บทที่ 33 - ผู้ลอบกัด ข้าขอแทงก่อนแล้วกัน

บทที่ 33 - ผู้ลอบกัด ข้าขอแทงก่อนแล้วกัน

หลังจากนั้นเล่าเสี้ยนก็เรียกเสิ่นจงมาพูดคุยเป็นการส่วนตัวอยู่นาน เขานำรายละเอียดต่างๆ ที่ได้รับทราบมาจากท่านอากวนอู ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบการป้องกันเมืองกังเหลง จำนวนทหารยามประจำหอคอยเตือนภัย รอบการเปลี่ยนเวรยาม หรือแม้แต่จำนวนทหารเฝ้าประตูเมือง มาบอกกล่าวให้เสิ่นจงฟังทั้งหมด

พร้อมกันนั้นเขายังได้วาดแผนผังการป้องกันเมืองกังเหลงแบบคร่าวๆ มอบให้พร้อมกับ 'แผนปฏิบัติการปกป้องเมืองกังเหลง' ที่เขาเตรียมไว้ตั้งแต่ก่อนเดินทางมาถึงเกงจิ๋วให้เสิ่นจงไปด้วย

"แผนการเป็นสิ่งตายตัวแต่คนเราพลิกแพลงได้ แม้แต่แผนปฏิบัติการที่ข้าเขียนไว้ เมื่อถึงเวลาจริงก็อาจจะไม่ตรงกับสิ่งที่เจ้าเห็นทั้งหมด เจ้าต้องหมั่นสังเกตสถานการณ์จริงภายในเมือง นำมาเปรียบเทียบกัน แล้วตัดสินใจพลิกแพลงตามความเหมาะสม"

"ขอรับ" เสิ่นจงรับคำ แต่เมื่อเห็นว่าบริเวณนี้มีเพียงพวกเขาสองคน ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง "กงซือ ทั้งหลี่เอ้อและหูลิ่วต่างก็ฉลาดกว่าข้า ภารกิจสำคัญขนาดนี้... ข้าไม่ได้กลัวตายนะขอรับ ข้าแค่กลัวว่าจะทำให้แผนการใหญ่ของท่านพังไม่เป็นท่า"

พูดยังไม่ทันจบเขาก็เริ่มร้อนรนจนหน้าแดงก่ำและรีบพูดเสริมขึ้นมา

"ไม่ต้องคิดมากไปหรอก" เล่าเสี้ยนตบไหล่เขาเบาๆ "คนเราต่างก็มีข้อดีข้อด้อยแตกต่างกันไป เจ้าต้องเชื่อมั่นในสายตาการมองคนของข้า ในเมื่อข้ามอบหมายภารกิจนี้ให้เจ้าแล้ว สิ่งที่เจ้าต้องคิดก็มีเพียงแค่วิธีที่จะทำให้สำเร็จก็พอ"

เสิ่นจงพยักหน้ารับคำติดๆ กัน ในเวลานี้เขาอาจจะยังไม่มีความมั่นใจในตัวเองนัก แต่เขาเชื่อมั่นในตัวเล่าเสี้ยนอย่างหมดหัวใจ

เมื่อจัดการเรื่องคนรั้งอยู่เมืองกังเหลงเสร็จสิ้น เล่าเสี้ยนก็เตรียมตัวออกเดินทาง

"หลงจู๊เตียว เรือและเสบียงเตรียมพร้อมแล้วใช่หรือไม่"

"นายน้อยโปรดวางใจ สิ่งของที่จำเป็นล้วนตระเตรียมไว้พร้อมสรรพแล้วขอรับ จากที่ข้าน้อยเคยเดินทางมาในครั้งก่อน ข้ารับรองได้เลยว่าทหารยามของกังตั๋งจะไม่มีทางจับผิดได้อย่างแน่นอน"

เล่าเสี้ยนพยักหน้า ปกติหลงจู๊เตียวเป็นคนทำงานอย่างระมัดระวังรอบคอบอยู่แล้ว ในเมื่อเขายืนยันอย่างหนักแน่นเช่นนี้ ก็คงจะไม่มีอะไรผิดพลาดแน่นอน

ช่วงบ่าย เล่าเสี้ยนกับทหารอีกห้าร้อยนายที่เหลือเปลี่ยนมาสวมใส่ชุดผ้าหยาบ แล้วทยอยกันขึ้นเรือ โดยกระจายตัวกันไปทำหน้าที่เป็นคนแจวเรือและองครักษ์แฝงตัวอยู่บนเรือสินค้าของหลงจู๊เตียว

ทันทีที่หลงจู๊เตียวเดินทางมาถึงเมืองกังเหลง เขาก็ได้ติดต่อกับกองคาราวานพ่อค้ากลุ่มอื่นที่ตั้งใจจะเดินทางไปค้าขายที่กังตั๋งเพื่อนัดหมายออกเดินทางไปพร้อมกันในวันนี้

ในยุคสมัยแห่งความวุ่นวายและสงครามเช่นนี้ โดยเฉพาะทางฝั่งกังตั๋งที่มีโจรภูเขาชุกชุม การได้ร่วมเดินทางไปกับกองคาราวานของตระกูลเตียวที่มีกองกำลังคุ้มกันแน่นหนา ย่อมเป็นสิ่งที่พ่อค้าคนอื่นๆ ปรารถนาอย่างยิ่ง

ชุดเกราะและอาวุธของเล่าเสี้ยนจึงถูกซุกซ่อนปะปนไปกับสินค้าเหล่านั้น บรรดาเรือสินค้ากลุ่มใหญ่ได้กลายเป็นเกราะกำบังชั้นดีให้เขาโดยที่ไม่มีใครล่วงรู้

ส่วนม้าศึกนั้น โดยพื้นฐานแล้วก็ถือเป็นสินค้าประเภทหนึ่งอยู่แล้ว จึงสามารถผ่านด่านตรวจได้อย่างเปิดเผย

สิ่งที่เรียกว่า 'ข้ามแม่น้ำในชุดขาว' นั้น ไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะต้องสวมชุดสีขาวล้วนและแต่งตัวเหมือนพวกนักฆ่าที่กำลังไว้ทุกข์หรอกนะ

อันที่จริงคำว่าชุดขาวในที่นี้ก็มีความหมายใกล้เคียงกับชุดผ้าหยาบ นั่นก็คือการให้กองทหารชั้นยอดแฝงตัวเป็นพ่อค้านั่นเอง

ในเมื่อมีตัวอย่างคำตอบที่ถูกต้องวางอยู่ตรงหน้า เล่าเสี้ยนย่อมยินดีที่จะลอกการบ้าน โดยการชิงลงมือเล่นแผนนี้ก่อนที่ลิบองจะได้ทำ

แน่นอนว่าเป้าหมายทางยุทธศาสตร์ย่อมแตกต่างกัน เขาไม่ได้เพ้อเจ้อถึงขั้นคิดจะใช้กำลังคนเพียงห้าร้อยนายไปบุกยึดเมืองของกังตั๋งในเวลานี้หรอก

อย่าว่าแต่จะทำไม่ได้เลย ต่อให้ทำได้มันก็ไร้ประโยชน์ รังแต่จะเป็นหมากตาบอดที่ทำลายทิศทางยุทธศาสตร์ของฝ่ายตนเองเสียเปล่าๆ

"นายน้อย การเดินทางครั้งนี้เราแค่เข้าสู่ดินแดนง่อก๊กทางเมืองลกเค้าก็พอแล้วขอรับ ทั้งเมืองปาชิวและเมืองลกเค้าล้วนเป็นประตูสู่ง่อก๊ก แต่เมืองปาชิวนั้นอยู่ติดกับทะเลสาบต้งถิง ซึ่งเป็นพื้นที่สำคัญที่ง่อก๊กใช้สำหรับฝึกซ้อมกองทัพเรือ หากกองเรือของเราผลีผลามเข้าไปคงจะไม่เหมาะสมนัก"

เล่าเสี้ยนพยักหน้า "เจ้าเคยเดินทางเส้นทางนี้มาแล้ว จะจัดแจงอย่างไรก็ทำตามที่เห็นสมควรได้เลย"

"ขอรับ"

ในเวลานี้เล่าเสี้ยนกำลังสังเกตสภาพภูมิประเทศและเส้นทางทั้งทางน้ำและทางบก พร้อมกับนำมาเปรียบเทียบกับแผนที่แนวนามธรรมของตน เพื่อเตรียมวาดแผนที่ภูมิประเทศที่ละเอียดมากยิ่งขึ้นหลังจากที่ได้ผ่านเส้นทางเหล่านี้ด้วยตัวเอง

การสำรวจเส้นทางและใช้โอกาสนี้ฝึกฝนทหารในเขตแดนของศัตรูต่างหากคือเป้าหมายที่แท้จริงของการปฏิบัติภารกิจในครั้งนี้

...

อันที่จริงการข้ามแม่น้ำในชุดขาวครั้งนี้ราบรื่นกว่าที่เขาคาดคิดไว้เสียอีก

ในเวลานี้ตระกูลซุนและตระกูลเล่าก็ไม่ได้มีข้อห้ามเรื่องการค้าขายระหว่างกันอยู่แล้ว บรรดากองคาราวานพ่อค้าต่างก็เป็นคนคุ้นเคยกันดี อีกทั้งยังใจป้ำจ่ายหนัก ทหารยามของกังตั๋งจึงแค่ตรวจตราสินค้าบนเรือแบบผ่านๆ แล้วก็ปล่อยผ่านไป

หลงจู๊เตียวแค่โยนสุราเลิศรสให้ไปสองสามไห บรรดาทหารยามก็ยิ้มกว้างจนแทบจะเห็นฟันกรามแล้ว...

เมื่อเดินทางมาถึงเมืองลกเค้า ขบวนเรือขนาดใหญ่ก็แยกย้ายกันไปตามทางของตน

ส่วนขบวนของเล่าเสี้ยนก็เปลี่ยนจากการเดินทางด้วยเรือมาเป็นการใช้รถม้าและเดินทางบนบก มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้

เส้นทางของพวกเขาคือมุ่งตรงไปยังอำเภอหลัวเซี่ยน จากนั้นก็โดยสารเรือล่องไปตามแม่น้ำเซียงสุ่ยลงไปทางใต้ วิธีนี้จะช่วยให้พวกเขาสามารถอ้อมผ่านทะเลสาบต้งถิงแล้วมุ่งตรงไปยังอำเภอหลินเซียงอันเป็นศูนย์กลางการปกครองของเมืองเตียงสาได้เลย

อำเภอหลินเซียงในยุคนี้ก็คือเมืองฉางซาในยุคหลัง ซึ่งไม่ได้ตั้งอยู่ที่เดียวกับอำเภอหลินเซียงในยุคหลัง

แน่นอนว่าการเดินทางครั้งนี้เป้าหมายหลักคือการตามหาหมอเทวดาเตียวต๋งเก๋ง ไม่ใช่เพื่อไปตีเมือง

แต่ตลอดการเดินทาง เมื่อใดก็ตามที่อยู่ห่างไกลจากตัวเมืองและป้อมค่าย กองกำลังของเล่าเสี้ยนก็จะเริ่มเดินทัพตามมาตรฐานการเตรียมพร้อมรบ

แน่นอนว่าธงประจำกองทัพทั้งหมดถูกเปลี่ยนเป็นธงห้าสีธรรมดาๆ ที่ไม่มีเอกลักษณ์ใดๆ เมื่อมองจากภายนอกก็ไม่มีทางดูออกเลยว่าเป็นกองทัพของฝ่ายใด

โดยใช้ทหารหลักสามร้อยนายเป็นแกนนำ ทำหน้าที่ถ่ายทอดประสบการณ์และเป็นพี่เลี้ยงให้แก่พวกหูลิ่วและทหารใหม่

นี่เป็นการเดินทัพอย่างเป็นทางการครั้งแรกของพวกหูลิ่ว แม้ช่วงเวลาที่ผ่านมาพวกเขาจะฝึกฝนอย่างหนัก แต่เวลาก็ผ่านไปเพียงเดือนเศษ รายละเอียดปลีกย่อยหลายอย่างหากนำไปเทียบกับทหารผ่านศึกแล้วก็ยังมีข้อบกพร่องอยู่อีกมาก

"หูลิ่ว ข้าบอกตั้งกี่ครั้งแล้วว่าให้เอวกับม้าเป็นหนึ่งเดียวกัน ขยับช่วงล่างให้พลิ้วเข้าไว้ ส่วนท่อนบนห้ามขยับเด็ดขาด" หลี่เอ้อควบม้าขนาบข้างหูลิ่ว คอยสอนวิชาขี่ม้าให้แก่รักษาการหัวหน้าหมวดผู้นี้อย่างใจเย็น

ความจริงแล้วหูลิ่วก็พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วมาก

วิชาขี่ม้าไม่ใช่สิ่งที่จะฝึกฝนให้สำเร็จได้ในเวลาอันสั้น ในเวลาเพียงหนึ่งเดือน ทหารคนอื่นๆ ทำได้อย่างมากก็แค่ขี่ม้าเหยาะย่างไปช้าๆ เท่านั้น

หากคิดจะควบม้าทะยานให้รวดเร็วดั่งลมพัด อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาฝึกฝนนับเดือน

ส่วนการจะต่อสู้บนหลังม้าได้อย่างชำนาญ หรือแม้กระทั่งขี่ม้ายิงธนูให้มีความแม่นยำในระดับหนึ่ง ยิ่งต้องใช้เวลาฝึกฝนเป็นปีๆ

"ส่วนเจ้า ในฐานะหัวหน้าหมู่ ระหว่างเดินทัพต้องคอยสังเกตธงค่ายและธงกองทัพตลอดเวลา เมื่อใดที่มีคำสั่งลงมาก็ต้องรีบนำผู้ใต้บังคับบัญชาปฏิบัติตามให้ทันท่วงที ไม่ใช่มัวแต่ก้มมองพื้น"

"ขอรับ"

ค่ายกลทหารไม่ได้เป็นเพียงการนำพลหอกห้าร้อยนายมาจัดเป็นรูปสี่เหลี่ยม แล้วนำพลธนูห้าร้อยนายมาจัดเป็นรูปสี่เหลี่ยม... จัดเรียงกันง่ายๆ เหมือนในเกมหรอกนะ

กองทัพของผู้อื่นเป็นอย่างไรเขาไม่รู้ แต่อย่างน้อยกองทัพของเล่าเสี้ยนที่ได้รับการซึมซับความรู้จากกุนซือจูกัดเหลียงมานานหลายปี ประกอบกับการศึกษาค้นคว้าด้วยตนเอง ย่อมไม่ได้มีรูปแบบที่เรียบง่ายเช่นนั้น

ส่วนใหญ่แล้วภายใต้การควบคุมของหัวหน้าหมู่หนึ่งคน จะมีทั้งพลหอก พลโล่ พลธนู และพลหน้าไม้ปะปนกันอยู่

หน่วยรบย่อยที่สุดทุกหน่วยล้วนมีความสามารถในการโจมตีทั้งระยะประชิดและระยะกลาง จากนั้นก็ค่อยปรับเปลี่ยนรูปแบบเพื่อรวมกันเป็นค่ายกลขนาดใหญ่ตามความเหมาะสมของสนามรบ

ยิ่งไปกว่านั้นทหารภายใต้การบังคับบัญชาของเล่าเสี้ยน ล้วนได้รับการฝึกฝนให้ใช้อาวุธได้ทั้งหอก ดาบ และธนูหน้าไม้ เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาสามารถสลับสับเปลี่ยนอาวุธได้ตลอดเวลา

ดังนั้นข้อกำหนดสำหรับนายทหารระดับล่างแต่ละคนจึงไม่ได้ต่ำเลย

สิ่งเหล่านี้จำเป็นต้องอาศัยการลงมือปฏิบัติจริงเพื่อเสริมสร้างประสบการณ์

ในตอนนี้เล่าเสี้ยนสบายขึ้นมากแล้ว ในช่วงแรกเริ่มเรื่องพวกนี้เขาต้องเป็นคนคอยจัดการสั่งการด้วยตัวเองทั้งหมด

เวลานี้เขายังคงสังเกตสภาพภูมิประเทศอย่างต่อเนื่อง และทำการปรับปรุงแผนที่ให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้นตามข้อมูลที่สายลับหลายสายรายงานกลับมา

หืม

ทหารสอดแนมทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือส่งสัญญาณธงเตือนภัยมา

"หยุด"

ทันทีที่ออกคำสั่ง คำสั่งก็ถูกถ่ายทอดลงไปผ่านระบบสั่งการที่ประกอบด้วยนายทหารและสัญญาณธง กองทัพก็หยุดเคลื่อนไหวตามคำสั่งอย่างพร้อมเพรียงราวกับแขนขาที่ขยับตามใจนึก พร้อมกับส่งสัญญาณตอบกลับไปยังหน่วยสอดแนม

ชั่วครู่ต่อมา ทหารสอดแนมหนึ่งในสามคนก็รีบวิ่งเข้ามารายงาน

"รายงานนายน้อย ด้านหน้ากองทัพเรามีภูเขา ภายในภูเขามีกลุ่มควันลอยขึ้นมา ฝูงนกแตกตื่นบินหนี ได้ยินเสียงตะโกนโห่ร้องแว่วมา คาดว่าน่าจะมีการต่อสู้เกิดขึ้นขอรับ"

"โอ้ สามารถตรวจสอบได้หรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น"

"ระยะทางยังห่างไกลนัก จึงยังไม่อาจตรวจสอบได้ขอรับ"

"ให้กองทัพเบนเข็มไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ เคลื่อนพลอย่างช้าๆ จงไปสืบมาให้แน่ชัดแล้วมารายงานอีกครั้ง"

"ขอรับ"

การที่กล้าเคลื่อนทัพเข้าไปใกล้ ก็อาศัยความรู้พื้นฐานและข้อมูลที่มีอยู่

ความกดดันของง่อก๊กในเวลานี้ล้วนมาจากท่านอากวนอูทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเซียงสุ่ย และจากกองทัพแคว้นอวี้ของวุยก๊กที่อยู่ทางตอนเหนือของเมืองลู่เจียงบริเวณปราการแห่งความสุขของซุนกวนอย่างเมืองหับป๋า

กำลังพลส่วนใหญ่จึงถูกระดมไปไว้ทั้งสองด้านนี้ การที่พวกเขาลอบเข้ามาถึงใจกลางเมืองเตียงสา กลับจะไม่มีทางพบเจอกับกองทัพหลักของง่อก๊กได้เลย

บวกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นดันไปเกิดอยู่ในหุบเขา

ดินแดนง่อก๊กนั้นมีพวกซานเยว่อยู่มาก ซานเยว่ไม่ใช่ชื่อเรียกชนเผ่าใดชนเผ่าหนึ่ง แต่เป็นคำเรียกเหมารวมของกลุ่มโจรภูเขาในแถบนี้

พวกเขามีทั้งผู้ลี้ภัยที่หนีขึ้นเขาไปเป็นโจร ตระกูลผู้มีอิทธิพลที่พ่ายแพ้จากสงคราม หรือแม้แต่ชนกลุ่มน้อย คนเหล่านี้ไม่ยอมรับการปกครองของง่อก๊ก จึงหนีเข้าไปตั้งกองกำลังต่อต้านทางการอยู่ในภูเขา

ตามความทรงจำของเขา ในเวลานี้ซุนกวนน่าจะทำตามคำแนะนำของลกซุน โดยการเปิดฉากกวาดล้างอาชญากรรมอย่างขนานใหญ่ภายในอาณาเขตของตน เช่นเดียวกับที่เขาเคยกวาดล้างโจรภูเขามาก่อน

"รายงานนายน้อย ภายในหุบเขามีค่ายโจรอยู่แห่งหนึ่ง เวลานี้ทหารง่อก๊กกำลังบุกโจมตีค่ายโจรอยู่ขอรับ"

เป็นไปตามคาด

"ที่เชิงเขา ทหารง่อก๊กมีกองหนุนหรือทหารรั้งอยู่หรือไม่ มีหน่วยลาดตระเวนหรือทหารยามซุ่มอยู่หรือเปล่า"

"ไม่มีเลยขอรับ"

เล่าเสี้ยนแอบเบ้ปากในใจ ช่างไม่เป็นมืออาชีพเอาเสียเลย

"ทหารง่อก๊กที่เข้าโจมตีมีจำนวนประมาณเท่าใด แล้วยุทโธปกรณ์เป็นอย่างไรบ้าง"

"น่าจะมีราวๆ หลายร้อยนายขอรับ แต่คนที่สวมเกราะกลับมีน้อยมาก" ทหารสอดแนมพูดจบ ก็กลั้นยิ้มแล้วพูดเสริมขึ้นมาประโยคหนึ่ง "...เมื่อดูจากรูปแบบการต่อสู้แล้ว ดูไม่เหมือนทหารชั้นยอดเลยขอรับ"

มีอะไรก็พูดมาตรงๆ ดีกว่า กลั้นขำไว้เดี๋ยวจะพานช้ำในเอาได้นะ...

ดูทรงแล้วคงเป็นพวกทหารประจำเมืองหรืออำเภออะไรทำนองนั้นสินะ

เล่าเสี้ยนกลอกตาไปมา เขาตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะขึ้นเขาไปแจมด้วยสักหน่อย แต่จะปล่อยให้ทหารเกิดความทะนงตัวไม่ได้เด็ดขาด

เขาจึงปั้นหน้าขรึมแล้วกล่าวว่า "แม้ทหารบกของง่อก๊กจะ... ด้อยไปสักหน่อย แต่ยังไงเสียก็เป็นถึงทหารทางการ ห้ามประมาทเด็ดขาด"

"ขอรับ ข้าน้อยรู้ความผิดแล้ว"

เล่าเสี้ยนพูดจบก็โบกมือสั่ง "ทุกคนสวมชุดเกราะ ลดธงลงและงดตีกลองศึก เตรียมตัวขึ้นเขา เมื่อขึ้นไปแล้วให้ฟังคำสั่งข้าเป็นหลัก คอยหาจังหวะโจมตีทหารง่อก๊ก"

ตอนนี้อากาศเริ่มร้อนขึ้นแล้ว ไม่เหมือนเมื่อก่อน หากให้สวมเกราะเดินทัพมาตลอดทาง เกรงว่ายังไม่ทันได้สู้รบก็คงเหนื่อยหอบจนหมดแรงกันไปเสียก่อน

นี่แหละคือเหตุผลว่าทำไมถึงต้องกระจายทหารสอดแนมออกไปสำรวจเส้นทาง เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกซุ่มโจมตีในขณะที่ยังไม่ได้สวมเกราะ

สิ้นเสียงสั่งการ ที่มุมล่างของลานสายตาของเล่าเสี้ยนก็มีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาทันที

[อยู่ในอาณาเขตศัตรู กระตุ้น "รอดตายในแดนมรณะ"]

[ความถนัดทุกภูมิประเทศเพิ่มขึ้นเป็น: ระดับสูง]

[สมรรถภาพร่างกายเพิ่มขึ้นเป็น: แข็งแกร่งเหนือมนุษย์]

เมื่อคำสั่งลงไป ทหารทั้งกองทัพก็ปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดทันที

นี่คือข้อดีของการมีกองกำลังส่วนตัว ไม่มีใครมัวมาตั้งคำถามว่าทำไมถึงต้องลอบโจมตีทหารง่อก๊กที่เป็นพันธมิตร

พวกเขายอมรับแค่เล่าเสี้ยนเท่านั้น เล่าเสี้ยนสั่งให้ตีใคร ก็ตีคนนั้น ใครจะสนล่ะว่าเป็นทหารฝ่ายไหน

ด้วยเหตุนี้ กองทัพของเล่าเสี้ยนจึงเก็บกลองศึกและธงห้าสีทั้งหมด แล้วมุ่งหน้าบุกฝ่าเข้าไปในภูเขาทางทิศตะวันออกเฉียงเหนืออย่างรวดเร็ว...

[จบแล้ว]