นย้ำให้พวกเขาเห็นถึงคุณค่าของผลประโยชน์ร่วมกัน และพยายามบริหารจัดการลบล้างความกลัวของพวกเขา เพื่อลดทอนความเสี่ยงที่จะเกิดการลุกฮือก่อกบฏขึ้นมาครับ”

“ควบคุมพวกเขาด้วยการใช้ความกลัวเป็นเครื่องมืองั้นหรือ?”

เขาพึมพำเสียงต่ำ แต่ก็ดังพอที่จะให้ได้ยิน

“เอาเถอะ คำถามต่อไป”

เสียงสตรีเคร่งขรึมดังแทรกขึ้นมาอีกครั้ง

“วิชาคณิตศาสตร์ จงหาคำตอบของโจทย์ข้อนี้ พ่อค้าคนหนึ่งมีสินค้าอยู่จำนวน 120 หน่วย เขาขายสินค้าออกไป 30% โดยได้กำไร 20% ส่วนสินค้าที่เหลือเขาต้องยอมขายขาดทุนไป 15% สรุปแล้ว เขาได้กำไรหรือขาดทุนสุทธิเท่าไร?”

ผมยืนตัวแข็งทื่อ

สมองหมุนติ้วพยายามคำนวณตัวเลขอย่างรวดเร็ว

แต่ประเด็นคือ ผมไม่เก่งเลขเอาซะเลย!

“เขา… เอ่อ—”

“คำถามต่อไป”

เธอตัดบทด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

นี่ผมคิดไปเองหรือเปล่าเนี่ย?

ทำไมผมถึงรู้สึกว่ายัยป้านี่ดูจะเข้มงวดกับผมเป็นพิเศษเลยล่ะ?

เสียงก้องกังวานเอ่ยถามต่อ

“ความแตกต่างที่เห็นได้ชัดระหว่างวิญญาณชั้นสูงกับวิญญาณชั้นล่างคืออะไร?”

ผมพยายามอ้าปากตอบกลับให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

“วิญญาณชั้นสูงจะทรงอิทธิพลและสามารถส่งผลกระทบต่อความเป็นจริงได้ในวงกว้างกว่า และมีสายสัมพันธ์เชื่อมโยงกับแก่นวิญญาณที่แข็งแกร่งล้ำลึกกว่าวิญญาณชั้นล่างครับ”

เขาครางรับในลำคอเบา ๆ

ผมได้แต่หวังว่านั่นจะเป็นเสียงที่แสดงความพึงพอใจนะ

“แล้ววิญญาณชั้นสูงตนใด ที่ยังมีชีวิตอยู่และถูกจัดให้เป็นตัวที่อันตรายที่สุด?”

ผมเบ้หน้า

ผมจำรายละเอียดเรื่องพวกนี้จากตัวเกมได้แค่ลาง ๆ เท่านั้น

“ฝันร้ายแห่งซีริธ ใช่ไหมครับ? วิญญาณร้ายที่ดำรงชีวิตด้วยการกินความสิ้นหวังเป็นอาหาร และสามารถก่อให้เกิดอาการฮิสทีเรียหมู่อุปาทานหมู่ได้”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวในเชิงกึ่งเห็นด้วย

“ใช่ แต่คราวหลังจงตอบออกมาด้วยรูปประโยคบอกเล่า อย่าทำทีมาพูดเหมือนเป็นการตั้งคำถามกลับ คำถามต่อไป”

เสียงชายชราเอ่ยขึ้นมาเป็นเสียงกระซิบแหบพร่า ท่าทางราวกับกำลังให้ความสนใจอย่างยิ่ง

“ใบสมัครของเจ้าระบุเอาไว้ว่า การ์ดต้นกำเนิดของเจ้าสามารถทำให้เจ้าควบคุมสสารได้”

ลำคอของผมเริ่มจะแห้งผากเป็นผุยผงแล้ว

“ถูกต้องตามนั้นครับ ท่านผู้ทรงเกียรติ ในแรงก์ระดับปัจจุบันของผม มันมอบความสามารถในการควบคุมแทรกแซงสสารในระดับพื้นฐานให้กับผม”

“แล้วเจ้าสามารถมองทะลุลงไปถึงระดับอะตอมได้ด้วยหรือไม่?”

“ยังไม่ถึงขั้นนั้นครับ” ผมยอมรับตามตรง “ผมสามารถมองเห็นเพียงแค่โครงสร้างโมเลกุลพื้นฐานของสิ่งต่าง ๆ ได้ ก็ต่อเมื่อผมเพ่งสมาธิจดจ่ออย่างหนักเท่านั้น แต่มันก็ทำได้แค่นั้นแหละครับ และการทำแบบนั้นมันก็มักจะทำให้ผมมีอาการตาล้าและปวดหัวอย่างรุนแรงตามมาด้วยครับ”

“แล้วเจ้าคิดว่าพลังของเจ้า จะสามารถนำไปประยุกต์ใช้ประโยชน์กับวิชาโลหวิทยาในแง่มุมใดได้อย่างไรบ้าง?”

เขาตั้งคำถาม

“หมายถึงในระดับความสามารถตอนนี้น่ะหรือครับ?”

ผมขยับหมุนหัวไหล่เล็กน้อย

“สามารถนำไปใช้กลั่นแยกแร่ธาตุให้มีประสิทธิภาพบริสุทธิ์มากขึ้น และสามารถสร้างสูตรผสมโลหะผสมได้อย่างแม่นยำไร้ที่ติครับ”

“คำถามต่อไป”

เสียงก้องกังวานดังขึ้นอีกครั้ง

“เจ้าได้รับคำสั่งที่ขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิงจากผู้บังคับบัญชาทั้งสองคน และผู้บังคับบัญชาทั้งสองฝ่ายก็จะลงโทษเจ้า หากเจ้าไม่ยอมทำตามคำสั่งของพวกเขา เจ้าจะมีวิธีรับมือจัดการกับสถานการณ์เช่นนี้อย่างไร?”

ผมสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามคิดหาคำตอบอย่างระมัดระวัง

“ผมจะทำการประเมินวิเคราะห์สถานการณ์ เลือกกระทำตามคำสั่งที่สอดคล้องและเป็นประโยชน์ต่อเป้าหมายรวมในภาพใหญ่มากที่สุด และใช้กลยุทธ์ทางการทูตเพื่อเจรจาถ่วงเวลาอีกฝ่ายเอาไว้ก่อนครับ”

เมื่อเขาเอ่ยพูดอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาก็มีความขบขันเจือปนอยู่เล็กน้อย

“ฮ่า! คำถามต่อไป”

น้ำเสียงของสตรีเคร่งขรึมไม่ได้ดูอ่อนลงเลยแม้แต่น้อย

“สมมติว่ากองทัพศัตรูมีจำนวนกำลังพลที่เหนือกว่าเจ้ามากในการทำศึก แต่เจ้ากุมความได้เปรียบของการตั้งรับอยู่บนภูมิประเทศที่เจ้าคุ้นเคยดี เจ้าจะใช้วิธีใดเพื่อคว้าชัยชนะมา?”

ผมยกมือขึ้นโบกวาดเป็นวงกว้าง

“ผมจะใช้ความได้เปรียบทางภูมิประเทศนั้นวางกับดักซุ่มโจมตี ใช้กลยุทธ์แบ่งแยกแล้วพิชิต พยายามลากศัตรูเข้าสู่เกมสงครามบั่นทอนกำลัง ค่อย ๆ บดขยี้ตัดกำลังพวกเขาลงไปเรื่อย ๆ ครับ”

“คำถามต่อไป”

เสียงอ่อนโยนอันอบอุ่นกลับมาอีกครั้ง

“วิชาเหตุการณ์ปัจจุบัน ด้วยเหตุผลอันใด การแข่งขันชิงแชมป์ลีกผู้ตื่นรู้เมื่อสัปดาห์ก่อนจึงถูกประกาศเลื่อนออกไป?”

ผมยกมือขึ้นแตะปลายคาง

“ถ้าผมจำข่าวไม่ผิด ดูเหมือนว่าจะมีการละเมิดลักลอบเจาะระบบรักษาความปลอดภัยครั้งใหญ่เกิดขึ้นภายในสนามกีฬา ซึ่งนั่นถือเป็นอันตรายต่อความปลอดภัยของผู้เข้าร่วมแข่งขันครับ”

คำถามข้อใหม่พุ่งตามมาติด ๆ ทันที

“วิชาเคมี จงอธิบายหลักการว่า ทฤษฎีออร์บิทัลโมเลกุลถูกนำมาปรับใช้กับพันธะในสารเบนซีนและเสถียรภาพแบบอะโรมาติกได้อย่างไร”

ผมชะงักไปเล็กน้อย

ระดับความยากของคำถามกำลังถูกยกระดับเพิ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ

โชคยังดีที่วิชาเคมีกับฟิสิกส์เป็นวิชาที่ผมถนัด

ผมจึงรีบขยับปากตอบ

“ในสารเบนซีน อะตอมคาร์บอนแต่ละตัวจะทำการสร้างพันธะซิกมาเชื่อมกับคาร์บอนข้างเคียงสองตัวและไฮโดรเจนอีกหนึ่งตัว จากนั้น—”

แต่ผมก็ถูกขัดจังหวะอย่างหยาบคาย

“คำถามต่อไป”

เสียงเรียบเฉยไร้เอกลักษณ์รับช่วงต่อ

“จงอธิบายหลักการทำลายล้างที่เกิดขึ้นระหว่างอนุภาคกับปฏิอนุภาค และจงบอกถึงความสำคัญของมันในแง่ของกฎการอนุรักษ์พลังงาน”

ผมกลืนน้ำลายดังเอื้อก

“มันเป็นปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นเมื่ออนุภาคพุ่งชนเข้ากับปฏิอนุภาคที่เป็นคู่ตรงข้ามของมัน ทั้งสองจะถูกทำลายล้าง และมวลรวมทั้งหมดของพวกมันก็จะถูกแปรรูปแปรสภาพไปเป็นพลังงาน โดยทั่วไปแล้ว—”

และผมก็โดนสั่งตัดบทอีกครั้ง

“คำถามต่อไป”

คำถามเริ่มทวีความยากซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ

และเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

ผมต้องคอยงัดคำตอบออกมาพูดอย่างต่อเนื่องโดยแทบจะไม่มีเวลาให้พักหายใจ

คำตอบของข้อหนึ่งไหลลื่นเชื่อมโยงเข้าสู่คำถามของข้อถัดไป โดยแทบจะไม่เหลือจังหวะให้เว้นวรรคพักหายใจ

มันกลายสภาพเป็นพายุคำถามที่กระหน่ำซัดมาอย่างรัวเร็ว

“คำถามต่อไป”

ไม่ใช่ว่าคำตอบทุกข้อที่ผมพ่นออกไปมันจะถูกต้องสมบูรณ์แบบหรอกนะ

มีหลายข้อเลยด้วยซ้ำที่ตอบผิดไปคนละเรื่อง

แต่ส่วนใหญ่มันก็ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ที่น่าพอใจ

“คำถามต่อไป!”

ท้ายที่สุด เสียงบิดเบี้ยวคล้ายเครื่องจักรกลก็เอ่ยถามคำถามข้อสุดท้ายออกมา

คำถามข้อที่หนึ่งร้อยเอ็ด

“แดนวิญญาณ จงอธิบายแนวคิดทฤษฎีของการเกิดประตูมิติมาให้ฟังหน่อยสิ?”

“…ม-มันคือขอบเขตประตูทางผ่าน ที่เชื่อมต่อระหว่างโลกทางกายภาพกับแดนวิญญาณครับ”

เสียงของผมแหบแห้งเป็นผุยผง ลิ้นชาหนึบจนแทบจะขยับพูดไม่คล่อง และหัวก็ปวดตุบ ๆ เหมือนจะระเบิด

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ผมก็ยังอดไม่ได้ที่จะต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสับสน

แปลกแฮะ

หลังจากที่ต้องเจอกับพายุคำถามอันแสนยากเย็นและเจ้าเล่ห์มาทั้งหมดนั่น ทำไมคำถามปิดท้ายข้อสุดท้ายนี้มันถึงได้…

ดูง่ายดายขนาดนี้ล่ะ?

และในตอนนั้นเอง พวกเขาก็เอ่ยประโยคคำถามส่วนต่อมา

“และประตูมิติพวกนั้น มันอุบัติเกิดขึ้นมาได้อย่างไรล่ะ?”

…อ้อ

นั่นไงล่ะ

ลูกเล่นสับขาหลอกมันมาแล้ว

เป็นคำถามโลกแตกที่ไม่มีใครรู้คำตอบ

ผมสามารถสัมผัสได้ถึงรังสีของการท้าทายที่ไม่ได้ถูกพูดออกมาตรง ๆ

พวกเขากำลังต้องการที่จะทดสอบผม

อยากจะดูว่าผมจะมีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างไร เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคำถามที่หลุดกรอบพ้นออกไปจากสามัญสำนึกการรับรู้ทั้งหมดของคนทั่วไป

ผมขอใช้เวลาครู่หนึ่งเพื่อรวบรวมความคิด ก่อนจะฉีกยิ้มออกมาอย่างสุภาพ

“ยังไม่มีใครบนโลกที่ล่วงรู้ได้อย่างแน่ชัดว่ามันเกิดขึ้นมาได้อย่างไรครับ แต่ท่านคงไม่ได้ตั้งคำถามนี้ขึ้นมา เพียงเพื่ออยากจะทนฟังคำตอบแบบสูตรสำเร็จธรรมดาทั่วไปใช่ไหมล่ะครับ ท่านผู้ทรงเกียรติ?”

เงามืดทั้งเจ็ดบนแท่นยกพื้นต่างพากันนิ่งเงียบงัน

ความไร้ซึ่งเสียงตอบรับใด ๆ กลับมา มันช่างดังกึกก้องอื้ออึงอยู่ในหู

เห็นได้ชัดเจนแล้วล่ะ ว่าพวกเขาสังเกตเห็นแล้วว่าผมกำลังเล่นตุกติกอะไรอยู่

นับตั้งแต่เริ่มการสัมภาษณ์มาจนถึงตอนนี้ ผมเลือกที่จะเพลย์เซฟเล่นอย่างปลอดภัยมาโดยตลอด

ผมเลือกที่จะให้คำตอบตามมาตรฐานตำราเรียนเป๊ะ ๆ ไม่กล้าสอดแทรกใส่ความคิดเห็นหรือความเชื่อส่วนตัวลงไปปะปน

ผมเอาแต่ตอบแบบท่องจำตามตำราเป๊ะ ๆ

เหมือนกับนกแก้วนกขุนทองนั่นแหละ

แต่พวกเขาต้องการเห็นอะไรที่มันมากไปกว่านั้น

บางสิ่งบางอย่างที่จะสามารถสะท้อนเผยให้เห็นถึงกระบวนการคิดวิเคราะห์ของผมได้

ดังนั้น ผมจึงตัดสินใจที่จะมอบสิ่งนั้นให้เป็นของขวัญ

“แม้เหตุผลที่แท้จริงซึ่งซ่อนอยู่เบื้องหลังการปรากฏตัวของประตูมิติจะยังคงเป็นปริศนาดำมืด แต่ก็มีทฤษฎีสมมติฐานถูกตั้งขึ้นมาอยู่มากมายครับ”

ผมเอ่ยกล่าว น้ำเสียงถูกควบคุมมาเป็นอย่างดี ขณะที่รอยยิ้มบนมุมปากเริ่มขยายกว้างขึ้นเล็กน้อย

“และทฤษฎีที่ผมขอเลือกสนับสนุนก็คือ…”

ผมจงใจหยุดพูดทิ้งช่วง

ปล่อยให้ถ้อยคำเหล่านั้นค้างคาลอยเคว้งอยู่ในอากาศ

ปล่อยให้ความเงียบยืดยาวออกไปอย่างมีลูกเล่นจังหวะละคร

จากนั้น เมื่อผมตัดสินใจเอ่ยคำตอบออกไปในที่สุด บรรยากาศภายในโถงไต่ถามทั้งโถงก็ระเบิดแตกดังอื้ออึงกลายเป็นความโกลาหล

“ประตูมิติจะอุบัติเปิดออก ก็ต่อเมื่อเกิดเหตุการณ์ ‘การตายหมู่’ เท่านั้นครับ”