บทที่ 20 การวิเคราะห์ของฟิลิป ความจริงอันน่าสะพรึง!
บทที่ 20 การวิเคราะห์ของฟิลิป ความจริงอันน่าสะพรึง!
ณ มุมหนึ่งของคาสิโน ฟางอี้ซึ่งปลอมตัวเป็นแขกได้ยืนพิงกำแพงเฝ้าดูเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างเงียบๆ
แท้จริงแล้ว หลังจากที่ชาริออตจามาโตะและบิชอปจามาโตะฟื้นคืนชีพจากต้นอ่อน ฟางอี้ก็ได้ลองเล่นกับพวกมันในพื้นที่พิพิธภัณฑ์อยู่พักหนึ่ง เพื่อพยายามสื่อสารและทำความเข้าใจกัน
แม้ว่าเขาจะไม่ได้ใช้ไอดีคอร์เป็นปุ๋ยบำรุง แต่ความสามารถของพวกมันก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าจามาโตะในเนื้อเรื่องต้นฉบับเลยแม้แต่น้อย
คาสิโนของคางะ ไทโซ เป็นต้นเหตุให้ผู้คนมากมายต้องจบชีวิตลง เดิมทีฟางอี้ตั้งใจจะให้แดร็กแบล็คเกอร์จัดการกลืนกินเขาในคืนนี้ แต่ในเมื่อจู่ๆ เขาก็ได้ลูกน้องอย่างจามาโตะมาครอบครองอย่างคาดไม่ถึง เขาจึงตัดสินใจส่งพวกมันมาปฏิบัติภารกิจแทน เพื่อถือโอกาสทดสอบประสิทธิภาพการต่อสู้ของพวกมันในโลกแห่งความเป็นจริงไปในตัวด้วย
ในขณะนี้ โชทาโร่กำลังจ้องมองจามาโตะทั้งสองตนอย่างระแวดระวัง "เจ้าสองตัวนี่ก็เป็นโดพันท์ที่ไรเดอร์คนนั้นส่งมา เหมือนกับมังกรยักษ์สีดำที่โผล่มาผลุบๆ โผล่ๆ ในกระจกงั้นเหรอ"
"หมอนั่นเป็นใครกันแน่ ถ้าไม่ได้เป็นคนขององค์กรที่จับตัวฟิลิปไป แล้วขุมกำลังที่อยู่เบื้องหลังเขาจะยิ่งใหญ่ขนาดไหนกันนะ ไม่งั้นเขาจะไปเอาเมมโมรี่มากมายขนาดนี้มาจากไหนเพื่อสร้างสัตว์ประหลาดพวกนี้ขึ้นมาได้ สถานการณ์ในเมืองฟูโตะชักจะซับซ้อนขึ้นทุกทีแล้วสิ คุณลุงครับ ผมจะสามารถสานต่อเจตนารมณ์ของคุณลุง และปกป้องฟิลิปกับอากิโกะเอาไว้ได้จริงๆ เหรอ"
ในขณะที่โชทาโร่กำลังตกอยู่ในห้วงความคิด...
ชาริออตจามาโตะและบิชอปจามาโตะก็เริ่มเคลื่อนไหว แสงสีเขียวอมม่วงประหลาดกะพริบวาบขึ้นบนร่างของพวกมัน ก่อนที่พวกมันจะพุ่งเข้าโจมตีอย่างรวดเร็ว
"สัตว์ประหลาดพวกนี้กำลังจะทำร้ายผม!"
"คุณนักสืบ ช่วยผมด้วย!" คางะ ไทโซ เป็นคนขี้ขลาดตาขาว เมื่อหวาดกลัวสุดขีด สีหน้าของเขาก็ดูตลกขบขัน คิ้วที่ดกหนาจนติดกันยิ่งทำให้เขาดูตลกมากขึ้นไปอีก
"ไม่ต้องกลัวครับ คุณคางะ ไทโซ" โชทาโร่ก้าวออกมาข้างหน้า
"ผมจะไม่มีวันยอมให้คุณได้รับบาดเจ็บเด็ดขาด"
"ถ้าคิดจะทำร้ายประชาชนผู้บริสุทธิ์ของเมืองฟูโตะ ก็ต้องข้ามศพฉันไปก่อน!"
เขาสวมเข็มขัดไดรเวอร์
"ฟิลิป ลุยกันเถอะ!"
วินาทีที่เขาสวมเข็มขัด จิตสำนึกของทั้งสองก็เชื่อมต่อถึงกัน
"อา ฉันพร้อมแล้ว" เสียงของฟิลิปดังก้องขึ้นในหัวของโชทาโร่
ไซโคลน!
โจ๊กเกอร์!
พายุหมุนโหมกระหน่ำพัดล้อมรอบร่างของโชทาโร่
ชุดเกราะสวมทับลงบนร่างกายของเขาทันที
ในจังหวะนั้น ชาริออตจามาโตะและบิชอปจามาโตะก็พุ่งเข้าโจมตีเรียบร้อยแล้ว
"จามา... จามา..."
สัตว์ประหลาดทั้งสองตนนี้คือระดับหัวกะทิในเรื่องกีทส์ พวกมันครอบครองความสามารถพิเศษและพละกำลังที่สามารถต่อกรกับเหล่าไรเดอร์ตัวเอกได้อย่างสูสี หรือแม้กระทั่งต้อนพวกเขาให้จนมุมได้เลยทีเดียว
มือข้างหนึ่งของชาริออตจามาโตะมีรูปร่างคล้ายดอกไม้ตูม มันยกมือขึ้น และดอกไม้ตูมนั้นก็ยิงลำแสงสีเขียวอมม่วงพุ่งออกมาทันทีราวกับปืนใหญ่!
โชทาโร่รีบเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง
ลำแสงกวาดผ่านคาสิโนไป พุ่งทะลวงทำลายล้างจนเกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่บนตัวอาคาร!
บิชอปจามาโตะฉวยโอกาสโจมตีต่อเนื่อง
มันกระทืบเท้าลงบนพื้นอย่างแรง!
เถาวัลย์หนามขนาดยักษ์หลายเส้นพุ่งพรวดขึ้นมาจากใต้ดิน กลายสภาพเป็นหอกแหลมคมพุ่งเข้าทิ่มแทงโชทาโร่
ลูน่า!
เมทัล!
โชทาโร่และฟิลิปสลับเปลี่ยนเมมโมรี่พร้อมกัน
ชุดเกราะบนร่างของเขาเปลี่ยนเป็นสีขาวเงินสลับกับสีเหลืองทอง
กระบองโลหะปรากฏขึ้นที่ด้านหลัง
โชทาโร่ดึงกระบองโลหะออกมา
ภายใต้พลังของลูน่าเมมโมรี่ กระบองโลหะนี้สามารถยืดหดได้อย่างอิสระ แถมยังสามารถตวัดแกว่งไปมาได้เหมือนแส้อีกด้วย
โชทาโร่หมุนตัวควงกระบองโลหะ ปัดป้องเถาวัลย์หนามเหล่านั้นออกไปทีละเส้น
เคร้ง เคร้ง เคร้ง!
ประกายไฟแตกกระจายจากการปะทะกันหลายครั้ง!
โชทาโร่ยังคงถูกแรงกระแทกอย่างหนักจนต้องถอยร่นไปหลายก้าว!
"พละกำลังน่าสะพรึงอะไรขนาดนี้! ประมาทเจ้าสองตัวนี้ไม่ได้เด็ดขาดเลย!" โชทาโร่อุทานออกมา
"คางะ ไทโซ... คือคนบาป!"
ชาริออตจามาโตะและบิชอปจามาโตะสามารถพูดภาษามนุษย์ได้ แม้จะตะกุกตะกักไม่ปะติดปะต่อก็ตาม
ในเรื่องกีทส์ จามาโตะที่ถูกเพาะเลี้ยงโดยใช้ไอดีคอร์ของไรเดอร์เป็นปุ๋ยบำรุง จะสามารถอ่านความทรงจำของไรเดอร์ก่อนที่พวกเขาจะตายได้ และบางครั้งก็จะพูดประโยคที่ไม่สมบูรณ์ออกมา
ทว่าจามาโตะที่ฟางอี้เพาะพันธุ์ขึ้นมานั้น ก็เหมือนกับรูปลักษณ์ที่เป็นตัวหมากรุกของพวกมัน คือมีความคิดเป็นของตัวเอง แต่ไร้ซึ่งความคิดหรือความทรงจำที่ซับซ้อนใดๆ
ดังนั้น พวกมันจึงเปรียบเสมือนตัวหมากที่ดีที่สุดของฟางอี้ ที่จะเชื่อฟังคำสั่งของเขาอย่างเคร่งครัด!
ในหัวของพวกมันมีเพียงคำสั่งเดียวของฟางอี้เท่านั้น นั่นคือ สังหารคางะ ไทโซ!
"พฤติกรรมของสัตว์ประหลาดสองตัวนี้แปลกประหลาดมากเลยแฮะ..." ฟิลิปซึ่งเป็นมนุษย์ข้อมูลมีความเฉียบแหลมในการสังเกตจามาโตะเป็นอย่างมาก
เขาตระหนักถึงบางสิ่งได้ในพริบตา "โชทาโร่ พวกมันอาจจะไม่ใช่โดพันท์ที่กลายร่างมาจากมนุษย์ แต่เป็นสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์ใหม่ที่เราไม่เคยเห็นมาก่อนก็ได้นะ!"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น โชทาโร่ก็ถึงกับงุนงงไปเลยทีเดียว
"น หมายความว่ายังไงกัน"
ในโลกของเมืองฟูโตะ สัตว์ประหลาดโดพันท์ล้วนมีร่างต้นเป็นมนุษย์หรือสัตว์อย่างสุนัขหรือแมวทั้งสิ้น
สัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่ไม่ได้มีต้นกำเนิดมาจากมนุษย์! แถมยังเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อนอีกต่างหาก!
สำหรับโชทาโร่แล้ว เรื่องนี้มันฟังดูเหนือจินตนาการเกินไป "ตามที่นายพูดมา หมายความว่ามังกรยักษ์สีดำที่หมอนั่นควบคุมอยู่ ก็ไม่ใช่พลังจากเมมโมรี่ แต่เป็นมังกรที่มีชีวิตจริงๆ งั้นเหรอ!"
"ก็เป็นไปได้สูงเลยล่ะ! ดูจากพฤติกรรมแปลกๆ ของสัตว์ประหลาดสองตัวนี้... พวกมันทำตัวเหมือนเป็นเครื่องจักรที่คอยรับคำสั่งเท่านั้น ไรเดอร์คนนั้นน่าจะเป็นคนบงการพวกมันอยู่เบื้องหลังแหงๆ!"
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น โชทาโร่ก็ยิ่งไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง "ถ้างั้น... ก็หมายความว่า... ไรเดอร์คนนั้นสามารถสร้างสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์ใหม่ขึ้นมาได้ด้วยงั้นเหรอ!"
"น่าจะเป็นแบบนั้นแหละ" ฟิลิปกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
ร่างกายของโชทาโร่สั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้น เขาไม่อาจทำความเข้าใจกับตัวตนที่สามารถสร้างสรรค์สิ่งมีชีวิตเช่นนี้ได้เลย
เมื่อยิ่งได้รับรู้ถึงความสามารถของฟางอี้มากขึ้น โชทาโร่ก็รู้สึกว่าม่านหมอกแห่งความลับที่รายล้อมรอบตัวชายผู้นี้กำลังค่อยๆ จางหายไป แต่ทว่าเบื้องหลังม่านหมอกนั้น กลับซุกซ่อนความลี้ลับที่ยากจะหยั่งถึงยิ่งกว่าเดิมเอาไว้
ในเวลานี้ บิชอปจามาโตะได้ประชิดตัวคางะ ไทโซแล้ว มันชักเคียวขนาดยักษ์ออกมาแล้วตวัดฟันอย่างรุนแรง ปลดปล่อยคลื่นดาบแสงสีเขียวอมม่วงออกมา!
"อ๊าก... ช่วยด้วย!" คางะ ไทโซ ล้มทรุดลงไปกองกับพื้น
โชทาโร่รวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มี ยกกระบองโลหะขึ้นมาตั้งรับคลื่นดาบนั้นไว้!
ตูม!!
แรงปะทะมหาศาลก่อให้เกิดคลื่นกระแทกแผ่กระจายออกไป
โต๊ะเก้าอี้รอบข้างถูกพัดกระเด็นจนพังระเนระนาด
"พวกแกเป็นตัวอะไรกันแน่เนี่ย!"
"ทำไมต้องมาทำร้ายคนบริสุทธิ์อย่างคุณคางะ ไทโซด้วยฮะ!" โชทาโร่คำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว!
จากนั้นเขาก็หมุนตัวและรวบรวมพลัง ควงกระบองโลหะปัดเป่าคลื่นดาบแสงนั้นจนสลายไปในที่สุด
"ถึงไรเดอร์ปริศนาคนนั้นจะเคยช่วยชีวิตฉันไว้ แต่ถ้าเขาเป็นคนที่ทำให้เมืองนี้ต้องหลั่งน้ำตา! ฉันก็ไม่มีวันยอมให้เขาทำสำเร็จหรอก!"
บิชอปจามาโตะไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พักหายใจเลย
จู่ๆ หมัดของมันก็บิดเบี้ยวและเปลี่ยนรูปร่างไป
มันกลายสภาพเป็นก้อนกลมๆ คล้ายเห็ดสีชมพู
จากนั้น มันก็ปล่อยกลุ่มควันสปอร์ออกจากหมัด ซึ่งลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ
โชทาโร่อยู่ใกล้กับมันมากในตอนที่เข้าไปสกัดกั้นการโจมตี
เขาจึงถูกกลุ่มควันสปอร์ปกคลุมไปทั่วทั้งร่างในทันที
โชคร้ายที่เขาสูดดมสปอร์เหล่านั้นเข้าไป โชทาโร่รู้สึกหน้ามืดตาลายและโลกหมุนเคว้งคว้างขึ้นมาทันที
จากนั้น สภาพแวดล้อมรอบตัวในสายตาของโชทาโร่ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
จากคาสิโนอันหรูหรา กลับกลายเป็นพื้นที่ภายในฐานทัพไปเสียอย่างนั้น
"นี่มัน... ฐานทัพบนเกาะนี่นา!" โชทาโร่เบิกตากว้าง
เพราะภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าเขา คือนารุมิ โซคิจิ นั่นเอง
กลุ่มสัตว์ประหลาดกำลังสาดกระสุนปืนเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง
ท่ามกลางดงกระสุน นารุมิ โซคิจิถูกยิงจนล้มลงกองกับพื้น
นี่คือความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตของโชทาโร่
เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้ฉายซ้ำอยู่เบื้องหน้า โชทาโร่ก็ตกอยู่ในห้วงอารมณ์ที่แสนเจ็บปวดทรมานในทันที จนสูญเสียเจตนารมณ์ในการต่อสู้ไปจนหมดสิ้น
การเคลื่อนไหวของดับเบิลจึงเชื่องช้าลง เป็นจังหวะเดียวกับที่เถาวัลย์อันแหลมคมและเหนียวแน่นพันรอบมือของบิชอปจามาโตะจนกลายเป็นหอกแหลมขนาดยักษ์!
จากนั้นมันก็พุ่งเข้าทิ่มแทงทะลวงหน้าอกของดับเบิลอย่างแรง ร่างของดับเบิลถูกกระแทกจนลอยกระเด็นและกลิ้งไปตามพื้น!
ณ มุมหนึ่งของห้อง ฟางอี้ซึ่งเฝ้าดูการต่อสู้อยู่มาโดยตลอด ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยเบาๆ ว่า "ได้เวลาปิดฉากเรื่องตลกไร้สาระนี่สักที"