บทที่ 26 - จำเอาไว้ อย่าได้หาเรื่องใส่ตัว!

บทที่ 26 - จำเอาไว้ อย่าได้หาเรื่องใส่ตัว!

เนิ่นนานผ่านไป กลิ่นอายพลังของป๋ายฮ่าวชางก็ค่อยๆ หดรั้งกลับคืน เขาเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างเชื่องช้า

ปราณกระบี่อันคมกริบและน่าสะพรึงกลัวพุ่งทะยานออกจากดวงตา บินแหวกอากาศไปไกลหลายสิบเมตร ก่อนจะสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย

"ข้ายังคงไม่อาจบรรลุถึงขั้น 'หนึ่งความคิดหมื่นกระบี่ก่อเกิด หนึ่งความคิดหมื่นกระบี่ดับสูญ' ได้เสียที"

ป๋ายฮ่าวชางลอบทอดถอนใจ ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"เข้ามา!"

ผู้ดูแลชุดน้ำเงินผู้หนึ่งเดินก้มหน้าเข้ามาด้านใน หยุดยืนเว้นระยะห่างจากป๋ายฮ่าวชางสิบเมตร ค้อมกายคารวะแล้วเอ่ยว่า

"ท่านประมุข มีสาส์นด่วนขอรับ"

กล่าวจบ เขาก็ประคองซองจดหมายด้วยสองมือยื่นออกไป

ป๋ายฮ่าวชางเพียงแค่ยกมือขึ้น ซองจดหมายก็ลอยละลิ่วเข้ามาตกอยู่ในฝ่ามือของเขาอย่างง่ายดาย

เขาแกะซองออก และกวาดสายตาอ่านข้อความในจดหมายอย่างละเอียด

"เจียงเหิง บุตรชายของเจียงเหวินจิ่งหรือ"

"ขอบเขตกายา สังหารยอดฝีมือขอบเขตลมปราณแท้ขั้นที่หกขึ้นไปได้ซึ่งๆ หน้า"

"พยัคฆ์พ่อย่อมไม่ให้กำเนิดสุนัขลูกจริงๆ จงถ่ายทอดคำสั่งลงไป การประลองใหญ่ของศิษย์สายนอกบนยอดเขาที่แปดในครั้งนี้ ให้เพิ่มรางวัลสำหรับผู้ชนะเลิศขึ้นอีกสิบเท่า"

ผู้ดูแลหนุ่มค้อมกายรับคำสั่ง

ป๋ายฮ่าวชางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยสั่งการต่อ

"นอกจากนี้ ไปเชิญผู้อาวุโสแก่นแท้ซุนเฟยอวี่มาพบข้าสักหน่อย"

"ขอรับ!"

ผู้ดูแลหนุ่มค้อมกายแล้วถอยร่นออกไป

...

"ท่านประมุขต้องการพบข้าหรือ"

ภายในโถงตำหนัก

ผู้อาวุโสซุนปรายตามองผู้ดูแลที่มารายงานคำสั่ง พลางพยักหน้ารับอย่างเนิบนาบ

จากนั้นมันก็ตวัดมือ กระบี่ยาวสีทองเล่มหนึ่งก็พุ่งทะยานแหวกอากาศมาหยุดลอยนิ่งอยู่เบื้องหน้า

ผู้อาวุโสซุนกระโดดขึ้นไปยืนบนคมกระบี่อย่างแผ่วเบา ร่างของมันแปรเปลี่ยนเป็นเส้นแสงพุ่งหายวับไปในขอบฟ้า

ยอดเขาอันตระหง่านง้ำเลื่อนผ่านใต้ฝ่าเท้าไปอย่างรวดเร็ว

เพียงไม่นาน ผู้อาวุโสซุนก็ร่อนลงจอดที่ด้านนอกตำหนักบำเพ็ญเพียรของประมุขสำนัก

กระบี่ทองคำบินกลับไปเสียบเข้าฝักที่กลางหลังอย่างรู้ความ

ผู้อาวุโสซุนก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปในตำหนัก สายตาจ้องมองไปยังป๋ายฮ่าวชางที่กำลังหลับตาพักผ่อนอยู่บนเบาะรองนั่ง

"ท่านประมุข ได้ยินว่าท่านเรียกหาข้าหรือ"

"ถูกต้อง!"

ป๋ายฮ่าวชางลืมตาขึ้น แววตาสงบนิ่งราบเรียบ

"บุตรชายของเจียงเหวินจิ่ง บัดนี้ได้กลายเป็นศิษย์สายนอกแล้ว ทั้งยังเริ่มฉายแววโดดเด่น เผยให้เห็นถึงพรสวรรค์อันน่าทึ่ง เจ้าได้ยินเรื่องนี้มาบ้างหรือไม่"

ผู้อาวุโสซุนแสดงสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย

"อย่างนั้นหรือ มันไม่ได้เป็นตัวไร้ค่าหรอกหรือ การที่มันได้เข้ามาเป็นผู้รับใช้ในสำนัก ก็เพราะเห็นแก่หน้าเจียงเหวินจิ่งถึงได้ยอมรับเข้ามาเป็นกรณีพิเศษมิใช่หรือ"

ป๋ายฮ่าวชางจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตานิ่งสงบไร้ระลอกคลื่น

"การให้สิทธิพิเศษแก่ครอบครัวของคนในสำนัก ถือเป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้ว และการที่ข้าเรียกเจ้ามาในวันนี้ ก็เพื่ออยากจะเตือนสติเจ้าสักประโยคหนึ่ง"

"ความแค้นระหว่างเจ้ากับเจียงเหวินจิ่ง ถือว่ายุติลงอย่างสมบูรณ์แล้ว เข้าใจหรือไม่"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของผู้อาวุโสซุนก็มืดครึ้มลงทันที มันตวัดสายตาเย็นชาจ้องมองป๋ายฮ่าวชาง

"ท่านประมุขหมายความว่าอย่างไร"

ป๋ายฮ่าวชางจ้องมองกลับไปโดยไม่ตอบคำถาม แต่กลับส่ายหน้าด้วยความผิดหวัง

"ความเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องหลายปี ทำให้ข้ารู้จักนิสัยใจคอของเจ้าดีเกินไป วันนี้ข้าเพียงแค่มาเตือนสติเจ้าเท่านั้น เจียงเหิงคือศิษย์เมล็ดพันธุ์ของสำนัก หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันอันใดขึ้น ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องทุกคนล้วนไม่อาจหนีความผิดพ้น"

"จำเอาไว้ อย่าได้หาเรื่องใส่ตัว!"

ผู้อาวุโสซุนใบหน้าดำคล้ำ ไม่ปริปากเอ่ยคำใดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ

มันสะบัดหน้าหันหลัง ขี่กระบี่เหาะเหินจากไปทันที

...

รุ่งอรุณของวันถัดมา

ณ ลานกว้างสายนอก

ผู้คนมืดฟ้ามัวดินรวมตัวกันส่งเสียงจอแจคึกคัก

ใจกลางลานกว้าง บนลานประลองยุทธ์ขนาดยักษ์รัศมีร้อยเมตร ซูชิงเหอในชุดขาวพลิ้วไหวประกาศเสียงกังวานว่า

"ทุกท่าน!"

เสียงพูดคุยจอแจเงียบกริบลงทันที

"ข้าขออธิบายกฎการให้คะแนนเสียก่อน"

"ผู้ชนะได้หนึ่งคะแนน ผู้แพ้ถูกหักหนึ่งคะแนน หากเวลาผ่านไปสิบนาทีแล้วยังไม่รู้ผลแพ้ชนะ ให้ถือว่าเสมอกัน ทั้งสองฝ่ายจะไม่ได้คะแนน"

"ศิษย์ห้าสิบอันดับแรก จงขึ้นมาจับฉลากบนเวที!"

สิ้นเสียงประกาศ เจียงเหิงและศิษย์อีกสี่สิบเก้าคนก็ก้าวขึ้นไปบนลานประลองทันที และเริ่มทำการจับฉลากตามคำแนะนำของผู้รับใช้ที่เดินตามขึ้นมา

ด้านข้าง ผู้ดูแลท่านหนึ่งกำลังประกาศผลการจับฉลากเสียงดังฟังชัด

"สื่อเฉิงซวง หมายเลข 22!"

"เล่อฮุ่ยอวิ๋น หมายเลข 13!"

"เจียงเหิง หมายเลข 6!"

"ฉีเผิง หมายเลข 5!"

...

"ตื่นเต้นเว้ย! เจียงเหิงกับฉีเผิงโคจรมาเจอกันตั้งแต่รอบแรกเลย!"

"ฉีเผิงซวยชะมัด! การทดสอบในรอบแรกก็โดนอัดซะยับเยิน ได้ยินว่าต้องกินโอสถคืนพลังน้อยถึงจะหายดี แต่พอมารอบสองที่เป็นการประลองบนเวที เปิดฉากมาก็ต้องเจอกับเจียงเหิงที่ไร้เทียมทานแห่งสายนอกเสียแล้ว"

"หากอยากได้ผลลัพธ์ที่ดี ฉีเผิงก็มีแต่ต้องยอมแพ้เท่านั้น มิฉะนั้น หากถูกเจียงเหิงอัดจนบาดเจ็บ การประลองในรอบต่อไปคงลำบากแน่"

ในเวลานี้

ในสายตาของศิษย์สายนอกส่วนใหญ่ เจียงเหิงได้กลายเป็นอันดับหนึ่งอย่างแท้จริงไปแล้ว

ต่อให้เป็นกลุ่มคนที่เคยเชื่อมั่นอย่างสุดใจว่าฉีเผิงจะสามารถป้องกันแชมป์เอาไว้ได้ แต่เมื่อได้ยินจากปากของซูชิงเหอว่าเจียงเหิงสังหารยอดฝีมือขอบเขตลมปราณแท้ไปแล้ว ความคิดเหล่านั้นก็พลันมลายหายไปในพริบตา

ในสายตาของทุกคน

การประลองใหญ่ประจำสำนักในปีนี้ ตำแหน่งผู้ชนะเลิศได้ไร้ซึ่งข้อกังขาใดๆ อีกต่อไป

สิ่งที่ทุกคนรอดู คือการแย่งชิงอันดับอื่นๆ

และเฝ้ารอดูท่วงท่าอันองอาจของเจียงเหิงที่จะกวาดล้างศัตรูให้ราบเป็นหน้ากลอง!

ท่ามกลางฝูงชน ฉีเผิงกำแผ่นไม้ที่เขียนว่า 'หมายเลข 5' ไว้แน่น สีหน้าของมันดูไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

มันตระหนักดีแล้วว่า ตนเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจียงเหิงอย่างแน่นอน

ก่อนหน้านี้ มันเคยครุ่นคิดมาตลอดว่า หากต้องเผชิญหน้ากับเจียงเหิง มันควรจะทำเช่นไร

สู้หรือ

ก็รังแต่จะนำความอัปยศมาสู่ตนเอง! หากพลาดพลั้งบาดเจ็บขึ้นมา ก็อาจจะส่งผลกระทบต่อการประลองในรอบต่อไป

ยอมแพ้หรือ

หากใช้เหตุผลพิจารณา นี่คือทางเลือกที่ดีที่สุดอย่างแน่นอน เพราะทุกคนต่างก็รับรู้ถึงความแข็งแกร่งอันน่าสะพรึงกลัวของเจียงเหิง การยอมแพ้จึงไม่ใช่เรื่องน่าอับอายแต่อย่างใด

"เฮ้อ! ยอมก็ยอมวะ! ช่องว่างความห่างชั้นมันมากเกินไปจริงๆ ขืนดื้อดึงไปก็รังแต่จะหาเรื่องใส่ตัว"

ฉีเผิงลอบทอดถอนใจ ตัดสินใจแน่วแน่อยู่ในใจ

"หมายเลข 1 เตียวเกาหยวน หมายเลข 2 ฟู่หยุนเฮ่อ โปรดขึ้นเวที!"

ชายหนุ่มสองคนกระโดดขึ้นไปบนลานประลอง การต่อสู้อันดุเดือดเปิดฉากขึ้นทันที เสียงดาบและกระบี่ปะทะกันดังกังวานไม่ขาดสาย

การต่อสู้ของผู้ฝึกยุทธ์ มักจะรู้ผลแพ้ชนะในเวลาอันสั้น

เพราะหากยืมคำพูดจากชาติก่อนของเจียงเหิงมาใช้ พวกมันก็คือพวก 'พลังโจมตีสูงแต่พลังป้องกันต่ำ' เมื่อลงมือสู้กัน ย่อมต้องจบลงอย่างรวดเร็ว

เพียงไม่นาน

การต่อสู้สองคู่แรกก็จบลง

"หมายเลข 5 ฉีเผิง หมายเลข 6 เจียงเหิง โปรดขึ้นเวที!"

เจียงเหิงทะยานร่างขึ้นไปบนเวที ทอดสายตามองลงไปยังฉีเผิงที่อยู่เบื้องล่าง พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า

"เมื่อหนึ่งเดือนก่อน เจ้ากับข้าได้นัดหมายกันไว้ ว่าจะไปตัดสินแพ้ชนะกันในรอบชิงชนะเลิศของการประลองใหญ่ประจำสำนัก"

"คิดไม่ถึงเลยว่า เราจะได้มาเจอกันเร็วถึงเพียงนี้ ช่างเป็นลิขิตสวรรค์จริงๆ!"

"ขึ้นมาสิ! ให้ข้าได้ประจักษ์แก่สายตาหน่อยเถิด ว่าตัวตนที่ถูกขนานนามว่าอันดับหนึ่งแห่งสายนอก จะมีดีสักแค่ไหน!"

สีหน้าของฉีเผิงแข็งค้าง คำว่า 'ยอมแพ้' ที่กำลังจะหลุดออกจากปากถูกกลืนกลับลงไปในคอ

มันสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า สายตาหลายคู่รอบด้านกำลังจับจ้องมาที่มัน

บ้างก็หยอกล้อ บ้างก็เย้ยหยัน

คำขนานนาม 'อันดับหนึ่งแห่งสายนอก' ก่อนหน้านี้เคยเป็นความภาคภูมิใจ และเป็นสิ่งที่มันหยิ่งทะนง

ทว่าในยามนี้ เมื่อคำคำนี้หลุดออกมาจากปากของเจียงเหิง มันกลับกลายเป็นเหมือนหนามแหลมคมที่ทิ่มแทงเข้าไปในส่วนลึกของหัวใจมันอย่างจัง

"เป็นอะไรไป หรือว่าอันดับหนึ่งแห่งสายนอกผู้ยิ่งใหญ่ จะไม่กล้าขึ้นเวทีเสียแล้ว"

มุมปากของเจียงเหิงยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มจางๆ

ฉีเผิงกำหมัดแน่น ใบหน้าแดงก่ำ

หากขึ้นเวทีไป ย่อมต้องถูกเหยียบย่ำหยามเกียรติ และมีความเป็นไปได้อย่างยิ่งที่จะได้รับบาดเจ็บ ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อการประลองในรอบต่อไป

แต่หากไม่ขึ้นเวที ยิ่งต้องถูกคำพูดถากถางโจมตี และถูกจับจ้องด้วยสายตาแปลกๆ จากบรรดาศิษย์น้องนับไม่ถ้วน

ผู้คนนับหมื่นที่อยู่ ณ ที่แห่งนั้น แทบจะเงียบสงัดลงโดยพร้อมเพรียงกัน เพื่อรอคอยปฏิกิริยาตอบสนองของฉีเผิง

ข้างลานประลอง ซูชิงเหอที่ยืนเอามือไพล่หลัง ปรายตามองสีหน้าที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของฉีเผิง พลางส่ายหน้าเบาๆ และแอบประเมินมันอยู่ในใจสี่คำ

"สภาวะจิตใจย่ำแย่เกินไป"

[จบแล้ว]