บทที่ 16: กรมโหรหลวงกับอาวุธนิวเคลียร์เดินได้

บทที่ 16: กรมโหรหลวงกับอาวุธนิวเคลียร์เดินได้

เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องอยู่ที่เส้นขอบฟ้า สายฝนเทกระหน่ำลงมาราวกับน้ำตก ทว่าบนเรือเหาะเวหาที่อยู่ห่างออกไปเพียงร้อยเมตร กลับเงียบสงัดราวกับป่าช้า

ทุกคนต่างจ้องมองอวี้โจวที่ถูกปกคลุมไปด้วยม่านฝนอย่างเงียบงัน ไม่รู้จะสรรหาคำใดมาอธิบายความรู้สึกในตอนนี้ได้เลย

สำหรับสมาชิกทีมสำรวจ สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นมันลบล้างความเข้าใจต่อโลกของพวกเขาไปจนหมดสิ้น

เพียงแค่คนสองคน กลับสามารถเรียกฝนลงมาบรรเทาภัยแล้งให้คนทั้งมณฑลได้ นี่มันยิ่งกว่าการทำฝนเทียมบนดาวสีน้ำเงินเสียอีก

การทำฝนเทียมบนดาวสีน้ำเงินยังต้องอาศัยปริมาณความชื้นในเมฆระดับหนึ่ง ถึงจะทำให้ฝนตกลงมาได้แม้เพียงเล็กน้อย

แต่การทำฝนเทียมของต้าฉิน กลับไม่ต้องพึ่งพาเงื่อนไขใดๆ เลย

ท้องฟ้าก่อนหน้านี้ อย่าว่าแต่เมฆฝนเลย แม้แต่เมฆสักก้อนยังไม่มีให้เห็น ในสถานการณ์เช่นนั้น ต่อให้ยิงกระสุนปืนใหญ่เจาะรูบนฟ้า ก็ไม่มีทางทำให้ฝนตกลงมาได้

ทว่าคนสองคนที่คาดว่าเป็นผู้บำเพ็ญเพียร กลับเพียงแค่ร่ายรำทำพิธีและอัญเชิญราชโองการของจักรพรรดิต้าฉินออกมา ฝนก็ตกลงมาอย่างน่าอัศจรรย์

ไม่ว่าจะมองในแง่ของประสิทธิภาพหรือผลลัพธ์ มันก็เหนือชั้นกว่าการทำฝนเทียมบนดาวสีน้ำเงินอย่างเทียบไม่ติด

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด จนในที่สุดทุกคนก็ไม่อาจเก็บงำความรู้สึกไว้ได้อีกต่อไป และเริ่มเอ่ยปากระบายความตื่นตะลึงในใจออกมา

"พระเจ้าช่วย พวกเขาแค่เรียกฝนลงมาแบบนั้นเลยเหรอเนี่ย นี่มันมหัศจรรย์เกินไปแล้ว"

"เหลือเชื่อจริงๆ อาศัยแค่พลังของมนุษย์ โดยไม่ต้องพึ่งพาเทคโนโลยีใดๆ ก็สามารถทำให้ฝนตกได้เพียงแค่ออกคำสั่ง"

"นี่คือพลังของมนุษย์ผู้บำเพ็ญเพียรในตำนานอย่างนั้นหรือ พวกเขาเป็นผู้บำเพ็ญเพียรแบบไหนกัน นี่มันอาวุธควบคุมสภาพอากาศเดินได้ชัดๆ"

"ถ้าผู้บำเพ็ญเพียรสองคนนั้นไปอยู่เหนือประเทศเกาหลีใต้แล้วเรียกพายุฝนลงมา ฉันเกรงว่าคงใช้เวลาไม่นานนัก ประเทศเกาหลีใต้ทั้งประเทศก็คงจะกลายเป็นบ่อน้ำขนาดยักษ์ไปเลย"

"ไม่ต้องพูดถึงหรอก เกาหลีใต้เป็นแค่ประเทศเล็กๆ ขนาดพยากรณ์อากาศยังต้องพึ่งพาประเทศมังกรเลย"

"นี่ เรายังอยู่ตรงนี้นะ ช่วยอย่าทำเหมือนพวกเราไม่มีตัวตนได้ไหม"

"ขอโทษทีๆ พวกเราไม่มีเจตนาจะดูถูกประเทศของพวกนายเลยนะ ยังไงซะเวลาจะตีหมาก็ต้องดูเจ้าของด้วย ตัวแทนจากอเมริกาคงไม่โกรธเคืองพวกเราชาวแดนหมีขาวกับเรื่องเล็กน้อยแค่นี้หรอกใช่ไหม"

"แน่นอนอยู่แล้วสหาย" นายพลแมคอาเธอร์ ตัวแทนจากอเมริกาตอบกลับพร้อมรอยยิ้มกว้าง

แต่หลังจากยิ้มเสร็จ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป ทว่าไม่ใช่เพราะเกาหลีใต้ถูกตัวแทนจากประเทศอื่นเย้าแหย่ แต่เป็นเพราะวิธีการอันน่าสะพรึงกลัวของผู้บำเพ็ญเพียรต้าฉินเมื่อครู่นี้ต่างหาก

ในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านการทหารผู้ช่ำชอง เขาย่อมรู้ดีว่าอาวุธควบคุมสภาพอากาศนั้นน่ากลัวเพียงใด

แม้ว่าจนถึงตอนนี้ คำว่า "อาวุธควบคุมสภาพอากาศ" จะเป็นเพียงแค่แนวคิดบนดาวสีน้ำเงินก็ตาม

"ดูเหมือนว่าต้าฉินแห่งนี้จะแข็งแกร่งกว่าที่ฉันจินตนาการไว้มาก"

"พวกเขาถึงกับมีผู้บำเพ็ญเพียรที่เทียบเท่ากับอาวุธนิวเคลียร์เลยหรือ แต่คนที่มีพลังมหาศาลแบบนี้ก็ไม่น่าจะมีเยอะในต้าฉินหรอกมั้ง"

"ไม่รู้ว่าพวกเขายังมีวิธีการอะไรที่เหลือเชื่อกว่านี้อีกไหม เราต้องหาคำตอบให้ได้ในการเดินทางไปเสียนหยางครั้งนี้"

ขณะที่แมคอาเธอร์กำลังครุ่นคิดวางแผนอยู่ในใจ ปิงปิง พิธีกรสาวที่ร่วมเดินทางมาด้วย ก็ได้เดินถือไมโครโฟนไปหาทหารต้าฉินนายหนึ่งแล้ว

"ขอโทษนะคะคุณทหาร ขออนุญาตสอบถามหน่อยได้ไหมคะว่า คนที่เรียกฝนลงมาเมื่อครู่นี้คือใครกัน หากสะดวกช่วยเปิดเผยให้ทราบหน่อยได้ไหมคะ"

เมื่อได้ยินคำถามของปิงปิง ทหารกองทัพอากาศจากเผ่าปักษาผู้นั้นก็ปรายตามองฝูงชนอย่างเรียบเฉย ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"พวกเขาคือผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตานจากกรมโหรหลวงแห่งจักรวรรดิต้าฉินของพวกเรา พวกเขามาที่อวี้โจวเพื่อประกอบพิธีเรียกเมฆขอฝนตามพระราชโองการของฝ่าบาท"

เมื่อได้รับคำตอบ สมาชิกทีมสำรวจก็ถึงกับตกตะลึง โดยเฉพาะอย่างยิ่งตัวแทนจากประเทศมังกร

"สรุปว่าพวกเขาคือผู้บำเพ็ญเพียรในตำนานจริงๆ ด้วย มิน่าล่ะ"

"ผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตาน ไม่คิดเลยว่าต้าฉินจะมีตัวตนแบบนี้อยู่ด้วย"

"กรมโหรหลวงงั้นหรือ มันคือองค์กรพิเศษแบบไหนกัน ไม่รู้ว่าพวกเขาจะมีผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่นอีกไหม"

"คนที่มีพลังมหาศาลขนาดนี้กลับเป็นคนของต้าฉินเนี่ยนะ"

"ไม่รู้ว่าพวกเขามีความสามารถพิเศษอื่นๆ นอกจากเรียกเมฆขอฝนอีกหรือเปล่า"

ขณะที่ทุกคนกำลังแสดงความสงสัยใคร่รู้ ปิงปิงก็ทำหน้าที่เป็นกระบอกเสียง ถ่ายทอดคำถามของพวกเขาไปยังทหารเผ่าปักษา

"คุณทหารคะ ขออนุญาตสอบถามหน่อยได้ไหมคะว่า กรมโหรหลวงของต้าฉินคือหน่วยงานแบบไหน แล้วในกรมโหรหลวงมีผู้บำเพ็ญเพียรเยอะไหมคะ"

"แน่นอนค่ะ ถ้าไม่สะดวกตอบก็ไม่เป็นไรนะคะ"

ในเวลานี้ ปิงปิงรู้สึกหวาดหวั่นว่าคำถามของเธออาจจะไปละเมิดความลับของต้าฉิน ใบหน้าของเธอจึงเต็มไปด้วยความกังวล

ทว่าทหารเผ่าปักษากลับไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

"มีอะไรไม่สะดวกกันล่ะ ราษฎรชาวต้าฉินทุกคนล้วนทราบถึงหน้าที่และข้อมูลพื้นฐานของกระทรวงและกรมต่างๆ ของพวกเราดี"

"กรมโหรหลวงที่ว่านี้คือหน่วยงานที่ฝ่าบาททรงจัดตั้งขึ้นมาโดยเฉพาะ เพื่อดูแลจัดการผู้บำเพ็ญเพียรทั่วหล้า ทั้งการเรียกเมฆขอฝน ปราบปรามปีศาจร้าย ทำนายทายทัก และเรื่องอื่นๆ ล้วนอยู่ภายใต้การดูแลของกรมโหรหลวงทั้งสิ้น"

"นับตั้งแต่ก่อตั้ง กรมโหรหลวงมีผู้บำเพ็ญเพียรลงทะเบียนแล้วกว่าหนึ่งแสนคน เริ่มตั้งแต่ระดับฝึกปราณทั่วไป ระดับสร้างรากฐาน ไปจนถึงระดับจินตาน ระดับหยวนอิง และระดับตัดวิญญาณ..."

ขณะที่ทหารเผ่าปักษาอธิบาย ภาพรวมของกรมโหรหลวง ซึ่งเป็นองค์กรพิเศษแห่งต้าฉิน ก็ถูกเปิดเผยต่อหน้าสมาชิกทีมสำรวจ

ทำเอาพวกเขาถึงกับอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน

พวกเขาคิดไปเองว่าต่อให้เป็นต้าฉิน ก็คงมีผู้บำเพ็ญเพียรที่ทรงพลังแบบสองคนนั้นไม่มากนัก แต่ความจริงกลับตบหน้าพวกเขาฉาดใหญ่

ไม่เพียงแต่พวกเขาจะมีผู้บำเพ็ญเพียรกว่าแสนคน แต่ยังมีผู้ที่มีพลังเหนือกว่าสองคนนั้นอีกด้วย

หากพลังของพวกเขาเทียบเท่ากับระเบิดนิวเคลียร์จริงๆ นั่นไม่เท่ากับว่าต้าฉินทั้งอาณาจักรมีระเบิดนิวเคลียร์กว่าแสนลูกเลยหรือไง

เมื่อตระหนักถึงความจริงข้อนี้ ใบหน้าของตัวแทนทางการทหารจากนานาประเทศก็ซีดเผือดลงทันที

พวกเขาเคยหลงคิดว่า หากเกิดสงครามกับต้าฉินในอนาคต พวกเขาก็ยังคงได้เปรียบอย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า หากเกิดสงครามขึ้นจริงๆ ก็ยังไม่รู้เลยว่าใครจะเป็นฝ่ายกำชัยชนะ

อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็รีบปลอบใจตัวเองอย่างรวดเร็ว

"ไม่เป็นไรหรอก บางทีผู้บำเพ็ญเพียรพวกนี้อาจจะไม่ได้เก่งกาจเหมือนในนิยายก็ได้"

"บางทีพวกเขาก็อาจจะเป็นแค่เครื่องมือทำฝนเทียมของต้าฉินเท่านั้นแหละ"

หลังจากปลอบใจตัวเองเสร็จ ตัวแทนทางการทหารจากประเทศต่างๆ ก็รู้สึกดีขึ้นมาก

เมื่อมองดูสายฝนที่ยังคงเทกระหน่ำลงมาในอวี้โจว สิ่งเดียวที่พวกเขาทำได้ก็คือการรอคอย

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา ในที่สุดพายุฝนก็หยุดลง และเรือเหาะเวหาก็ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เสียนหยางอีกครั้ง

ในเวลาเดียวกัน ที่เมืองเสียนหยาง ซึ่งอยู่ห่างออกไปเพียงสองพันกิโลเมตร การเตรียมการต้อนรับพวกเขาก็กำลังดำเนินไปอย่างแข็งขัน

ภายใต้พระราชโองการของจักรพรรดิฉินเทียน ทั่วทั้งเมืองเสียนหยางก็เริ่มเคลื่อนไหว

ไม่ว่าจะเป็นหน่วยงานราชการหรือประชาชนทั่วไป ทุกคนต่างก็งัดเอาด้านที่ดีที่สุดของตนเองออกมาแสดง

สิ่งนี้ทำให้มหานครเสียนหยางที่ยิ่งใหญ่อลังการอยู่แล้ว ยิ่งดูเจิดจรัสและน่าตื่นตาตื่นใจมากยิ่งขึ้น

ทว่านี่เป็นเพียงแค่เปลือกนอกเท่านั้น เพื่อที่จะทำให้ผู้มาเยือนจากดาวสีน้ำเงินเหล่านี้ต้องขวัญผวา จักรพรรดิฉินเทียนได้เตรียมการไว้มากกว่านี้อีกมากนัก