บทที่ 15 แบบนี้ยอมโดนรถจี๊ปชนยังจะดีกว่าเลยนะ

ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความคลางแคลงใจ โจโจ้ค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าสู่ประตูมิติ

ทีแรกเขาแค่ตั้งใจจะลองแหย่เท้าเข้าไปทดสอบดู แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับบานประตู วูบเดียว ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็แปรเปลี่ยนไปในพริบตา

เหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้ทำเอาเขาใจหายวาบ รีบหันขวับกลับไปมองตำแหน่งที่เคยมีประตูมิติตั้งอยู่

ทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่า ชัดเจนเลยว่านี่คือทางเข้าแบบไปกลับไม่ได้

"ให้ตายสิ โดนหลอกเข้าเต็มเปาเลย!"

แต่ในเมื่อหลวมตัวเข้ามาแล้ว โจโจ้ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดินหน้าต่อไป

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง แต่เมื่อดูจากภายนอกแล้ว ก็ไม่เห็นวี่แววของกับดักอะไรเลย

สถานที่แห่งนี้ดูคล้ายกับลานประลองขนาดมหึมาที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อการต่อสู้โดยเฉพาะ โดยมีม่านพลังงานครอบคลุมอยู่เบื้องบน

ขณะที่โจโจ้กำลังสงสัยว่าโนอาห์กำลังวางแผนอะไรอยู่ เสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่ฟังดูเหมือนเสียงสังเคราะห์ของปัญญาประดิษฐ์ก็ดังขึ้นข้างหู

[เริ่มต้นการฝึกซ้อมจำลอง ทักษะลำแสงเป้าหมาย ลำแสงสเปเซียม]

[หลักการ รวบรวมพลังงานแสงไว้ที่ฝ่ามือทั้งสองข้าง กักเก็บพลังงานลบไว้ที่มือขวา และพลังงานบวกไว้ที่มือซ้าย นำฝ่ามือมาไขว้กันเพื่อสร้างพลังงานสเปเซียม จากนั้นแปรสภาพให้กลายเป็นลำแสงแล้วปลดปล่อยออกไปในพริบตา]

[ลานประลองจะทำการดึงจิตสำนึกของศัตรูมาสร้างเป็นร่างจำลองแบบสุ่ม เพื่อใช้ในการฝึกซ้อมต่อสู้]

[การฝึกซ้อมจะสิ้นสุดลงเมื่อสามารถใช้ลำแสงได้สำเร็จ หรือตายในระหว่างการต่อสู้ อาการบาดเจ็บทั้งหมดเป็นเพียงการจำลองขึ้นมาเท่านั้น]

[เริ่มนับถอยหลัง สามสิบ ยี่สิบเก้า ยี่สิบแปด]

เมื่อได้ยินเสียงประกาศเหล่านี้ โจโจ้ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตระหนักได้ว่าโนอาห์ต้องการให้เขาเรียนรู้ผ่านการต่อสู้จริง

ไอเดียนี้ก็ฟังดูเข้าท่าดีอยู่หรอก แต่ปัญหาคือเขาไม่เข้าใจหลักการอะไรพวกนั้นเลยสักนิด!

เขาไม่รู้วิธีแปลงพลังงานลบหรือพลังงานบวกเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพลังงานสเปเซียมอะไรนั่นเลยด้วยซ้ำ

นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน! จะให้คนที่ยังบวกเลขลบเลขไม่เป็นด้วยซ้ำ มาแก้โจทย์แคลคูลัสเนี่ยนะ สูตรเสิดอะไรก็ไม่เคยเห็นมาก่อน

โจโจ้แอบด่าจอมลวงโลกหน้าแก่อยู่ในใจว่าบางครั้งก็พึ่งพาอะไรไม่ได้เลยจริงๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นตะโกนสุดเสียง

"เฮ้ย โนอาห์! วิธีสอนของนายมันผิดหลักการแล้ว! นายควรจะสอนพื้นฐานให้ฉันก่อนสิโว้ย"

ถ้าขืนต้องมาฝึกตามขั้นตอนบ้าๆ นี่ แล้วคู่ซ้อมดันสุ่มได้พวกตัวโหดๆ อย่างเซ็ตต้อนขึ้นมาล่ะก็ เขาก็คงได้แต่ยืนรอรับความตายอย่างเดียวเท่านั้นแหละ

น่าเสียดายที่หลังจากโนอาห์สั่งเสียเสร็จ เขาก็เข้าสู่ห้วงนิทราเพื่อฟื้นฟูพลังไปแล้ว เพราะการสร้างลานฝึกซ้อมสุดพิเศษแบบนี้ขึ้นมา มันกินพลังงานของเขาไปไม่น้อยเลยทีเดียวในตอนนี้

เสียงนับถอยหลังของปัญญาประดิษฐ์ยังคงดำเนินต่อไป ในขณะเดียวกัน ณ อีกฟากฝั่งของจักรวาล

ดินแดนแห่งแสง

สสารแห่งจักรวาลสีเขียวมรกตอันเปล่งประกาย แผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทั้งดวงดาว

สรุปสั้นๆ คำเดียวเลยว่า รวย!

สสารแห่งจักรวาลที่ถือเป็นของล้ำค่าหายากในสถานที่อื่นๆ แต่กลับมีให้เห็นอยู่เกลื่อนกลาดในดินแดนแห่งแสง

ภายใต้แสงสว่างเรืองรองจากหอคอยประกายพลาสม่า อาคารและท้องถนนทุกสายล้วนอาบย้อมไปด้วยสีเขียวอันสดใส

สภาพแวดล้อมที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยพลังงานเช่นนี้ ไม่ต่างอะไรกับการได้แช่ตัวอยู่ในน้ำพุแห่งความมีชีวิตชีวาตลอดเวลา ดังนั้นอุลตร้าแมนที่นี่จึงแทบไม่จำเป็นต้องนอนหลับพักผ่อนเลย

แน่นอนว่าวิถีชีวิตในดินแดนแห่งแสงนั้นค่อนข้างจะเรียบง่ายและสบายๆ

พวกเขาไม่ค่อยมีเรื่องให้ต้องกังวลใจ ต่อให้นอนเปื่อยอยู่บ้านเฉยๆ ก็ไม่มีใครว่าอะไร

ปัญหาเรื่องทรัพยากรก็ไม่มี แถมอุลตร้าแมนทุกคนก็ทำตัวราวกับเป็นนักบุญที่ไม่เคยคิดจะทำเรื่องเลวร้าย กองกำลังป้องกันกาแล็กซีจึงแทบจะไม่มีงานให้ทำเลย

นอกเหนือจากการต้องออกไปปราบปรามเหล่าร้ายข้างนอกแล้ว การใช้ชีวิตอยู่ในดินแดนแห่งแสงก็แทบจะไม่มีอะไรให้ทำเลยจริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยจำนวนอุลตร้าแมนที่รวมตัวกันอยู่อย่างมหาศาลขนาดนี้ ใครหน้าไหนในจักรวาลมันจะโง่เง่าถึงขนาดกล้ามาลอบโจมตีฐานทัพหลักของดินแดนแห่งแสงกันล่ะ

และบังเอิญว่าเหล่าอุลตร้าแมนระดับตัวท็อปของดินแดนแห่งแสง ก็มีความคิดแบบเดียวกันเป๊ะ

ดังนั้น ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ แม้ดินแดนแห่งแสงจะมีระบบป้องกัน แต่ก็ไม่ได้เข้มงวดอะไรมากมายนัก

แสงสว่างจากหอคอยประกายพลาสม่าในวันนี้ ก็ยังคงให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนเช่นเคย

เจ้าพ่ออุลตร้าที่เพิ่งจะว่างเว้นจากภารกิจอันยาวนาน เมื่อเห็นว่าไม่มีใครเข้ามาติดต่อธุระอะไร เขาก็ใช้พลังจิตปิดประตูล็อคห้องทันที

ในฐานะผู้นำที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างยาวนาน เขาได้เรียนรู้วิธีการอู้งานเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ส่วนงานที่เหลือ ก็ยังมีโซฟี่คอยจัดการให้อยู่ไม่ใช่หรือไง

แม้ว่าโซฟี่จะมีดาวประดับอยู่บนหน้าอกหลายดวงแล้ว แต่เขาก็ยังถือว่าเป็นคนหนุ่ม การได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์เพิ่มขึ้นก็เป็นเรื่องดีเสมอ

'ไม่ได้ไปเยี่ยมเบเรียลมาพักใหญ่แล้วแฮะ เอาไว้ค่อยหาเวลาไปนั่งคุยด้วยดีกว่า'

เมื่อคิดได้เช่นนั้น เจ้าพ่ออุลตร้าก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยใจให้ล่องลอยหวนนึกถึงช่วงเวลาแห่งวัยหนุ่มที่ผ่านพ้นไป

ยิ่งคิด แสงสว่างในดวงตากลมโตของเขาก็ยิ่งหรี่ลง ก่อนที่เขาจะผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว

พวกอุลตร้าแมนที่อายุมากแล้วก็มักจะเป็นแบบนี้แหละ มักจะง่วงนอนง่าย

ส่วนสำคัญเป็นเพราะความคิดอ่านของเขาไม่ได้กระตือรือร้นเหมือนสมัยหนุ่มๆ อีกต่อไปแล้ว ในขณะที่อุลตร้าแมนที่มีความทะเยอทะยานอย่างเบเรียล กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานอยู่เสมอตั้งแต่ต้นจนจบ

ทุกวันนี้ เจ้าพ่ออุลตร้าแทบจะไม่ได้หยิบดาบอัลติเมทขึ้นมาใช้เลยด้วยซ้ำ เวลาว่างๆ เขามักจะชอบหยิบดัมเบลอุลตร้าแมนขึ้นมายกเล่นเสียมากกว่า

ทว่า ในขณะที่เขากำลังหลับสนิทอยู่นั้น จิตสำนึกของเขากลับถูกโนอาห์ดึงออกมา และพาเข้าไปในลานฝึกซ้อมสุดพิเศษแห่งนั้น

"หืม! ใครน่ะ!"

เมื่อเจ้าพ่ออุลตร้ารู้สึกตัว เขาก็พบว่าตัวเองมายืนอยู่ท่ามกลางสถานที่แปลกประหลาด และที่สำคัญคือเขาไม่สามารถเปล่งเสียงพูดได้เลย

"นี่มันเรื่องอะไรกัน! บ้าเอ๊ย! แกเป็นใครถึงกล้ามาลอบโจมตีคนแก่แบบฉัน!"

ไม่ใช่แค่พูดไม่ได้เท่านั้น แต่เขายังไม่สามารถควบคุมร่างกายของตัวเองได้เลยด้วยซ้ำ

แตกต่างจากความโกรธเกรี้ยวของเจ้าพ่ออุลตร้า โจโจ้ในตอนนี้กำลังตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก

ข่าวดี ไม่มีเซ็ตต้อน

ข่าวร้าย คู่ซ้อมที่เขาสุ่มได้คือเจ้าพ่ออุลตร้า!

ไม่สิ นี่มันบ้าอะไรกัน! แล้วฉันจะเอาอะไรไปสู้ล่ะเนี่ย!

โจโจ้หันหลังกลับแล้วสับตีนแตกหนีตายทันที ระบบสุ่มคู่ซ้อมนี่มันเฮงซวยสิ้นดี!

ถ้าปัญญาประดิษฐ์นี่มีรูปร่างเป็นตัวเป็นตน เขาคงอยากจะทุบหัวมันให้แบะ เพื่อดูว่าสมองกลของมันเป็นปัญญาอ่อนหรือเปล่า

ตูม!

เสียงพื้นดินสั่นสะเทือนดังกึกก้อง พร้อมกับกระแสลมพัดพุ่นเอาฝุ่นทรายเข้าปะทะร่าง ทำให้โจโจ้ล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น

เขาเงยหน้าขึ้นมอง และเท้าสีแดงคู่ยักษ์ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

เห็นได้ชัดว่าเจ้าพ่ออุลตร้าเพิ่งจะกระโดดลงมาขวางหน้าโจโจ้ที่พยายามจะวิ่งหนีเอาไว้

แต่แท้จริงแล้ว นี่ไม่ใช่ความตั้งใจของเจ้าพ่ออุลตร้าเลย เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ และยังไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่โจโจ้ไม่รู้เรื่องนี้เลย เขาเงยหน้าขึ้นไปมองก็พบกับเจ้าพ่ออุลตร้าที่กำลังยืนกอดอก ผ้าคลุมสีแดงสะบัดพลิ้วอยู่ด้านหลัง สายตาที่มองลงมานั้นช่างดูใจดีเสียเหลือเกิน

เมื่อถูกดวงตากลมโตคู่นั้นจับจ้อง โจโจ้ก็รู้สึกตื่นตระหนกอย่างบอกไม่ถูก จนต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

โดยเฉพาะเขายักษ์คู่นั้นที่ตั้งตระหง่านอยู่บนหัวของอีกฝ่าย แค่มองแวบเดียวก็รู้เลยว่าเขาปลุกพลังแห่งความจริงตื่นขึ้นมาแล้ว

ในตอนนั้นเอง เจ้าพ่ออุลตร้าก็ยกมือขึ้น สะบัดผ้าคลุมอุลตร้าแมนทิ้งไป ก่อนจะกำหมัดแน่น เตรียมพร้อมที่จะพุ่งเข้าใส่

เมื่อเห็นอีกฝ่ายสะบัดผ้าคลุมทิ้ง โจโจ้ก็รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน แล้วตะโกนลั่น

"เดี๋ยวก่อน! หยุดก่อน!"

"ดูความห่างชั้นของพลังระหว่างเราสิ! แบบนี้มันไม่เหมาะที่จะเอามาฝึกซ้อมเลยสักนิด!"

เขานึกถึงคำพูดของปัญญาประดิษฐ์ที่บอกว่า คู่ซ้อมที่ถูกสร้างขึ้นมาล้วนเป็นร่างที่ถูกดึงจิตสำนึกมาทั้งนั้น

ถ้าเป็นอย่างนั้น เจ้าพ่ออุลตร้าก็ไม่น่าจะลงมือทำร้ายมนุษย์อย่างเขาจริงๆ หรอกมั้ง

ในความเป็นจริงก็อาจจะเป็นเช่นนั้น แต่เจ้าพ่ออุลตร้าที่ยืนอยู่ตรงนี้ มีเพียงแค่จิตสำนึกเท่านั้น และไม่สามารถควบคุมร่างกายของตัวเองได้เลย

ส่วนเหตุผลที่ต้องดึงจิตสำนึกมา ก็เพราะว่ามีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะสามารถสร้างร่างจำลองที่มีความแข็งแกร่งเทียบเท่ากับตัวจริงได้

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อความสมจริงเป็นหลัก

ส่วนเหตุผลที่ร่างจำลองเหล่านี้ไม่สามารถพูดได้ เป็นเพราะโนอาห์กังวลว่าหากมีตัวร้ายโผล่มา มันอาจจะใช้คำพูดปั่นหัวโจโจ้ได้ เขาจึงตั้งค่าคำสั่งปิดเสียงเอาไว้เสียเลย

ในเวลานี้ ความสนใจของเจ้าพ่ออุลตร้าถูกดึงดูดด้วยเสียงตะโกนของโจโจ้ เขาจึงเพ่งมองมนุษย์ผู้นี้อย่างละเอียด

ด้วยสายตาอันเฉียบแหลมของอุลตร้าแมน ประกอบกับพลังอันมหาศาลของเขา เขาจึงมองเห็นความผิดปกติได้อย่างง่ายดาย

'มนุษย์คนนี้กำลังจะวิวัฒนาการกลายเป็นอุลตร้าแมน! แต่ทำไมในตัวเขาถึงมีพลังแห่งความมืดปะปนอยู่ด้วยล่ะ'

เมื่อไม่สามารถพูดหรือเปล่งเสียงออกมาได้ เจ้าพ่ออุลตร้าจึงทำได้เพียงแค่พึมพำกับตัวเองในใจ

'ฝึกซ้อมงั้นเหรอ'

เมื่อทบทวนคำพูดของมนุษย์คนนั้นเมื่อครู่ เขาก็พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวและเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาได้บ้างแล้ว