บทที่ 5 สังหารงูปีศาจชิเหลี่ยน!

หลังจากสนทนากับหวังเชาจนดึกดื่น และหวังเชาแน่ใจว่าร่างกายของเฉินฟานไม่มีปัญหาใดๆ แล้ว เขาจึงลุกขึ้นกลับบ้าน

หวังเชาเข้าร่วมกองกำกับชุดปลาบินตั้งแต่อายุสิบแปดปี จนถึงตอนนี้ก็ผ่านมายี่สิบปีแล้ว ด้วยอายุของเขา หากไม่สามารถบรรลุถึงเขตศักดิ์สิทธิ์ขั้นที่สี่ภายในสองสามปีนี้ การก้าวขึ้นไปอีกขั้นก็คงยากเย็นนัก

แต่เขาก็ทำใจได้แล้ว ตอนนี้มีภรรยาและลูก มีชีวิตที่อบอุ่น ได้กินเงินเดือนหลวง แม้การปราบปีศาจจะอันตราย แต่หลายปีที่ผ่านมาก็ผ่านพ้นมาได้อย่างปลอดภัย เรื่องเลื่อนขั้นหรือไม่ เขาก็ไม่ใส่ใจแล้ว

หลังส่งหวังเชากลับ เฉินฟานชำระร่างกายอย่างเรียบง่าย ล้างคราบเลือดปีศาจออกจากตัว ซักเสื้อผ้า วุ่นวายจนดึกดื่น จึงปิดประตูห้องเตรียมเข้านอน

เขาเพิ่งทิ้งตัวลงบนเตียง ก็รู้สึกถึงสัมผัสเย็นเฉียบที่เลื้อยไปมา ทำให้ขนลุกซู่ เขาพลิกตัวกระโดดลงจากเตียงในทันที คว้าดาบปักวสันต์ที่วางอยู่บนโต๊ะไว้ในมือ!

"ใครน่ะ?"

ภายใต้แสงจันทร์สลัว เขาเห็นงูยักษ์สีแดงเพลิงลายจุดดำทั่วตัวเลื้อยออกมาจากเตียงของเขา

งูยักษ์แลบลิ้น ดวงตาจ้องมองเฉินฟานไม่วางตา

ในวินาถัดมา งูยักษ์เกิดการเปลี่ยนแปลง กลายร่างเป็นหญิงสาวรูปร่างอวบอิ่มได้สัดส่วน

ร่างของนางปกคลุมด้วยเกล็ดสีแดงเพลิง ดูราวกับสวมชุดเกราะที่แข็งแกร่งทนทาน

"หม่อมฉันชิเหลี่ยน คารวะท่านชายน้อย" นางงูเอ่ยเสียงหวานเย้ายวนพลางจ้องมองเฉินฟาน

"ปีศาจบังอาจ กล้าบุกรุกที่ทำการกองกำกับชุดปลาบิน!"

"ข้าจะสังหารเจ้า!"

เฉินฟานตวาดก้อง ชักดาบปักวสันต์ออกจากฝัก กระโจนพุ่งเข้าฟันใส่งูปีศาจชิเหลี่ยนทันที ไม่มีความลังเลใดๆ ทั้งรวดเร็วและเด็ดขาด!

เขาระดมพลังโลหิต เส้นเอ็นและกระดูกส่งเสียงครืนครั่น ผิวหนังนูนขึ้น ดาบปักวสันต์ฟาดฟัน พาวายุคมกล้าพุ่งมา ส่งเสียงดังสนั่น!

"แย่แล้ว ทำไมถึงเป็นเขตศักดิ์สิทธิ์ขั้นที่สี่!"

"เป็นไปได้อย่างไร?"

ชิเหลี่ยนสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ยกแขนขวาขึ้นป้องกัน

เห็นได้ชัดว่าเกล็ดบนแขนขวาของนางเพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ หนาแน่นขึ้น สุดท้ายกลายเป็นเกราะหนาสีแดงเพลิง รับดาบของเฉินฟานเอาไว้ได้

แต่เฉินฟานกลับหมุนคมดาบ ใช้วิชา 'ดาบชำแหละ' เฉือนผ่านแขนของชิเหลี่ยน แล้วฟันลงที่ลำคอในจังหวะต่อเนื่อง!

ฉึก!

เฉินฟานฟันเพียงครั้งเดียว ตัดศีรษะของงูปีศาจชิเหลี่ยนขาดกระเด็น

ดวงตาของชิเหลี่ยนเบิกกว้าง ตายตาไม่หลับ

จนตายนางก็ไม่เข้าใจว่าตายได้อย่างไร

ทั้งที่มีคนจ่ายค่าจ้างก้อนใหญ่ให้นางมาสังหารทหารกองกำกับชุดปลาบินที่อยู่ในเขตศักดิ์สิทธิ์ขั้นที่หนึ่งและกำลังจะตายอยู่แล้ว พร้อมใช้เสน่ห์ยั่วยวนสอบถามบางอย่าง

แต่นางเพียงแค่แนะนำตัว ก็ถูกอีกฝ่ายตวาดเสียงกร้าวด้วยลมปราณเต็มเปี่ยม แล้วฟันสองดาบอย่างไม่ไว้หน้าจนขาดใจ

พลังของนางเทียบชั้นเขตศักดิ์สิทธิ์ขั้นที่สอง แต่ด้วยวิชาแปลงกายและเสน่ห์ยั่วยวนที่ร้ายกาจ จึงได้รับมอบหมายภารกิจสังหารที่ดูเหมือนง่ายนี้

ไม่คิดว่าข้อมูลจะผิดพลาดอย่างร้ายแรง อีกฝ่ายยังแข็งแรงปราดเปรียว ซ้ำยังเป็นผู้แข็งแกร่งระดับเขตศักดิ์สิทธิ์ขั้นที่สี่!

[สังหารงูปีศาจชิเหลี่ยนในเขตศักดิ์สิทธิ์ขั้นที่สอง ขโมยอายุขัยได้ 66 ปี!]

[ชื่อ: เฉินฟาน]

[ระดับ: เขตศักดิ์สิทธิ์ (ขั้นที่สี่: เลือดนักรบศักดิ์สิทธิ์)]

[วิชา: 'หมัดหลอมกาย' (สมบูรณ์แบบ) 'ดาบชำแหละ' (เริ่มชำนาญ)]

[อายุขัยที่เหลือ: 50 ปี]

[อายุขัยปีศาจที่สะสม: 66 ปี]

เฉินฟานมองหน้าต่างคุณสมบัติ อายุขัยปีศาจเพิ่มขึ้นอีก 66 ปี ช่างเหมือนฟ้าประทานจริงๆ

เขากำลังกังวลว่าจะหาที่ไหนสังหารปีศาจเพื่อขโมยอายุขัยมาพัฒนาวิชายุทธ์ แต่ตอนนี้มันก็มาถึงเอง

ในที่ทำการกองกำกับชุดปลาบินระดับร้อย กลางวันยังมีคนทำงานหรือเข้าเวร พอถึงกลางคืน คนที่ลาดตระเวนก็ลาดตระเวน คนที่กลับบ้านก็กลับบ้าน แทบไม่มีคนอยู่เลย

ต้องยอมรับว่างูปีศาจชิเหลี่ยนเลือกเวลาได้แยบยล

เสียงการสังหารงูปีศาจชิเหลี่ยนไม่ดังนัก แต่เสียงตวาดก่อนสังหารสองประโยคนั้น กลับปลุกทหารกองกำกับชุดปลาบินที่อยู่ในที่ทำการให้ตื่นขึ้นมา

"เกิดอะไรขึ้น?"

"ปีศาจอยู่ที่ไหน?"

"..."

เฉินฟานเปิดประตู โยนงูยักษ์ยาวสิบกว่าเมตรออกไปนอกห้อง แล้วประกาศเสียงดัง:

"พี่น้องทั้งหลาย งูปีศาจบุกเข้าห้องข้ากลางดึก หมายจะสังหารข้า แต่ข้ากลับสังหารมันได้แทน"

"ขออภัยที่รบกวนทุกท่าน!"

ทุกคนได้ยินดังนั้นต่างพากันเดินมาที่ห้องพักของเฉินฟาน ตอนนี้ในที่ทำการมีทหารกองกำกับชุดปลาบินรวมเฉินฟานแค่เจ็ดคนเท่านั้น

"งูปีศาจตัวใหญ่ขนาดนี้เลยหรือ?"

"นี่ไม่ใช่เฉินฟานหรอกหรือ? ไม่ใช่ว่าเขาใกล้ตายแล้วหรือ?"

"ตอนกลางวันที่ลานฝึกยังดูเหมือนคนจะตาย ตอนนี้ทำไมดูดีขึ้นมาก นี่คงเป็นไฟลุกท้ายชีวิตกระมัง?"

"ที่ทำการกองกำกับชุดปลาบินตั้งอยู่ใกล้ชานเมือง ไม่ค่อยปลอดภัยอยู่แล้ว กลางคืนมีงูปีศาจได้กลิ่นคนเข้ามาก็เป็นเรื่องปกติ"

"เมื่อสองปีก่อนก็มีหมาป่าปีศาจบุกเข้ามาในลานฝึก กัดพี่น้องกองกำกับชุดปลาบินตายไปสองคน"

"กลางคืนเป็นสวรรค์ของปีศาจ ดูท่าต่อไปตอนกลางคืนต้องกลับบ้าน อยู่ที่ทำการนี่ไม่ปลอดภัยเลย"

"พวกเราน่าอับอายจริงๆ พวกเราเป็นกองกำกับชุดปลาบินนะ คอยสอดส่องตระกูลและสำนัก สังหารปีศาจ แต่กลับมีปีศาจบุกเข้าฐานที่มั่นของเราได้ครั้งแล้วครั้งเล่า"

"เมืองผิงอันก็แค่เมืองเล็กๆ ชายแดน มีปีศาจมากหน่อย กองกำกับชุดปลาบินอ่อนแอหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ"

"ถ้าเป็นที่เมืองมณฑล ที่ทำการกองกำกับชุดปลาบินระดับพัน หรือเมืองหลวงมณฑล ที่ทำการกองกำกับชุดปลาบินระดับหมื่น พวกปีศาจเห็นเป็นต้องเลี่ยงไปไกลๆ"

"ดึกแล้ว เมื่องูปีศาจถูกสังหารแล้ว ทุกคนแยกย้ายกันเถอะ กลับไปนอนเร็วๆ พรุ่งนี้ยังต้องเข้าแถวรายงานตัวอีก!"

"..."

คนเหล่านี้ทักทายเฉินฟานแล้วก็กลับไปนอนที่ห้องพักของตน

"เป็นเรื่องบังเอิญจริงหรือ?"

"ทำไมข้ารู้สึกว่างูปีศาจชิเหลี่ยนมาเพื่อข้าโดยเฉพาะ?"

"ช่างเถอะ ไม่สนแล้ว ในเมื่อมีอายุขัยปีศาจแล้ว ก็ควรรีบพัฒนาพลังของตนให้แข็งแกร่งขึ้นจึงจะดีที่สุด!"

"หากข้าบรรลุถึงเขตศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสุด เมืองผิงอันนี้ข้าจะเดินอย่างองอาจไม่ใช่หรือ?"

"อีกอย่าง ข้าแค่นอนหลับยังเจองูปีศาจหนึ่งตัว ไม่รู้ว่าวันไหนอาจเจอมหาปีศาจที่ทรงพลัง แล้วถูกกลืนกินในคำเดียว"

"ในโลกที่ปีศาจชุกชุมเช่นนี้ มีเพียงการพัฒนาพลังของตนให้แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ จึงจะมีชีวิตรอด!"

"ต่อไปต้องพัฒนาวิชายุทธ์อีกหน่อย ตอนนี้วิธีต่อสู้ของข้ายังดูเรียบง่ายเกินไป และยังไม่แข็งแกร่งพอ"

เฉินฟานครุ่นคิด แล้วจึงนึกในใจ เรียกหน้าต่างคุณสมบัติขึ้นมา เริ่มใช้อายุขัยปีศาจพัฒนาวิชา 'ดาบชำแหละ' ของตน

[เจ้าฝึกฝน 'ดาบชำแหละ' อย่างหนัก ชักดาบวันละหมื่นครั้ง ในที่สุดเมื่อผ่านไปห้าปี ก็พัฒนา 'ดาบชำแหละ' จนชำนาญ!]

[เจ้าฝึกฝน 'ดาบชำแหละ' ต่อไป ชักดาบวันละแสนครั้ง ในปีที่สิบก็พัฒนา 'ดาบชำแหละ' จนสมบูรณ์แบบ เจ้ารู้สึกว่าในโลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่ดาบของเจ้าฟันไม่ขาด หากฟันครั้งเดียวไม่ขาด ก็ฟันสองครั้ง!]

['ดาบชำแหละ' (สมบูรณ์แบบ)]

หลังจากใช้อายุขัยปีศาจไปสิบปี เฉินฟานก็พัฒนาวิชา 'ดาบชำแหละ' เพียงวิชาเดียวที่มีจนถึงขั้นสมบูรณ์แบบ

ในทันใดนั้น ความเข้าใจมากมายก็ผุดขึ้นในสมอง ราวกับเขาเป็นนักดาบที่ฝึกฝนมาสิบปี ไม่ลงมือก็แล้วไป พอลงมือคือสายฟ้าฟาด หนึ่งดาบคร่าชีวิต!

"ตอนนี้หากข้าเจองูปีศาจชิเหลี่ยนอีก เพียงดาบเดียวก็สามารถตัดหัวมันให้ขาดกระเด็น สังหารในพริบตา!" เฉินฟานกล่าวอย่างมั่นใจ ดวงตาเปล่งประกาย

แต่จากการฝึกฝน 'หมัดหลอมกาย' และ 'ดาบชำแหละ' ก็พิสูจน์ให้เห็นว่าเขาไม่ใช่อัจฉริยะระดับโลก วิชา 'ดาบชำแหละ' ที่มีท่าไม้ตายเพียงท่าเดียว เขาต้องใช้เวลาถึงสิบปีจึงฝึกจนสมบูรณ์แบบ

ส่วน 'หมัดหลอมกาย' ยิ่งต้องใช้เวลาถึงยี่สิบปีเต็มจึงฝึกจนสมบูรณ์แบบ ช่างยากเย็นเหลือเกิน

พรสวรรค์ของเขาแม้จะไม่ถึงกับแย่ ก็เป็นเพียงระดับกลางๆ อยู่ในประเภทที่สู้คนเก่งไม่ได้ แต่ก็เหนือกว่าคนทั่วไป

หากไม่มีหน้าต่างคุณสมบัติ คงยากที่เขาจะบรรลุถึงเขตศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสุดได้จนตาย

และนี่ก็คือภาพสะท้อนความเป็นจริงของทหารกองกำกับชุดปลาบินส่วนใหญ่ที่ประจำการในเมืองระดับอำเภอ

(จบบท)