บทที่ 17 มันหนักเกินกว่าที่จะรักได้อีก (1)

“เจ้านายครับ คุณอยากให้ผมโทรเรียกป้าหวังมาไหมครับ?” อาโม่ถามออกไปอย่างเงียบๆ หลังจากที่วางเอกสารไว้ในห้องทำงานแล้ว เขาก็เห็นหยูเฉินเดินออกมาจากห้องนอนพอดี

มู่หยูเฉินเหลือบสายตาไปมองหญิงสาวที่กำลังนอนอยู่บนเตียง จากนั้นก็พยักหน้าตอบรับ “ให้หล่อนเอาเสื้อผ้ามาด้วย”

เมื่อสั่งงานเสร็จ เขาก็เดินไปที่ห้องทำงาน

อาโม่พยักหน้าเป็นการตอบรับ และไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก ไม่ใช่เรื่องแปลกที่เจ้านายของเขาจะทำงานจนถึงดึกดื่น และอีกอย่างเจ้านายของเขาก็ไม่ชอบให้ใครมารบกวนเวลาที่เขาทำงานด้วย

คุณซีเป็นพนักงานของ Glory World Corporation และเธอก็ยังเป็นผู้อำนวยการที่มีความสามารถมากอีกด้วย เธอเป็นคนสวยและยังดูอ่อนเยาว์ ไม่แปลกใจเลยที่ประธานคนเก่าบอกให้เขาจดชื่อของเธอเอาไว้

อาโม่ส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ ในขณะที่เขานึกย้อนกลับไปถึงคำพูดของนายหญิงผู้อาวุโสของตระกูลมู่ เขาก็หัวเราะออกมา

ความจริงแล้ว เจ้านายของเขาก็เป็นเหมือนกับข่าวลือที่คนเขาลือกัน เมื่อสี่ปีก่อนเขาเป็นคนที่เย็นชา ในตอนนี้ เขาก็ยังคงเป็นคนที่เย็นชาอยู่อย่างนั้น จะเพิ่มเติมก็แต่ความห่างเหิน เขายังทำตัวเหินห่างกับคนอื่นๆ และเขาก็เงียบมากกว่าแต่ก่อนอีกต่างหาก และคนอื่นๆ ต่างก็ค้นพบว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะเข้าหาเขา

อาโม่คิดในใจว่า คงจะไม่มีทางเป็นไปไม่ได้ ที่ใครบางคนจะมาทำให้เจ้านายของเขารู้สึกอบอุ่นขึ้นมาได้อีกครั้ง

แต่ถึงอย่างนั้น เจ้านายของเขาก็ยังใจดีกับคุณซี บางทีเธอก็อาจจะเป็นข้อยกเว้นก็ได้ไม่ใช่เหรอ?

นางหวังรีบเดินทางมาที่นี่ทันที หลังจากที่ได้รับสาย

ป้าหวังเป็นแม่บ้านพิเศษของเจ้านาย หล่อนเป็นแม่บ้านของ Maple Residence และหล่อนก็เป็นแม่บ้านที่มีความสามารถมากมายหลายด้าน และตอนนี้หล่อนก็มีอายุได้ 40 ปีแล้ว

ในขณะที่เธอนอนหลับ ซีเซี่ยเย่ก็รู้สึกร้อนและหนาวในเวลาเดียวกัน และเธอก็รู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังป้อนยาให้เธอ และความง่วงก็กวักมือเรียกเธออยู่ และเธอก็ยังรู้สึกว่ามีใครบางคนคอยเช็ดตัวให้เธออีกด้วย และบางครั้งก็มีน้ำไหลเข้ามาในลำคอที่แห้งผากของเธอ…

ในเวลากลางคืนเช่นนี้ อาโม่ก็ได้กลับไปแล้ว แต่ไฟทั้งสองห้องบนชั้นสองของ Maple Residence ยังคงเปิดอยู่

ป้าหวังเดินมาเคาะประตูห้องทำงาน หลังจากที่หล่อนได้ยินเสียงตอบรับจากในห้อง หล่อนก็เปิดประตูเข้าไป และหล่อนก็ เห็นเจ้านายที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานและทำงานอย่างขยันขันแข็ง

“เจ้านายคะ ดิฉันเพิ่งป้อนยาให้คุณซีเรียบร้อยแล้วค่ะ ตอนนี้ไข้ของเธอลดลงแล้ว และดิฉันก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอเรียบร้อยแล้วเช่นกัน ผ้าปูที่นอนเปียกเหงื่อของเธอ ดิฉันก็เลยเปลี่ยนผ้าปูให้ด้วย” ป้าหวังพูดออกมาอย่างเงียบ ๆ

มู่หยูเฉินพยักหน้าตอบรับอย่างเงียบๆ โดยที่ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองที่หล่อนเลยแม้แต่น้อย “อืม... ขอบคุณสำหรับการทำงานหนักของคุณนะครับ ตอนนี้มันก็ดึกมาแล้ว คุณกลับได้เลยครับ”

นางหวังโค้งคำนับ และตอบกลับไปว่า “โอเคค่ะ เจ้านายคะ ดิฉันทำโจ๊กเอาไว้แล้ว เพราะคุณซีอาเจียนออกมาเยอะมาก ดิฉันเลยเป็นกังวลว่า ถ้าตื่นขึ้นมาเธอจะหิว…”

มู่หยูเฉินไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ป้าหวังจึงถามออกไปอีกว่า “เจ้านายคะ คุณอยากจะทานอาหารเย็นด้วยรึเปล่า? เดี๋ยวดิฉันจะได้ทำโจ๊กเผื่อคุณด้วย”

"ผมกินมาแล้วครับ ไม่เป็นไร” มู่หยูเฉินตอบกลับไปอย่างชัดเจน ในขณะที่มือก็พลิกหน้าเอกสารไปด้วย

“เจ้านายก็พักผ่อนเร็วหน่อยนะคะ ดิฉันขอตัวกลับก่อน” ป้าหวังพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล หล่อนกลัวว่าตัวเองจะมารบกวนการทำงานของเจ้านาย เพราะอย่างนั้นหล่อนจึงเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว

มู่หยูเฉินเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงปิดประตู ความเหนื่อยล้าเคลื่อนเข้ามาที่คิ้วของเขาที่กำลังขมวดเข้าหากันมุ่น จากนั้นเขาก็เอนตัวพิงพนักเก้าอี้และหลับตาลงครู่หนึ่งด้วยความเหนื่อยล้า

…

หลังจากที่ฝนตกลงมาตลอดทั้งคืน เมื่อใกล้รุ่งสางท้องฟ้าก็เริ่มแจ่มใสขึ้นมา ลมยามเช้าพัดผ่านพื้นดินที่เริ่มแห้งเหือด และมันก็ทิ้งความรู้สึกสดชื่นไว้ในอากาศ

ลมเย็นๆ พัดเข้ามาในห้องผ่านช่องว่างเล็กๆ บริเวณระเบียง ทำให้ผ้าม่านสีอ่อนสั่นไหวไปมาและเกิดเสียงดังกรอบแกรบ จากนั้นอาการปวดหัวอย่างรุนแรงก็ปลุกซีเซี่ยเย่ที่กำลังหลับใหลให้ตื่นขึ้น

เธอลืมตาที่หนักอึ้งขึ้นอย่างช้าๆ และพยุงร่างกายที่ปวดร้าวของตัวเองลุกขึ้นนั่งเบาๆ และสิ่งที่เธอเห็นได้ตอนนี้ก็คือสภาพแวดล้อมที่เธอไม่คุ้นตาเลยแม้แต่น้อย

นี่มันไม่ใช่ห้องเธอ!

เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว และเธอก็เห็นว่าห้องขนาดใหญ่นี้ถูกทาเอาไว้ด้วยสีเหลืองพระอาทิตย์ทั่วทั้งห้อง นอกจากนี้ก็ยังมีรูปแบบการตกแต่งที่คล้ายกับบ้านของเธออีกด้วย แต่ถึงอย่างนั้น ภายในห้องนี้มันก็เต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงที่มีโทนสีใกล้เคียงกัน ดังนั้นเธอจึงมั่นใจได้เลยว่านี่มันไม่ใช่ห้องของเธอ!

เธอรีบกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ด้วยความที่เธอเคลื่อนไหวร่างกายอย่างกะทันหัน อาการปวดศีรษะของเธอจึงปะทุขึ้นมาในทันที เธอจึงยกมือขึ้นมานวดที่ขมับของตัวเองเบาๆ และพยายามนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวาน

เธอจำได้ว่า เธอกับเสี่ยวเหม่ยไปตรวจสอบโครงการที่ New Era Plaza และเธอก็ได้เจอกับฮานอี้เฟิงที่นั่น จากนั้นเธอก็เดินทางกลับไปที่บริษัท หลังจากที่ไปส่งเสี่ยวเหม่ยแล้ว เธอก็เดินทางไปที่สถานบันเทิงระดับไฮคลาสภายใต้สังกัดของ Emperor Entertainment City และดื่มเหล้าที่นั่นเยอะมาก จากนั้น...

เธอดื่มมากไปหน่อย แล้วหลังจากนั้น เธอก็จำอะไรไม่ได้เลย...

"คุณตื่นแล้วเหรอ"

น้ำเสียงที่ลุ่มลึกและสงบนิ่งดังขึ้นมาจากด้านหน้าของเธอ จากนั้นเธอก็เห็นมู่หยูเฉินที่อยู่ในชุดสีเทาที่ดูสบายๆ พร้อมทั้งใบหน้าที่งดงามของเขา ดวงตาที่ดูสงบ และการแสดงออกที่เป็นธรรมชาติ

"คุณ!"

ซีเซี่ยเย่สะดุ้งตกใจขึ้นมาในทันที อีกทั้งดวงตาของเธอเบิกกว้างอย่างห้ามไม่ได้ ผมของเธอตกลงมาปกปิดใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอเอาไว้เล็กน้อย จากนั้นเธอก็พูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งว่า “ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?”

จากนั้นเธอก็ก้มลงไปมองดูร่างกายของตัวเอง และเธอก็เห็นว่าเสื้อผ้าของเธอถูกเปลี่ยน เพราะอย่างนั้นเธอจึงยกผ้าห่มขึ้นมาปกปิดร่างกายเอาไว้โดยไม่รู้ตัว

มู่หยูเฉินมองตรงไปที่ปฏิกิริยาตอบสนองที่เว่อร์วังของเธอ จากนั้นเขาก็พูดชี้แจงออกไปด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบตามปกติว่า “คุณเมาอยู่ข้างถนน และผมก็บังเอิญขับรถผ่านไปเห็นเข้าพอดี คุณเป็นไข้ ผมก็เลยให้ป้าหวังดูแลคุณตลอดทั้งคืน”

และคำอธิบายอย่างเรียบง่ายนี้มันก็เคลียร์ทุกข้อสงสัยของเธอ

ซีเซี่ยเย่รู้สึกโล่งใจขึ้นมาในทันที จากนั้นเธอก็พยักหน้า และพูดออกไปว่า “ขอบคุณนะคะ ขอบคุณคุณมากจริงๆ!”

เธอรู้สึกขอบคุณผู้ชายที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอคนนี้มากจริงๆ เพราะเขาคอยช่วยเธอมาหลายครั้งแล้ว

มู่หยูเฉินพยักหน้าตอบรับ จากนั้นสีหน้าของเขาก็อ่อนโยนขึ้นมาเล็กน้อย พร้อมทั้งชี้ไปที่เสื้อผ้าที่วางอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง “เสื้อผ้าของคุณวางอยู่บนเก้าอี้ ป้าหวังก็เตรียมไว้ให้แล้ว อาบน้ำเสร็จแล้วก็ออกไปกินข้าวนะครับ”

ซีเซี่ยเย่มองตามมือของเขา และเธอก็เห็นเสื้อผ้าที่ถูกพับเอาไว้อย่างเรียบร้อยวางอยู่บนเก้าอี้ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดอะไรออกไป ชายหนุ่มก็เดินออกไปจากห้องเรียบร้อยแล้ว

เธอพยายามอดทนกับอาการเวียนหัวของตัวเอง จากนั้นก็พยุงตัวเองให้ยืนขึ้น แล้วหยิบเสื้อผ้าเดินตรงไปที่ห้องน้ำ

20 นาทีต่อมา เธอก็เดินลงบันไดไปที่ชั้นล่าง เมื่อเธอเดินลงมา เธอก็เห็นมู่หยูเฉินกำลังพลิกหนังสือพิมพ์นั่งอยู่บนโซฟา

อาหารเช้าถูกเสิร์ฟบนโต๊ะพร้อมกับไอน้ำที่ลอยออกมาจากอาหาร