บทที่ 9 - จิตสังหาร

"ถ้าฉันรอดไปได้เมื่อไหร่ล่ะก็ ฉันกลับมาฆ่าพวกแกแน่"

"อีหนู วิ่งให้ไวเลยนะเว้ย! ป่าเขาลำเนาไพรแบบนี้ ข้าล่ะอยากจะรู้นักว่าจะมีหมาตัวไหนโผล่มาช่วยเอ็ง"

ไม่ไกลนัก มีกลุ่มคนกำลังวิ่งไล่ล่าผู้หญิงคนหนึ่งอยู่

ใบหน้าของหญิงสาวสะสวยแต่กลับมอมแมมไปด้วยฝุ่นดิน คิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความเจ็บปวด ตามเนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผล เลือดสดๆ ไหลซึมออกมาไม่หยุด เสื้อผ้าขาดกะรุ่งกะริ่ง เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนที่เปื้อนฝุ่นตลบ

ชายที่เป็นหัวหน้ากลุ่มหัวเราะเสียงหื่นกระหาย กลืนน้ำลายเอื๊อกๆ มองหญิงสาวที่กำลังวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน

ลูกสมุนที่ตามหลังมาก็ประสานเสียงหัวเราะน่ารังเกียจไม่แพ้กัน

"ลูกพี่! ถ้าลูกพี่เสร็จกิจแล้ว อย่าลืมแบ่งให้พวกผมชิมบ้างนะพี่"

"ผู้หญิงแบบนี้มันต้องจับมาขยี้ให้หนำใจก่อนแล้วค่อยเชือดทิ้ง"

"แน่นอนๆ เดี๋ยวพวกเราจัดปาร์ตี้กันให้ฉ่ำไปเลย ก็พวกเรามันพี่น้องกันนี่หว่า ฮ่าๆๆ..."

"ฮ่าๆๆ..."

กลุ่มชายฉกรรจ์สาดคำพูดหยาบโลนใส่กันอย่างเมามัน พร้อมกับเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

ในสายตาพวกมัน หญิงสาวบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้น คงวิ่งหนีไปได้ไม่ไกลหรอก อีกเดี๋ยวก็ตามทันแล้ว

พวกมันเริ่มจินตนาการถึงฉากเสียวซ่านที่จะเกิดขึ้นต่อไป จนบางคนถึงกับเป้าตุงขึ้นมาเลยทีเดียว

หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น เค้นพลังปราณที่เหลืออยู่น้อยนิดเพื่อเร่งฝีเท้า เธอจะยอมถูกพวกมันจับตัวไปทั้งเป็นไม่ได้เด็ดขาด

หลินเทียนยืนมองกลุ่มคนที่กำลังวิ่งตรงมาหาตน พลางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

"ดึกดื่นป่านนี้ ทำไมถึงมีคนมาวิ่งเล่นบนเขาโง่ๆ นี่ได้วะเนี่ย?"

หลินเทียนกวาดสายตามองและประเมินพลังของแต่ละคน พวกมันไม่ได้เก่งกาจอะไรเลย

หญิงสาวที่บาดเจ็บอยู่ระดับตี้ขั้น 1 ส่วนชายสี่คนที่วิ่งไล่ตามมา มีระดับตี้ขั้น 1 สองคน, ระดับตี้ขั้น 2 หนึ่งคน และระดับตี้ขั้น 3 หนึ่งคน

และในตอนนั้นเอง เสียงของระบบก็ดังกังวานขึ้น

[ติ๊ง... ประกาศภารกิจ: ทดสอบฝีมือ]

[กำลังง่วงอยู่พอดี ก็มีคนส่งหมอนมาให้ โฮสต์รีบไปใช้พวกมันเป็นกระสอบทรายทดสอบพลังใหม่ซะสิคะ ทำภารกิจสำเร็จมีรางวัลให้ด้วยนะเออ]

"แหม... ระบบ รู้ใจฉันจริงๆ เลยนะเนี่ย"

มีรางวัลล่อใจแบบนี้ จะให้อยู่เฉยได้ยังไงล่ะ

หลีกไป! พระเอกจะโชว์เทพแล้วเว้ย

มีพลังระดับนี้แต่ไม่เอาออกมาโชว์พาวเวอร์ มันก็ไม่ต่างอะไรกับปลาเค็มตากแห้งหรอก

ที่อุตส่าห์ทะลุมิติมา ก็เพื่อการนี้โดยเฉพาะแหละว้า

"ถอยไป"

ทันใดนั้น หญิงสาวก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาหา พอเห็นหลินเทียนยืนขวางทางอยู่ แววตาของเธอก็เป็นประกายด้วยความดีใจ ถึงจะแอบแปลกใจที่จู่ๆ ก็มีคนมาโผล่บนเขาเปลี่ยวๆ แบบนี้ แต่เพื่อเอาชีวิตรอด เธอจึงตัดสินใจผลักหลินเทียนไปข้างหลัง หวังจะใช้เขาเป็นโล่มนุษย์ถ่วงเวลาให้ตัวเองหนีรอดไปได้

"หืม?"

ทว่าวินาทีต่อมา หญิงสาวก็ต้องหน้าเหวอ

เพราะเธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังออกแรงผลักก้อนหินก้อนใหญ่ที่ฝังรากลึกอยู่ในดิน

เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับหลินเทียนด้วยความตกตะลึง ตัวเธอเองก็เป็นถึงผู้ฝึกยุทธระดับตี้นะ ต่อให้บาดเจ็บอยู่ การผลักคนธรรมดาคนหนึ่งให้ล้มกระเด็นมันก็ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก แต่นี่ทำไมเขาถึงไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิดล่ะ?

เธอเอื้อมมือไปคว้าไหล่หลินเทียน หวังจะออกแรงเหวี่ยงเขาไปข้างหลัง แต่หลินเทียนก็ยังยืนนิ่งเป็นเสาหินอยู่เหมือนเดิม

สิ่งที่ตอบกลับมา มีเพียงสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งของหลินเทียน

"นายเป็นผู้ฝึกยุทธเหรอ?!"

หญิงสาวอุทานด้วยความตกใจ คนธรรมดาที่ผลักไม่ขยับแม้แต่ก้าวเดียว ดันกลายเป็นผู้ฝึกยุทธซะงั้น แถมเผลอๆ อาจจะเก่งกว่าเธอซะด้วยซ้ำ

วินาทีนั้น เธอเหมือนเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ หันไปมองข้างหลังที่พวกนั้นกำลังไล่กวดมาติดๆ เธอรีบร้องขอความช่วยเหลือทันที

"ผู้อาวุโส ได้โปรดช่วยฉันด้วย..."

เพียะ! เสียงตบหน้าดังก้อง

หลินเทียนตวัดมือฟาดเข้าที่หน้าหญิงสาวอย่างจัง แรงตบมหาศาลส่งร่างของเธอลอยละลิ่วหมุนคว้างกลางอากาศ ร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด

ตุ้บ! ร่างของเธอร่วงกระแทกพื้น ดาวร่วงเต็มหัว

แก้มเนียนสวยบวมเป่งเป็นลูกมะนาว รอยฝ่ามือแดงเถือกปรากฏชัดเจน เลือดสดๆ ไหลกบปาก บ่งบอกได้ดีว่าหลินเทียนลงมือหนักแค่ไหน

พรวด! เธอพ่นเลือดคำโตออกมา จ้องมองหลินเทียนด้วยความไม่เข้าใจ

เขา... เขากล้าตบฉันงั้นเหรอ?

หลินเทียนจ้องมองหญิงสาวที่ล้มกองอยู่บนพื้นด้วยสายตาเย็นชา เขาไม่ได้โง่นะ ทำไมจะไม่รู้ว่าเมื่อกี้เธอผลักเขาทำไม

ก็แค่จะใช้เขาเป็นเหยื่อล่อถ่วงเวลาให้ตัวเองหนีรอดเท่านั้นแหละ

ถ้าคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่เขา แต่เป็นคนธรรมดาทั่วไปล่ะก็ คงได้ตายศพไม่สวยแน่ๆ

ดูจากสารรูปไอ้สี่คนนั้น ก็รู้แล้วว่าเป็นพวกเดนมนุษย์

เพราะงั้นฝ่ามือเมื่อกี้ เขาถึงไม่ออมแรงเลยสักนิด ตบซะฟันร่วงไปหลายซี่

เขาหรี่ตาลง จิตสังหารพวยพุ่ง

นังนี่มันก็ไม่ใช่คนดีอะไรเหมือนกัน...

และในจังหวะนั้นเอง ชายทั้งสี่ก็วิ่งตามมาทัน พอเห็นฉากหลินเทียนตบหญิงสาวกระเด็น หัวหน้ากลุ่มก็ชักอาวุธขึ้นมาชี้หน้าหลินเทียนทันที

"ไอ้หนู แกเป็นใคร?"

คลาดสายตาไปแป๊บเดียว ทำไมถึงมีตัวเกะกะโผล่มาเพิ่มได้วะ?

"ลูกพี่ จะไปเสวนาพาทีกับมันทำไมเล่า ฆ่ามันทิ้งซะก็สิ้นเรื่อง"

ชายร่างผอมเกร็ง มีแผลเป็นที่หน้าผาก ก้าวพรวดออกมา มือถือมีดสั้นคู่ ดูท่าทางทะมัดทะแมงเหมือนพวกนักฆ่า

อีกสองคนที่เหลือก็จ้องหลินเทียนเขม็ง เตรียมพร้อมลงมือ

แต่พอจับสัมผัสไม่ได้ถึงพลังปราณใดๆ ในตัวหลินเทียน พวกมันก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก นึกว่าเป็นกำลังเสริมของนังนั่นซะอีก ที่แท้ก็แค่ไอ้กระจอกคนธรรมดา

ทว่าคนเป็นหัวหน้ากลับขมวดคิ้วแน่น ภาพที่หลินเทียนตบหญิงสาวกระเด็นเมื่อกี้ ทำให้เขามั่นใจว่าไอ้หนุ่มนี่ไม่ธรรมดาแน่

ชัดเจนเลยว่าไอ้หมอนี่ต้องจงใจซ่อนพลังเอาไว้

เขากำลังจะอ้าปากห้าม 'ไอ้หน้าบาก' ลูกน้องตัวดีที่เลือดขึ้นหน้าเตรียมพุ่งไปฆ่าหลินเทียน แต่ก็ไม่ทันซะแล้ว ไอ้หน้าบากพุ่งพรวดออกไปแล้ว

ลูกพี่: ?!!

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

แต่ก็สายเกินแก้

ไอ้หน้าบากถือมีดคู่ พุ่งทะยานเข้าหาหลินเทียนราวกับกระสุนปืน คมมีดสะท้อนแสงจันทร์วาววับ พุ่งเป้าไปที่ลำคอของหลินเทียนหมายจะปลิดชีพในดาบเดียว

หลินเทียนหรี่ตาลง แววตาเย็นเยียบ ไม่คิดเลยว่าพวกมันจะลงมือโหดเหี้ยม กะเอาถึงตายขนาดนี้

ในเมื่อแกอยากตายนัก ฉันก็จะสงเคราะห์ให้

เนตรสีทองสว่างวาบ ความเร็วของไอ้หน้าบากลดฮวบลงในสายตาของหลินเทียนทันที

หลินเทียนยื่นมือขวาออกไป ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน เขาก็คว้าหมับเข้าที่หัวของไอ้หน้าบากได้อย่างแม่นยำ

"เป็นไปได้ยังไง! ไอ้หน้าบากมันสายสปีดนะโว้ย ทำไมมันถึงคว้าตัวไอ้หน้าบากได้วะ?"

ลูกสมุนสองคนอุทานเสียงหลง ไม่อยากจะเชื่อสายตาว่าคนธรรมดาจะจับตัวผู้ฝึกยุทธระดับตี้ขั้น 2 ได้อยู่หมัดขนาดนี้

"รนหาที่ตาย"

โดนคว้าหัวไว้แบบนี้ ไอ้หน้าบากก็เดือดปุดๆ ไม่คิดว่าหลินเทียนจะมองการเคลื่อนไหวของมันออก แถมยังจับมันได้อีก

จิตสังหารพุ่งปรี๊ด ไอ้เด็กนี่ต้องตายสถานเดียว

มันพยายามดิ้นรนสะบัดให้หลุดจากอุ้งมือของหลินเทียน แต่ก็ต้องพบว่ามือของอีกฝ่ายแข็งแกร่งดุจคีมเหล็ก ล็อกคอเอาไว้แน่นจนขยับไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว

เมื่อเห็นว่าดิ้นไม่หลุด ไอ้หน้าบากก็เลิกดิ้น เปลี่ยนมาจ้องหลินเทียนด้วยสายตาอาฆาต ก่อนจะแทงมีดในมือเข้าที่กลางอกของหลินเทียนเต็มแรง

"รนหาที่ตาย"

เห็นแบบนั้น หลินเทียนก็แค่นหัวเราะในลำคอ การกระทำของมันก็แค่การรนหาที่ตายชัดๆ

เขาออกแรงบีบมือขวา พลังมหาศาลบดขยี้กะโหลกศีรษะของไอ้หน้าบากในทันที เสียงร้องโหยหวนดังก้องป่า มีดสั้นร่วงหลุดจากมือ

โพล๊ะ!

หลินเทียนบีบหัวของไอ้หน้าบากจนแหลกคามือราวกับแตงโม

เขาสะบัดมือเบาๆ ทิ้งร่างไร้วิญญาณของไอ้หน้าบากลอยไปตกกระแทกพื้นดังกึกๆ สองสามครั้ง ก่อนจะแน่นิ่งไป

"อะไรนะ?!"

"ไอ้หน้าบาก!!"

เสียงตะโกนแหบพร่าดังลั่นด้วยความสะเทือนใจ

ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างก็ยืนอ้าปากค้าง

เขาบีบหัวไอ้หน้าบากจนเละคาเนี่ยนะ?

บ้าไปแล้ว! นั่นมันผู้ฝึกยุทธระดับตี้ขั้น 2 เชียวนะเว้ย ไม่มีแรงขัดขืนเลยแม้แต่นิดเดียวเนี่ยนะ? ในสายตาของทุกคน ภาพตรงหน้ามันดูเหนือจริงราวกับความฝัน

แม้แต่หญิงสาวที่เพิ่งโดนตบไปก็ยังตกตะลึง ผู้ฝึกยุทธระดับตี้ขั้น 2 ตายง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจเธอแล้ว เธอจึงกัดฟันข่มความเจ็บปวด ค่อยๆ พยุงร่างสะบักสะบอมของตัวเองลุกขึ้นยืน

ฝากไว้ก่อนเถอะ... เธอสบถด่าหลินเทียนในใจ ก่อนจะหันหลังวิ่งเตลิดเข้าป่าไป...