บทที่ 28 - เจ้าเต็มใจมาเป็นศิษย์ของข้าหรือไม่

บทที่ 28 - เจ้าเต็มใจมาเป็นศิษย์ของข้าหรือไม่

เมื่อการประลองปิดม่านลง ซูชิงเหอก็ก้าวขึ้นลานประลองอีกครั้ง ประกาศอันดับด้วยเสียงอันดังกังวาน

จากนั้นเขาก็เริ่มประกาศรางวัลสำหรับการจัดอันดับในครั้งนี้

"รางวัลผู้ชนะเลิศ โอสถปราณโลหิตหนึ่งพันเม็ด แต้มผลงานหนึ่งหมื่นแต้ม และในช่วงหนึ่งปีหลังจากนี้ จะได้รับแต้มผลงานเพิ่มเติมวันละหนึ่งร้อยแต้ม จนกว่าจะเข้าสู่สายใน"

สิ้นเสียงประกาศ ฝูงชนที่เพิ่งจะสงบลงไปก็เกิดอาการแตกตื่นฮือฮาขึ้นมาอีกครั้ง

รางวัลนี้มันมากมายมหาศาลเกินไปแล้ว!

"เหตุใดถึงได้เว่อร์วังขนาดนี้ นี่มันเกือบจะมากกว่าปีก่อนๆ ถึงสิบเท่าเลยนะ!"

"ทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่มีข่าวหลุดออกมาเลยแม้แต่น้อย หรือว่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังอันใด"

แม้แต่เจียงเหิงเองก็ยังอดไม่ได้ที่จะมองไปบนเวทีด้วยความตกตะลึง

รางวัลมากมายถึงเพียงนี้ หากนำไปแลกเปลี่ยนเป็นเงิน ก็คงเทียบเท่ากับเงินสองแสนตำลึง หรือเทียบเท่ากับเงินสองร้อยล้านในชาติก่อนเชียวนะ!

ผนวกกับแต้มผลงานที่จะได้รับเพิ่มในแต่ละวัน ก็เทียบเท่ากับได้เงินวันละหนึ่งล้าน!

นี่เป็นเพียงการประลองใหญ่ประจำปีของศิษย์สายนอกแห่งยอดเขาที่แปดเท่านั้น เหตุใดจึงมีรางวัลที่ทุ่มทุนสร้างมหาศาลถึงเพียงนี้

เวลานั้นเอง ชายผู้หนึ่งก็เอ่ยขึ้นอย่างครุ่นคิดว่า

"พวกเจ้าว่า เป็นไปได้หรือไม่ที่จะมีเบื้องบนผู้ยิ่งใหญ่ท่านใดถูกตาต้องใจเจียงเหิง จึงจงใจมอบผลประโยชน์เหล่านี้ให้แก่มัน"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลายคนก็พลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที

ด้วยพรสวรรค์อันล้ำเลิศที่เจียงเหิงแสดงให้เห็น ย่อมต้องสร้างความตื่นตะลึงให้แก่เบื้องบนของสำนักอย่างแน่นอน

และด้วยพลังฝีมือของเจียงเหิง ตำแหน่งผู้ชนะเลิศในการประลองใหญ่ก็ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าอย่างไม่มีข้อกังขาใดๆ อยู่แล้ว

ดังนั้น รางวัลสำหรับผู้ชนะเลิศที่จู่ๆ ก็เพิ่มขึ้นมาอย่างมหาศาลในครั้งนี้ แทบจะเรียกได้ว่าเป็นการจงใจประเคนให้เจียงเหิงอย่างเห็นได้ชัด

ในเวลานี้

ซูชิงเหอที่อยู่บนลานประลอง ก็ประกาศรางวัลสำหรับอันดับอื่นๆ ต่อไป

"รางวัลรองชนะเลิศ โอสถปราณโลหิตห้าสิบเม็ด แต้มผลงานห้าร้อยแต้ม และในช่วงหนึ่งปีหลังจากนี้ จะได้รับแต้มผลงานเพิ่มเติมวันละห้าแต้ม จนกว่าจะเข้าสู่สายใน"

"รางวัลอันดับสาม โอสถปราณโลหิตสามสิบเม็ด แต้มผลงานสามร้อยแต้ม และในช่วงหนึ่งปีหลังจากนี้ จะได้รับแต้มผลงานเพิ่มเติมวันละห้าแต้ม จนกว่าจะเข้าสู่สายใน"

...

ตั้งแต่อันดับสองเป็นต้นไป รางวัลอื่นๆ ล้วนคล้ายคลึงกับปีก่อนๆ ซึ่งนี่ก็แทบจะเป็นการยืนยันข้อสันนิษฐานของฝูงชนได้อย่างสมบูรณ์

ทุกคนต่างมองลงไปยังเจียงเหิงที่ยืนอยู่เบื้องล่างด้วยสายตาอิจฉาริษยา

"เจียงเหิงก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดในพริบตาเดียวเลยสินะ"

"เพียงแค่การประลองสายนอกครั้งเดียว ก็สามารถดึงดูดสายตาของเบื้องบนได้ ทั้งยังได้รับทรัพยากรเป็นรางวัลมากมายมหาศาลในคราวเดียว หลังจากนี้ มันจะต้องพุ่งทะยานขึ้นฟ้าอย่างแน่นอน!"

บนลานประลอง ซูชิงเหอประกาศเสียงกังวานว่า

"ศิษย์ห้าสิบอันดับแรก ขึ้นมารับรางวัลบนเวที!"

เจียงเหิงและศิษย์คนอื่นๆ ทยอยเดินขึ้นไปบนเวที ยืนเรียงแถวหน้ากระดานอยู่เบื้องหลังซูชิงเหอ

ผู้รับใช้หลายสิบคนต่างประคองกล่องไม้ขนาดเล็กมาแจกจ่ายให้แก่ศิษย์ที่ได้รับรางวัลแต่ละคน

ส่วนเจียงเหิงที่ยืนอยู่ตรงกลางแถว กลับได้รับหีบไม้ลวดลายสีทองอันวิจิตรหรูหรา

"ข้าขอประกาศว่า การประลองใหญ่ประจำปีของศิษย์สายนอกแห่งยอดเขาที่แปด ประจำปีไท่ซุ่ยที่ 3022 ได้สิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการแล้ว!"

หลังจากซูชิงเหอประกาศจบ ก็อนุญาตให้ทุกคนแยกย้ายกันไป ทว่าเขากลับรั้งตัวเจียงเหิงเอาไว้เพียงลำพัง

ในขณะที่เจียงเหิงกำลังงุนงงสงสัย ซูชิงเหอก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

"ท่านประมุขต้องการพบเจ้า!"

สีหน้าของเจียงเหิงแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาทันที

ประมุขแห่งสำนักต้าหลัว หากนำไปเปรียบเทียบกับดาวเคราะห์สีน้ำเงินในชาติก่อน ก็คงอยู่ในระดับประธานกรรมการกลุ่มบริษัทยักษ์ใหญ่ที่มีมูลค่านับล้านล้านเลยทีเดียว

อย่าว่าแต่ศิษย์สายนอกธรรมดาๆ เลย แม้แต่ศิษย์สายใน หรือกระทั่งศิษย์แก่นแท้ ก็แทบจะไม่มีโอกาสถูกเรียกพบเป็นการส่วนตัวเช่นนี้

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าโลกใบนี้เป็นโลกที่ให้ความเคารพยกย่องผู้ฝึกยุทธ์

หากละเว้นเรื่องอำนาจบารมีไปก่อน พลังการฝึกปรือของประมุขสำนักต้าหลัวนั้นสูงส่งเทียมฟ้า เป็นดั่งเทพเซียนจำแลงบนโลกมนุษย์ ซึ่งห่างไกลจากสิ่งที่เจียงเหิงในยามนี้จะสามารถแหงนมองได้

"ในที่สุด ก็จะได้พบกับขุมกำลังระดับสูงของโลกใบนี้แล้วสินะ!"

เลือดในกายของเจียงเหิงเริ่มสูบฉีดเดือดพล่านขึ้นมา

...

หนึ่งชั่วยามต่อมา

ณ ยอดเขาที่ห้า ตำหนักบำเพ็ญเพียรของท่านประมุข

ผู้ดูแลชุดน้ำเงินรูปร่างสูงโปร่งสี่คนยืนเฝ้าอยู่นอกตำหนักอย่างเงียบเชียบ

ซูชิงเหอนำพาเจียงเหิงที่อุ้มหีบไม้เดินมาถึงที่นี่

หลังจากรายงานตัวเสร็จสิ้น เจียงเหิงก็ฝากหีบไม้ไว้กับผู้ดูแล แล้วเดินเข้าไปในตำหนักเพียงลำพัง

เมื่อเข้าไปด้านใน มันก็เห็นชายวัยกลางคนในชุดสีม่วง ท่าทางภูมิฐานดุจบัณฑิต นั่งขัดสมาธิหลับตาอยู่กลางตำหนักอันกว้างขวาง

"เจียงเหิง เจ้าเข้ามาใกล้ๆ ข้า"

น้ำเสียงอันอบอุ่นของป๋ายฮ่าวชางสะท้อนก้องไปทั่วตำหนัก

เจียงเหิงรีบเดินเข้าไปตามคำสั่ง แล้วหยุดยืนห่างออกไปในระยะสิบเมตร

"ท่านประมุข!"

"นั่งลงเถิด!"

เจียงเหิงกวาดสายตามองรอยกระบี่เล็กๆ นับไม่ถ้วนที่สลักลึกอยู่บนพื้นรอบตัว ก่อนจะนั่งลงบนพื้นฝั่งตรงข้ามกับป๋ายฮ่าวชางอย่างไม่อิดออด

ในเวลานี้เอง ป๋ายฮ่าวชางจึงลืมตาขึ้นมาอย่างสมบูรณ์

สายตาของเขาล้ำลึกดุจมหาสมุทร กว้างใหญ่ไพศาลและหนักแน่นมั่นคง

"เจียงเหวินจิ่ง บิดาของเจ้า เคยเป็นผู้อาวุโสของสำนักต้าหลัวของเรา หลังจากเขาเสียชีวิต เจ้าในวัยเด็กก็ถูกส่งไปฝากฝังให้ครอบครัวปุถุชนทั่วไปดูแล เจ้าเคยรู้สึกโกรธแค้นเรื่องนี้บ้างหรือไม่"

เจียงเหิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า

"ตอนเด็กเคยโกรธแค้นขอรับ แต่ภายหลังก็ไม่แล้ว"

นี่คือความสัตย์จริง

หลังจากความทรงจำหลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์ มันก็เข้าใจความคิดของเจียงเหิงในวัยเด็กได้อย่างลึกซึ้ง

ในวัยเยาว์ การมีบิดามารดาเป็นถึงผู้อาวุโสของสำนักต้าหลัว ทำให้มันได้ใช้ชีวิตอย่างหรูหราอู้ฟู่ ได้รับทรัพยากรล้ำค่าสำหรับฝึกปรือมาตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยขาด

น่าเสียดายที่ร่างกายของมันยังคงอ่อนแอ รากฐานกระดูกย่ำแย่ถึงขีดสุด

และเมื่อตอนอายุแปดขวบ บิดามารดาก็มาด่วนจากไป ชีวิตของมันจึงร่วงหล่นจากสวรรค์ลงสู่นรกในชั่วพริบตา

มันเป็นเพียงครอบครัวของผู้อาวุโส ไม่ใช่คนของสำนัก เมื่อบิดามารดาตายจากไป มันก็ไม่มีสิทธิ์รั้งอยู่ในสำนักอีกต่อไป

ยิ่งไปกว่านั้น ขุมอำนาจในสำนักยังซับซ้อนสับสน บิดามารดาของมันเองก็มีศัตรูคู่แค้นอยู่ไม่น้อย ต่อให้มันได้อยู่ต่อ ด้วยพรสวรรค์อันย่ำแย่ มันก็คงถูกรังแกสารพัดอยู่ดี

แน่นอนว่า เรื่องเหล่านี้ เจียงเหิงในวัยเด็กย่อมไม่อาจล่วงรู้ได้

มันรู้เพียงว่า ทันทีที่บิดามารดาตาย สำนักก็ขับไล่มันออกไปทันที

ดังนั้น มันจึงรู้สึกโกรธแค้นสำนักต้าหลัวมาตลอด แต่ก็ยังแฝงไปด้วยความรู้สึกคิดถึงและโหยหาอย่างซับซ้อน

จนกระทั่ง

หลังจากใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับปุถุชนคนธรรมดามาหกปี ผ่านความยากลำบากมาไม่น้อย สภาพจิตใจก็เติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้น เจียงเหิงในวัยหนุ่มจึงได้หวนกลับมายังสำนักต้าหลัวอีกครั้ง ละทิ้งความหยิ่งยโส ศักดิ์ศรี หน้าตา และความหลงระเริงทั้งหมดในอดีต คุกเข่าอ้อนวอนขอเข้าสำนัก ต่อให้ต้องเป็นเพียงผู้รับใช้ก็ตาม

มันต้องการเพียงโอกาสที่จะได้เป็นผู้ฝึกยุทธ์! ไม่ว่าความหวังนั้นจะริบหรี่เพียงใดก็ตาม!

ท้ายที่สุด มันก็ได้เป็นผู้รับใช้ของสำนักต้าหลัวอย่างราบรื่น

และสำหรับเจียงเหิงในปัจจุบันที่หลอมรวมความทรงจำของทั้งสองชาติภพ ยิ่งสามารถทำความเข้าใจเรื่องนี้ได้เป็นอย่างดี

แท้จริงแล้ว ตำแหน่งผู้อาวุโสก็เป็นเพียงตำแหน่งงานหนึ่งในสำนักต้าหลัวเท่านั้น

เรื่องนี้ก็คล้ายคลึงกับกลุ่มบริษัทยักษ์ใหญ่ในชาติก่อน

บิดามารดาของมันเป็นผู้บริหารระดับสูง บริษัทจัดหาที่พักและสวัสดิการต่างๆ ให้ แต่เมื่อบิดามารดาเสียชีวิต บุตรหลานก็ไม่อาจสืบทอดสวัสดิการเหล่านั้นได้ ย่อมต้องออกไปดิ้นรนหาทางรอดเอาเอง

ในทางกลับกัน การที่สำนักสามารถจัดสรรที่อยู่ให้มันได้อย่างเหมาะสม ก็นับว่าแสดงความเมตตาปรานีมากแล้ว

ส่วนเรื่องที่บิดามารดาของมันตายอย่างไร ทรัพย์สินส่วนตัวก่อนตายไปอยู่ที่ใด และหลังจากตายไปแล้วทางสำนักมีเงินชดเชยให้หรือไม่

เรื่องเหล่านี้ไม่มีปรากฏในความทรงจำของเจียงเหิงในวัยเด็กเลย

คงเป็นเพราะในตอนนั้นมันยังเด็กเกินไป ไม่รู้ประสีประสา จึงไม่ได้ใส่ใจจดจำรายละเอียดเหล่านั้น

ป๋ายฮ่าวชางมองสีหน้าของเจียงเหิง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"สำนักต้าหลัว คือสำนักต้าหลัวของทุกคน ดังนั้น กฎเกณฑ์ที่สมบูรณ์แบบคือสิ่งที่ทุกคนต้องปฏิบัติตาม"

"หากพรสวรรค์ย่ำแย่ ไม่ว่าจะเป็นบุตรหลานของผู้ใดก็ไม่อาจก้าวเข้าสำนักได้"

"หากพรสวรรค์ล้ำเลิศ ทางสำนักย่อมต้องทุ่มเทสนับสนุนอย่างเต็มที่"

"นี่คือรากฐานที่ทำให้สำนักต้าหลัวรุ่งเรืองและยืนหยัดมาได้นับพันปี"

เจียงเหิงพยักหน้าเงียบๆ

จริงดังว่า ในนิยายหลายเรื่องที่มันเคยอ่านในชาติก่อน ศิษย์สำนักเดียวกันมักจะเข่นฆ่ากันเองอยู่เสมอ ตั้งแต่ระดับล่างไปจนถึงระดับสูงเต็มไปด้วยจิตสังหาร ไม่มีผู้ใดมีความผูกพันกับสำนักเลยแม้แต่น้อย

มันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสำนักพรรค์นั้นจะสามารถสืบทอดมาได้อย่างไร

ดังนั้น หลังจากทะลุมิติมาที่นี่ มันจึงค่อนข้างเห็นด้วยกับบรรยากาศโดยรวมของสำนักต้าหลัวเป็นอย่างมาก

เวลานั้นเอง ป๋ายฮ่าวชางก็พลันเอ่ยถามขึ้นว่า

"เจ้าคิดว่าตนเองมีพรสวรรค์สูงส่งหรือไม่"

"สูงส่งขอรับ!"

เจียงเหิงตอบกลับอย่างฉะฉานมั่นใจ

ทว่าป๋ายฮ่าวชางกลับส่ายหน้า

"ไม่แน่เสมอไป"

"ข้าอายุเพียงสิบหกปี ก็ก้าวขึ้นเป็นไร้เทียมทานในขอบเขตกายาแล้ว ถึงขั้นสามารถต่อสู้ข้ามระดับเอาชนะผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตลมปราณแท้ได้ เรื่องนี้ยังไม่อาจพิสูจน์พรสวรรค์ของข้าได้อีกหรือ"

เจียงเหิงเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

ป๋ายฮ่าวชางไม่ตอบคำถาม กลับอธิบายว่า

"การฝึกปรือมีระดับขั้นกี่ระดับนั้น แม้แต่ข้าก็ไม่อาจล่วงรู้ได้แน่ชัด แต่โดยรวมแล้วสามารถแบ่งออกเป็นสามขั้นใหญ่ๆ"

"ขั้นแรก หลอมแก่นแท้ ประกอบด้วยขอบเขตปุถุชน และขอบเขตกายา"

"ขั้นที่สอง หลอมลมปราณ ประกอบด้วยขอบเขตลมปราณแท้ ขอบเขตกำเนิดสวรรค์ ขอบเขตทะเลวิญญาณ และขอบเขตหมื่นวิถี"

"ขั้นที่สาม หลอมจิตวิญญาณ เริ่มตั้งแต่ขอบเขตหมื่นวิถีขึ้นไป ระดับพลังหลังจากนี้น่าจะล้วนอยู่ในขั้นนี้ทั้งหมด"

"ในแต่ละขั้น จุดมุ่งเน้นของการฝึกปรือจะแตกต่างกันไป"

"ดังนั้น บางคนอาจจะก้าวหน้าอย่างรวดเร็วในขั้นแรก แต่พอเข้าสู่ขั้นที่สองกลับกลายเป็นเพียงคนธรรมดาสามัญ"

"บางคนอาจจะดูธรรมดาในขั้นแรก แต่กลับฉายแสงระเบิดพลังออกมาในขั้นที่สอง"

"ดังนั้น สิ่งที่เจ้าแสดงให้เห็นในตอนนี้ เป็นเพียงแค่ศักยภาพอันน่าทึ่งในขั้นหลอมแก่นแท้เท่านั้น"

"พูดอีกอย่างก็คือ ในขอบเขตกายา เจ้านั้นไร้เทียมทานอย่างแท้จริง แต่เมื่อก้าวเข้าสู่ขอบเขตลมปราณแท้ หรือกระทั่งขอบเขตกำเนิดสวรรค์ เจ้าจะยังคงความได้เปรียบนี้ไว้ได้มากน้อยเพียงใด ไม่มีผู้ใดสามารถรับประกันได้"

เจียงเหิงเลิกคิ้วขึ้น เอ่ยว่า

"แล้วเหตุใดตอนเด็กข้าถึงถูกตัดสินว่ามีพรสวรรค์ย่ำแย่เล่า ไม่แน่ว่าพรสวรรค์ขั้นหลอมลมปราณของข้าอาจจะดีเยี่ยมก็ได้กระมัง"

ป๋ายฮ่าวชางยังคงมีสีหน้าราบเรียบ

"พรสวรรค์ขั้นหลอมแก่นแท้วัดจากรากฐานกระดูก พรสวรรค์ขั้นหลอมลมปราณวัดจากรากวิญญาณ ส่วนพรสวรรค์ขั้นหลอมจิตวิญญาณวัดจากพรสวรรค์ในการหยั่งรู้"

"และตัวเจ้านั้น ทั้งรากฐานกระดูกและรากวิญญาณ ล้วนย่ำแย่ถึงขีดสุด"

เจียงเหิงตอบอย่างจนใจว่า

"เอาเถิด ถ้าเช่นนั้นการที่ท่านประมุขเรียกข้ามาในวันนี้ คือ...?"

"เจ้าเต็มใจมาเป็นศิษย์ของข้าหรือไม่"

เจียงเหิงชะงักไปครู่หนึ่ง

ก่อนหน้านี้มันก็เคยคาดเดาเรื่องนี้เอาไว้บ้าง แต่เมื่อท่านประมุขอธิบายทฤษฎีเมื่อครู่ มันก็ล้มเลิกข้อสันนิษฐานนี้ไปแล้ว

เพราะในเมื่อไม่สามารถรับประกันได้ว่าพรสวรรค์ในอนาคตของมันจะโดดเด่น เช่นนั้นการปล่อยให้มันเติบโตไปตามธรรมชาติในสำนัก ย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

แต่ตอนนี้ท่านประมุขกลับเอ่ยปากเช่นนี้ ทำให้มันรู้สึกงุนงงยิ่งนัก

"พรสวรรค์ในการหยั่งรู้ของเจ้านั้นเป็นเลิศ เคล็ดวิชาหลายแขนง ใช้เวลาเพียงแค่เดือนเดียว เจาะจงฝึกฝนจนถึงขั้นสมบูรณ์แบบได้ทั้งหมด"

"หากเป็นคนธรรมดา ต่อให้มีพรสวรรค์ในการหยั่งรู้ดีเพียงใด ก็ไร้ประโยชน์ เพราะไม่อาจฝึกปรือไปถึงขั้นหลอมจิตวิญญาณได้"

"แต่เจ้านั้น ไม่ใช่แค่พรสวรรค์ในการหยั่งรู้ แม้แต่การแสดงออกของรากฐานกระดูกในปัจจุบันก็ยอดเยี่ยมยิ่งนัก ทั้งขั้นหลอมแก่นแท้และขั้นหลอมจิตวิญญาณ ในอนาคตเจ้าจะต้องก้าวหน้าอย่างไร้อุปสรรคอย่างแน่นอน"

"ดังนั้น เจ้าจึงมีคุณสมบัติที่จะเป็นศิษย์ของข้า"

ป๋ายฮ่าวชางมองเจียงเหิงด้วยสายตาที่สงบนิ่งและอบอุ่น

เจียงเหิงลองหยั่งเชิงถามดูว่า

"หากเป็นศิษย์ของท่าน ข้าจะได้รับทรัพยากรสนับสนุนมากมายมหาศาลใช้ไม่หวาดไม่ไหวหรือไม่ ข้าจะได้รับการถ่ายทอดเคล็ดวิชาลับพิเศษโดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดๆ หรือไม่"

"มีสิ! แต่ทั้งนี้ก็ต้องขึ้นอยู่กับผลงานการพัฒนาของเจ้าในอนาคตเพื่อนำมาปรับเปลี่ยนด้วยเช่นกัน"

ป๋ายฮ่าวชางพยักหน้า

"ตกลง! ข้ายินดีขอรับ!"

เมื่อได้ยินคำตอบที่ยืนยันแน่ชัด เจียงเหิงก็รีบพยักหน้าตกลงทันที

ได้รางวัลชนะเลิศการประลองที่เพิ่มขึ้นถึงสิบเท่า ผนวกกับทรัพยากรสนับสนุนมหาศาลในฐานะศิษย์ของท่านประมุข แบบนี้ไม่พุ่งทะยานติดปีกก็ให้มันรู้ไปสิ!

เจียงเหิงลอบยินดีปรีดาอยู่ในใจอย่างเงียบๆ

"เจ้ากลับไปก่อนเถิด ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตลมปราณแท้เมื่อใดค่อยมาพบข้าใหม่"

ในเวลานี้ ป๋ายฮ่าวชางก็กล่าวขึ้นมาอีกครั้ง

สีหน้าของเจียงเหิงพลันแข็งค้าง ลางสังหรณ์ไม่ค่อยสู้ดีเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

"ท่านประมุข... ท่านอาจารย์ แล้วก่อนที่ข้าจะทะลวงระดับ ข้าจะได้รับทรัพยากรสนับสนุนอันใดบ้างหรือไม่ขอรับ"

"รางวัลเพิ่มสิบเท่ามันยังไม่พออีกหรือ"

ในที่สุดสีหน้าของป๋ายฮ่าวชางก็เปลี่ยนไป เขาถลึงตาใส่เจียงเหิงไปหนึ่งที

[จบแล้ว]