บทที่ 3: ระบบ

บทที่ 3: ระบบ

เคล็ดวิชาทำสมาธิขั้นพื้นฐานคือวิชาทำสมาธิที่แพร่หลายที่สุดในพันธมิตรบลูสตาร์

พอพวกนักเรียนเข้าเรียนชั้นมัธยมต้น ร่างกายและจิตใจเริ่มเติบโตเต็มวัย ทุกโรงเรียนจะจัดอาจารย์มืออาชีพมาสอนเคล็ดวิชาทำสมาธิขั้นพื้นฐานนี้

แม้แต่สถานสงเคราะห์ที่ร่างเดิมของโจวมิงเคยอาศัยอยู่ ก็ยังได้รับการศึกษาเคล็ดวิชาทำสมาธิขั้นพื้นฐานเช่นกัน

เคล็ดวิชาทำสมาธิขั้นพื้นฐานเรียนรู้ง่าย เรียบง่าย และปลอดภัย ผู้ควบคุมอสูรแทบทุกคนจึงเริ่มต้นฝึกฝนควบคุมอสูรด้วยวิชานี้

ร่างเดิมของโจวมิงเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากวิชาทำสมาธิขั้นพื้นฐาน เขาจึงทุ่มเทเรี่ยวแรงทั้งหมดให้วิชานี้

ข้อดีเพียงอย่างเดียวที่ตามมาคือ โจวมิงอาศัยสัญชาตญาณร่างกาย ดำดิ่งสู่สภาวะทำสมาธิได้ภายในไม่กี่วินาทีหลังหลับตา ความกังวลก่อนหน้านี้พลันมลายหายไปพริบตา

ห้วงจิตวิญญาณเวิ้งว้างกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตราวกับฟากฟ้าราตรี

พลังจิตในสมองของเขาเปรียบเสมือนดวงดาวระยิบระยับบนฟากฟ้า สาดประกายเจิดจรัสลึกล้ำอย่างถึงที่สุด

ทว่าเมื่อโจวมิงเข้ามาในห้วงจิตวิญญาณ ทัศนียภาพที่คุ้นเคยกลับหายไปเงียบๆ แสงดาวที่เกิดจากพลังจิตเหือดหายไปหมดสิ้น

โจวมิงรีบสำรวจห้วงจิตวิญญาณทันที ถ้ามิตินี้เกิดปัญหาขึ้นมา ด้วยสถานภาพของเขา คงทำได้เพียงใช้ชีวิตธรรมดาสามัญไปตลอดชีวิต

ส่วนเรื่องที่จะได้เจอวาสนาปาฏิหาริย์ไร้เทียมทานมาช่วยซ่อมแซมหนุนนำห้วงจิตวิญญาณ โจวมิงคิดว่าเขายังไม่ได้บ้าถึงขั้นต้องเข้าโรงพยาบาลบ้า

"เมล็ดพันธุ์วิญญาณ?"

ก่อนที่โจวมิงจะได้ตรวจสอบอย่างละเอียด เขาพบดวงจันทร์กลมโตสว่างไสวแขวนเด่นอยู่กลางห้วงจิตวิญญาณ

"มีบางอย่างผิดปกติ"

โจวมิงไม่ได้ลิงโลดใจกับเรื่องประหลาดใจกะทันหันนี้ ถ้าเขาควบแน่นเมล็ดพันธุ์วิญญาณสำเร็จจริง ไม่ว่าจะเข้ามาในห้วงจิตวิญญาณหรือไม่ย่อมต้องสัมผัสได้อยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องรอให้เข้ามาสำรวจเองแบบนี้

พอครุ่นคิดครู่หนึ่ง เขาพลันตระหนักถึงเหตุผลทันที นี่ไม่ใช่เมล็ดพันธุ์วิญญาณของเขา แต่น่าจะเป็นเมล็ดพันธุ์วิญญาณที่ร่างเดิมควบแน่นเอาไว้

เอาชีวิตเข้าแลกเพื่อบรรลุวิถี

เมื่อจ้องมองดวงจันทร์สว่างไสวตรงหน้า ความคิดสายหนึ่งก็ผุดขึ้นมาทันที

ทว่าโจวมิงกลับรู้สึกเศร้าใจอยู่บ้าง สิ่งที่บางคนเฝ้าเพียรพยายามไขว่คว้ามาทั้งชีวิต กลับเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของคนอื่นเท่านั้น

หลังทอดถอนใจสั้นๆ เขาเบนความสนใจกลับมาที่เมล็ดพันธุ์วิญญาณตรงหน้า อยากรู้ว่าคนรุ่นหลังอย่างเขาจะได้รับอานิสงส์จากต้นไม้ที่คนรุ่นก่อนปลูกไว้หรือไม่

อีกอย่างด้วยสถานการณ์ตอนนี้ โจวมิงต้องสืบหาเหตุผลให้กระจ่าง กระแสสำนึกของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเส้นสายทอดเหยียดเข้าหาเมล็ดพันธุ์วิญญาณ

"เปรี้ยะ..."

ในห้วงจิตวิญญาณย่อมไม่มีเสียงเกิดขึ้นจริง ทว่าตอนที่เห็นเมล็ดพันธุ์วิญญาณทรงดวงจันทร์เกิดรอยร้าว เสียงแตกสลายก็ดังก้องในหัวของโจวมิงโดยสัญชาตญาณ

ก่อนที่เส้นสายกระแสสำนึกจะทันแตะต้องเมล็ดพันธุ์วิญญาณ เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็อุบัติขึ้นตรงหน้า

พอรอยร้าวแรกปรากฏ รอยแตกแยกสารพัดก็เริ่มลุกลามไปทั่วพื้นผิวของเมล็ดพันธุ์วิญญาณ ราวกับกระจกเงาแตกยับที่จวนเจียนจะร่วงหล่นลงพื้น

อย่าเพิ่งพังพินาศนะ โจวมิงเฝ้าภาวนาในใจขณะจับตาดูความเปลี่ยนแปลงของเมล็ดพันธุ์วิญญาณตรงหน้า

ตอนที่กระแสสำนึกสัมผัสเข้ากับเมล็ดพันธุ์วิญญาณ เขาก็เข้าใจแจ้งถึงชนวนเหตุที่เกิดสถานการณ์แบบนี้ทันที

ต้นไม้ไร้รากค้ำชู สายน้ำไร้ต้นกำเนิด

หลังจากร่างเดิมสิ้นใจตาย เมล็ดพันธุ์วิญญาณที่ขาดสิ่งค้ำจุนย่อมต้องสลายหายไปตามธรรมชาติ

ทว่าเนื่องจากการข้ามมิติมาของโจวมิง เมล็ดพันธุ์วิญญาณนี้จึงยังฝืนคงอยู่มาได้จนถึงตอนนี้ แต่ดูจากสภาพปัจจุบัน มันคงทนต่อไปไม่ไหวแล้ว

พริบตาที่เมล็ดพันธุ์วิญญาณแตกกระจายอีกครั้ง กระแสสำนึกดวงวิญญาณของโจวมิงและเมล็ดพันธุ์วิญญาณที่กำลังจะพังทลายก็หลอมรวมเข้าด้วยกันโดยสมบูรณ์

"ตูม"

ต้นไม้ไร้รากค้ำชู สายน้ำไร้ต้นกำเนิด ตอนนี้โจวมิงได้เชื่อมต่อพวกมันเข้าด้วยกันแล้ว

ทว่าความเปลี่ยนแปลงที่ตามมาไม่ได้สร้างความยินดีให้โจวมิงเลย เศษเสี้ยวเมล็ดพันธุ์วิญญาณที่แตกสลายไม่ได้ฟื้นคืนสภาพตาม

พวกมันไม่ได้เปลี่ยนกลับไปเป็นดวงดาวเต็มฟากฟ้า แต่กลับจับตัวกลายเป็นโครงสร้างคล้ายเนบิวลา หมุนวนเป็นวงก้นหอยอย่างเชื่องช้าภายในห้วงจิตวิญญาณของโจวมิง

นี่มันยังเรียกว่าเมล็ดพันธุ์วิญญาณได้อยู่ไหม?

จ้องมองเนบิวลาที่ประกอบด้วยดวงดาวขนาดจิ๋วนับร้อยนับพันดวง โจวมิงเต็มไปด้วยความสับสนงุนงงเต็มอก

หลังจากเฝ้าตรวจสอบและสัมผัสรับรู้อยู่หลายครั้ง ผนวกกับความรู้ที่ร่างเดิมเคยร่ำเรียนมา โจวมิงมั่นใจเต็มร้อยว่าเนบิวลาตรงหน้าคือเมล็ดพันธุ์วิญญาณที่เขาได้รับมรดกมา ซึ่งเป็นสิ่งที่ร่างเดิมเอาชีวิตเข้าแลกมานั่นเอง

"บัดซบเอ๊ย"

โจวมิงไม่สนแล้วว่าจะมีพระเจ้าอยู่จริงไหม โชคชะตาของเขาดิ่งลงเหวไปเรียบร้อย จากเดิมที่คิดว่าจุดเริ่มต้นยากลำบากแค่นิดหน่อย ตอนนี้มันกลายเป็นมหาโหดไปแล้ว

ถ้าคนที่ไร้ความรู้เรื่องการควบคุมอสูรมาเห็นภาพนี้ คงคิดว่าตัวเองได้รับวาสนาปาฏิหาริย์ครั้งใหญ่ เมล็ดพันธุ์วิญญาณนับร้อยนับพันชิ้น ไม่ได้หมายความว่าจะบงการสัตว์อสูรได้นับร้อยนับพันตัวหรอกรึ?

มีสมุนห้อมล้อมหน้าหลัง สะบัดมือทีเดียวก็เรียกคลื่นสัตว์ร้ายขนาดย่อมออกมาถล่มเมือง กลายเป็นแขกผู้มีเกียรติที่ขุมอำนาจสารพัดต้องการตัว

ทว่าความทรงจำของร่างเดิมกลับบดขยี้จินตนาการสวยหรูนั้นพังยับเยินในพริบตา

ในโลกเหนือธรรมชาติ คุณภาพบดขยี้ได้ทุกสิ่ง ส่วนจำนวนเป็นเพียงแค่ของประดับตกแต่งเท่านั้น

การจะบงการสัตว์ร้ายคือการฝังเมล็ดพันธุ์วิญญาณลงสู่จิตสำนึกของมัน และคุณภาพของเมล็ดพันธุ์วิญญาณจะเป็นตัวกำหนดเกรดของสัตว์ร้ายที่ถูกควบคุม

ถ้าคุณภาพของเมล็ดพันธุ์วิญญาณอยู่แค่ระดับทั่วไป โอกาสที่จะควบคุมสัตว์ร้ายเกรดสูงให้สำเร็จก็ยิ่งริบหรี่ต่ำเตี้ยเลี่ยดิน

ด้วยสถานการณ์ของโจวมิงในตอนนี้ อย่างมากที่สุดเขาก็บงการได้เพียงสัตว์ธรรมดาชั้นต่ำสุดอย่างพวกหนูและนกกระจอกเท่านั้น

แต่ฝูงหนูหรือฝูงนกกระจอกนับร้อยตัวมันจะมีประโยชน์อะไร? พวกมันจะไปสู้เสือโคร่งหรือพญางูยักษ์ของคนอื่นได้รึไง?

ไม่เพียงแค่เรื่องพลังรบเท่านั้น แต่ศักยภาพของสัตว์ร้ายเกรดสูงยังช่วยหนุนนำให้ผู้เป็นนายมีโอกาสทะลวงผ่านคอขวดเลื่อนขั้นได้ง่ายขึ้นด้วย

ยิ่งกว่านั้น ด้วยระบบควบคุมอสูรในปัจจุบัน สภาพร่างกายของเขาจะปรับตัวให้เข้ากับระบบได้หรือเปล่ายังไม่รู้เลย

การสยบควบคุมสัตว์ร้ายสำเร็จเป็นเพียงแค่การก้าวข้ามธรณีประตูระดับผู้ฝึกหัดขั้นต้นเท่านั้น

และในหมู่ผู้ฝึกหัด มีเพียงประมาณหนึ่งในร้อยคนเท่านั้นที่จะทะลวงขั้นเป็นมืออาชีพอย่างเป็นทางการได้ ซึ่งนี่เป็นแค่ตัวเลขคร่าวๆ

การจะทะลวงขั้นสู่ระดับมืออาชีพอย่างเป็นทางการ ไม่ใช่แค่เรื่องการยกระดับพลังจิตอีกต่อไป เพราะพลังจิตของมนุษย์ย่อมมีขีดจำกัดสูงสุดของมันอยู่

วิธีทลายขีดจำกัดพลังจิต ทำได้เพียงพึ่งพาพิธีกรรมเหนือธรรมชาติเท่านั้น

นี่คือระบบที่มนุษย์บลูสตาร์สร้างขึ้นจากการหยิบยืมเรียนรู้ความรู้เหนือธรรมชาติของเผ่าพันธุ์ต่างมิติ จุดประสงค์เพื่อทลายขีดจำกัดพลังจิตและครอบครองพลังเหนือมนุษย์อย่างแท้จริง

อย่างเช่น จ้าวอสูรมายา ที่แปรสภาพสัตว์อสูรของตัวเองให้กลายเป็นสัตว์อสูรควบคุมธาตุผ่านพิธีกรรม

พวกเขาใช้พลังของสัตว์อสูรมาทลายขีดจำกัดพลังจิต ส่งผลให้ขัดเกลาพลังต่อไปได้ ในขณะที่สัตว์อสูรก็อาศัยพลังจิตของผู้ควบคุมอสูรมาเติบโตไปพร้อมกัน

สัตว์อสูรมีสามรูปแบบ รูปแบบแรกคือเหมือนสัตว์ร้ายทั่วไป อาศัยอยู่ภายนอกและปฏิบัติตามคำสั่งจู่โจมหรือป้องกันของผู้ควบคุมอสูร

รูปแบบที่สองคือเมื่อสัตว์อสูรแปรสภาพเป็นเกราะสงคราม ผู้ควบคุมอสูรจะใช้สัตว์อสูรมาบงการพลังธาตุสารพัดชนิด

รูปแบบที่สามคือเมื่อสัตว์อสูรผสานเข้าสู่ร่างกายของผู้ควบคุมอสูร แปรเปลี่ยนเป็นรอยสักคอยสูบฉีดพลังจิตหล่อเลี้ยงเพื่อเติบโต หรือเพื่อฟื้นฟูอาการบาดเจ็บอย่างรวดเร็ว

พูดได้ว่าหลังจากทะลวงขั้นสู่ระดับมืออาชีพอย่างเป็นทางการ ผู้ควบคุมอสูรถึงจะครอบครองพลังเหนือมนุษย์แท้ๆ

นอกจากจ้าวอสูรมายาแล้ว ยังมีเส้นทางเลื่อนขั้นแยกย่อยอีกสารพัด เช่น อัศวินอสูร ผู้เลี้ยงอสูร และจ้าววิญญาณอสูร

ทว่าการแยกสายเฉพาะทางพวกนี้มีเงื่อนไขเบื้องต้นว่าต้องเป็นผู้ควบคุมอสูรปกติถึงจะทะลวงขั้นได้ แล้วสภาพร่างกายของโจวมิงในตอนนี้จะปรับตัวให้เข้ากับระบบที่วางรากฐานแน่นหนาได้รึเปล่า?

หรือว่าเขาต้องมานั่งเบิกเนตรสร้างระบบใหม่ขึ้นมาด้วยตัวเอง?

โจวมิงลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แววตาของเขาเหม่อลอยไร้ประกายชีวิตไปเรียบร้อย