บทที่ 8 - เหตุพลิกผัน

บทที่ 8 - เหตุพลิกผัน

"เข้าใจไหมดอริส ตอนนี้เรื่องที่สำคัญที่สุดคือต้องพาตัวเจียงหนานกลับมา เขาสำคัญกับพวกเรามาก!" ดร.เกโร่กำชับเสียงหนักแน่น

ดอริสมองเจียงหนานด้วยความประหลาดใจ เพียงชั่วพริบตาเธอก็คิดแผนการออก จึงตอบกลับไปว่า "แต่คงเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะท่านดร. น้ำมันเครื่องบินของเราไม่พอที่จะบินกลับเมืองทิศเหนือ แถมปั๊มน้ำมันบนเกาะก็ปิดบริการไปแล้วตั้งแต่หัวค่ำ"

"เกาะบ้าบออะไรกันเนี่ย ปั๊มน้ำมันเปิด 24 ชั่วโมงก็ไม่มี!" ดร.เกโร่ไม่นึกสงสัยอะไร เพราะโลกใบนี้กว้างใหญ่ไพศาล การจะมีปั๊มน้ำมันที่ปิดทำการตอนทุ่มนึงก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

"งั้นก็ออกเดินทางพรุ่งนี้เช้าตรู่เลยนะ จำไว้ อย่าให้เจียงหนานจับพิรุธได้เด็ดขาด! ถ้าเห็นท่าว่ามันจะหนี ก็ฆ่ามันทิ้งซะ แล้วเอาศพมันกลับมา!" ดร.เกโร่กำชับอีกสองสามประโยคก่อนจะตัดสายวิดีโอคอลไป

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงัน เจียงหนานมองหน้าดอริส แล้วค่อยๆ ขยับตัวกระดึ๊บๆ ไปทางประตูอย่างระมัดระวัง

"ลองหนีดูสิ ฉันจะฆ่าแกเดี๋ยวนี้แหละ!" เสียงของดอริสเย็นเยียบราวกับส่งตรงมาจากขุมนรก

เจียงหนานยิ้มแห้งๆ ฝืนหัวเราะแฮะๆ "ท่านดอริสล้อเล่นแรงจังเลยนะครับ ระดับนางฟ้าใจดีอย่างคุณ คงไม่ทำเรื่องโหดร้ายแบบนั้นหรอก ผมก็แค่อยากจะลงไปซื้อของอร่อยๆ มาให้ท่านดอริสทานต่างหากล่ะครับ ตอนเดินกลับมาผมเห็นมีร้านขายขนมพื้นเมืองน่ากินเต็มเลย..."

ดอริสจ้องมองเจียงหนานด้วยสายตาที่ซับซ้อน ภายในใจกำลังต่อสู้กันอย่างหนัก

ท่ามกลางสายตาของเจียงหนาน ดอริสเดินไปนั่งที่โต๊ะเครื่องแป้ง หยิบหวีขึ้นมาสางผม แล้วหยิบสร้อยคออัญมณีสีน้ำเงินที่เป็นกล้องวิดีโอจิ๋วขึ้นมาสวม

"ฉันสวยไหม?" ดอริสถามเสียงแผ่ว

เจียงหนานรีบประจบประแจง "สวยสิครับ สวยที่สุดในโลกเลย ท่านดอริสคือผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาเลยครับ"

"เลิกเสแสร้งได้แล้ว" ดอริสจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเจียงหนาน "ฉันรู้ว่าลึกๆ แล้วแกไม่เคยกลัวฉันเลย ฉันไม่ชอบท่าทางแบบนี้ของแก"

เจียงหนานชะงักไป นึกว่าตัวเองตีบทแตกกระจุยแล้วซะอีก ผู้หญิงนี่เดาใจยากจริงๆ งั้นก็เลิกทำตัวเป็นลูกไล่ เปลี่ยนแผนใหม่ดีกว่า

ลูกล่อลูกชนธรรมดามักใช้ไม่ได้ผล ต้องใช้ความจริงใจเข้าสู้

เจียงหนานจ้องตาดอริสกลับ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "คุณสวยมาก คุณคือผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาในชีวิต"

สายตาแบบนี้แหละที่ทำเอาดอริสใจสั่น เธอถามต่อ "แล้ว... แกชอบฉันไหม?"

เจียงหนานแค่นยิ้มขื่น "ชอบแล้วจะทำอะไรได้ล่ะครับ คุณก็เหมือนดวงดาวบนฟากฟ้า ผมรู้ตัวดีว่าคนอย่างผม ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดชอบผู้หญิงเพียบพร้อมแบบคุณหรอกครับ"

ไหล่ของดอริสสั่นเทิ้มเล็กน้อย ลมหายใจเริ่มติดขัด เจียงหนานเห็นดังนั้นจึงรีบตีเหล็กตอนร้อน รุกฆาตต่อทันที "คุณพาผมกลับไปเมืองทิศเหนือเถอะครับ ผมยอมรับชะตากรรมแล้ว อย่างน้อยสวรรค์ก็เมตตาให้ผมได้มาพบคุณในชาตินี้"

ดอริสอึกอัก ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่อึดใจต่อมาเธอก็ลุกขึ้นยืน แล้วเดินผ่านหน้าเจียงหนานไปช้าๆ

"ออกไปเดินเล่นเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ" น้ำเสียงของดอริสแฝงไปด้วยความเศร้าสร้อย

บนชายหาด ดอริสเดินทอดน่องไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย ลมทะเลพัดเรือนผมสีทองของเธอปลิวไสวเป็นระลอกคลื่น เจียงหนานเดินตามเงียบๆ อยู่ข้างๆ ในหัวสมองกำลังคิดหาทางหนีเอาตัวรอด

จู่ๆ ดอริสก็หยุดเดินกะทันหัน เจียงหนานที่กำลังใจลอยก้มหน้าก้มตาเดินจึงชนเข้าอย่างจัง เขาเผลอตัวยกแขนขึ้นโอบรอดอริสเอาไว้ตามสัญชาตญาณ

นี่มันท่าไม้ตายชัดๆ! จังหวะเป็นใจสุดๆ ท่ามกลางแสงจันทร์ ริมทะเล กับสาวสวย เจียงหนานเตรียมสวมบทพระเอกซีรีส์เกาหลี เขาจ้องมองดวงตาของดอริสในระยะประชิด รวบรวมความกล้าเตรียมจะประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากสีสดของเธอ แต่แล้วเสียงนรกแตกก็ดังแทรกขึ้นมาอีกจนได้

"ฮ่าๆๆๆ ไอ้หน้าตัวเมีย ยอมตามพวกเรามาซะดีๆ เถอะน่า!" เสียงห้าวหาญดังขัดจังหวะ

นักสู้หัวโล้นที่คลาดกันไปเมื่อตอนกลางวันกำลังแสยะยิ้มชั่วร้ายมองมาทางนี้ ด้านหลังเขามีลูกสมุนที่มีพลังการต่อสู้ระดับ 50 บวกลบ ยืนคุมเชิงอยู่อีกสี่คน

หลังจากงานประลองวันนี้จบลง พวกแก๊งหมาป่าเงินก็ตามสะกดรอยดอริสมาตลอด กะว่าพอมืดก็จะลากตัวทั้งสองคนไปจัดการ ไม่คิดเลยว่าดึกป่านนี้แล้วสองคนนี้จะยังมีอารมณ์มาเดินเล่นริมหาด แถมยังอุตส่าห์เดินมาถึงมุมเปลี่ยวที่ไม่มีคนพลุกพล่านแบบนี้อีก เข้าทางพวกมันพอดี

เจียงหนานไม่ได้รู้สึกตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีดอริสเป็นเกราะคุ้มกันอยู่ทั้งคน แค่ไอ้หัวโล้นพลัง 69 กระจอกๆ แบบนี้ ไม่ครณามือเธอหรอก ทว่าผิดคาด ดอริสกลับแสดงสีหน้าหวาดกลัว เธอตวาดเสียงแหลม "พวกแกต้องการอะไร?"

"ต้องการอะไรน่ะเหรอ? นายน้อยของเราอยากจะเล่นสนุกกับแกนิดหน่อย ถ้ารู้ตัวว่าสู้ไม่ได้ก็ยอมตามพวกเรามาดีๆ ไม่งั้นล่ะก็ หึๆ!" นักสู้หัวโล้นหักนิ้วมือดังกรอบแกรบข่มขวัญ

ดอริสกระชากแขนเจียงหนานแล้วพาวิ่งหนีสุดฝีเท้า นักสู้หัวโล้นกับพวกก็ไล่ต้อนตามมาติดๆ เหมือนแมวหยอกหนู

จวนตัวจะโดนจับได้ ดอริสก็หันขวับกลับมาตวัดขาเรียวยาวดุจแส้เตะเข้าที่หน้าอกของนักสู้หัวโล้น หมอนั่นยกแขนขึ้นกันไว้ได้ทัน แต่แรงเตะก็ทำให้เขาต้องถอยร่นไปหลายก้าว

"ดูไม่ออกเลยนะว่าเธอพอจะมีฝีมืออยู่บ้าง ใจเด็ดกว่าไอ้หน้าตัวเมียนั่นซะอีก" นักสู้หัวโล้นสะบัดแขนที่ชาดิกไปมา ก่อนจะพุ่งเข้าจู่โจมดอริส

เจียงหนานถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? ไอ้หัวโล้นมันซ่อนพลังไว้เหรอ? หรือระบบคำนวณพลาด? ทำไมดอริสถึงรับมือกับตัวประกอบพลัง 69 ไม่ได้ล่ะ?

หรือว่าจะอาศัยจังหวะชุลมุนชิ่งหนีไปก่อนดี?!

ไม่ได้! เจียงหนานสลัดความคิดนี้ทิ้งทันที เขาอยู่ร่วมกับดอริสมานานจนรู้สึกผูกพันเหมือนคนในครอบครัวไปแล้ว จะให้เขาทิ้งดอริสไปเอาตัวรอดคนเดียวได้ยังไง?

"ย้าก!" เจียงหนานคำรามลั่น พุ่งเข้าไปเตรียมจะลอบโจมตีนักสู้หัวโล้นจากด้านหลัง แต่พวกลูกสมุนอีกสี่คนก็กรูกันเข้ามาสกัดกั้นและรุมยำเจียงหนานทันที

พยายามจะเป็นฮีโร่ช่วยสาวสวย ช่างน่ายกย่องจริงๆ!

แต่ความกล้าหาญมันเอามาใช้แทนพลังการต่อสู้ไม่ได้หรอกนะ โดนรุมเข้าไปแค่แป๊บเดียว เจียงหนานก็ซึ้งถึงสัจธรรมที่ว่าน้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ เขาถูกซ้อมจนหมอบกระแตตุ๋ยลงไปกองกับพื้น โดนทั้งเตะทั้งต่อยไม่ยั้ง

ดอริสชำเลืองมองภาพนั้นด้วยความเป็นห่วง จู่ๆ เธอก็ระเบิดพลังปล่อยหมัดกระแทกนักสู้หัวโล้นจนกระเด็นออกไปไกลกว่าสิบเมตร

นักสู้หัวโล้นตกตะลึง หมัดของดอริสเมื่อกี้เล่นเอาซี่โครงเขาหักไปเลย พรุ่งนี้คงหมดสิทธิ์ลงแข่งรอบน็อกเอาต์แหงๆ

"พอได้แล้ว! นายน้อยเฮนรี่สั่งไว้ว่าอย่าเพิ่งฆ่ามัน ต้องเก็บมันไว้เป็นคนดูด้วย!" ลูกสมุนคนหนึ่งรีบร้องห้ามเพื่อนๆ ทุกคนถึงเพิ่งนึกถึงแผนการอันชั่วร้ายของคุณชายขึ้นมาได้

ทางด้านดอริสที่เตรียมจะพุ่งเข้าไปช่วยเจียงหนาน พอได้ยินแบบนั้นก็ชะงักฝีเท้า หันไปมองเจียงหนานที่นอนจมกองเลือดครางโอดโอยอยู่บนพื้น แต่ดูแล้วไม่น่าจะมีแผลฉกรรจ์ถึงตาย เธอจึงค่อยเบาใจลง

นักสู้หัวโล้นเห็นเจียงหนานหมดสภาพไปแล้ว จึงตะโกนสั่ง "นังนี่มันตึงมือโว้ย พวกรุมมันเลย จัดการให้จบๆ ไป!"

ชายฉกรรจ์ทั้งห้าคนพุ่งเข้ากลุ้มรุมดอริสทันที ดอริสตกอยู่ในที่นั่งลำบาก พลาดท่าโดนศอกฟาดเข้าที่ท้ายทอยอย่างจัง เธอร้องอุทานด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะเสียหลักล้มทรุดลงไปกองกับพื้นทราย

นักสู้หัวโล้นรีบปรี่เข้าไปสวมกุญแจมือและโซ่ตรวนที่เตรียมมาล็อกแขนล็อกขาดอริสไว้อย่างแน่นหนา ดอริสถลึงตาใส่เขาอย่างอาฆาตมาดร้าย นักสู้หัวโล้นยังเจ็บแค้นที่โดนเตะซี่โครงหัก จึงง้างมือตบหน้าดอริสฉาดใหญ่ เลือดสดๆ ไหลซึมออกมาจากมุมปากของเธอทันที

"อีนังตัวดี! เดี๋ยวแกเจอดีแน่!" นักสู้หัวโล้นสบถด่าอย่างหยาบคาย

"ดอริส!" เจียงหนานเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด หัวใจปวดร้าวแทบแตกสลาย เขาร้องเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงอิดโรย

นักสู้หัวโล้นเดินเข้าไปหาเจียงหนาน นั่งยองๆ แล้วกระชากผมเจียงหนานขึ้นมา ก่อนจะตบหน้าเขาอย่างแรง และถ่มน้ำลายใส่หน้าเจียงหนานอย่างเหยียดหยาม

"ไอ้เศษสวะ แกโกรธมากสิท่า? ฉันขอเตือนด้วยความหวังดีนะ เก็บแรงโกรธไว้ก่อนเถอะ เดี๋ยวอีกสักพักนายน้อยเฮนรี่มีละครฉากเด็ดให้แกดูแน่ ฮ่าๆๆๆๆ เอาตัวพวกมันไป!" นักสู้หัวโล้นออกคำสั่งอย่างผู้ชนะ

ดอริสและเจียงหนานถูกคุมตัวมาที่คฤหาสน์หรูหลังหนึ่ง คุณชายแก๊งหมาป่าเงินรอจนแทบจะทนไม่ไหว พอเห็นสภาพสะบักสะบอมของดอริส เขาก็ชักสีหน้าใส่ลูกสมุนหัวโล้นทันที

นักสู้หัวโล้นรีบแก้ตัวเป็นพัลวัน "นายน้อยครับ นังนี่มันฝีมือร้ายกาจมาก ผมเกือบจะพลาดท่าให้มันด้วยซ้ำ พวกเรากว่าจะจับมันมาได้ก็แทบแย่เลยครับ"

คุณชายหันกลับมามองดอริสอีกครั้ง นัยน์ตาที่จ้องมองมาอย่างเคียดแค้นของเธอ ยิ่งกระตุ้นความกระหายใคร่ให้คุกรุ่นขึ้นเป็นทวีคูณ

"พาพวกมันขึ้นไปที่ห้องบนชั้นสาม พวกแกก็ขึ้นมาด้วยล่ะ ได้สนุกกันถ้วนหน้าแน่ หึๆๆ..." คุณชายแก๊งหมาป่าเงินปล่อยเสียงหัวเราะชวนขนลุกออกมาอีกครั้ง

ชั้นสามมีห้องนอนขนาดใหญ่โตมโหฬาร ภายในห้องมีเตียงน้ำไซส์ยักษ์ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง บนชั้นวางของริมผนังเต็มไปด้วยอุปกรณ์สยิวสารพัดรูปแบบ ดูจากสภาพแล้ว ห้องนี้คงเป็นรังรักของคุณชายนั่นแหละ

ลูกสมุนจับดอริสโยนโครมลงบนเตียงน้ำ ส่วนเจียงหนานถูกจับไปล็อกกุญแจมือติดกับเก้าอี้เหล็ก เจียงหนานพยายามดิ้นรนสุดฤทธิ์ แต่ก็ไม่รู้ว่ากุญแจมือบ้านี่ทำมาจากวัสดุอะไร พลังการต่อสู้ 40 ของเขาถึงกระชากให้ขาดไม่ได้

ดอริสตัดสินใจเอ่ยปากขึ้น "ฉันเป็นคนของกองทัพเรดริบบอน ถ้าพวกแกยอมปล่อยฉันไปตอนนี้ ฉันจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น!"

คุณชายสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินชื่อนี้ กิตติศัพท์ความโหดเหี้ยมของกองทัพเรดริบบอนเป็นที่เลื่องลือ แต่จะให้คายเนื้อชิ้นงามที่ส่งเข้าปากมาแล้ว เขาก็ทำใจไม่ได้

"ฉันไม่สนหรอกว่าแกจะมาจากกองทัพเรดริบบอนหรือกองทัพบ้าบออะไร ตกมาอยู่ในกำมือฉันแล้ว ก็เตรียมตัวขึ้นสวรรค์ไปซะเถอะ!" คุณชายแก๊งหมาป่าเงินแสยะยิ้มหื่นกามเดินปรี่เข้าหาดอริส พวกสมุนเองก็จ้องมองภาพบาดตาบาดใจตรงหน้าด้วยน้ำลายสอ

คุณชายย่างสามขุมเข้าไปหาดอริส พลางพูดจาข่มขวัญ "กองทัพเรดริบบอนอยู่ตั้งเมืองทิศเหนือ ไม่มีใครรู้หรอกว่าแกมาตกนรกอยู่ที่นี่!"

"สร้อยคอเส้นนี้ มันมีระบบบอกพิกัดและส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือติดตั้งอยู่ ถ้าพรุ่งนี้ฉันไม่ได้ติดต่อกลับไปที่ศูนย์บัญชาการ กองทัพเรดริบบอนจะตามรอยสัญญาณมาถึงที่นี่แน่" ดอริสยังคงขู่ต่อ

เจียงหนานรู้อยู่เต็มอกว่าสร้อยคอเส้นนั้นเป็นแค่กล้องวิดีโอ ดอริสคงกำลังใช้ไหวพริบหลอกล่อให้พวกมันสับสน

คุณชายกระชากสร้อยคอของดอริสขาดกระเด็น เอามาพินิจพิจารณาดูใกล้ๆ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "แกคิดว่าจะตบตาฉันได้งั้นเหรอ? แกคิดว่าแก๊งหมาป่าเงินของพวกฉันทำมาหากินอะไรกัน? ไอ้กล้องแอบถ่ายกระโหลกกะลาแบบนี้ แก๊งฉันมีเป็นกะตั้ก! ปุ่มเปิดปิดมันอยู่ตรงเหลี่ยมนี้ใช่ไหมล่ะ!"

คุณชายกดปุ่มปิดการทำงานของกล้องวิดีโอทันที เจียงหนานใจหล่นวูบ แผนหลอกเด็กใช้ไม่ได้ผลซะแล้ว งานนี้สงสัยจะรอดยาก

"งั้นเหรอ?" จู่ๆ น้ำเสียงของดอริสก็เปลี่ยนเป็นเยือกเย็นและแฝงไปด้วยความสนุกสนาน

เพียงแค่สะบัดข้อมือเบาๆ กุญแจมือและโซ่ตรวนที่พันธนาการดอริสอยู่ก็หลุดกระเด็นออกอย่างง่ายดาย เธอค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงน้ำอย่างสง่างาม

นักสู้หัวโล้นซึ่งมีพลังการต่อสู้สูงที่สุดในกลุ่มของแก๊งหมาป่าเงิน เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมากะทันหัน ความเจ็บปวดจากซี่โครงที่หักทำให้สติของเขากระจ่างแจ้งขึ้นทันที ตอนนี้เขาถึงได้ตระหนักว่า ทำไมผู้หญิงที่เตะซี่โครงเขาหักได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ถึงยอมให้เขาจับตัวมาอย่างง่ายดาย

"เราติดกับดักมันแล้ว!" นักสู้หัวโล้นแหกปากร้องลั่น หวังจะเตือนให้คุณชายถอยห่างจากดอริส

แววตาของดอริสเย็นชาไร้ความรู้สึก โดยเนื้อแท้แล้วเธอไม่ใช่คนชอบใช้ความรุนแรง แต่เพื่อเจียงหนานแล้ว เธอจำต้องทำแบบนี้

ตั้งแต่เดินออกจากวัดยุทธศาสตร์เมื่อตอนบ่าย เธอก็รู้ตัวแล้วว่ากำลังถูกสะกดรอยตาม แต่สำหรับเธอแล้ว พวกขยะแก๊งหมาป่าเงินพวกนี้ก็เป็นแค่ปลวกมดที่ไร้ค่า เธอจึงไม่ได้สนใจอะไร

แต่ระหว่างที่คุยโทรศัพท์กับดร.เกโร่ แผนการบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัว เธอไม่อยากให้เจียงหนานตกเป็นหนูทดลองของดร.เกโร่ การจะช่วยชีวิตเจียงหนานและมีข้ออ้างไปตอบคำถามดร.เกโร่ได้ ไอ้พวกสวะแก๊งหมาป่าเงินพวกนี้แหละ คือหมากตัวสำคัญในแผนการของเธอ

คุณชายเริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ กำลังจะหันหลังวิ่งหนีไปหานักสู้หัวโล้น แต่ดอริสกลับเคลื่อนไหวเร็วกว่า เพียงแค่พริบตาเดียว หมัดของดอริสก็ทะลวงทะลุหน้าอกของคุณชายแก๊งหมาป่าเงินไปแล้ว

ไม่ใช่ว่าดอริสตั้งใจจะลงมือโหดเหี้ยมขนาดนี้ เธอแค่กะแรงตัวเองไม่ถูก เพราะใช้พลังเต็มที่ หมัดของเธอจึงทะลวงร่างของคุณชายราวกับต่อยเต้าหู้ มือของเธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของเลือดและจังหวะการเต้นของหัวใจอย่างชัดเจน

นี่เป็นการฆ่าคนครั้งแรกของดอริส ในจังหวะที่เธอกำลังจะรู้สึกคลื่นไส้และขยะแขยง จู่ๆ ความรู้สึกปลาบปลื้มอันยากจะอธิบายก็แล่นพล่านจากกำปั้นเข้าสู่ร่างกาย ความรู้สึกซาบซ่านนั้นทำให้เธอเผลอครางออกมาเบาๆ

เส้นเลือดสีแดงสดผุดขึ้นมาบนท่อนแขนขาวผ่องของดอริสอย่างน่ากลัว ลุกลามแผ่ขยายไปทั่วร่างกาย ในเวลาเดียวกัน นัยน์ตาของดอริสก็เปลี่ยนจากสีเขียวมรกตเป็นสีแดงก่ำ

ลมหายใจของคุณชายแก๊งหมาป่าเงินค่อยๆ รวยรินลง ดอริสสะบัดมือเหวี่ยงร่างไร้วิญญาณของเขาไปกระแทกมุมห้องอย่างไม่แยแส ก่อนจะหันขวับไปจ้องนักสู้หัวโล้นด้วยสายตาหิวกระหาย เจียงหนานที่เฝ้ามองเหตุการณ์อยู่ถึงกับขนลุกซู่ ความดีใจที่พลิกสถานการณ์ได้กลับกลายเป็นความหวาดกลัว เขาเห็นตัวเลขพลังการต่อสู้ของดอริสพุ่งปรี๊ดทะลุ 200 ไปแล้ว

นักสู้หัวโล้นเห็นท่าไม่ดี รีบคว้าตัวลูกสมุนที่อยู่ใกล้ๆ ผลักใส่ดอริสเพื่อถ่วงเวลา ส่วนตัวเองก็หันหลังเตรียมกระโจนหนีออกทางระเบียง

แต่วิ่งไปได้แค่สามก้าว ร่างของนักสู้หัวโล้นก็กระตุกเกร็งจนแข็งทื่อ เขาค่อยๆ ก้มลงมองหน้าอกตัวเองอย่างยากลำบาก มือเรียวงามข้างหนึ่งแทงทะลุหน้าอกของเขาออกมา ในมือนั้นกำหัวใจที่ยังคงเต้นตุบๆ เอาไว้แน่น