บทที่ 5 - 5: Spirit Realm Chronicles

บทที่ 5 - 5: Spirit Realm Chronicles

เกม Spirit Realm Chronicles มีฉากหลังอยู่ในโลกอนาคตอีกห้าร้อยปีข้างหน้า

เป็นโลกที่แทบไม่เหลือเค้าเดิมของโลกที่โนอาห์เคยรู้จักอีกแล้ว

สงครามโลกครั้งที่สามเปลี่ยนพื้นที่ส่วนใหญ่ของดาวเคราะห์ให้กลายเป็นแดนรกร้างปนเปื้อนรังสี เมืองนับไม่ถ้วนถูกลบหาย ประเทศมหาอำนาจล่มสลาย และอารยธรรมมนุษย์ก็เกือบพังพินาศลงด้วยน้ำมือของตัวเอง

แต่หายนะที่แท้จริงไม่ได้จบลงแค่นั้น

ระหว่างการระเบิดนิวเคลียร์ครั้งใหญ่ในเอเชียเหนือ โครงสร้างของความเป็นจริงเกิดรอยร้าว

รอยร้าวนั้นฉีกเปิดออกเป็นประตูมิติ

และอีกฟากหนึ่งของประตูนั้น คือโลกอีกใบที่มนุษย์ไม่เคยรู้จักมาก่อน

แดนวิญญาณ

จากรอยแยกมิตินั้น อสูรนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้าสู่โลกมนุษย์ พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตจากความมืด เวทมนตร์ และพลังที่วิทยาศาสตร์ของมนุษย์ไม่อาจอธิบายได้

มนุษยชาติที่ก่อนหน้านั้นยังเอาแต่เข่นฆ่ากันเอง จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหันมาร่วมมือกัน

ทว่าอาวุธสมัยใหม่กลับแทบใช้ไม่ได้ผลกับพวกมัน

ปืนใหญ่ ขีปนาวุธ รถถัง หรือแม้แต่อาวุธชีวภาพ ล้วนไม่อาจจัดการอสูรจากแดนวิญญาณได้อย่างแท้จริง

เพราะพวกมันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตธรรมดา

พวกมันคือสิ่งมีชีวิตที่ถือกำเนิดจากพลังวิญญาณ

โชคดี—หรือบางทีอาจเป็นคำสาปในคราบของโชคดี—ประตูมิตินั้นไม่ได้นำมาเพียงเหล่าอสูร

แต่มันยังปลดปล่อยพลังจากต่างโลกเข้าสู่โลกมนุษย์ด้วย

พลังนั้นถูกเรียกว่า “แก่นวิญญาณ”

แก่นวิญญาณแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของมนุษย์บางส่วน กระตุ้นสิ่งที่หลับใหลอยู่ในจิตวิญญาณของพวกเขา และทำให้พลังเฉพาะตัวปรากฏออกมาเป็นรูปธรรม

นั่นคือจุดกำเนิดของการ์ดต้นกำเนิด

เพราะจิตวิญญาณของแต่ละคนล้วนมีเอกลักษณ์ การ์ดต้นกำเนิดและพลังที่ถูกปลุกขึ้นมาจึงแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง บางคนควบคุมเปลวไฟ บางคนเสริมพลังร่างกาย บางคนเรียกอาวุธ บางคนก็มีพลังประหลาดจนแทบไม่อาจจัดหมวดหมู่ได้

และผู้ที่ใช้พลังเหล่านั้นลุกขึ้นต่อสู้กับอสูรวิญญาณ ก็ถูกเรียกว่า— ฮันเตอร์

เวลาผ่านไปห้าร้อยปี

โลกในปัจจุบันถือว่าสงบสุขกว่ายุคแรกเริ่มมาก มนุษย์สร้างเขตปลอดภัยขึ้นมา ปกครองโดยจักรพรรดิราชันและเหล่าดยุก ประชากรเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่จะมีพลังเหนือมนุษย์จากการ์ดต้นกำเนิด และฮันเตอร์ก็กลายเป็นทั้งทหาร นักล่า นักสำรวจ รวมถึงวีรบุรุษของยุคสมัย

แต่แก่นวิญญาณไม่ได้เป็นเพียงแค่พร

มันคือคำสาปด้วย

พลังจากต่างโลกค่อย ๆ กัดกร่อนม่านความจริงของโลกใบนี้ ทำให้แดนวิญญาณซึมเข้ามาในมิติของมนุษย์มากขึ้นเรื่อย ๆ

ทุกวันนี้ ประตูมิตินับสิบปรากฏขึ้นทั่วโลกแทบทุกวัน แต่ละบานล้วนเชื่อมต่อกับแดนวิญญาณ และแต่ละบานก็อาจกลายเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะครั้งใหม่ได้เสมอ

ถึงอย่างนั้น มนุษย์ก็ยังไม่ถึงขั้นสิ้นหวัง

เพราะคราวนี้พวกเรามีพลังที่จะสู้กลับ

อย่างน้อยก็ในตอนนี้น่ะนะ

แต่ผมรู้ดีว่า “ตอนนี้” จะอยู่ได้อีกไม่นาน

ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป

ไม่สิ… บางทีความเปลี่ยนแปลงอาจจะเริ่มขึ้นแล้ว เพียงแต่เหล่าราชันจงใจปิดข่าวเอาไว้ ไม่ให้คนทั่วไปล่วงรู้เท่านั้น

เนื้อเรื่องหลักของเกมเริ่มต้นขึ้นที่สถาบันเอเพ็กซ์

สถานที่ที่ ไมเคิล ก็อดสวิลล์ พระเอกของเกม ได้รับการตอบรับเข้าเรียนหลังทำคะแนนสอบเข้าได้สูงสุดเป็นอันดับหนึ่ง

ที่นั่น เขาจะได้พบทั้งศัตรูและพันธมิตร ได้สร้างมิตรภาพ ได้ผูกพันกับผู้คนมากมาย และได้ก้าวขึ้นเป็นศูนย์กลางของเหตุการณ์สำคัญแทบทั้งหมดในอนาคต

ฟังดูเหมือนจุดเริ่มต้นของพล็อตเรื่องฮีโร่ทั่วไปใช่ไหม?

น่าเสียดายที่เกมนี้มันไม่ได้ใจดีขนาดนั้น

เพราะเพื่อนจำนวนมากของไมเคิล ถ้าไม่ตาย ก็หันไปทรยศมนุษยชาติในช่วงท้ายเกม

ปัญหาของ Spirit Realm Chronicles ไม่ใช่แค่มันยาก

แต่มันโหดหินจนแม้แต่ตัวละครหลักก็ไม่มีเกราะพล็อตคุ้มกัน

ในบางรูต แม้แต่ตัวพระเอกเองก็ยังตาย

ถามจริงเถอะ เกมบ้าอะไรฆ่าพระเอกตัวเองได้หน้าตาเฉยแบบนั้น?

และแน่นอน หากแม้แต่ตัวเอกยังไม่ปลอดภัย แล้วตัวร้ายอย่างผมจะเหลืออะไร

“ฮ้า…” ผมถอนหายใจยาวพลางยกมือขึ้นกุมขมับ

อาร์กสถาบันกินเวลาครอบคลุมสามช่วงแรกของเกม หรือประมาณสามปีเต็ม

สามปีที่ฉากหน้าดูเหมือนชีวิตนักเรียนแฟนตาซี

แต่ความจริงคือหายนะต่อเนื่องที่ปลอมตัวมาในคราบวัยเรียน

การสังหารหมู่ในทริปทัศนศึกษา

การอุบัติของการ์ดอัญเชิญแอสโมเดอุส

การลอบสังหารฝาแฝดราชวงศ์

การรุกรานหมู่เกาะแอสเซนต์

ทั้งหมดนี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของโศกนาฏกรรมที่รออยู่ในอาร์กสถาบันเท่านั้น

ใช่ แค่ “ส่วนหนึ่ง” เท่านั้น

หลังจากนั้นยังมีการตื่นขึ้นของราชินีเน่าดำ ปรากฏการณ์เมล็ดพันธุ์แห่งโรคาพินาศชั่วนิรันดร์ วันสวรรค์ร่วงหล่น การเสื่อมสลายของเขตปลอดภัยทิศเหนือ มหาสงครามห้าราชัน และเหตุการณ์ระดับฝันร้ายอีกมากมายที่ผมแทบไม่อยากจะนึกถึง

และสุดท้าย จุดจบของเกมก็จะมาถึงพร้อมกับการหวนคืนของราชาวิญญาณ

ราชาวิญญาณในร่างสมบูรณ์

พร้อมกองทัพของมัน

พร้อมพลังอัปมงคลที่เคยทำให้ผู้เล่นทั่วโลกหัวร้อนจนแทบเขวี้ยงจอยทิ้ง

ในฐานะตัวร้ายรองของช่วงแรก บทบาทของผมเดิมทีไม่มีอะไรมาก

เป็นแค่บันไดให้ตัวเอกเหยียบข้าม

เป็นศัตรูใช้แล้วทิ้งที่ถูกโค่น เพื่อแสดงให้เห็นว่าตัวละครหลักเติบโตขึ้น

จากนั้นในช่วงที่สอง ผมจะกลับมาอีกครั้งในฐานะผู้ถือครองการ์ดอัญเชิญแอสโมเดอุส พยายามจะฆ่าพระเอกเพื่อชำระความอับอายของตัวเอง

แล้วสุดท้ายก็ถูกฆ่าตาย

นั่นคือชะตาของซามาเอลในรูตส่วนใหญ่

ส่วนรูตอื่น ๆ เขาก็ไม่ได้มีจุดจบที่ดีกว่ากันเท่าไร

“อึก…” ผมอยากตะโกนออกมาให้สุดเสียง แต่ทำไม่ได้

ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาโวยวาย

ผมต้องคิด

อย่างแรก ผมต้องหาทางรอดจากอาร์กสถาบันให้ได้ก่อน

การพยายามหลบเลี่ยงตัวละครหลักทั้งหมดเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว เนื้อเรื่องของเกมมันถักทอผูกปมกันแน่นเกินไป ทุกคนเชื่อมโยงกันเป็นทอด ๆ ต่อให้พยายามหนี ก็ไม่ต่างจากความพยายามที่จะวิ่งหลบเม็ดฝนกลางพายุ

อีกอย่าง ผมต้องการไมเคิล

ไม่ว่าผมจะเกลียดหมอนั่นแค่ไหน ความจริงก็คือพลังของเขาจำเป็นต่อการโค่นราชาวิญญาณ

เขาได้เป็นพระเอกของเกมก็เพราะมีเหตุผลของเขา

หากไม่มีเขา การจะไปถึงฉากจบที่ดีที่สุดก็แทบจะเป็นไปไม่ได้

ดังนั้น สิ่งที่ผมต้องทำไม่ใช่การหนีจากพวกตัวเอก

แต่คือการอยู่ร่วมกับพวกเขาให้ได้

ต้องใช้ประโยชน์จากความรู้เรื่องเนื้อเรื่อง เปลี่ยนเหตุการณ์บางอย่างให้มาเป็นผลพลอยได้กับตัวเอง และต้องทำให้ตัวเองแข็งแกร่งพอ ก่อนที่จะถึงเวลาต้องกลายเป็นฮันเตอร์เต็มตัว

หลังจากนั้น เป้าหมายก็ชัดเจน

หยุดยั้งการตื่นขึ้นของราชินีเน่าดำ

ทำลายเมล็ดพันธุ์แห่งโรคาพินาศชั่วนิรันดร์

ยับยั้งมหาสงครามห้าราชันก่อนที่มันจะเปิดฉาก

บั่นทอนกำลังกองทัพของราชาวิญญาณก่อนการหวนกลับมาของมัน

และสุดท้าย…

ฆ่าราชาวิญญาณด้วยสองมือของตัวเอง!

ฟังดูง่ายใช่ไหม?

ใช่

มันง่ายแค่ตอนพูดนั่นแหละ

“ฉิบหายเอ๊ย…”

แค่คิดถึงสิ่งที่ต้องทำทั้งหมด น้ำตาก็แทบไหลออกมาเอง

พูดตามตรง สิ่งที่ผมอยากทำที่สุดตอนนี้คือหนี

หนีไปให้ไกลจากสถาบันเอเพ็กซ์ หนีไปให้ไกลจากพวกตัวเอก หนีไปซ่อนตัวที่ไหนสักแห่งจนกว่าเนื้อเรื่องจะจบ

แต่ถ้าทำแบบนั้น ก็เท่ากับผมฝากชะตาชีวิตของตัวเองไว้ในมือพระเอก

และจากที่ผมรู้มา ในเกม ราชาวิญญาณไม่เคยพ่ายแพ้อย่างแท้จริง

บางรูตมันถูกจองจำในห้วงความว่างเปล่า

บางรูตมันถูกฆ่าหลังการทำสงครามยืดเยื้อนานหลายสิบปี

แต่ไม่ว่าจะรูตไหน ก่อนที่มันจะล้มลง มันก็ทำลายโลกไปแล้วกว่าครึ่ง

เพราะฉะนั้น ต่อให้ผมหนี ก็ไม่มีที่ไหนปลอดภัยจริง ๆ

ถ้าอยากรอด ผมต้องควบคุมชะตาชีวิตของตัวเอง

ผมต้อง…

“สู้”

และผมก็จะสู้

ตอนที่ตายในชีวิตก่อน ผมมีแต่ความเสียใจ

เสียใจที่ยอมแพ้ง่ายเกินไป

เสียใจที่ไม่เคยพยายามให้มากพอ

เสียใจที่ปล่อยให้ชีวิตของตัวเองไหลไปตามความสิ้นหวัง จนสุดท้ายไม่เหลืออะไรเลย

แต่ครั้งนี้จะไม่เหมือนเดิม

ผมจะไม่ยอมแพ้อีก

ผมจะไม่ยอมเดินไปสู่จุดจบน่าสมเพชแบบซามาเอลในเกม

ผมจะไม่ปล่อยให้ใครมาเขียนตอนจบให้ผม

“…คราวนี้ ผมจะไม่มีวันเสียใจภายหลังอีกแล้ว”

ตึง! ตึง! ตึง!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นกะทันหัน ดึงผมออกจากห้วงความคิด

ผมหันขวับไปทางประตูด้วยความหงุดหงิด แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากถามว่าใคร บานประตูก็เปิดออกช้า ๆ พร้อมเสียงบานพับครางเบา ๆ

แสงสลัวจากทางเดินด้านนอกทอดเข้ามาในห้อง

และท่ามกลางแสงนั้น มีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่

ทันทีที่เห็นเธอ ผมก็จำได้ทันที

การปรากฏตัวของเธอสะดุดตาราวกับพายุฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน

เส้นผมสั้นสีบลอนด์แพลตินัมยาวระต้นคอ เปล่งประกายวาววับในแสงไฟราวกับเส้นไหมเงิน ดึงดูดสายตาด้วยความงามอันเย็นชา ดวงตาสีฟ้าคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยขณะจับจ้องมาที่ผมอย่างนิ่งสงบ

เธอสวมแจ็กเก็ตสีขาวตัดเย็บประณีต สวมทับชุดเดรสรัดรูปสีเดียวกันที่ขับให้รูปร่างเพรียวระหงดูสง่างามยิ่งขึ้น รองเท้าบูตส้นสูงสีดำช่วยเติมเต็มความเฉียบคมให้ภาพลักษณ์ของเธออย่างสมบูรณ์แบบ

บนอกซ้ายของแจ็กเก็ต มีตราปักรูปดาบพันเถาวัลย์

มันคือตราสัญลักษณ์ของสายเลือดขุนนาง

ตราแห่งตระกูลเบลดที่ล่มสลาย

“สวัสดียามเย็นค่ะ นายน้อย”

หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบลื่นและเยือกเย็น ขณะก้าวเท้าเข้ามาในห้อง

“ดูเหมือนในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้วสินะคะ”

เธอหยุดรอให้ผมตอบ

แต่ผมพูดไม่ออก

เสียงของผมเหมือนจุกติดอยู่ในลำคอ หัวใจเต้นกระแทกซี่โครงรัวแรงจนเหมือนสัตว์ป่าที่ถูกขังอยู่ในกรง

ผู้หญิงคนนี้…

เธอคือองครักษ์เงาของผม

ผู้ติดตามที่อุทิศตนรับใช้ผมและตระกูลของผมมาตั้งแต่พวกเรายังเป็นเด็ก

เธอมีชื่อว่า จูเลียนา ว็อกซ์ เบลด

และในเกม เธอถูกขนานนามในอีกชื่อหนึ่งว่า—

เพชฌฆาตมรณะแห่งตระกูลธีออสเบน!