บทที่ 11 : กลายเป็นภรรยาไปแล้วอย่างนั้นหรือ?

"คุณแม่ขา~ คุณแม่ขา~"

"คุณแม่ตื่นได้แล้ว! ลุกขึ้นมาเล่นวาโลแรนต์เป็นเพื่อนหนูหน่อย!"

"อือ... หนวกหูชะมัด!" นั่วเสี่ยวฉือขมวดคิ้วมุ่น พลางยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก นางสะลึมสะลือปรือตาขึ้นมองด้วยความงุนงง "ใครกัน?"

"ไอ้หน้าไหนมันรนหาที่ตาย บังอาจมาขัดขวางการนอนของข้า!"

"มู่ชิงเสวียน! ไปลากพวกมันออกไปโยนทิ้งเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

"มิฉะนั้น ข้าจะคิดบัญชีแค้นกับเจ้าก่อนเป็นคนแรก!"

นางก่นด่าออกไปตามสัญชาตญาณ ทว่าเมื่อเพ่งมองให้ชัดเจนกลับพบว่ามีสิ่งมีชีวิตตัวน้อยสองตนกำลังคลานอยู่บนเรียวขาของนาง บนศีรษะมีเขาม้วนเกลียวและมีใบหูแหลมเรียว

แถมทางด้านหลังของเด็กหญิงตัวน้อยยังมีหางขนาดใหญ่กำลังโบกสะบัดไปมาอีกด้วย!

"หา?"

นั่วเสี่ยวฉือตะลึงงัน อ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ

วินาทีต่อมา...

"กรี๊ดดดดดดด!"

นางสะดุ้งสุดตัวถอยกรูดไปจนชิดหัวเตียง ใบหน้าพลันถอดสีจนขาวซีด "พวกเจ้าเป็นตัวอะไรกันเนี่ย?! แล้วเข้ามาทำอะไรในห้องของข้า?!"

นางหันขวับไปมองด้านข้างเตียงโดยอัตโนมัติ หมายจะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากมู่ชิงเสวียน

ทว่ากลับพบว่าเจ้าคู่ปรับตัวร้ายไม่ได้นอนอยู่บนเตียงเสียแล้ว!

ในพริบตานั้น นั่วเสี่ยวฉือพลันรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้ง ความโดดเดี่ยวอ้างว้างสายหนึ่งเอ่อล้นขึ้นมาในส่วนลึกของหัวใจอย่างน่าประหลาด

"คุณแม่พูดอะไรอย่างนั้นล่ะคะ!" เด็กหญิงตัวน้อยทั้งสองฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวสะอาด นางเอียงคอพลางเอ่ยกลั้วยิ้ม "พวกเราก็ต้องเป็นลูกสาวของคุณแม่กับคุณพ่อสิคะ!"

"พวกเรานอนร่วมเตียงกับคุณแม่คุณพ่อทุกคืนอยู่แล้ว จะอยู่ในห้องนี้ก็ไม่แปลกนี่นา!"

ราวกับคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ หยาดน้ำตาพลันเอ่อคลอในดวงตากลมโต ทั้งสองมองมาทางนั่วเสี่ยวฉือด้วยท่าทางน่าเวทนาและน่าสงสารจับใจ "หรือว่า... คุณแม่ไม่ต้องการพวกเรากับคุณพ่อแล้ว?"

ในพริบตานั้น นั่วเสี่ยวฉือพลันรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างมหันต์ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสัญชาตญาณความเป็นแม่ในร่างนี้มันค้ำคอหรืออย่างไร ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไปปลอบประโลมพวกนาง

"มะ...ไม่ใช่แบบนั้นเสียหน่อย!"

นั่วเสี่ยวฉือฝืนยิ้มละมุน พลางลูบหัวเด็กน้อยทั้งสองอย่างแผ่วเบาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "พวกเจ้าน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ มีหรือที่คุณแม่จะตัดใจทิ้งได้ลงคอ?"

ทว่าในใจของนางกลับกำลังกรีดร้องโวยวายอย่างบ้าคลั่ง

ฉิบหายแล้ว! เมื่อวานนางเพิ่งจะยอมโอนอ่อนผ่อนตามหลอกให้เจ้าหมอนั่นตายใจไปเองไม่ใช่หรือไง?

แล้วไฉนวันนี้ถึงมีลูกโผล่มาได้ล่ะเนี่ย?

เจ้ามู่ชิงเสวียนมันจะน้ำยาดีและรวดเร็วเกินไปแล้ว!

"ไม่! มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ!" นั่วเสี่ยวฉือกุมหัวตัวเองพลางสะบัดไปมาด้วยความหงุดหงิดใจ "เรื่องพรรค์นี้จะเกิดขึ้นจริงได้อย่างไรกัน!"

"ข้าต้องกำลังฝันอยู่แน่ๆ!"

แกร๊ก!

ทันใดนั้น ประตูห้องนอนก็ถูกผลักให้เปิดออก

จากนั้นก็มีเด็กหญิงตัวน้อยอีกนับสิบๆ คนวิ่งกรูเข้ามาภายในห้องอย่างร่าเริง

เมื่อนับรวมกับสองคนแรกในห้องแล้ว... ทั้งหมดมีจำนวนถึง 100 คนถ้วน!

นั่วเสี่ยวฉือถึงกับตาค้างสมองเบลอไปชั่วขณะ

อย่าบอกนะว่าเด็กพวกนี้ล้วนเป็นลูกที่เกิดจากอุทรของนางทั้งหมดน่ะ?

นี่มันจะเกินเลยขอบเขตความจริงไปไกลเกินไปแล้ว!

หรือว่า... นี่จะเป็นฝันบอกเหตุล่วงหน้ากันแน่?!

"อ้าว! ภรรยาของข้า เจ้าตื่นแล้วหรือ?" มู่ชิงเสวียนเดินถือช่อดอกกุหลาบสีแดงขนาดใหญ่เข้ามาหยุดอยู่ข้างเตียงด้วยรอยยิ้มละมุน เขาเชยคางของนางขึ้นเบาๆ

"วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่สิบของพวกเราพอดีเลยนะ!"

"เจ้ามีสิ่งใดที่อยากจะทำเป็นพิเศษหรือไม่?"

"หา?" ดวงตาของนั่วเสี่ยวฉือเบิกกว้าง รีบยกมือขึ้นกอดอกตัวเองแน่น "สิ...สิบปีอย่างนั้นรึ?"

หมับ!

"ใช่แล้ว!" มู่ชิงเสวียนคว้าข้อมือของนางไว้ ร่างกายอันสูงใหญ่และกำยำขยับรุกคืบเข้ามาใกล้ แววตาของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักอันลึกซึ้งที่มีต่อนั่วเสี่ยวฉือ

"ดังนั้นเพื่อเป็นการเฉลิมฉลองวันอันแสนพิเศษนี้ พวกเรามาหวนรำลึกถึงค่ำคืนแรกที่เจ้าก้าวเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ของข้ากันเถอะ... ภรรยาที่รักของข้า!"

น้ำเสียงของมู่ชิงเสวียนทุ้มต่ำลงเรื่อยๆ ขณะที่ใบหน้าของเขาขยับเข้ามาใกล้จนลมหายใจเป่ารด!

ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้ว!

"หา?! เฮ้ย?! เดี๋ยว?! อย่าเข้ามานะ!!!" นั่วเสี่ยวฉือตื่นตระหนกสุดขีด ใบหน้าแดงซ่านราวกระดาษย้อมชาด

"เจ้า... เจ้าถอยออกไปห่างๆ เลยนะ!!!"

......

"แงงงงงงงงงงง!"

นั่วเสี่ยวฉือสะดุ้งตื่นลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที นางเอามือกุมหน้าอกพลางหอบหายใจเข้าปอดลึกๆ ด้วยความตื่นตระหนก

เมื่อสติสัมปชัญญะเริ่มกลับคืนมา นางก็พบว่าแผ่นหลังของตนเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อไคลจนโทรมกาย

นางนึกถึงเรื่องในความฝันขึ้นมาได้ จึงรีบหันขวับไปสำรวจรอบๆ ห้องทันที

เมื่อเห็นว่าไม่มีเด็กผู้หญิงนับร้อยคนอยู่ภายในห้อง และมีเพียงมู่ชิงเสวียนที่นอนหลับสนิทอยู่ข้างๆ นางจึงลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"ฟู่~ น่ากลัวเป็นบ้าเลย!" นั่วเสี่ยวฉือตบหน้าอกตัวเองเบาๆ พลางปาดเหงื่อบนหน้าผากด้วยความหวาดผวาที่ยังคงหลงเหลืออยู่ "หนอยแน่ะ ที่แท้ก็เป็นแค่ฝันร้ายหรอกรึ!"

"แถมในฝันยังคลอดลูกตั้ง 100 คนเนี่ยนะ?"

"ต่อให้ข้าจะซื่อบื้อแค่ไหน มีหรือจะยอมโดนเจ้ามู่ชิงเสวียนหลอกจนต้องมีลูกมากมายขนาดนั้นได้?"

ทว่าเมื่อคิดดูอีกที ในใจของนางก็เริ่มเกิดความไม่มั่นใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น

เพราะความฝันเมื่อครู่มันช่างแจ่มชัดดั่งเกิดขึ้นจริง ราวกับเป็นลางบอกเหตุล่วงหน้าอย่างไรอย่างนั้น!

เมื่อคิดได้ดังนั้น นางก็ตวัดสายตาค้อนขวับจ้องมองไปยังมู่ชิงเสวียนที่ยังคงนอนหลับสนิทและมีท่าทางเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด

โทสะที่ไร้ที่มาพลันปะทุขึ้นในอกของนางทันที

เพียียะ!

"มู่ชิงเสวียน! ทั้งหมดมันเป็นเพราะความมักมากของเจ้าแทๆ เลย!" นั่วเสี่ยวฉือฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของเขาเต็มแรง นางลุกขึ้นยืนท้าวสะเอวพลางทำแก้มป่องด้วยความโกรธจัด

"ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

ทว่าอาจเป็นเพราะเมื่อวานนี้เขาใช้เรี่ยวแรงหักโหมจนเหนื่อยล้าเกินไป มู่ชิงเสวียนจึงทำเพียงแค่พลิกตัวหนีและไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาแต่อย่างใด

นั่วเสี่ยวฉือขบคิด พลางกำหมัดแน่นด้วยความโมโหที่ทวีคูณขึ้น

ชั่วพริบตานั้น ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว... นางอยากจะใช้โอกาสนี้ลงมือปลิดชีพมู่ชิงเสวียนเสียให้รู้แล้วรู้รอด!

มู่ชิงเสวียนที่กำลังนอนอยู่: ??? (พลันรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาอย่างกะทันหัน)

แต่หลังจากไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้ว นางก็ต้องล้มเลิกความตั้งใจนั้นไป

เพราะหากนางลงมือฆ่าเขาจริงๆ พวกคนรับใช้และองครักษ์ในคฤหาสน์หลังนี้ย่อมไม่มีวันปล่อยนางไปอย่างแน่นอน

"ชิ! ข้าจะยอมไว้ชีวิตเจ้าไปก่อนก็แล้วกัน!" นั่วเสี่ยวฉือใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ นางสะบัดหน้าหนีพลางทำปากยื่น จากนั้นจึงวิ่งแจ้นเข้าไปในห้องน้ำ ลงกลอนประตูอย่างแน่นหนาแล้วเริ่มล้างหน้าล้างตา

"ที่...ที่ข้าไม่ลงมือ เพราะข้าแค่ไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายหรอกนะ!"

"อย่าได้เข้าใจผิดไปเชียว!"

"หากมีโอกาสเมื่อไหร่ ข้าจะคิดบัญชีแค้นกับเจ้าแน่!"

ทว่านางไม่มีวันล่วงรู้เลยว่า หลังจากที่นางเดินเข้าห้องน้ำไปแล้ว มู่ชิงเสวียนก็ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างช้าๆ

เขาทอดสายตามองไปยังเงาร่างสะโอดสะองที่สะท้อนผ่านกระจกฝ้าของห้องน้ำ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างมีเลศนัย

"จะว่าไป... ข้าดูงดงามขึ้นหรือเปล่านะ?"

นั่วเสี่ยวฉือยื่นมือไปบีบแก้มเนียนนุ่มของตนเอง พลางจ้องมองภาพสะท้อนในกระจก และอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามคำถามแทงใจตัวเองขึ้นมา

นางสังเกตเห็นว่าผิวพรรณของตนดูละเอียดนวลเนียนและเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก!

รูปลักษณ์ในตอนนี้ ช่างดูเหมือนกับพวกหญิงสาวที่แต่งงานแล้วที่นางเคยเห็นผ่านตาในโลกอินเทอร์เน็ตไม่มีผิดเพี้ยน!

"หรือว่าห้องน้ำห้องนี้จะมีฟิลเตอร์บิวตี้กันนะ?"

"ดูท่าหลังจากนี้ ข้าคงต้องยึดห้องนี้ไว้ใช้ยาวๆ เสียแล้ว!"

นั่วเสี่ยวฉือแย้มยิ้มออกมาอย่างใสซื่อ ทว่าในวินาทีต่อมา ใบหน้าของนางก็พลันมืดมนลงราวกับเพิ่งนึกเรื่องสำคัญบางอย่างขึ้นมาได้

"ระบบ! ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!"

【 โวยวายอะไรของเจ้ากันล่ะเนี่ย! 】

"เจ้ายังจะมีหน้ามาถามอีกรึ!" นั่วเสี่ยวฉือขบฟันกรอด เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความโกรธแค้น "เมื่อวานข้าก็ยอมทำตามที่เจ้าบอก แกล้งทำเป็นโอนอ่อนผ่อนตามหลอกให้เจ้าหมอนั่นตายใจไปแล้วไม่ใช่หรือไง?"

"แล้วไฉนเมื่อกี้ข้าถึงยังไม่สามารถเปิดใช้งานทักษะ 【 พิโรธจักรพรรดิมังกร 】 ได้อีกฮะ?!"

【 อะแฮ่ม! กรุณาอย่าได้โยนความผิดให้ระบบสิ! เป็นไปได้หรือไม่ว่าปัญหาแท้จริงแล้วมันอยู่ที่ตัวของโฮสต์เอง? 】

【 ตัวโฮสต์นั่นแหละที่ทำตัวแปลกประหลาด! เมื่อวานเจ้ายังทำท่าทางเข้าอกเข้าใจและยอมสยบให้มู่ชิงเสวียนอย่างดี จนแทบจะเปิดเผยความในใจออกมาหมดสิ้น แล้วไฉนพอตื่นนอนขึ้นมาแค่คืนเดียวในเช้าวันนี้ เจ้าถึงได้กลับมาปากไม่ตรงกับใจและซ่อนความรู้สึกไว้อีกแล้วล่ะ? 】

【 ข้าขอถามเจ้าตรงๆ เลยนะ! เจ้าแอบชอบมู่ชิงเสวียนเข้าแล้วใช่หรือไม่? 】

"ไปตายซะ! ใคร...ใครจะไปชอบเจ้าหมอนั่นกันฮะ?!" นั่วเสี่ยวฉือใบหน้าแดงซ่านราวมะเขือเทศสุก นางรีบเอ่ยปากก่นด่าทันควัน

"เขาเป็นแค่สหายที่ดีของข้าเท่านั้นแหละ!"

【 เห็นไหมล่ะ! ข้าพูดผิดที่ไหนกัน! ยัยคนปากแข็งเอ๊ย! สันดานซึนเดเระนี่แก้ไม่หายจริงๆ! 】

【 ข้าคิดว่าเจ้าควรจะยอมอ่อนข้อและสยบยอมให้อีกฝ่ายมากกว่านี้อีกสักหน่อย เพื่อขัดเกลานิสัยหยิ่งยโสอวดดีนี้ทิ้งไป เมื่อนั้นเจ้าถึงจะประสบความสำเร็จในการใช้ทักษะ! 】

ระบบเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็นงานเป็นการ

"หนอยแน่ะ! เจ้ามันเป็นสายสืบที่เจ้ามู่ชิงเสวียนส่งมาใช่ไหมเนี่ย?!"

"หากข้าทำตามที่เจ้าบอกจริงๆ ชีวิตข้ามิต้องลงเอยเหมือนในฝันร้ายนั่นหรอกรึ?"

"มีลูกตั้งหนึ่งร้อยคนเชียวนะ!"

นั่วเสี่ยวฉือกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ นางยกมือขึ้นท้าวสะเอวพลางสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง

"ข้ากำลังโกรธมาก! และไม่มีสิ่งใดจะมาลบล้างความขุ่นเคืองในใจของข้าได้ทั้งนั้น!"

【 ตอนนี้โฮสต์ยังคงมีแต้มคุณสมบัติเหลืออยู่รอยู่อีก 4 แต้ม ต้องการจะนำไปเพิ่มในส่วนไหนดีล่ะ? 】

"เพิ่มพลังโจมตีกับความเร็วอย่างละเท่าๆ กันเลย!"

ความสนใจของนั่วเสี่ยวฉือถูกดึงดูดไปในทันที

【 ทำการเพิ่มแต้มเสร็จสิ้น! 】

【 กำลังเปิดเผยข้อมูลสถานะของโฮสต์... 】

• ① กายาจักรพรรดิมังกร
• ② บารมีจักรพรรดิมังกร
• ③ พิโรธจักรพรรดิมังกร

"ชิ!"

นั่วเสี่ยวฉือรู้สึกหงุดหงิดใจเป็นล้นพ้นทุกครั้งที่สายตาเหลือบไปเห็นข้อความในช่องคำอธิบายบรรทัดสุดท้าย!

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

"ภรรยา เปิดประตูให้ข้าหน่อย ข้ามีเรื่องสำคัญจะบอกเจ้า!"

ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยของมู่ชิงเสวียนก็ดังขึ้นจากทางด้านนอกประตูห้องน้ำ

แกร๊ก!

"มีอะไร!" นั่วเสี่ยวฉือเปิดประตูออก ยืนกอดอกพลางตวัดสายตามองเขาด้วยความรังเกียจ "รีบๆ พูดมา!"

"ไม่มีอะไรมากหรอก แค่จะบอกว่าวันนี้ท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าเดินทางกลับมาถึงแล้ว และพวกท่านอยากจะพบหน้าเจ้าสักหน่อย" มู่ชิงเสวียนยกยิ้มละมุนพลางเอ่ยต่อ "หลังจากนั้น... พวกเราจะได้เริ่มปรึกษาหารือกันเรื่องพิธีแต่งงานเสียที"