บทที่ 2 - รมควันรูหนู

โจวข่ายใช้เวลารมควันรูแรกไปห้านาที ได้หนูตัวเบ้อเริ่มมาสองตัวกับตัวเล็กอีกสามตัว ถือเป็นการเปิดฤกษ์ที่งดงามทีเดียว

เขาเอาฟางข้าวมัดตัวหนูรวมกันไว้ แล้วส่งให้นิวนิวถือ

จากนั้นก็ย้ายไปรูที่สอง พอก้มลงดมกลิ่น... ไม่มีกลิ่นสาบหนูเลยแม้แต่น้อย

ข้ามไปรูที่สาม กลิ่นสาบหนูลอยฟุ้งเตะจมูก ปากรูถูกขัดจนเรียบมันวาว รอบๆ ยังมีรอยเท้าหนูย่ำไปมาเต็มไปหมด ดูจากขนาดรอยเท้าแล้ว ในนี้น่าจะมีตัวเป้งที่น้ำหนักเกินครึ่งชั่งซ่อนอยู่แน่ๆ

แล้วก็เป็นไปตามคาด! เพิ่งจะเริ่มรมควันไปได้แป๊บเดียว หนูยักษ์ตัวหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากรูหน้าตาตื่น

นิวนิวตกใจจนหงายหลังก้นจ้ำเบ้า หน้าตาตื่นตระหนกสุดขีด

ส่วนหนานหนานนั้นไม่ต้องพูดถึง... ปล่อยโฮลั่นทุ่งไปเรียบร้อย

แม้แต่ตัวโจวข่ายเองยังสะดุ้งสุดตัว ก็ไอ้ตัวที่พุ่งออกมามันใหญ่เกินคาด! ตอนที่มันกระโจนออกมา ยังลากเอาเศษฟางติดไฟปลิวว่อนติดตัวออกมาด้วย

แต่ด้วยสัญชาตญาณ โจวข่ายตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว เขาคว้าคีมคีบถ่านวิ่งไล่ตามมันไปติดๆ

วิ่งไล่กวดไปราวๆ ห้าสิบเมตร ในที่สุดเขาก็ใช้เท้ากระทืบมันจนตายคาที่

พอหิ้วหางมันขึ้นมาลองกะน้ำหนักดู น่าจะหนักถึงหนึ่งชั่งเลยทีเดียว

ยิ่งพอดูสีขนที่ดำขลับเป็นมันปลาบ โจวข่ายก็เดาได้ทันทีว่าในรังของมันต้องมีเสบียงตุนไว้เพียบแน่ๆ

เพราะหนูนาที่อ้วนท้วนสมบูรณ์จนขนเป็นมันเงาขนาดนี้ มักจะเป็นพวกจ่าฝูงที่ฉลาดเป็นกรด และรู้จักเก็บสะสมอาหารไว้กินในรัง

"อาเล็กข่าย เร็วเข้าค่า! มีหนูวิ่งออกมาอีกแล้ว!" นิวนิวตะโกนโหวกเหวก พลางสับขาสั้นๆ วิ่งไล่ตามหนูไปติดๆ

ส่วนหนานหนานตอนนี้หยุดร้องไห้แล้ว แต่จังหวะที่วิ่งตามพี่นิวนิวไป ดันสะดุดก้อนดินล้มหน้าคะมำ กลิ้งหลุนๆ ตกลงไปในคูน้ำซะงั้น

"นิวนิว! หนูมันกัดคนนะลูก อย่าจับเอง รออาไปจับให้!" โจวข่ายรีบตะโกนห้ามสุดเสียง

เขาวิ่งหน้าตั้งตามนิวนิวไป แต่ระหว่างทางก็แวะหิ้วคอเสื้อหนานหนานขึ้นมาจากคูน้ำก่อน แล้วค่อยวิ่งตามนิวนิวต่อ

แต่กว่าจะตามทันก็สายไปเสียแล้ว

นิวนิวชี้มือไปที่รูหนูรูหนึ่ง ตีหน้าเศร้าจะร้องไห้รอมร่อ "อาเล็กข่ายยย มันมุดลงรูไปแย้วอ่า..."

"ไม่เป็นไรลูก เดี๋ยวเราค่อยกลับมารมควันมันที่รูนี้ มันหนีไม่รอดหรอก" โจวข่ายลูบหัวปลอบโยน

ถ้าไม่ติดว่าเวลาจำกัด โจวข่ายคงเตรียมเครื่องมือมาพร้อมกว่านี้ อย่างพวกกรงดักหนู หรือเครื่องสูบลมเล็กๆ รับรองว่าไม่มีหนูตัวไหนเล็ดลอดไปได้แน่

โจวข่ายจูงมือนิวนิวเดินกลับไปที่รูที่สาม

หนานหนานที่ตอนนี้เนื้อตัวมอมแมมคลุกฝุ่นไปหมด แหงนหน้ามองโจวข่าย เชิดคางขึ้นน้อยๆ แล้วพูดเสียงเจื้อยแจ้วอย่างภาคภูมิใจ "อาเล็ก นู๋ลมคุกฝุ่น แต่นู๋ม่ายย้องไห้เยยเน้ออ!"

โจวข่ายก็ไม่หวงคำชม เขาเอ่ยปากชมทันที "อืม หนานหนานของอาเก่งที่สุดเลยลูก"

"คิกคิก..." พอโดนชม เด็กน้อยก็ยิ้มแป้นอย่างมีความสุข

นี่แหละนะความไร้เดียงสาของเด็ก...

เมื่อกี้ยังตกใจหนูจนร้องไห้จ้าอยู่เลย ตอนนี้กลับยิ้มแฉ่งซะแล้ว

"อาเล็กข่าย นิวก็เก่งนะ เมื่อกี้นิววิ่งไล่หนูจนมันวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนเลย!" นิวนิวไมยอมน้อยหน้า รีบเสนอผลงานขอคำชมบ้าง

"นิวนิวก็เก่งมากลูก วันนี้ออกแรงไปเยอะเลย เดี๋ยวพอกลับไป อาจะแบ่งหนูให้นิวเอาไปให้พ่อกับแม่ลองชิมด้วยนะ" โจวข่ายหัวเราะร่วนพลางให้สัญญา

พูดก็พูดเถอะ นิวนิวใจกล้ามากจริงๆ ถ้าในมือแกมีท่อนไม้ล่ะก็ เผลอๆ คงฟาดหนูตัวที่หนีไปเมื่อกี้ตายคามือไปแล้ว

พอนิวนิวได้ยินว่าโจวข่ายจะแบ่งหนูให้เอาไปฝากที่บ้าน แกก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ร้องลั่น "เย้ๆ ดีใจจังเยย พ่อกับแม่ก็จะได้กินเนื้อแล้ว! พ่อกับแม่ต้องดีใจมากแน่ๆ เลย"

พอมีรางวัลมาล่อ นิวนิวก็ยิ่งฮึดทำงานแข็งขันกว่าเดิม

ตอนที่โจวข่ายต้องการเชื้อเพลิง แกก็วิ่งปรู๊ดไปเก็บมาให้

ตอนที่โจวข่ายรมควัน แกก็ไปยืนจดจ้องที่ปากรูอย่างตั้งใจ คอยระวังไม่ให้หนูวิ่งหนีไปได้

รูที่สามสมกับเป็นรังของพญาหนู พวกเขาจับหนูได้ถึงเจ็ดตัว! เป็นตัวเป้งน้ำหนักเกือบชั่งถึงสองตัว ส่วนอีกห้าตัวก็ไซส์ครึ่งชั่งทั้งนั้น

ยิ่งเห็นแบบนี้ โจวข่ายก็ยิ่งมั่นใจว่าในรูต้องมีข้าวเปลือกตุนไว้เพียบแน่นอน

ดังนั้น หลังจากรมควันไปห้านาทีจนไม่มีหนูโผล่ออกมาอีก โจวข่ายก็คว้าจอบมาเริ่มขุดดินตามโพรงลงไป

แล้วก็แจ็คพอตแตก! เขาเจอข้าวเปลือกที่ยังไม่ได้สีซุกซ่อนอยู่ในรูถึงสิบกว่าชั่ง!

แต่ปัญหาคือเขาไม่มีถุงใส่ โจวข่ายเลยต้องถอดเสื้อตัวนอกออกมาห่อข้าวเปลือกเอาไว้

เสียงโหวกเหวกโวยวายของโจวข่ายกับเด็กๆ ดังไปถึงหูพวกชาวบ้านที่กำลังนั่งพักหลบแดดอยู่ใต้ต้นไม้แต่ไกล

ชาวบ้านกลุ่มนี้ก็เหมือนโจวข่าย คือมีคนเอาข้าวเที่ยงมาส่งให้ที่นา เลยไม่ต้องเดินกลับไปกินที่บ้าน

"เฮ้ย โจวข่าย! พวกเอ็งทำอะไรกันอยู่วะนั่น ทั้งสุมไฟ ทั้งวิ่งไล่กันฝุ่นตลบ เสียงดังเอะอะโวยวายไปหมด?" ชายหนุ่มที่ชื่อ 'เถี่ยต้าน' ตะโกนถาม

"ฉันกำลังรมควันรูหนูอยู่น่ะ!" โจวข่ายตอบกลับไปตรงๆ ไม่คิดจะปิดบัง

ยังไงซะเขาก็มีระบบอยู่ในมือ ขอแค่ไม่กลัวเหนื่อย ชีวิตนี้ก็ไม่อดตายอยู่แล้ว

แถมถ้าช่วยกันกำจัดหนูนาจนหมด ผลผลิตข้าวในหมู่บ้านก็จะได้เพิ่มขึ้นด้วย วิน-วินกันทั้งสองฝ่าย

"เชี่ยยย! นิวนิว ในมือเอ็งนั่นหิ้วหนูนาเป็นพวงเลยนี่หว่า โห... เยอะขนาดนี้ กินกันไปถึงชาติไหนวะเนี่ย!" 'เอ้อร์หนิว' ร้องอุทานด้วยความตกใจ

นิวนิวเชิดหน้าขึ้นอย่างภูมิใจ "พวกหนูจับเองแหละ พวกหนูเก่งป่าวล่า!"

หนานหนานก็เลียนแบบพี่สาว เชิดหน้าขึ้นนิดๆ แล้วพูดเสียงใส "พูกนู๋จิฉับมู พูกนู๋เก่งที่ฉุด"

"เฮ้ย โจวข่าย เอ็งทำได้ไงวะ? สอนข้ามั่งดิ ข้าไม่ได้กินเนื้อมาหลายปีแล้วเนี่ย!"

"โจวข่าย บ้านข้าข้าวสารหมดเกลี้ยงแล้ว ตอนนี้ต้องแทะผักป่าประทังชีวิตไปวันๆ เอ็งช่วยทำบุญทำทาน สอนวิธีจับหนูให้พวกข้าหน่อยเถอะนะ!"

"โจวข่าย สงสารข้าเถอะวะ! ลูกข้าผอมจนหัวโตหมดแล้ว ข้าอยากรู้วิธีจับหนู จะได้เอาเนื้อไปบำรุงลูกบ้าง"

"..."

สายตาของเถี่ยต้านและชาวบ้าน ไม่ว่าจะลูกเด็กเล็กแดงหรือคนเฒ่าคนแก่ ต่างจ้องมองด้วยความอิจฉาตาร้อน แทบจะพุ่งเข้าไปแย่งพวงหนูนาในมือนิวนิวมาดื้อๆ

ต้องเข้าใจว่าในยุคที่อาหารขาดแคลนแสนสาหัสแบบนี้ ความกระหายอยากกินเนื้อของชาวบ้าน มันรุนแรงเกินกว่าที่คนยุคปัจจุบันจะจินตนาการได้

"จริงๆ วิธีมันก็ไม่ได้ยากอะไรเลยครับ แค่ทำแบบนี้..." โจวข่ายใจกว้างสุดๆ เขาอธิบายวิธีรมควันหนูให้ทุกคนฟังอย่างละเอียด

แถมยังใจดีแนะทริคให้อีกว่า ถ้าเจอหนูนาตัวอ้วนๆ ขนเป็นมันเงา ให้ลองขุดดูในโพรง อาจจะเจอข้าวเปลือกซ่อนอยู่ก็ได้

เพื่อยืนยันคำพูด โจวข่ายเปิดห่อเสื้อให้ดูข้าวเปลือกกองโตที่เขาเพิ่งขุดขึ้นมาจากรูหนูหมาดๆ

คราวนี้ชาวบ้านนั่งไม่ติดกันแล้ว! แต่ละคนรีบวิ่งกลับไปใต้ต้นไม้ คว้าจอบคว้าพลั่วของตัวเอง แล้วแยกย้ายกันกระจายกำลังออกตามล่ารูหนูทันที

นิวนิวหันไปเห็นเถี่ยต้านกำลังเตรียมตัวจะรมควันรูหนูที่แกเป็นคนเจอเมื่อกี้พอดี แกก็รีบสับขาสั้นๆ วิ่งไปหา ร้องโวยวายลั่น "รูนี้หนูเป็นคนเจอนะ! ลุงห้ามจับหนูในนี้นะ!"

"เอ็งบอกว่าเจอแล้วมันเป็นของเอ็งรึไง! มีชื่อเอ็งแปะไว้ตรงไหนวะ? นังเด็กบ้า ไสหัวไปไกลๆ เลยไป!" เถี่ยต้านตวาดไล่อย่างหงุดหงิด

โจวข่ายที่กำลังสุมไฟอยู่รูข้างๆ ได้ยินเสียงนิวนิวเถียงกับเถี่ยต้านก็ผุดลุกขึ้นยืน พอหันไปมองก็เห็นว่าเป็นรูที่นิวนิวหาเจอจริงๆ ชายหนุ่มเลยตะโกนด่าเสียงกร้าว "ไอ้เถี่ยต้าน เอ็งอย่ามาหาเรื่องนะโว้ย รูนั้นนิวนิวเป็นคนหาเจอ เอ็งไปหารูอื่นสิวะ รูหนูมีตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องมาแย่งของเด็กด้วยวะ!"