บทที่ 16 เมาเกินกว่าที่จะดื่มต่อไปได้ (3)

ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ และบนท้องถนนตอนนี้ก็มีรถผ่านไปผ่านมาไม่มากนัก ลมพัดผ่านถนน และเริ่มมีฝนตกลงมาปรอยๆ หลังจากนั้นไม่นานทั่วทั้งเมือง Z ก็ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกบางๆ และถนนที่แห้งเหือดก็กลับกลายเป็นเปียกชื้นอีกครั้ง

ซีเซี่ยเย่เดินโซซัดโซเซออกไปจากบาร์ ในตอนนี้หัวสมองของเธอมันโล่งไปหมด และร่างกายของเธอก็แกว่งไปแกว่งมา ไม่สามารถยืนตรงได้อย่างมั่นคง

เธอจำไม่ได้แล้วว่าเธอดื่มไปมากแค่ไหน เธอจำได้เพียงแค่ความร้อนแรงในตอนแรกเพียงเท่านั้น จากนั้นร่างกายของเธอก็รู้สึกชา และเมื่อมาถึงจุดหนึ่ง เธอก็ไม่รู้สึกอะไรอีกเลย

เธอพยายามยื่นมือออกไปคว้าสิ่งต่างๆ รอบตัวเพื่อช่วยพยุงร่างกายของตัวเองให้มั่นคง และเธอก็ใช้ความพยายามอย่างเต็มที่เพื่อที่จะเดินกลับไปที่รถ เธอหยิบกุญแจรถออกมาและไขเปิดประตู แต่มือของเธอกลับสั่นอย่างไม่อาจควบคุมมันได้ จากนั้นกุญแจก็ล่วงหล่นลงไปบนพื้น

ฝนและลมที่หนาวเย็นพัดผ่านร่างกายของเธออย่างแรง เธอรู้สึกกลับรู้สึกราวกับว่าร่างกายของเธอกำลังถูกโยนเข้าไปในกองไฟที่ลุกโชน หลังจากนั้นก็ถูกโยนเข้าไปในโลกที่เยือกเย็นในวินาทีถัดมา แรงลมที่รุนแรงนั้นทำให้เธอรู้สึกปวดหัวมากขึ้นไปอีก และจู่ ๆ เธอก็รู้สึกเจ็บบริเวณหน้าอก และรู้สึกหมดเรี่ยวแรงจนร่างกายของเธอถึงกับทรุดลงบนพื้นข้างๆ รถ

ดวงตาของเธอเริ่มร้อนผ่าวขึ้น ความเจ็บปวดที่บริเวณหน้าอกของเธอมันกำลังถูกกดและเกือบจะทำลายเธอ

มีหลายครั้งที่เธออยากจะร้องไห้ออกมา เธออยากจะเมา แล้วลืมทุกสิ่งทุกอย่าง แต่จิตสำนึกภายในจิตใจมันบอกห้ามไม่ให้เธอทำแบบนั้น

ดวงตาของเธอแห้งเหือดอีกครั้ง และมันแห้งเสียจนไม่มีน้ำตาไหลออกมาอีกเลย

น้ำตาของเธอมันอาจจะแห้งเหือดไปตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อนแล้ว และตอนนี้มันก็ไม่เหลือน้ำตาให้ร้องไห้ออกมาอีกแล้ว

ฮานอี้เฟิง คุณไม่มีทางรู้หรอกว่าฉันพยายามมากแค่ไหน ที่จะทำให้คุณรักฉัน...

…เธอคิดมาเสมอว่าทุกๆ การกระทำที่เธอทุ่มเทให้กับเขาไป ความอบอุ่นระหว่างเขาและเธอมันอาจจะสะสมมากขึ้น และบางทีวันหนึ่งเขาก็จะหันกลับมา และรู้ว่าเธอนั้นดีมากแค่ไหน และในท้ายที่สุด เขาและเธอก็ได้แต่งงานกันใช่ไหม?

ฝนและลมหนาวค่อยๆ แทรกซึมเขามาทำให้เมืองนี้ค่อยๆ หนาวเย็นและเปล่าเปลี่ยวขึ้น บางทีซีเซี่ยเย่อาจจะไม่ใช่เพียงคนเดียวที่รู้สึกเศร้าหมองท่ามกลางสายฝนอันหนาวเหน็บนี้ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่มันกำลังบีบคั้นหัวใจของเธออย่างชัดเจน

ตอนที่ฮานอี้เฟิงทิ้งเธอไปอย่างเย็นชา เธอไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดนั้นเลยแม้แต่น้อย แต่เธอก็คิดว่ามันคงจะดีซะกว่าถ้าเธอหมดสติไป อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องมาทนทุกข์อยู่แบบนี้

…

“เจ้านายครับ นั่นดูเหมือนผู้อำนวยการซีเลยนะครับ!” จู่ๆ ผู้ช่วยหลี่ซีก็อุทานออกมา ในขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวออกไปข้างหน้า

มู่หยู่เฉินขมวดคิ้วมุ่นขึ้นมาทันที ในเวลานี้เขากำลังตรวจสอบข้อมูลในแล็ปท็อปอยู่ จากนั้นเขาก็เขาเงยหน้าขึ้นไปมองตามทิศทางที่หลี่ซีกำลังชี้ และเขาก็เห็นร่างของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังสวมเสื้อกันลมสีเบจนั่งยองๆ อยู่บนพื้นตรงลานจอดรถ และก็ดูเหมือนว่าเธอกำลังมองหาอะไรบางอย่างอยู่

“เจ้านาย นั่นคุณซีหนิครับ!” อาโม่ที่กำลังขับรถอยู่ ก็จำซีเซี่ยเย่ขึ้นมาได้ทันที

“ผู้หญิงคนนั้นเป็นผู้อำนวยการซีแน่นอนครับ ดูเหมือนว่าเธอกำลังเมา และกำลังจะกลับนะครับ!”

หลี่ซีเป็นผู้ช่วยของมู่อี้หนาน ประธานคนก่อนของ Glory World Corporation และตอนนี้เขาก็กลายมาเป็นผู้ช่วยของมู่หยู่เฉิน เขาเคยทำงานในสำนักงานใหญ่และรู้จักกับซีเซี่ยเย่ เขามักจะประทับใจผู้อำนวยการซีที่ทั้งฉลาดและสง่างามอยู่เสมอ

…

ซีเซี่ยเย่ไม่รู้ว่าเธอควานหากุญแจรถมานานแค่ไหนแล้ว จู่ๆ อาการวิงเวียนก็กระทบขึ้นมาที่ศีรษะของเธออย่างจัง ชุดของเธอเปียกไปหมด และเธอแทบจะประคองตัวเองให้ยืนพิงรถเอาไว้ไม่ได้

ด้วยความที่เธอเมามาก เมื่อรถของมู่หยู่เฉินขับเข้ามาจอดอยู่ข้างๆ เธอ ดวงตาของเธอก็ไม่สามารถโฟกัสมันได้ด้วยซ้ำ เธอดูแปลกใจขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อเห็นว่ามู่หยู่เฉินปรากฏตัวต่อหน้าเธอ ริมฝีปากนุ่มของเธอขยับขึ้นลง ราวกับว่าเธอต้องการที่จะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่เธอก็พูดมันออกไปไม่ได้ จากนั้นเธอก็หมดสติล้มลงไปทันที

มู่หยูเฉินเดินตรงเข้าไปหาเธอ และรับร่างของเธอเอาไว้อย่างรวดเร็ว

“เจ้านายครับ นั่นคุณซีจริงๆ ด้วย แผลที่มือของเธอยังไม่หายดีเลย!” ขณะที่มองที่ไปหญิงสาว อาโม่ก็ขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น มู่หยู่เฉินที่กำลังประคองร่างของเธอก็ก้มลงไปมองที่มือของเธอที่ยังมีผ้าพันแผลอยู่ กลิ่นแอลกอฮอล์โชยออกมาจากร่างกายของเธออย่างแรง มันลอยวนอยู่ในอากาศ และทำให้รู้สึกไม่สบายตัว

“ผมได้กลิ่น กลิ่นแอลกอฮอล์แรงมากเลย ผู้อำนวยการซีดื่มมาเยอะขนาดไหนเนี่ย?”

หลี่ซีรู้สึกประหลาดใจที่เห็นซีเซี่ยเย่หมดสติ เขาไม่เคยเห็นเธอเมาขนาดนี้ก่อน แม้แต่งานเลี้ยงอาหารค่ำของบริษัทเธอก็ยังไม่เคยเมา

“เจ้านายครับ เรากลับเข้าไปในรถกันเถอะครับ ตอนนี้ฝนเริ่มตกหนักแล้ว!” อาโม่รีบเดินไปเปิดประตูรถ

มู่หยูเฉินขมวดคิ้วมุ่น จากนั้นเขาก็ก้มลงไปมองหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขน แล้วเขาก็เลื่อนสายตาไปมองที่พื้นและเจอกุญแจรถที่ตกอยู่ หลี่ซีหยิบมันขึ้นมา ในขณะที่มู่หยู่เฉินหมุนตัวกลับไปขึ้นรถ

"คุณพักอยู่ที่ไหนครับ?" มู่หยู่เฉินถามออกไปในขณะที่เขาอุ้มเธอเข้ามานั่งในรถ แต่ไม่ว่าเขาจะถามออกไปยังไง ก็ไม่ได้รับคำตอบกลับมา เพราะตอนนี้ซีเซี่ยเย่สลบไปแล้วและเธอก็ไม่ได้ยินเสียงเขาเลยแม้แต่น้อย

"แค่กๆ…"

ซีเซี่ยเย่เอนตัวไปทางหน้าต่างด้วยความรู้สึกอึดอัด จากนั้นเธอก็ไอออกมา ร่างกายของเธอสั่นเทาไปทั่งตัว เธอจึงนั่งขดตัวเพื่อทำให้ร่างกายของตัวเองอบอุ่น อีกทั้งผมของเธอก็เปียกไปหมด

“เจ้านายครับ เราจะไปที่ไหนกันดีครับ?” อาโม่ที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับด้านหน้าถามออกมา

มู่หยู่เฉินเงยหน้าขึ้นไปมองเขา และเขาก็เห็นว่าตอนนี้รถของพวกเขามาถึงทางแยกแล้ว จากนั้นเขาก็หันกลับมามองที่ซีเซี่ยเย่ที่กำลังเมา หลังจากที่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็พูดออกมาว่า “กลับไปที่ Maple Residence”

พวกเขามุ่งหน้าไปที่ Maple Residence วิลล่าส่วนตัวของมู่หยู่เฉินใน Grand Waves Villa

เขาหันไปหยิบผ้าห่มจากด้านหลังมาคลุมร่างกายที่สั่นเทาของซีเซี่ยเย่เอาไว้ จากนั้นเขาก็หยิบเอกสารที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมาอ่านต่อ

เมื่อเห็นแบบนั้น อาโม่ก็เพิ่มอุณหภูมิภายในรถเงียบๆ

รถขับผ่านสายฝนไปทางตอนเหนือของเมือง หลังจากที่พวกเขาผ่านทางหลวงที่ทอดยาวและกว้างมาแล้ว ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงประตูทางเข้าเขตที่อยู่อาศัยระดับไฮคลาส

"เจ้านาย!" เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจำรถของมู่หยู่เฉินได้ พวกเขาจึงกล่าวทักทายผู้ชายที่นิ่งเงียบด้วยน้ำเสียงสุภาพ จากนั้นพวกเขาก็กดเปิดประตู และปล่อยให้รถเคลื่อนที่เข้าไป

หลังจากผ่านถนนที่คดเคี้ยวมาแล้ว พวกเขาก็มาถึงหน้าวิลล่า

อาโม่รีบจอดรถและลงมาเปิดประตู

มู่หยูเฉินเก็บเอกสารของเขา และหันไปมองหญิงสาวที่กำลังหลับใหลอยู่ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะอุ้มหญิงสาวเอาในในอ้อมแขนและก้าวลงจากรถ

“เอาเอกสารไปวางไว้ในห้องทำงานของฉัน” เขาพูดทิ้งท้ายเอาไว้ ก่อนจะเดินเข้าไปในวิลล่า