บทที่ 3 โจรเด็ดบุปผา

บทที่ 3 โจรเด็ดบุปผา

วันรุ่งขึ้น ทันทีที่เซียวอู๋จี้ก้าวเท้าเข้ามาในที่ว่าการอำเภอเมืองชีเสีย เขาก็ได้ยินเสียงคนมาร้องทุกข์แจ้งความ

"ใต้เท้าเซียว มีคนจากหอหลี่ชุนมาแจ้งความขอรับ พวกเขาบอกว่าพบจดหมายที่โจรเด็ดบุปผาเฉินหลี่ทิ้งไว้ในห้องนอนของแม่นางหรูเยียน จึงอยากเชิญท่านไปตรวจสอบที่นั่นสักหน่อย" เจ้าหน้าที่มือปราบคนหนึ่งเดินเข้ามากล่าวรายงาน

เมื่อครึ่งเดือนก่อน เฉินหลี่ โจรเด็ดบุปผาที่มีหมายจับจากสำนักหกประตู ได้เดินทางมายังเมืองชีเสียและก่อเหตุไปทั่ว ทำให้หญิงสาวบริสุทธิ์หลายคนต้องตกเป็นเหยื่อของมัน

เจ้าของร่างเดิมได้รับคำสั่งให้ตามล่าโจรเด็ดบุปผาผู้นี้ ทว่าเจ้านี่กลับมีวิชาตัวเบาและวิชาแปลงโฉมที่เป็นเลิศ ทำให้มันหลบหนีเล็ดลอดไปได้ครั้งแล้วครั้งเล่า

และครั้งนี้ เฉินหลี่ก็ได้หมายตาแม่นางหรูเยียน นางโลมอันดับหนึ่งแห่งหอหลี่ชุน

สิ่งที่ทำให้เซียวอู๋จี้รู้สึกประหลาดใจก็คือ เหตุใดโจรเด็ดบุปผาถึงทำเพียงแค่ทิ้งจดหมายไว้ ทั้งที่ลอบเข้าไปถึงห้องนอนของแม่นางหรูเยียนได้แล้ว

เซียวอู๋จี้รู้สึกสะกิดใจ สัญชาตญาณบอกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เรื่องนี้จะต้องมีเงื่อนงำซ่อนอยู่อย่างแน่นอน

"นำทางไปหอหลี่ชุนที" เซียวอู๋จี้เอ่ยขึ้น

เขาคงจะได้รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังวางแผนอะไรอยู่ก็ต่อเมื่อได้ไปเห็นที่หอหลี่ชุนด้วยตาตัวเอง

ราวครึ่งชั่วโมงต่อมา หอนางโลมอันคึกคักพลุกพล่านก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเซียวอู๋จี้

ป้ายชื่อหอหลี่ชุนแขวนตระหง่านอยู่ด้านหน้า หญิงสาวในชุดสวมใส่เบาบางบนชั้น 2 ต่างพากันโบกไม้โบกมือเรียกลูกค้า

นี่หรือหอนางโลมในยุคโบราณ?

ดูเหมือนจะไม่ได้แตกต่างไปจากที่เขาจินตนาการไว้เลยแม้แต่น้อย

เซียวอู๋จี้ก้าวเดินเข้าไปในหอหลี่ชุนโดยไม่ปรายตามองสิ่งใดรอบข้าง เขามาที่นี่เพื่อสืบคดี ไม่ใช่เพื่อหาความสำราญ

"ใต้เท้าเซียวมาแล้ว!"

"นั่นใต้เท้าเซียวอู๋จี้ใช่หรือไม่? ช่างหล่อเหลาเหลือเกิน!"

"หากข้าได้ร่วมเตียงกับใต้เท้าเซียวสักคืน ต่อให้ต้องเป็นฝ่ายจ่ายเงินข้าก็ยอม"

"ฝันไปเถอะ! ใต้เท้าเซียวจะมาถูกใจหญิงชาวบ้านธรรมดาอย่างพวกเจ้าได้อย่างไร?"

"ถูกต้องแล้ว ทั่วทั้งหอหลี่ชุนแห่งนี้ มีเพียงแม่นางหรูเยียนเท่านั้นที่คู่ควรกับชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมอย่างใต้เท้าเซียว"

"ดูนั่นสิ! ใต้เท้าเซียวเข้าไปในห้องของแม่นางหรูเยียนแล้ว"

"ไม่นึกเลยว่าแม้แต่ใต้เท้าเซียวก็ยังหลงเสน่ห์หรูเยียน สมคำกล่าวที่ว่าวีรบุรุษมักพ่ายแพ้ต่อหญิงงามจริงๆ"

ขณะนั้นเอง เด็กรับใช้หัวไวที่คอยทำหน้าที่จิปาถะในหอหลี่ชุนก็รีบก้าวเข้ามาต้อนรับ

"ใต้เท้าเซียว แม่นางหรูเยียนกำลังรอท่านอยู่ด้านบนขอรับ" เด็กรับใช้รีบเอ่ยทักทายเซียวอู๋จี้

เซียวอู๋จี้พยักหน้า "มีใครเห็นบ้างหรือไม่ว่าโจรเด็ดบุปผาลอบเข้ามาได้อย่างไร?" เขาเอ่ยถาม

เด็กรับใช้ส่ายหน้าด้วยความมึนงง "ผู้คนในหอหลี่ชุนพลุกพล่านเกินไป ไม่มีใครทันสังเกตเลยขอรับ"

เฉินหลี่เชี่ยวชาญวิชาแปลงโฉม หากมันปลอมตัวเป็นลูกค้าแล้วปะปนเข้ามาในหอหลี่ชุน ย่อมไม่มีใครทันสังเกตเห็น

"แล้วตอนนี้แม่นางหรูเยียนเป็นอย่างไรบ้าง?" เขาถามต่อ

"แม่นางหรูเยียนตกใจกลัวมากและเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ไม่ยอมพบใครเลยนอกจากท่านขอรับ" เด็กรับใช้อธิบายสถานการณ์ของหรูเยียน

จนถึงตอนนี้ ยังไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ

เรื่องที่แปลกประหลาดที่สุดคือเหตุใดเฉินหลี่จึงจงใจทิ้งจดหมายเอาไว้ ราวกับว่ามันต้องการดึงดูดความสนใจอย่างจงใจ ซึ่งผิดไปจากรูปแบบการลงมือตามปกติของมันอย่างสิ้นเชิง

เมื่อคิดถึงจุดนี้ เซียวอู๋จี้จึงยิ่งต้องระแวดระวังตัว

"จริงสิ เจ้าชื่ออะไร?"

เด็กรับใช้ชะงักไปเล็กน้อย ดูเหมือนจะไม่คาดคิดว่าเซียวอู๋จี้จะถามชื่อของตน "ใต้เท้าเซียว ข้าน้อยชื่อเสี่ยวเป่าขอรับ"

เซียวอู๋จี้พยักหน้ารับ ก่อนจะเดินตรงไปยังชั้น 2 ของหอหลี่ชุน

ภายใต้สายตาหลายคู่ที่จับจ้อง เซียวอู๋จี้ซึ่งมีดาบสั้นเหน็บอยู่ข้างเอวก็เดินมาถึงหน้าห้องส่วนตัว เขาผลักบานประตูและก้าวเข้าไปด้านใน

ปัง!

เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู แม่นางหรูเยียนที่อยู่ด้านในก็สะดุ้งสุดตัว ร่างบางสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่

กระทั่งได้เห็นมือปราบเซียวอู๋จี้ในชุดเครื่องแบบขุนนางสีเขียวเดินเข้ามา นางจึงค่อยๆ คลายความระแวดระวังลง

"ใต้เท้าเซียว" แม่นางหรูเยียนเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ลมหายใจหอมกรุ่นดั่งดอกกล้วยไม้

เซียวอู๋จี้กวาดตามองแม่นางหรูเยียนตรงหน้าด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก

สมกับเป็นนางโลมอันดับ 1 แห่งหอหลี่ชุน นางงดงามสะกดสายตาอย่างแท้จริง

รูปลักษณ์ของนางบอบบางและงดงาม เครื่องหน้าหมดจด คิ้วและดวงตาสวยซึ้งราวกับภาพวาด เอวคอดกิ่วราวกับสามารถโอบได้ด้วยมือเดียว อีกทั้งเรือนร่างยังอรชรอวบอิ่มโค้งเว้า ชวนให้เลือดลมของบุรุษพลุ่งพล่าน

ทว่าในยามนี้ เซียวอู๋จี้กลับสงบนิ่งดั่งนักพรตที่กำลังเข้าฌาน ไม่ได้หวั่นไหวไปกับความงดงามของแม่นางหรูเยียนเลยแม้แต่น้อย

"จดหมายที่โจรเด็ดบุปผาทิ้งไว้ล่ะ อยู่ที่ใด?" ภายในหัวของเซียวอู๋จี้มีเพียงเรื่องการไขคดี เขาจึงเอ่ยถามเข้าประเด็นทันที

เมื่อไร้ซึ่งสตรีในดวงใจ การไขคดีย่อมเฉียบขาดดั่งเทพเซียน

"อยู่นี่เจ้าค่ะ" แม่นางหรูเยียนปรายตามองเซียวอู๋จี้ด้วยแววตาตัดพ้อ ก่อนจะยื่นจดหมายที่โจรเด็ดบุปผาทิ้งไว้ให้เขา

เซียวอู๋จี้เพ่งมอง ในกระดาษมีตัวอักษรบิดเบี้ยวเขียนไว้เพียงไม่กี่คำ

[คืนนี้ยามเที่ยงคืน ข้าจะมาพรากความบริสุทธิ์ของหลิวหรูเยียน — เฉินหลี่]

"ใต้เท้าเซียว มีปัญหาอะไรหรือเจ้าคะ?" แม่นางหรูเยียนเห็นเซียวอู๋จี้จ้องมองจดหมายอยู่นาน จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความสงสัย

เซียวอู๋จี้ส่ายหน้าช้าๆ "ลายมืออัปลักษณ์เสียจริง"

"..."

โจรเด็ดบุปผาเฉินหลี่เป็นเพียงอันธพาลในยุทธภพ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่มันจะเขียนหนังสือได้งดงามประดุจบัณฑิต

"แม่นางหรูเยียน ท่านเคยเห็นหน้าโจรเด็ดบุปผาหรือไม่?" เซียวอู๋จี้วางจดหมายลงและเอ่ยถามหลิวหรูเยียน

"ไม่เคยเจ้าค่ะ หรูเยียนพบเพียงจดหมายฉบับนี้ที่โจรเด็ดบุปผาทิ้งเอาไว้เท่านั้น" ขณะที่พูด ความหวาดกลัวก็ฉายชัดขึ้นบนใบหน้างดงามของหลิวหรูเยียน

มีข่าวลือว่าวิชาตัวเบาของโจรเด็ดบุปผาผู้นี้ล้ำเลิศนัก ซึ่งนั่นก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอันใด เพราะหากมันวิ่งหนีได้ช้า คงถูกบรรดาเหยื่อจับตัวได้และรุมตีด้วยไม้จนตายไปนานแล้ว

สำหรับเฉินหลี่ การลอบเข้ามาในหอหลี่ชุนไม่ใช่เรื่องยาก และการทิ้งจดหมายเอาไว้ก็ยิ่งเป็นเรื่องง่ายดาย

แต่สิ่งที่แปลกประหลาดก็คือ มันสะกดกลั้นอารมณ์และไม่ทำอันตรายใดๆ หลิวหรูเยียนได้อย่างไร

ตามบันทึกของสำนักหกประตู เฉินหลี่เป็นจอมวิตถาร แล้วมันจะยอมปล่อยหญิงงามอย่างหลิวหรูเยียนไปง่ายๆ ได้อย่างไร? นี่มันผิดวิสัยอย่างยิ่ง

ทันใดนั้น หลิวหรูเยียนก็ขยับไปปิดประตู "ใต้เท้าเซียว หรูเยียนกลัวเหลือเกิน ท่านจะช่วยปกป้องหรูเยียนใช่หรือไม่เจ้าคะ?"

ท่าทางเปราะบางน่าทะนุถนอมของหลิวหรูเยียน สามารถกระตุ้นสัญชาตญาณการปกป้องของบุรุษเพศได้เป็นอย่างดี

กลิ่นหอมจางๆ โชยมาเตะจมูก หลิวหรูเยียนโผเข้าสู่อ้อมอกของเซียวอู๋จี้อย่างนุ่มนวล

ร่างของนางเบาหวิวราวกับไร้น้ำหนัก ทั้งยังนุ่มนวลชวนสัมผัส ราวกับว่าเพียงแค่ออกแรงผลักเบาๆ นางก็จะล้มพับลงบนเตียงสลักลายได้โดยง่าย

แววตาของเซียวอู๋จี้กระจ่างใส เขามองดูหลิวหรูเยียนที่โผเข้ามากอดตน พลางเผยอยิ้มที่มุมปาก

"แน่นอน"

"ใต้เท้าเซียว" หลิวหรูเยียนเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงสิเน่หา

ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น ฝ่ามือที่แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้ากลับกดทับลงบนไหล่ของนาง หลิวหรูเยียนรู้สึกได้ถึงแรงกดทับทั่วร่าง ก่อนที่นางจะถูกเซียวอู๋จี้จับกดตรึงไว้กับที่อย่างแน่นหนา

ฉึก!

วินาทีต่อมา เสียงของมีคมแทงทะลุเนื้อหนังก็ดังขึ้น

จิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวปะทุขึ้นในพริบตา

หลิวหรูเยียนเบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความหวาดผวา ขณะที่ก้มลงมองดาบสั้นที่แทงทะลุหน้าท้องของตนจนมิดด้าม

"ทำไมกัน?" นางจ้องมองเซียวอู๋จี้เขม็ง ไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดเขาจึงลงมืออย่างเหี้ยมโหดหมายเอาชีวิตอย่างกะทันหันเช่นนี้

เซียวอู๋จี้กระหน่ำแทงหลิวหรูเยียนถึง 27 แผลรวดในอึดใจเดียว ด้วยท่วงท่าที่ไร้สัญญาณเตือนใดๆ

ทุกดาบล้วนเรียกเลือด!

โลหิตสีชาดสาดกระเซ็นออกจากร่างของหลิวหรูเยียน ย้อมเสื้อผ้าของนางจนกลายเป็นสีแดงฉานในพริบตา

นางไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าเซียวอู๋จี้จะลงมือแทงตนโดยไม่เอ่ยปากพูดพร่ำทำเพลงใดๆ อีกทั้งยังลงมือได้รวดเร็วและเหี้ยมเกรียมถึงเพียงนี้

"เจ้ายังจะแสร้งแสดงละครต่อไปอีกหรือ เฉินหลี่?" เซียวอู๋จี้จ้องมอง 'แม่นางหรูเยียน' ที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดตรงหน้าด้วยใบหน้าเรียบเฉย

แม่นางหรูเยียนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาของนางแปรเปลี่ยนเป็นดุดันในฉับพลัน ก่อนที่น้ำเสียงของบุรุษจะหลุดรอดออกมา "เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่ใช่หรูเยียน?"