ตอนที่ 16 สิ้นสุดการประลองคัดเลือกเพื่อเข้าสู่การสอบรอบที่สาม

ตอนที่ 16 สิ้นสุดการประลองคัดเลือกเพื่อเข้าสู่การสอบรอบที่สาม

เหลือผู้เข้าแข่งขันเพียงสี่คนเท่านั้นที่ยังไม่ได้ขึ้นประลอง และคู่ต่อไปก็คือ ร็อค ลี ปะทะ กาอาระ แห่งทะเลทราย

"เยี่ยม! ลี แสดงพลังของเธอให้พวกเขาเห็นเลย!" ไมโตะ ไก ยกนิ้วโป้งให้ ร็อค ลี พร้อมกับเผยให้เห็นฟันที่ส่องประกายวิบวับ

"ฉันรับสไตล์นี้ไม่ได้จริงๆ แฮะ" เย่หลานมองดูศิษย์อาจารย์ที่น้ำตาไหลพราก พลางบ่นอุบอิบอยู่ในใจ

หลังจากขึ้นเวทีประลอง ร็อค ลี ก็พุ่งเข้าโจมตีกาอาระด้วยกระบวนท่าอย่างดุเดือดทันที แต่ก็ถูกทรายของกาอาระสกัดกั้นไว้ได้ทั้งหมด โดยไม่ระคายผิวแม้แต่น้อย จากนั้น ร็อค ลี ก็ทำตามคำแนะนำของ ไมโตะ ไก และถอดตุ้มน้ำหนักออก ในขณะที่คนอื่นๆ กำลังดูถูก แต่ทันทีที่ตุ้มน้ำหนักตกลงสู่พื้น มันก็ก่อให้เกิดฝุ่นควันฟุ้งกระจายอย่างเกินจริง ทำให้ทุกคนต้องหุบปากสนิท

ความเร็วของ ร็อค ลี เพิ่มขึ้นจนถึงระดับที่เกะนินคนอื่นๆ ไม่สามารถแม้แต่จะมองตามการเคลื่อนไหวของเขาได้ทัน ทรายของกาอาระก็ไม่สามารถตอบสนองได้ทันท่วงที และเขาก็ถูก ร็อค ลี โจมตีเข้าทุกดอก

ทว่า การโจมตีเหล่านี้ยังห่างไกลจากคำว่าเพียงพอ นอกจากการป้องกันด้วยทรายรอบตัวแล้ว กาอาระยังมีเกราะทรายเคลือบอยู่บนผิวหนังอีกด้วย การโจมตีของ ร็อค ลี ไม่สามารถเจาะทะลุการป้องกันของกาอาระได้เลย เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น ร็อค ลี จึงต้องใช้ท่าดอกบัวเพื่อโจมตีกาอาระ แต่หลังจากที่ปลดปล่อยท่าออกไป เขากลับพบว่าการโจมตีของเขาโดนแค่ร่างแยกทรายของกาอาระเท่านั้น

"เด็กคนนี้มีกระบวนท่าที่ยอดเยี่ยมมาก แต่จุดอ่อนของเขาก็ถือว่าหนักหนาเอาการเลยล่ะ" เย่หลานออกความเห็นขณะมองดูทั้งสองคนต่อสู้กัน

"ทำไมพี่ถึงพูดแบบนั้นล่ะคะ?" ซากุระซึ่งมีความคุ้นเคยกับ ร็อค ลี อยู่บ้างเอ่ยถาม

"เพราะเขารู้จักแค่กระบวนท่าน่ะสิ เวลาเจอกับคู่ต่อสู้แบบนั้น พอเขาหมดแรง ประสิทธิภาพในการต่อสู้ของเขาก็จะดิ่งลงเหวเลย ดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีแรงเหลือแล้วนะหลังจากที่ใช้ท่าเมื่อกี้นี้ ลองดูสิ"

หลังจากได้ยินคำพูดของเย่หลาน ซากุระก็หันไปมอง ร็อค ลี ในสนามประลอง ร็อค ลี ไม่มีแรงแม้แต่จะวิ่งหนี และกำลังถูกทรายของกาอาระโจมตีอยู่ฝ่ายเดียว

"เป็นไปได้ยังไง? เมื่อกี้เขายังได้เปรียบอยู่เลย..." ซากุระพูดพลางมองดู ร็อค ลี ที่กำลังโดนอัด

"ไม่ ลีจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก เขามีความมุ่งมั่นในแบบของเขาเอง" เมื่อเห็น ร็อค ลี กำลังถูกอัด ไมโตะ ไก กลับไม่ได้กังวลเลยแม้แต่น้อย "ช่วงเวลาที่วัยเยาว์จะเบ่งบานเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก"

ประตูด่านที่แปด ด่านที่สาม ประตูแห่งชีวิต เปิด

ทันใดนั้น จักระจำนวนมหาศาลก็ปะทุออกมาจากร่างของ ร็อค ลี ใบหน้าของเขาแดงก่ำ เส้นผมชี้ฟูตั้งชัน และออร่าอันน่าเหลือเชื่อก็แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา

"ไมโตะ ไก นายถึงขั้นสอนวิชาอันตรายแบบนี้ให้กับเด็กคนนี้เลยเหรอเนี่ย!" คาคาชิเลิกกระบังหน้าผากขึ้น เผยให้เห็นเนตรวงแหวน เพื่อจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของ ร็อค ลี

ประตูแปดด่าน เป็นครั้งแรกที่เย่หลานได้ยินชื่อวิชานินจานี้ ไม่คิดเลยว่ามันจะระเบิดพลังออกมาได้ขนาดนี้! อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าวิชานี้จะมีผลข้างเคียงที่รุนแรงมาก และไม่เหมาะกับเขาเลย ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็มีเบทเท็น เกียวชูอยู่แล้ว แม้ว่ามันจะมีผลข้างเคียงเหมือนกัน แต่ประตูแปดด่านก็ไม่ได้มีความหมายอะไรกับเขานัก

"สุดยอดไปเลย ไม่คิดเลยว่า ร็อค ลี จะเก่งขนาดนี้ และกาอาระคนนั้นด้วย ทั้งคู่เป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งมากจริงๆ ฉันไม่รู้เลยว่ารอบต่อไปจะต้องเจอกับใคร" ซาสึเกะเบิกเนตรวงแหวนเพื่อสังเกตทุกการเคลื่อนไหวของทั้งสองฝ่ายแล้ว ไม่ว่าจะเป็นใครก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะรับมือ และใครคนใดคนหนึ่งก็อาจกลายมาเป็นคู่ต่อสู้ของเขาในรอบต่อไปได้ทั้งนั้น

"ยังไม่จบแค่นี้หรอก! ด่านที่สี่ ประตูแห่งความเจ็บปวด เปิด!"

จักระบนร่างของ ร็อค ลี พุ่งทะยานขึ้นอีกครั้ง จากนั้น ด้วยความเร็วสูง เขาก็เตะเสยคางกาอาระ ส่งร่างของเขาลอยละลิ่วขึ้นไปในอากาศ

"เร็วมาก!" แม้จะเบิกเนตรวงแหวนแล้ว แต่ซาสึเกะก็ยังมองการเคลื่อนไหวของ ร็อค ลี ไม่ชัดเจน ถ้า ร็อค ลี โจมตีเขา เขาก็คงจะตอบสนองไม่ทันเช่นกัน

หลังจากนั้น กาอาระก็ถูก ร็อค ลี เตะกระเด็นไปมากลางอากาศ เกราะทรายบนร่างกายของเขาหลุดร่วงลงมาอย่างต่อเนื่อง และเขาไม่มีทางที่จะตอบโต้ได้เลย

"แค่นี้ยังไม่พอเหรอเนี่ย? ด่านที่ห้า ประตูแห่งทัศนา เปิด" ร็อค ลี ปลดผ้าพันแผลที่พันมือออก มัดมันรอบเอวของกาอาระ และเหวี่ยงเขาลงมาจากกลางอากาศกระแทกพื้นอย่างแรง ฝุ่นควันที่เกิดจากการกระแทกทำให้ทุกคนลืมตาไม่ขึ้น

"จบแล้วล่ะ ร็อค ลี เป็นฝ่ายแพ้" เย่หลานคลายเนตรวงแหวนของเขาลง เขาเห็นผลลัพธ์ของการต่อสู้แล้ว

"เป็นไปได้ยังไง?" นารูโตะและคนอื่นๆ ไม่อยากจะเชื่อว่า ร็อค ลี จะแพ้ได้หลังจากที่ทำขนาดนั้น

เมื่อฝุ่นควันจางลง กาอาระก็นอนอยู่บนกองทราย ในขณะที่ ร็อค ลี หลุดออกจากสภาวะของประตูแปดด่านแล้ว กาอาระใช้ทรายของเขาหักแขนและขาข้างหนึ่งของ ร็อค ลี โดยตรง เมื่อเห็นว่า ร็อค ลี ยังคงดิ้นรน กาอาระก็ควบคุมทรายให้โจมตีเขาต่อไป

ในตอนนั้นเอง ไมโตะ ไก ก็กระโดดลงไปในสนามประลองและสลายทรายของกาอาระทิ้ง เขาเข้าใจดีว่า ร็อค ลี แพ้ไปแล้ว และถ้าเขาไม่ยื่นมือเข้าไปแทรก ร็อค ลี ก็อาจจะมีอันตรายถึงชีวิตได้

ต่อมา เก็กโค ฮายาเตะ ก็ประกาศให้กาอาระเป็นผู้ชนะ แม้จะหมดสติไปแล้ว แต่ ร็อค ลี ก็ยังคงยืนขึ้นและตั้งท่าเตรียมต่อสู้ ภาพนี้ทำให้ ไมโตะ ไก สวมกอด ร็อค ลี แน่น น้ำตาไหลอาบแก้ม

ครั้งนี้ เย่หลานไม่ได้รู้สึกอึดอัดใจอีกต่อไป แม้ว่า ร็อค ลี จะเป็นแค่เกะนิน แต่เขาก็ทำในสิ่งที่โจนินหลายคนไม่สามารถทำได้สำเร็จ

"คาคาชิ เด็กคนนั้นมีอะไรแปลกๆ อยู่นะ" อาศัยจังหวะที่นารูโตะและคนอื่นๆ กำลังสนใจอาการบาดเจ็บของ ร็อค ลี เย่หลานก็เดินเข้าไปหาคาคาชิและกระซิบ

"ฉันดูไม่ผิดแน่ เด็กคนนั้นคือพลังสถิตร่างของซึนะงาคุเระ" เย่หลานเชื่อมั่นในสายตาของตัวเอง แม้จะบางเบามาก แต่ก็มีร่องรอยของจักระที่ไม่ใช่ของเขาเล็ดลอดออกมาตอนที่กาอาระกำลังต่อสู้

"แน่ใจนะ?" คาคาชิรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลย การที่หมู่บ้านนินจาอื่นส่งพลังสถิตร่างมาเข้าร่วมการสอบจูนิน ซึนะงาคุเระกำลังวางแผนอะไรอยู่กันแน่?

"แน่ใจสิ นายต้องเข้าใจนะว่าฉันเป็นคนของตระกูลอุจิวะ"

"เดี๋ยวพอการประลองคัดเลือกจบลง ฉันจะไปรายงานเรื่องนี้ให้ท่านโฮคาเงะทราบ นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แล้ว" คาคาชิกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ถ้าเกิดมีเรื่องอย่างพลังสถิตร่างอาละวาดขึ้นมาล่ะก็ ต่อให้เป็นโจนินก็รับมือไม่ไหวหรอก ฉันแค่กลัวว่าซึนะงาคุเระจะมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงอยู่น่ะสิ"

คาคาชินิ่งเงียบไป ตอนนี้ในหมู่บ้านมีคนไม่กี่คนหรอกนะที่จะสามารถรับมือกับสัตว์หางได้ หากพลังสถิตร่างอาละวาดขึ้นมาจริงๆ พวกเขาอาจจะต้องพึ่งพาเย่หลาน ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เป็นคนของตระกูลอุจิวะ

เมื่อนารูโตะและคนอื่นๆ รู้ว่า ร็อค ลี อาจจะไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้และต้องล้มเลิกการเป็นนินจา พวกเขาทุกคนก็ตกตะลึง นี่เป็นครั้งแรกที่เพื่อนสนิทของพวกเขาต้องละทิ้งอาชีพนินจาไปเนื่องจากอาการบาดเจ็บ ทุกคนต่างพากันเงียบกริบ นารูโตะเริ่มตะโกนโวยวาย เขาไม่อาจยอมรับเรื่องแบบนี้ได้ ซาสึเกะยังดีกว่าหน่อยที่แค่นิ่งเงียบ ส่วนซากุระเอามือปิดปาก น้ำตาไหลพราก

"ใจเย็นๆ ก่อน นารูโตะ" คาคาชิก้าวเข้าไปเอามือปิดปากนารูโตะไว้

"แต่ครูคาคาชิครับ ร็อค ลี เคยบอกเอาไว้ชัดเจนเลยนี่นาว่าความพยายามสามารถเอาชนะอัจฉริยะได้ เขายังไม่ได้พิสูจน์มันให้เห็นเลย แล้วเขา..." อารมณ์ของนารูโตะเริ่มพังทลาย

"รับเรื่องแค่นี้ไม่ได้แล้วงั้นเหรอ เจ้าหนู? พวกนายควรจะขอบคุณสวรรค์นะที่ได้เกิดมาในยุคที่สงบสุขแบบนี้น่ะ" เย่หลานที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้น ทำให้สายตาทุกคู่หันไปมองที่เขา "ความตายคือเรื่องปกติของเหล่านินจา ฉันเคยเห็นเพื่อนร่วมทีมตายไปทีละคนต่อหน้าต่อตา โดยที่ฉันทำอะไรไม่ได้เลย ถ้าพวกนายยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้ งั้นก็จงสานต่อเจตนารมณ์ของเจ้าเด็กคิ้วหนานั่นและพยายามต่อไปซะ"

"รุ่นพี่เย่หลานดูอายุไม่ต่างจากพวกเราเท่าไหร่เลย แต่กลับเคยเจอเรื่องแบบนี้มาแล้วงั้นเหรอ..." ซากุระรู้สึกตกใจกับคำพูดของเย่หลาน

เมื่อมองดูสายตาที่ไม่ยอมรับความจริงของนารูโตะ เย่หลานก็พูดต่อ "ฉันจะบอกอะไรให้นะ โจนินทุกคนที่อยู่ที่นี่ต่างก็เคยผ่านประสบการณ์การสูญเสียเพื่อนพ้องมาแล้วทั้งนั้น พวกเขาแค่ไม่บอกพวกนายก็เพราะพวกเขาไม่อยากไปสะกิดแผลในใจของตัวเองไงล่ะ พวกเราทำได้เพียงแค่มีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อสานต่อเจตนารมณ์ของคนอื่นเท่านั้นแหละ"

"พอเถอะ เย่หลาน เรื่องพวกนี้มันยังเร็วเกินไปสำหรับพวกเขานะ..." คาคาชิห้ามปราม เขาไม่อยากให้นักเรียนของเขาต้องมีปัญหาทางจิตใจ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เย่หลานก็ส่ายหัวอย่างจนใจ คาคาชิบอกว่าพวกเขาไม่ใช่นักเรียนแล้ว แต่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชา แต่ในใจลึกๆ เขาก็ยังคงปฏิบัติกับพวกเขาราวกับเป็นเด็ก ตัวเขาเองเคยออกไปทำสงครามในตอนที่อายุน้อยกว่าพวกเขาเสียอีก ความสงบสุขที่ยาวนานสามารถเปลี่ยนคนได้จริงๆ สินะ

หลังจากการประลองรอบสุดท้ายสิ้นสุดลงด้วยชัยชนะของ โดสึ นินจาจากโอโตะงาคุเระ ที่เอาชนะโจจิได้ โฮคาเงะก็ปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนอีกครั้ง เพื่อประกาศว่าการสอบรอบที่สามจะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า โดยจะเป็นการประลองแบบตัวต่อตัวเช่นกัน แต่นอกจากเหล่านินจาที่อยู่ที่นี่แล้ว บรรดาขุนนางจากแคว้นต่างๆ ก็จะเดินทางมารับชมด้วย เขาหวังว่าทุกคนจะใช้เวลาหนึ่งเดือนนี้ให้เป็นประโยชน์ในการพัฒนาฝีมือ และแสดงศักยภาพที่ดีที่สุดออกมาให้ทุกคนได้ประจักษ์เมื่อถึงเวลา

จบตอน